Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

Προδοσία σε δύο πράξεις


Η προδοσία είναι η μόνη αλήθεια που μένει.
—Arthur Miller—

Ήταν το τελευταίο σπίτι του λόφου πλινθόκτιστο, απλό, ταπεινό. Δεν χρειάζονται μεγαλεία όταν έξω από την πόρτα και το παράθυρό σου παίρνει τον αναπαμό της η φύση. Θάλασσα τα πόδια της, ολοπράσινο και λουλουδιασμένο το κορμί της, κεφάλι της ο ουρανός... κι ένας άνεμος, άλλοτε πράος και τεμπέλης κι άλλοτε φορτσάτος και δυνατός, να παίρνει τα μαλλιά της...
Κάπως έτσι τα 'χε φτιάξει στο μυαλό του ο Αλέκος κι ήταν ευτυχισμένος.

Ξυπνούσε από τ' αξημέρωτα. Είχε να φροντίσει «τα μικρά» του —τις κότες και τις δυο κατσικούλες του— και το μποστανάκι του. Μετά, έφευγε για τα κτήματα. Γυρνούσε βράδυ, κουρασμένος μα διαρκώς ευτυχισμένος, αφού ούτε η βροχή δεν τον εμπόδιζε να σταθεί και να θαυμάσει τη μεγαλοσύνη ενός Θεού που ποτέ του δεν είχε αντικρίσει μα Τον πίστευε και Τον σεβόταν καθώς δεν είχε τρόπο να εξηγήσει τον κύκλο τον εποχών, τη γέννηση και το θάνατο, την καταιγίδα, την αρμύρα της θάλασσας, τη μυρωδιά του ξερού χώματος που γινόταν άρωμα σαν μούσκευε...

Με το που «οι Αθηναίοι» άρχισαν ν' ανακαλύπτουν την περιοχή και να την ορέγονται για να χτίσουν εκεί τα εξοχικά τους, φουρτούνιασε ο Αλέκος και από θυμό και από φόβο. Τα χειρότερα ήρθαν όταν, ούτε εκατό−εκατόν πενήντα μέτρα από 'κει που τέλειωνε το μποστανάκι του κι αρχίνιζε η χαμηλή μαντρούλα από ασβεστωμένους τσιμεντόλιθους (όπου πάνω είχε στολίσει τενεκεδένιες “γλάστρες” ολάνθιστες από γεράνια, γαρύφαλα και γιασεμιά... Μα ποιος νοιαζόταν για τους τενεκέδες, μπροστά σε τέτοια μύρα και τόσην ομορφιά;), έστησε ο Στέφανος το λυόμενο. Από 'κείνον, δηλαδή, έμαθε ότι αυτό το ξύλινο σπίτι που φτιάχτηκε στο άψε−σβήσε, πάνω σε μιαν άχαρη, τσιμεντένια βάση, λεγόταν λυόμενο.
Μάλιστα...

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

Η Αγάπη που ζωγράφιζε τα βότσαλα


Η Αγάπη δεν είχε στον ήλιο μοίρα —όπως κι όλες οι αγάπες που, σχεδόν πάντα, έχουν ήλιο κι άπλετο φως κι ηλιογέρματα και φεγγαράδες ονειρεμένες, αλλά συνήθως... καθόλου μοίρα, όταν αρχίζουν τα τερτίπια των ανέμων και τις χτυπούν οι θύελλες...

Η Αγάπη δεν είχε μήτε αγάπη. Ήταν ένα κορίτσι έφηβο με μεγάλα μάτια, που μάθαινε τον κόσμο και γέμιζε απορίες.

— «Είναι ένα κορίτσι χαζό, που θα σας γεμίσει σκοτούρες και προβλήματα», είχε πει στο δάσκαλο η μάνα της, την πρώτη μέρα που την πήγε στο σχολείο —είχαν περάσει κιόλας εννέα χρόνια...

Στην τάξη, η Αγάπη έσκυβε το κεφάλι και κατάπινε τα γράμματα —κουλουράκια και γραμμούλες, σταυρουλάκια και παύλες που δεν της έλεγαν απολύτως τίποτα— σαν αμάσητο φαγητό και, ως τέτοιο, της έπεφταν βαριά στο στομάχι· κάθε βράδυ, χλωμή και ιδρωμένη, ζητούσε από τη γιαγιά να της φτιάξει φασκόμηλο... Ήταν άραγε τόσο θαυματουργό που με την πρώτη γουλιά ησύχαζε ο πόνος της και ηρεμούσε η ψυχούλα της ή μήπως ήταν επειδή είχε τόση ανάγκη από 'κείνη τη μεγάλη, ζεστή αγκαλιά που η γιαγιά άνοιγε και χώραγαν μέσα οι έννοιες, τα δάκρυα κι όλη της η ύπαρξη;

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: