Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2015

Σαν χθες


Σχολικό έτος 1972-1973. Εντός ολίγου... πρωτάκι.

Αλογοουρά (τότε, δεν τη λέγαμε ponytail...) πιασμένη με κοκαλάκι−λαστιχάκι−μαργαρίτα. Ένα τεράστιο πακέτο ακουμπισμένο στο γραφείο — τα βιβλία της Α' Δημοτικούॱ το Αλφαβητάριο, δηλαδή, το γνωστό... με τη Λόλα και το Μίμη, και όλο το υλικό για τα μαθήματα της χρονιάς.

Τετράδια “Φοίνιξ” με κίτρινο εξώφυλλο και παραστάσεις από την Παλαιά Διαθήκη, ή την ελληνική φύσηॱ με γραμμές, μισά − μισά για την Αντιγραφή και την Πατριδογνωσία, και με τετραγωνάκια για την Αριθμητική (τότε, Μαθηματικά τα λέγαμε από την Α' Γυμνασίου και μετά...)

Μπλοκ ζωγραφικής με σπιράλ, και ζωγραφιές γεμάτο το πρώτο φύλλο. Κραγιόνια. Νερομπογιές. Χαρτιά γκοφρέ και βελουτέ. Κόλλα υγρή. Ψαλιδάκι με στρογγυλεμένες μύτες. Πλαστελίνες. Κόλλες μπλε, για να ντυθούν τα τετράδια και τα βιβλία. Ετικέτες, μια δεσμίδα — τότε, δεν υπήρχαν ακόμη αυτοκόλλητες. Οι ετικέτες βρέχονταν — όπως τα γραμματόσημα — για να κολλήσουν.

Πλάι, μεγάλη τριπλή κασετίνα δερμάτινη — μπλε απ' έξω, κόκκινη από μέσα.
Στη μια θέση, γόμα (“Pelikan”, μισή μπλε − μισή κόκκινη, για στιλό και μολύβι), ξύστρα, χάρακας, διαβήτης (δεν χρειαζόταν, αλλά αφού τον είχε μέσα η κασετίνα;!...) στην άλλη καλοξυσμένα μολύβια Faber No.2 με μυτερές μύτες, στιλό μπλε, κόκκινο, μαύρο.
Στην τρίτη, κι άλλα κραγιόνια! Άνοιγες την κασετίνα κι εκτός από τη μυρωδιά του δέρματος, σου ερχόταν στη μύτη κι εκείνη η άλλη, η μοναδική, η μολυβίλα...

Κάτω, αριστερά απ' τα πόδια του γραφείου, σάκα μπλε, δερμάτινη, με δύο θήκες. Χρυσαφιά κουμπώματα μπροστά και χοντρουλό χερούλι — η πιο ακριβή που υπήρχε στου “Πάλλη”.

[Τότε, το πιο ακριβό, δεν ήταν ακόμη ένδειξη “μούρης”, αλλά νοιάξιμο. Αυτό που η γενιά της Κατοχής έδειχνε απλόχερα στα παιδιά ή τα εγγόνια της, αυτό το δώσιμο το ολοκληρωτικό, το να μη λείψει τίποτα από αυτά, να μη στερηθούν όπως εμείς, να ζήσουν καλύτερες μέρες, σ' έναν καλύτερο κόσμο...
Τότε, αν κάποιου παιδιού δεν είχαν να του πάρουν, δεν το σνομπάραμε. Δεν το κοιτάζαμε αφ' υψηλού, δεν το περιγελούσαμε.
Εμάς, τα μικρά, μπορεί να μας πηγαινόφερνε το σχολικό, αλλά οι περισσότεροι γονείς δεν είχαν δικά τους αυτοκίνητα.]

Στην κρεμάστρα, στο χερούλι της ντουλάπας, κρεμασμένη η μπλε ποδιά με το άσπρο γιακαδάκιॱ φρεσκοπλυμένη — μύριζε Μασσαλίας — και φρεσκοσιδερωμένη, σχεδόν τριζάτη, σαν τα πουκάμισα του μπαμπά!

Μπλε πεδιλάκια “χι” — ίσα για τον Αγιασμόॱ από την επομένη, κλειστά μπλε παπουτσάκια με μπαρέτα και μπλε ή άσπρες κάλτσες Πουρνάρα. Ήταν πιο ψυχρός τότε ο Σεπτέμβρηςॱ ήξερες ότι, με τα πρωτοβρόχια, το καλοκαίρι είχε πια φύγει οριστικά, πως δεν είχες να περιμένεις εκπλήξεις απ' τον καιρό και να χρειαστεί να βγεις Οκτώβρη ή Νοέμβρη με κοντομάνικο.

Στον Αγιασμό, όλα τα πιτσιρίκια τριάδες, ανά τάξηॱ κάθε τάξη είχε μόνο ένα τμήμα, εικοσιοχτώ με τριανταδύο παιδάκια το πολύ.
Ατέλειωτος ο Αγιασμός («νίκας τοις Bασιλεύσι», βεβαίως!... αλλά ούτε που ακούγαμε, ούτε και καταλαβαίναμε), μας πέρασε κι ένα−ένα κεφάλι ο παπα−τράγος με το βασιλικό — όχι όπως τώρα που πιτσιλάει δυο−τρεις φορές ολούθε και τη γλιτώνουν με συνοπτικές!

Δέος στην τάξη! Δύο πίνακες από τοίχο σε τοίχοॱ ο ένας, ο πλαϊνός, λίγο μικρότερος, σταματούσε στην πόρτα. Κιμωλίες άσπρες, χρωματιστές... κι ένα περίεργο σφουγγάρι με ξύλο-λαβή στη ράχη του. Ο χάρτης της Ελλάδας κάλυπτε μια ψηλή, λευκή βιβλιοθήκηॱ η δασκάλα μας τον έκανε ρολό κι έδεσε τα λουράκια του σ' έναν ωραιότατο φιόγκο. Δεν θα μας χρειαζόταν σύντομα.

[Την έλεγαν Φωτούλα Μ. και, εδώ και μερικά χρόνια, δεν είναι πια ανάμεσά μας...
Μάνα δυο κοριτσιών — ένα λίγο μεγαλύτερό μας κι ένα στο Γυμνάσιο — από την πρώτη στιγμή έγινε μάνα και για 'μας. Τη θυμάμαι πολλές φορές να γίνεται αυστηρή, να αγριεύει, να μας επιπλήττει... μα να μας κακομιλήσει; Ποτέ. Ούτε ποτέ νοιώσαμε το θυμό της.
Είχα την τύχη να την έχω δασκάλα στην Α' και στη Στ' Δημοτικού. Στην αρχή και στο τέλος του κύκλου...]

Τακτοποιηθήκαμε στα θρανία μας (ατομικά τραπεζάκια με ντουλαπάκι όπου μέσα βάλαμε τη βάση από κοντραπλακέ για τις πλαστελίνες, το κουτί με τις πλαστελίνες και το μουσαμαδάκι μας, για το φαγητό. Θα έπρεπε, μας είπε η κυρία, να έχουμε το ντουλαπάκι μας καθαρό, να μην αφήνουμε φαγητό και... να μην ξύνουμε εκεί μέσα τα μολύβια μας!)

Ανάλογα με το μπόι μας, οι θέσεις. Θρανίο στην προτελευταία σειρά, εγώ — η Λιάνα,  η Ανίτα, η Λήδα και η Πένυ ήταν οι ψηλότερες κι έκατσαν στα τελευταία.

Μετά τα διαδικαστικά δεν μας έμενε και πολλή ώρα μέχρι το κουδούνι και το σχόλασμα — πάντα, τη μέρα του Αγιασμού, οι ώρες στο σχολείο είναι λίγες.

Ένα δακτυλογραφημένο χαρτί στην καθεμία, Ωρολόγιον Πρόγραμμα Μαθημάτων διά την Α΄Δημοτικού − Σχολικόν Έτος 1972−1973, «να το αντιγράψουν οι γονείς σας στο σχετικό καρτελάκι που σας έδωσαν από του Βασιλείου.*»
* Βιβλιοπωλείο στην Ιπποκράτους — νομίζω, δεν υπάρχει πια — όπου μπορούσαμε να προμηθευτούμε έτοιμα, πακεταρισμένα όλα τα χρειώδη για τη σχολική χρονιά.

Τέλος, «ένα τραγουδάκι. Θα σας το λέω μια φορά εγώ... θα το επαναλαμβάνετε όλες μαζί...»

    Ποια είν' εκείνη η χώρα, που ο ήλιος τη φιλεί
    κι ανθίζει κάθε ώρα κι είν' όμορφη, πολύ;
    Είν' η πατρίδα μας Ελλάδα, η πατρίδα μας Ελλάδα.

    Ποια είν' εκείνη η χώρα που είναι ο Παρθενών
    που έχει κάθε ώρα γαλάζιον ουρανόν;
    Είν' η πατρίδα μας Ελλάδα, η πατρίδα μας Ελλάδα.

    Ο κόσμος τη θαυμάζει και βλέπει ταπεινά
    τις μάχες π' αραδιάζει σε κάμπους και βουνά.
    Γλυκιά πατρίδα μας Ελλάδα, Ω! πατρίδα μας, Ελλάδα.

Το σιγομουρμουρίζαμε και στο πούλμαν, κατά την επιστροφή στο σπίτι. Ανέμελες. Ανύποπτες.


Κάτι λίγο παραπάνω από ένα χρόνο μετά, στο ίδιο πούλμαν, βουρκωμένες — όχι από συγκίνηση, αλλά από δακρυγόνα — βλέπαμε τον γαλάζιον ουρανόν συννεφιασμένο. Τα τετράδια “Φοίνιξ” βάραιναν παράξενα τις σχολικές μας τσάντες. Καταλαβαίναμε πως κάτι πολύ σοβαρό συνέβαινε.
«Τα παιδιά!» ακούγαμε τη συνοδό και τον οδηγό, παρόλο που μιλούσαν σιγά, «χτυπάνε τα παιδιά!...»

...Αλλά εκείνη τη μέρα του Σεπτέμβρη 1972, ακόμα δεν ξέραμε... δεν ήξερα...

Το ίδιο βράδυ, ένα παιδί μετρούσε τ' άστρα...
ΚΕΙΜΕΝΟ − ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ © Roula the Cat | Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2015, 22:07

19 σχόλια:

  1. Υπέροχη η ζωγραφιά της πρώτης σχολικής μέρα αγαπητή μου φίλη.
    Μου θύμησες πολλά.
    Στιγμές που χαράσονται στο μυαλό μας για να μην ξεχαστούν ποτέ.
    Νάσαι καλά και καλώς όρισες από τις διακοπές σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς σε ξαναβρίσκω, Dennis!
      Γλυκές, ανεξίτηλες μνήμες οι σχολικές, ειδικά εκείνες, των πρώτων χρόνων.

      Να είσαι καλά κι εσύ και να περνάς όμορφα!
      Σ' ευχαριστώ που πέρασες!

      Διαγραφή
  2. Ανεξιτηλες οι παιδικές μας μνήμες.. το μυαλό έχει δικο του ντουλαπάκι για κάθε μια ξεχωριστή ανάμνηση... Με συγκίνησες!!!!♡♡♡♡

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ταυτιζόμαστε απόλυτα, Iris μου!
      Αχ, κι αυτά τα ντουλαπάκια του μυαλού μας... βάλσαμο για τη σκέψη όταν χρειαστεί να καταφύγουμε σε κάτι μακρινό, ανέμελο, αθώο...

      Σ' ευχαριστώ πολύ!
      Να είσαι καλά! :p

      Διαγραφή
  3. Συγκινητική ανάρτηση με ανατριχιαστικό επίλογο...
    Είναι πραγματικά να απορεί κανείς το πόσα πράγματα μπορούμε να θυμηθούμε από το παρελθόν, το τί μνήμες έχουμε και τί αίσθηση μας έχουν αφήσει στο σήμερα...
    Ειλικρινά, βρήκα πολύ ξεχωριστή την ανάρτησή σου!
    Φιλί γλυκό, κορίτσι μου!
    Καλημέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννα μου,
      Γράφοντάς το... ακόμη κι η μυρωδιά της πλαστελίνης, της (μη τοξικής) παιδικής κόλλας, των τετραδίων (εκείνων, συγκεκριμένα, των χρόνων, των πρώτων) έφταναν σχεδόν στη μύτη μου...
      Ο επίλογος ήταν μάλλον η καθοριστική —για μετέπειτα— ανάμνηση...

      Σε φιλώ πολύ! ♥

      Διαγραφή
  4. Τι μου θύμισες!... Στο ίδιο θρανίο κάθισα για λίγο δίπλα σου και μοιράστηκα κοινές μνήμες και βιώματα.
    Υπέροχη εμπειρία!!!
    Να'σαι καλά Ρούλα μου! Πολύ με συγκίνησες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που, έστω και μ' αυτόν τον τρόπο, γίναμε για λίγο “διπλανές”! Αν είχε συμβεί και στ' αλήθεια, θα 'χαμε —είμαι σίγουρη— μοιραστεί πολλά!...

      Αυτό που με στενοχώρησε, ξαναδιαβάζοντας το κειμενάκι, είναι ότι μοιάζει απλή καταγραφή εικόνων... ίσως γιατί τα συναισθήματα ήταν πολύ γλυκό μα και βαρύ φορτίο που δεν χωρούσε στις λέξεις...

      Να είσαι καλά κι εσύ, Μαρία μου!
      Σ' ευχαριστώ πολύ! :g

      Διαγραφή
  5. Δεν ξέρω γιατί με πιάνει τόση νοσταλγία για εποχές που δεν έχω ζήσει. Λένε καμιά φορά πως και οι αναμνήσεις περνάνε από γενιά σε γενιά. Πρέπει να ήταν φανταστική η δεκαετία του 70 τι ωραία που τη γνώρισες! Μας ταξίδεψες Ρούλα μου. Καλή δύναμη μαμά και κορούλα τώρα στη νέα σχολική χρονιά με καινούριες υπέροχες αναμνήσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ό,τι περνά βαθιά από το μυαλό, την ψυχή και το σώμα μας, είναι εφικτό να κληροδοτηθεί, να γίνει υποσημείωση σε μια μετέπειτα ιστορία.
      Όμορφα ήταν, για 'μας τα παιδιά, εκείνα τα χρόνια. Οι “μεγάλοι” είχαν τα ζόρια, τις σιωπές, τα “κρυφά” (να−μην−ακούσουν−τα−παιδιά)...
      Το βρίσκω, τώρα, αρκετά συναρπαστικό να 'χουν χωρέσει χρόνια της παιδικής ηλικίας και της εφηβείας στην ίδια δεκαετία (μια δεκαετία − πηλό, με ανακατατάξεις και μπόλικη ιστορία).

      Σ' ευχαριστώ πολύ, Ανδρομεδούλα μου!
      Τη δύναμη τη χρειαζόμαστε για το βαρύ μας πρόγραμμα!
      Πολλά φιλιά! ♥ :g ♥

      Διαγραφή
  6. Κορίτσι μου σε ξανά επισκέπτομαι !!!! Αυτή τη φορά για να σου δώσω ένα βραβείο..! Μου αρέσει πολύ το blog σου και γι'αυτό το λόγο επέλεξα να πάρει το βραβείο Liebster Award!! Διάβασε περισσότερες πληροφορίες (γιατί/πως/που/τι συμβαίνει) στο άρθρο μου http://www.mamagoesvintage.blogspot.gr/2015/09/love-chain-liebster-award.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. :g Iris μου! :g
      Σ' ευχαριστώ πολύ που (με) επέλεξες να με τιμήσεις με το Liebster Award σου!
      Θα το παραλάβω με χαρά, μα ίσως λιγάκι αργήσω τη σχετική ανάρτηση.

      Σ' ευχαριστώ πολύ και πάλι!
      Φιλιά και καλό βράδυ να έχεις!

      Διαγραφή
  7. Νοσταλγία, συγκίνηση, ρίγος...
    Η πένα σου όπως πάντα, στην κόψη του ξυραφιού...
    Η φωτό επάνω απλά καταπληκτική.
    Φιλιά πολλά γλυκό Ρουλάκι και καλό μας φθινόπωρο! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό Φθινόπωρο, Πέτρα μου!
      Στην ίδια σειρά με τη φωτο αυτή, μπορείς να βρεις εδώ. Αλλά ολόκληρο το portfolio της Battaglia είναι πολύ ενδιαφέρον!

      Σ' ευχαριστώ!
      Τα φιλιά μου, πετραδάκι μου! ♥

      Διαγραφή
  8. Διάβαζα το κείμενο σου και έβλεπα τον εαυτό μου μέσα σε αυτή την τάξη! Μου θύμησες πράγματα που τα είχα ξεχάσει τελείως γιατί τα πρόλαβα στο τέλος τους.. το κοντρα πλακέ για την πλαστελίνη.. παρέα με τον Πάλλη.. τα παπουτσάκια, πάντα καινούργια για τον αγιασμό!! Η ποδιά μου ήταν Τσεκλένης, δώρο της γιαγιάς!! Συνήθως τα παιδιά που πουλούσαν μούρη ήταν μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού και τα κοροϊδεύαμε όλοι οι υπόλοιποι! Πόσο αλλάξαμε..
    Πρώτη φορά στο μπλογκ σου και χαίρομαι που σε βρήκα!! Καλό Σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Eleana :l !!!

      Οι ποδιές του Τσεκλένη ήταν μεταγενέστερες ('78−'79; Νομίζω...) Θυμάμαι το βαθύ, σκούρο μπλε χρώμα τους. Εμείς, όμως, εκείνη την εποχή είχαμε ήδη στολές...
      Μια χρονιά, πάντως, είχα διαλέξει σάκα και κασετίνα από τη συλλογή του! Κι εσύ, λοιπόν, μου θύμισες εκείνες τις μέρες που δεν ήμουν πια πρωτάκι, ούτε τόσο μικρό... αλλά που η διαδικασία της επιλογής των σχολικών, η χαρά, η προσμονή για το νέο σχολικό έτος ήταν ό,τι πιο ευχάριστο και διασκεδαστικό!

      Α, όσο για τις αλλαγές... Είναι λυπηρό να μην είναι μόνο η νοσταλγία εκείνη που συνδέεται με τα “χθες” μας, αλλά και η αναπόφευκτη σύγκριση αξιών και χαρακτήρων...

      Χαίρομαι που “γνωριστήκαμε”, θα τα λέμε τόσο εδώ όσο και στη δική σου γωνιά!
      Καλό ξημέρωμα και όμορφη Κυριακή!

      Διαγραφή
  9. Επειδή κάνατε αναφορά πιο πάνω για τις ποδιές του Τσεκλένη, θαρρώ κυκλοφόρησαν το '74 αν δεν με απατά η μνήμη μου, διότι πρωτοφόρεσα την πρώτη μου σκούρα στην πρώτη Λυκείου, το '76.
    Ωραία θρανία είχατε. Με ντουλαπάκια! Εμείς είχαμε κάτι μπαγκατέλες, αλλά δεν με πείραζε καθόλου.
    Έτσι κι αλλιώς δεν μου άρεσε και πολύ το σχολείο, διότι πάντα μου χάλαγε πάνω στο καλύτερο τις διακοπές μου στο Λαγονήσι!
    Στην πρώτη Δημοτικού είχα φάει μεγάλη φρίκη, καθώς με είχαν γράψει οι γονείς μου στο Αρσάκειο, αλλά ευτυχώς μετά από ένα μήνα με έδιωξαν, διότι ήμουν ατίθασο παιδί και έτσι με έγραψαν στο δημόσιο της γειτονιάς μας που ήταν πιο κουλ!
    Επίσης, στην τελευταία τάξη, Λύκειο πια, βαριόμουν απίστευτα και ήμουν και πολύ αντιδραστική. Αφού να φανταστείς, πριν 6 χρόνια έτυχε να συναντήσω τον Λυκειάρχη μας και με φώναξε με το μικρό μου όνομα μόλις με είδε για να με χαιρετίσει. Κύριε τάδε, του λέω, με θυμάστε; Και μου απαντάει "Πώς είναι δυνατόν να σε ξεχάσω Άννα; Κάθε δυο μέρες μου ανέβαζες την πίεση στο 21 με εκείνα τα μαθητικά συμβούλια"!
    Άντε, καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αα! Επί... μεταπολιτεύσεως;! Ήμανε λίγο πιο μικρή τότενες... Ήμανε...
      Πολύ ωραίες αναμνήσεις, με μετέφερες στο κλίμα και των δικών σου χρόνων.
      Πνεύμα αντιλογίας κι εγώ σ' ένα καθ' όλα “ευπρεπές περιβάλλον”, έχω την αίσθηση ότι ανέβασα την πίεση της καημένης κυρίας−Οικοκυρικού που θέλησε να κάνουμε ελεύθερη συζήτηση και της έθεσα το ερώτημα «γιατί οι άντρες θέλουν τις γυναίκες παρθένες;»
      Άλλη κορυφαία στιγμή, όταν στην επέτειο των 10 χρόνων του Πολυτεχνείου διάβαζα το Χρονικό και κάποια κοριτσάκια ενοχλήθηκαν τόσο που αποχώρησαν από το θέατρο του σχολείου όπου λάμβανε χώρα η εκδήλωση! (Κάποιες εξ αυτών έχουν διαπρέψει στον... συντηρητικό χώρο, για να το γράψω σεμνά!)

      Καλό Σαββατοκύριακο, Άννα!

      Διαγραφή
  10. Περίεργο...και νόμιζα ότι είχα αφήσει σχόλιο γατούλα μου. Σε είχα διαβάσει άμεσα και με είχες συγκινήσει... Δεν έχουν καμία απόσταση χρονικά τα σχολικά μας χρόνια. Μόνο θρανία είχαμε διαφορετικά. Θυμάσαι τα ξύλινα με τους πάγκους. Στο γυμνάσιο πια είχαμε τα κλασικά τραπεζάκια.
    Και μένα η ποδιά μου ήταν Τσεκλένης, από τις λίγες πολυτέλειες που μας παρείχε η μαμά, καθώς θεωρούσε ότι η ποδιά λόγω των συχνών πλυσιμάτων έπρεπε να είναι από καλό ύφασμα! Και με πλεχτό γιακαδάκι από τα χεράκια της! Το 77-78 στη δευτέρα δημοτικού έβαλα Τσεκλένης, ( στην πρώτη δεν φορούσα ποδιά... μόλις είχαμε έρθει από Αμερική και μας έβαλε σε ιδιωτικό με σχολικό, μέχρι να εξοικειωθούμε με τους δρόμους).
    Μετά όμως στο δημόσιο γνώρισα τη βέργα, τα ποντικάκια, πόρτες που έμπαζαν και ταβάνια που έσταζαν...
    Ωραία χρόνια .... μας σκληραγώγησαν πάντως!
    Φιλάκια πολλά γατούλα μου♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: