Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

Μετανοείτε, παιδί μου!


Εν μέσω καύσωνος, η γάτα μπλοκάρει! Φαντάζομαι και οι — όποιοι — αναγνώστες της. Να το ρίξουμε λιγάκι, λέω εγώ, στο σορολόπ, διότι η σοβαρή θεματολογία, αυτή τη στιγμή, μου ανεβάζει θερμοκρασία;
Απαντώ καταφατικά και συνεχίζω.

Ξέθαψα ένα από τα πρώτα γραπτά (27/01/2010) της... δεύτερης περιόδου της Roula (εν προκειμένω, και λόγω θεματολογίας, θα μπορούσε να τη χαρακτηρίσει κανείς και δευτέρα παρουσία!) Το συμμάζεψα όσο μπορούσα — από το μέγεθος του κειμένου, καταλαβαίνεις τι θα σ' έβρισκε αν δεν το είχα συμμαζέψει — και σου το παραθέτω.
Εκ των προτέρων ζητώ συγγνώμη για τους αναχρονισμούς (μια πενταετία πριν οι αναφορές ήταν επίκαιρες, αλήθεια σου λέω!) Οι παλαιότεροι θα θυμηθούν κι οι νεότεροι μπορούν ν' ανατρέξουν στις διευκρινιστικές σημειώσεις, στο τέλος του κειμένου.

Roula... unplugged!


Πόσα ν' αντέξω, η γάτα; Κάθε μέρα είναι ένα θαύμα — επειδή έχω κατορθώσει να βγάλω καθαρή την προηγούμενη — και μια πρόκληση — επειδή δεν ξέρω αν είναι one of those days... όπου θα χρειαστεί ν' αποχωριστώ μια από τις εφτά ζωές μουॱ για τις εφτά ψυχές δεν κάνω λόγο, τις έχω απωλέσει προ πολλού!

Σήμερα... μάλλον ήταν one of those days, μετά από το γραπτό ντοκουμέντο που έφτασε στα νύχια μου και θα σας το παρουσιάσω παρακάτω.
Η πρώτη μου σκέψη ήταν να κάνω μια πρώτης τάξεως Photoshoυπιά και τριγύρω από την κοκκινοτριανταφυλλί μπορντούρα του εγγράφου, να προσθέσω καλικαντζαράκια και παγανά, σκαρφαλωμένα σε ξερόκλαδα, ή γατζωμένα με τα γαμψά νυχάκια τους στις γωνίες.
Η αμέσως επόμενη σκέψη μου, είναι περισσότερο υλοποιήσιμη: θα αναλύσω διεξοδικά το τι διάβασα (και μετά, θα σβήσω ήσυχη!...)


Λέει, λοιπόν, ο έντυπος:

Τώρα που πρόκειται να πας για να εξομολογηθείς, σκέψου πριν πας στον εξομολόγο, μήπως έχεις κάνει κάποιο αμάρτημα από αυτά που σου γράφουμε παρακάτω, και υπογράμμισέ το ή βάλε ένα μικρό σημάδι για να τα προσέξεις και να τα πεις στον εξομολόγο. Ακόμα, προσευχήσου ο καλός Θεός να σε φωτίσει να θυμηθείς όλα σου τα αμαρτήματα και να τα εξομολογηθείς με ειλικρίνεια.

Επειδή έχω την ευχέρεια να μπορώ να μάθω από πρώτο χέρι τι μπορεί να σημαίνει αμαρτία για ένα παιδί, σκέφτηκα να αποταθώ, χαζά κι ανέμελα, τόσο στο Roulo−γατάκι[1]  (το... πρώτο χέρι, που λέγαμε!) όσο και την παρατρεχάμενη... συμμορία!

Πρώτος σκόπελος, το ακανθώδες ερώτημα: «Τι είναι αμαρτία;»... Πώς θα το διετύπωνα σε ένα δεκάχρονο;!
 «Τι είναι αμαρτία, πουλάκι μου;»
Το δεκάχρονο γούρλωσε τα μάτια, με κοίταξε με το ύφος που είχε το αδέσποτο κουτάβι σε παλαιότερη καμπάνια της Εταιρείας Προστασίας Ζώων και μου απάντησε:
 «Ό,τι κι αν σου έχουν πει... εγώ δεν έχω κάνει τίποτα, μανούλα! Στ' ορκίζομαι!»
Ο... Μπαμπινιώτης σε mother edition, έδωσε ερμηνεία: «Αμαρτία είναι ή μπορεί να είναι κάτι για το οποίο ίσως καμαρώνεις στους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές σου, αλλά φοβάσαι να πεις στη μανούλα, μη σε βουτήξει με τη βίτσα!»
 «Ε, τότε γιατί να σου πω; Για να με βουτήξεις με τη βίτσα;» μου αντιγύρισε αναθαρρημένο και με αρκετό θράσος το... δεκάχρονο!
 «Τελείωνε, παιδί μου! Δεν έχουμε βίτσα, διότι είμαι κατά της βίας, το ξέρεις!...»
 «Α, ωραία τότε! Λοιπόν, στο προνήπιο είχα σκουντήσει την Ξανθίππη, επίτηδες, για να της πέσει κάτω το γλειφιτζούρι!»


 «Αυτό, δεν είναι αμαρτία! Άλλο!»
 «Επίσης, όποτε δεν έχω διαβάσει, κάνω κοπάνα!»
 «Ούτε αυτό είναι αμαρτία», απάντησα «διότι όταν γίνεται εν γνώσει της μανούλας δεν πιάνεται για κοπάνα, ειδικά δε όταν η μανούλα γίνεται... συνένοχος, τηλεφωνεί στο σχολείο και λέει ότι έκανες εμετό!»
 «Α, ωραία! Άρα εσύ είσαι η ψεύτρα κι εσύ κάνεις την αμαρτία», με αποστομώνει το δεκάχρονο και συνειδητοποιώ πόσο φθηνά τη γλίτωσα από τον κατά συρροήν δολοφόνο του Seven!

Πόρισμα 1 : ακριβής ορισμός της αμαρτίας δεν υπήρχε περίπτωση να βρεθεί ώστε να ερμηνευθεί ικανοποιητικά από ένα δεκάχρονο (+2  −10)...
Με την αρωγή της... συμμορίας, ένα ευχέλαιο σ' έναν άγνωστο θεό (προφανώς, κάποιον έκπτωτο) και τον “Παιδικό Οδηγό Εξομολογήσεως” ανά χείρας, ξεκίνησα το εγχείρημά μου!

Αμαρτίες της Γλώσσης

(Απορία από... μέλος της συμμορίας) — «Tι είναι ‘γλώσσης’;»
 «Γενική πτώση του πρωτόκλιτου, ασυναίρετου ουσιαστικού 'η γλώττα | γλώσσα'...», προθυμοποιούμαι η μάνα − Μπαμπινιώτης. 
 «Της γλώσσας», απαντάει κατσουφιασμένο το Roulo−γατάκι! 
Βεβαίως, οι... εγκέφαλοι που συνέταξαν τον Οδηγό, δεν έχουν ή δεν θέλουν να συνειδητοποιήσουν ότι, εδώ και 35 χρόνια, έχει καθιερωθεί ως επίσημη γλώσσα του μ.χ. (μετά χούντας) ελληνικού κράτους, η δημοτική! Προσπάθησα με... απλά ελληνικά, λοιπόν, να εξηγήσω στα μικρά ότι η διατύπωση του κειμένου που διαβάζουμε μπορεί και να τους φανεί κάπως περίεργη αλλά, αν μη τι άλλο, νόημα βγαίνει και καλό είναι να προχωρήσουμε (στο τέλος της... δοκιμασίας, παραγγέλνουμε σουβλάκια!)

Μήπως λες ψέματα, έστω και για αστεία; Μήπως τραγουδάς αισχρά τραγούδια που ακούς στο ραδιόφωνο; Μήπως αντιμιλάς στους γονείς − διδασκάλους − μεγαλύτερους; Μήπως ορκίζεσαι στο όνομα του Θεού και των Αγίων; Μήπως βλασφήμησες ποτέ για τα θεία ή λες: “Α΄ στο διάβολο”; (sic) Μήπως λες υπερήφανα λόγια για τον εαυτό σου;

 «Πιάνεται αν βλέπουμε τα βίντεοκλιπ στο Mad;» με ρώτησε ένα απ' όλα τα σπόρια.

 «Ο πατέρας μου λέει στα διάλα αλλά εγώ όχι! Εγώ, λέω φακγια, δεν ξέρω τι σημαίνει αλλά, πιάνει πιο πολύ, γιατί η μαμά έχει πάντα πρόχειρα κάτι χαπάκια γι' αυτές τις περιπτώσεις και τα κερνάει σε όποιον είναι μπροστά!», μαρτύρησε άλλο σπόρι.

 «Εμείς, στο σπίτι μας, δε λέμε ψέματα γι' αστείαॱ μόνο για σοβαρό σκοπό!»... έκανε επιτιμητικά άλλο πιτσιρίκι, για να έρθει και η συνέχεια − κατακουτελιά,  «...κι επίσης, η μαμά λέει πως δεν πρέπει να λέμε ψέματα, μόνο λευκά ψέματα!»
 «Πλένονται στο πλυντήριο;» ρωτάει αθώα το Roulo−γατάκι!
 «Όχι, ρε χαζό! Λευκά ψέματα είναι όπως που είδαμε τις προάλλες την κυρία Μπεάτα, τη φίλη της μαμάς, που έχει γίνει σαν τρακτέρ στα μπλόκα της Εθνικής και τρομάξαμε να τη γνωρίσουμε και η κυρία Μπεάτα είπε στη μαμά πως είναι σε δίαιτα για να χάσει τα κιλά των γιορτών (μάλλον όλων των γιορτών, απ' όλα τα χρόνιατης είπανε, φαίνεται, πως αν τα πάρει όλα μαζί θα της κάνουν καλύτερη τιμή) και η μαμά τής είπε ότι δεν καταλαβαίνει για ποιο λόγο να κάνει δίαιτα αν κάνει δίαιτα εκείνη — η κυρία Μπεάτα, δηλαδή — τότε κάτι άλλες τι πρέπει να κάνουν; Και η κυρία Μπεάτα χάρηκε πολύ και αυτό είναι λευκό ψέμα, όταν λες κάτι για να μη στενοχωρήσεις τον άλλον!»

 «Ο μπαμπάς λέει πως πρέπει να 'μαστε περήφανοι για τους εαυτούς μας, ο καθένας για τον δικό του κι όλοι μαζί για όλους τους εαυτούς όλων των άλλων, επειδή είμαστε Έλληνες και ο προ−προ−προ−προ−παππούς μας ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Σωκράτης και ο Αριστοτέλης και ο Πλάτωνας και άλλοι πολλοί Αρχαίοι που δεν τους θυμάμαι, ακόμη ψάχνω να βρω ποια ήταν η προ−προ−προ−προ−γιαγιά μου, αλλά μάλλον οι Αρχαίοι ήταν μόνο άντρες που παντρεύονταν μεταξύ τους και κάνανε παιδιά, γιατί από Αρχαίες γυναίκες έχω ακούσει μόνο την Ασπασία, που ο μπαμπάς λέει πως ήτανε μεγάλη πουτάνα, αλλά η μαμά λέει πως μεγάλη πουτάνα είναι η Λέτα που δεν είναι αρχαία κι έχει το κομμωτήριο που κάνει εξτένσιονς, στη γωνία, απέναντι από το νετ καφέ! 
»Και επειδή εγώ είμαι περήφανος που είμαι χιλιοεξακοσέγγονο του Μεγαλέξανδρου και του Πλάτωνα ή του Αριστοτέλη και του Σωκράτη (τέλος πάντων, καποιανών απ' όλους), όπου σταθώ κι όπου βρεθώ λέω πολύ περήφανα λόγια για τη μαμά μου, τον μπαμπά μου, το θείο Λεωνίδα που είναι μπάτσος και δέρνει Αλβανούς που δεν έχουν αρχαίους παππούδες και λέω και περήφανα λόγια για 'μένα, που έχω ένα τόσο σπουδαίο σόι!»

Κάπου εδώ, τηλεφωνήσαμε στη μαμά του πιτσιρικιού που στοκάρει τα — όπως αποδείχτηκε — Λεξοτανίλ, διότι ήμουν πλέον βέβαιη ότι, εκτός από αυτό που κατέβασα άμα τη αφίξει της, θα μου χρειάζονταν κι άλλα (κουτιά!)


Αμαρτίες των Ματιών

Καλά που ήρθε κι η ξένη γυναίκα (με τα Λεξοτανίλ) και συνεχίσαμε μαζί την ανάγνωση του... Οδηγού! Τώρα πλέον, ήμασταν δύο ξένες που μοιραζόμασταν τον ίδιο πόνο και τα ίδια Λεξοτανίλ!

Μήπως βλέπεις άσχημα έργα στην τηλεόραση; Μήπως βλέπεις ακατάλληλα κινηματογραφικά έργα; Μήπως διαβάζεις περιοδικά και βιβλία που δε σε ωφελούν; Μήπως δεν διαβάζεις την Αγία Γραφή;

— «Εμείς, στο σπίτι μας, βλέπαμε τη Μαρία την Άσχημη! Είναι πολύ κακό αυτό; Θα με κοινωνήσει ο παππούλης, μετά;»
— «Εγώ είμαι εντάξει, βλέπαμε το Γιάννη τον Όμορφο

— «Εμείς δε βλέπουμε τηλεόραση! Η μαμά λέει πως η τηλεόραση παίζει μπούρδες και ενημερωνόμαστε μόνο από το διαδίκτυο!»
Αυτό, ήταν το παιδάκι μου! Βούρκωσα από περηφάνια —ξεχνώντας προς στιγμήν για ποιο λόγο γινόταν διάλογος (ή... παράλογος, όπως θέλει κανείς το λέει) αλλά, ευθύς αμέσως, ζήτησα το δεύτερο Λεξοτανίλ...


«...Και βλέπουμε μόνο ταινίες που κατεβάζει η μαμά από το ίντερνετ ή αγοράζει σε dvd και εμένα οι αγαπημένες μου είναι Ο Εξορκιστής, Η Προφητεία και μια άλλη, με ένα αυτοκίνητο που ζηλεύει και σκοτώνει, το 'χει και σε βιβλίο η μαμά, το 'χει γράψει ένας πολύ καλός συγγραφέας, ο Stephen King!
»Μου αρέσουν και κάτι άλλα έργα, με έναν κύριο λίγο άσχημο που τον λένε Φρέντυ Κρούγκερ κι έχει μακριά νύχια, σαν της κυρίας Λέτας που είπε η μαμά του Βασιλάκη ότι είναι μεγάλη πουτάνα κι έχει το κομμωτήριο που κάνει τα εξτένσιονς, στη γωνία, απέναντι από το νετ καφέ!»

H... κυρία Λεξοτανίλ πήρε κι αυτή δυο−τρία χαπάκια μαζί (ένα ήταν λίγο, πολύ λίγο, άλλωστε του 'χε πάρει το κολάι του χαπιού!) καθώς ήρθε η σειρά του δικού της βλασταριού, να καταθέσει την άποψή του!

— «Εμείς, σπίτι μας, έχουμε πολλά βιβλία! Ο μπαμπάς έχει προίκα, από πριν παντρευτεί τη μαμά, ένα ωραίο με γυμνούς Κινέζους ή Γιαπωνέζους, ή Ινδούς ή Ινδιάνους. Δεν ξέρω τι ακριβώς, γιατί είναι κίτρινοι σαν Κινέζοι ή και λίγο μπεζ σαν Ινδοί, έχουν κοτσίδια σαν Ινδιάνοι και, όταν είναι μισοντυμένοι, φοράνε φουστάνια σα Γιαπωνέζες γκέισες.


»Ξέρω τι είναι γκέισα, γιατί είχε ντυθεί η μαμά πέρσι τις Απόκριες και είχαν έρθει οι κουμπάροι μας, οι απέναντί μας, κι ένας θείος που δεν ξέρουμε τίνος συγγενής είναι, γιατί είναι μόνο δικός μου θείος, αλλά ο μπαμπάς νομίζει ότι είναι θείος της μαμάς, αλλά η μαμά όποτε είναι οι δυο τους δεν τον λέει θείο, αλλά “κουραμπιεδάκι μου”!
»Αυτό το βιβλίο με τους γυμνούς, το λένε Κάμα Χούφτα ή κάπως έτσι κι επίσης ο μπαμπάς έχει κι άλλο ένα ωραίο βιβλίο μιας πολύ ωραίας κυρίας που τη λένε Ξαβιέρα Χολάντερ[2] και μάλλον αυτή είναι πολύ σοφή κυρία, γιατί όποτε ο μπαμπάς με τη μαμά κλείνουν την πόρτα στο δωμάτιό τους, ο μπαμπάς παίρνει αυτό το βιβλίο μαζί του και μετά τον ακούω που λέει στη μαμά “κάν' το όπως η Ξαβιέρα” και μάλλον η μαμά το κάνει όπως η Ξαβιέρα και ο μπαμπάς είναι πολύ ευτυχισμένος... και μετά η μαμά, όταν έρθει ο θείος κουραμπιεδάκης, του λέει “θα σου το κάνω όπως η Ξαβιέρα” και μετά είναι πολύ ευχαριστημένος και ο θείος!
»Είναι τόσο ευχαριστημένος που μια φορά που ο μπαμπάς έλειπε σε συνέδριο στο Βερολίνο, η μαμά και ο θείος κουραμπιεδάκης είχαν πάρει πάλι αυτό το βιβλίο της κυρίας Ξαβιέρας κι είχαν κλειστεί στο δωμάτιο και μετά από δυο μέρες ήρθε ένα ασθενοφόρο και πήρε τον θείο κουραμπιεδάκη, κι η μαμά είχε φωνάξει άρον−άρον μια κυρία Ρωσίδα Γελένα−μιτά−λιένε−ιεμάς−μπουντάνες να με κρατήσει και αμέσως μετά η μαμά (πάντα) βγήκε αναμαλλιασμένη και τρέχοντας μπήκε στο ασθενοφόρο, και μετά από μερικές ώρες που εγώ είχα κοιμηθεί, η μαμά γύρισε σπίτι και την άλλη μέρα, η κυρία Ρωσίδα Γελένα−μιτά−λιένε−ιεμάς−μπουντάνες μου είπε ότι ο θείος δεν είχε τίποτα σοβαρό και όταν πήρε τα πάνω του ο θείος κουραμπιεδάκης, πήγαν με τη μαμά και της αγόρασε μια πολύ ωραία μεζονέτα στα Πηγαδάκια της Βούλας και όταν γύρισε ο μπαμπάς, η μαμά του είπε ότι την είχε κερδίσει στο TV Ζάπινγκ!»

Ενώ προσπαθούσα να συνέλθω και να συνεφέρω — ταυτοχρόνως — την κυρία Λεξοτανίλ, το βλαστάρι της συνέχισε ακάθεκτο:

«... Άρα, τα βιβλία που έχουμε εμείς είναι ωφέλιμα, διότι χάρη σ' αυτά έχουμε σπίτια, ενώ άμα διαβάζαμε την Αγία Γραφή (που, ούτως ή άλλως δεν την έχουμε σπίτι μας), το πολύ πολύ να μέναμε με τα χάπια της μαμάς που, όπως λέει ο μπαμπάς είναι για πάσα νόσο και πάσα μαλακία[3] — και αυτή είναι μια πολύ κακή λέξη και όμως, ο μπαμπάς λέει πως την αναφέρει και η Αγία Γραφή!»

— «Γουάαααου!!!», έκαναν όλα τα πιτσιρίκια μαζί, κοιτάζοντας με έκδηλο θαυμασμό — στα πρόθυρα της υστερίας — την... μικρά Λεξοτανίλ!

Πόρισμα 2 : Μέχρι στιγμής, αυτό που είχα αποκομίσει ήταν πως, με την τροπή που είχαν πάρει τα πράγματα, τον αφορισμό τον είχαμε στην τσέπη (με μια στάση, για τις δυο μαμάδες, στην Εντατική, πριν συνεχίσουμε τη δοξαστική πορεία μας προς το πυρ το εξώτερον!)

— «Μη σου ξεφύγει τίποτα», μου λέει ψελλίζοντας και με το βλέμμα ακόμη θολό, η μέχρι προ ολίγου ξένη, και νυν συνοδοιπόρος μου στον όλεθρο!...
— «Μείνε ήσυχη! Και πού 'σαι; Φρόντισε να συνέλθεις, έχω την αίσθηση ότι τα χειρότερα... έρχονται!»

Αμαρτίες των Αυτιών

Με τα μικρά να 'χουν ξεσαλώσει εντελώς, να 'χουν πάρει τον έλεγχο της κατάστασης, να σερβίρουν πατατάκια και να πετάνε τα μισά στο πάτωμα, κι εμάς να 'χουμε βάλει σε μπολ τα Λεξοτανίλ και να τα κατεβάζουμε με τις χούφτες σαν ποπ−κορν, έχοντας περιέλθει σχεδόν σε νιρβάνα, συνεχίσαμε χαμογελαστές, πλέον, την ανάγνωση του... Παιδικού (;!) Οδηγού Εξομολόγησης.

Μήπως σ' αρέσει ν' ακούς τραγούδια κοσμικά του ραδιοφώνου; Μήπως σ' αρέσει ν' ακούς αισχρά λόγια από μεγάλους και μικρούς; Μήπως ακούς να κατηγορούν τον Χριστό μας και να τον βλασφημούν και δεν διαμαρτύρεσαι; Μήπως ακούς να κατηγορούν αδίκως τους άλλους και δεν μιλάς;

Λοιπόν, ο συντάκτης του Οδηγού, θα πρέπει να έχει χοντρό θέμα με το ραδιόφωνο! Δεν εξηγείται διαφορετικά! Τσιρότο, σ' όλο τον Οδηγό, το ραδιόφωνο! (Μπορεί να του κόψανε την εκπομπή, από το Ραδιόφωνο της Εκκλησίας).

— «Μαμά, ο οδηγός στο πούλμαν ακούει “απόψε θέλω να βγεις μ' όλες τις τσούλες της γης”, να το πούμε στον παππούλη;»



— «Τι είναι κοσμικά τραγούδια;»
— «Είναι τραγούδια λαϊφστάιλ, βλάκα! Πώς είναι αυτοί που τους έχει το Λοιπόν, το Ok, το Down Town και η Espresso... αλλά σε τραγούδι!»
— «Μη λες “βλάκα”, το γράφει το χαρτί!»
— «Γράφει να μη σου αρέσει να το ακούς, όχι να μην το λες! Ούτε εμένα μου αρέσει να το ακούω, αλλά δεν υπάρχει θέμα να το λέω!»
— «Υπάρχει! Πριν έλεγε να μη λέμε κακές κουβέντες!»
— «Κακιά κουβέντα είναι η “μαλακία” αλλά τη γράφει η Γραφή και “βλάκα” δεν είναι τόσο κακιά κουβέντα!»

— «Κοσμικά τραγούδια είναι αυτά που δεν έχουν κλαρίνα! Εκείνα είναι δημοτικά και τα τραγουδάνε οι βοσκοί με τις φλογέρες, στον Αγαπητικό της Βοσκοπούλας!»
— «... και η Έφη Θώδη, στα πανηγύρια!»
— «Η Έφη Θώδη τραγουδάει “γιουρ−τζαστ−του−γκουντ−του−μπι−τρου”!»
— «Εμείς, σπίτι μας, δεν ακούμε Έφη Θώδη!», πήρε το λόγο το μπουμπούκι μου!

— «Εγώ, άμα βρίζουν, δεν ανακατεύομαι! Αφού εγώ θα φάω τη μπούφλα στο τέλος, το ξέρω!»
(Καθένας με τον καημό του!)
— «Ούτε κι εγώ μιλάω, άμα η κυρία λέει στο σχολείο ότι η Φώφη έχει φυσοκάλαμο και πετάει ρύζια! Γιατί αν δεν τιμωρηθεί η Φώφη που δεν έχει φυσοκάλαμο και δεν πετάει ρύζια, θα τιμωρηθώ εγώ, που έχω το φυσοκάλαμο και πετάω τα ρύζια! Κι έτσι, το βουλώνω, τρώει η Φώφη τιμωρία — αλλά δεν πειράζει γιατί είναι χαζή, σπασίκλας και ρουφιάνα — και κάθεται αυτή μέσα στα διαλείμματα και δε μας χαλάει το παιχνίδι!»

Αμαρτίες των Χεριών
Μήπως κλέβεις ξένα πράγματα από το σπίτι και το σχολείο; Μήπως κτυπάς τους μικρότερους συμμαθητές και αδελφούς σου; Μήπως κάνεις αισχρές χειρονομίες στον εαυτό σου και στους άλλους; Μήπως δεν κάνεις το σταυρό σου καλά και ευλαβικά; Μήπως μουτζώνεις τους άλλους;

— «Άμα είναι στο σπίτι, δεν είναι ξένα πράγματα! Κι άμα δεν πάρεις πράγματα από το σπίτι σου, από πού θα τα πάρεις;»
— «Από τα μαγαζιά.»
— «Εκεί, τα αγοράζεις! Άμα αγοράζεις, δεν κλέβεις...»
— «Η μαμά μου λέει πως τα μαγαζιά κλέβουν — κάτι το οποίο δεν έχω καταλάβει ακριβώς, αλλά για να το λέει η μαμά μου, έτσι είναι και τέρμα και τελείωσε!»

 — «Και εγώ, ποτέ δε χτυπάω τους μικρότερους συμμαθητές μου! Μόνο τους μεγαλύτερους, επειδή είμαι θρεφτάρι και οι μεγαλύτεροι, ακόμη,  τζασμένα! Αδελφάκια δεν έχω, δε θέλουν άλλα παιδάκια ο μπαμπάς κι η μαμά, τους φτάνω — λέει — εγώ, και τους περισσεύω!»
(Γιατί, άραγε;!)


— «Τι είναι αισχρές χειρονομίες;»
— «Δεν είναι για 'μας αυτό!»
— «Η μούντζα είναι αισχρή χειρονομία!»
— «Η μούντζα ανήκει σε άλλη κατηγορία, την έχει χωριστά το χαρτί!»
— «Είναι πιο κακό από το να σηκώνεις το μεσαίο δάχτυλο;!»
— «Η μαμά σήκωσε το μεσαίο δάχτυλο στον θείο κουραμπιεδάκη, όταν του ζήτησε να της πάρει Ρέιντζ Ρόβερ κι αυτός της είπε ότι δεν μπορεί, γιατί φοβόταν μήπως κινήσουν υποψίες! (Δεν ξέρω τι είναι αυτό!)
»Και η μαμά του είπε ότι εδώ δεν κατάλαβε τίποτα ο χαλβάς, όταν ο θείος κουραμπιεδάκης της πήρε τη μεζονέτα στα Πηγαδάκια της Βούλας, και θα καταλάβαινε με το Ρέιντζ Ρόβερ;
»Και εγώ που έτυχε να περνάω τυχαία από το σαλόνι μας, την ώρα που συζητούσαν, ρώτησα αν ο χαλβάς ήταν Χαΐτογλου ή Φαρσάλων, γιατί αν ήταν Φαρσάλων δεν μου αρέσει, είναι σαν καμένος και βγάζει λάδια!
»Και η μαμά μού είπε “πήγαινε μέσα, μούλικο!” κι  εγώ δεν ήξερα τι είναι μούλικο, πάντως πήγα μέσα, αλλά πριν πάω, είδα τη μαμά που σήκωσε το μεσαίο δάχτυλο στο θείο κουραμπιεδάκη!»

— «Είπες το παιδί “μούλικο”;» γύρισα και ρώτησα την, μέχρι πρότινος, ξένη γυναίκα.
— «Μπορεί... δεν θυμάμαι... Εκείνη την ώρα διεκδικούσα ένα Ρέιντζ Ρόβερ, δεν στεκόμουν σε λεπτομέρειες!», έκανε ψυχρά εκείνη  —κι ένα σύννεφο σκίασε τη σκέψη και βύθισε τα μάτια της σε θλίψη!
«...Τελειώσανε των 3mg;»  συνέχισε σχεδόν αδιάφορα, ψαχουλεύοντας το άδειο — πλέον — μπολ.
— «Να βάλω των 5, ή θα μας πέσουν βαριά; Δεν έχω πάρει και σόδες...»

— «...Κι εγώ δεν κάνω το σταυρό μου μόνο κάτι γριές με μουστάκι και άσπρες τρίχες στο σαγόνι κάνουν το σταυρό τους!»

— «Κι ο Καρατζαφέρης κάνει το σταυρό του, τον έχω δει στην τηλεόραση!»
Οι μπόμπιρες συνέχιζαν το... μπρεϊνστόρμινγκ, αδιαφορώντας για το δράμα που διαδραματιζόταν στο πεδίο των μανάδων.

— «Θα εξομολογηθεί και ο Καρατζαφέρης;» ρώτησα ηλίθια, για να παραστήσω ότι συμμετείχα στο τσίρκο!
— «Μπα, αυτός τη γλίτωσε, δεν είναι παιδί! Κι επίσης, η μαμά μου λέει πως έχει άκρες στην Εκκλησία!»
— «Εδώ, στον Άγιο Χαράλαμπο, τη δικιά μας την Εκκλησία;»
— «Ποιος είναι ο Καρατζαφέρης;» ρωτάει άλλο πιτσιρίκι — μάλλον εντελώς απολιτικό ή από απολιτικό σπίτι ή απλώς... νορμάλ παιδάκι, της ηλικίας του!
— «Εκείνος ο χοντρός με την πατημένη μούρη, που ταΐζει περιστέρια για να μαζέψει ψήφους!»

— «Ψηφίζουν και τα περιστέρια, πια;» ρωτά ανέκφραστα η μαντάμ Λεξοτανίλ.
— «Δεν ταΐζει περιστέρια! Ο θείος Λεωνίδας, λέει ότι το περιστέρι του 'κατσε[4] επειδή είναι καλός άνθρωπος, Έλλην και Χριστιανός Ορθόδοξος!»
— «Εμείς, σπίτι μας, είμαστε άθεοι! Μπορώ να εξαιρεθώ της εξομολόγησης;»
— «Πάω να βάλω των 5», είπα αποφασιστικά (ναι, όπως ίσως κατάλαβες, η τελευταία ατάκα ήταν του δικού μου... σπλάχνου!) και άφησα στην άκρη το άδειο μπολ.
Πήρα τη σαλατιέρα − γαβάθα.


Αμαρτίες των Ποδιών

(Εκτός από το να 'ναι αξύριστα, τι άλλη αμαρτία μπορούν να έχουν τα πόδια;!)

Μήπως πηγαίνεις στα θέατρα και κινηματογράφους; Μήπως πηγαίνεις στα πάρτυ και χορεύεις αμαρτωλούς χορούς; Μήπως κλωτσάς τους φίλους σου και τ' αδέλφια σου; Μήπως δεν πηγαίνεις κάθε Κυριακή στην εκκλησία και στο κατηχητικό;

(Ααα! Εκεί το πήγαινε!)

— «Μαμά, τι είναι κατηχητικό;»


— «Εμείς δεν πηγαίνουμε Εκκλησία την Κυριακή, γιατί κοιμόμαστε!
»Πηγαίναμε τη Μεγάλη Παρασκευή στον Επιτάφιο, αλλά δεν πάμε πια, επειδή πρόπερσι έκαψα της ξαδέρφης μου τα εξτένσιονς, που τα είχε κάνει στη Λέτα, που έχει το κομμωτήριο στη γωνία απέναντι από το νετ καφέ και που η μαμά λέει ότι είναι μεγάλη πουτάνα!
»Αλλά πάμε στην Ανάσταση, λίγο πριν χτυπήσει η καμπάνα, για να πετάξω βαρελότα, γιατί άμα δεν πετάξω βαρελότα στο προαύλιο της εκκλησίας, θα τα πετάξω μέσα στο σπίτι — όπως πρόπερσι που για τιμωρία που έκαψα τα εξτένσιονς της ξαδέρφης μου, τη Μεγάλη Παρασκευή, δε με πήγαν ούτε στην Ανάσταση.
»Αλλά μετά έπιασε φωτιά το σεμέν που 'χε βάλει η γιαγιά πάνω στην καινούρια tv plasma που την πήραμε με δόσεις από τον Κωτσόβολο κι έπιασε φωτιά και η τηλεόραση και ο μπαμπάς κόντεψε να πάθει έμφραγμα και φωνάξαμε το θείο Λεωνίδα να σώσει την κατάσταση και ο θείος Λεωνίδας έβγαλε τη ζώνη του και με κυνηγούσε μέσα στο σπίτι κι είπε του μπαμπά “αυτός, σε δυο τρία χρόνια θα γίνει κουκουλοφόρος! Μεγαλώνετε έναν τρομοκράτη! Θα σας χώσω όλους μέσα, ρε!” αλλά το να μας χώσει μέσα δεν βοήθησε καθόλου στο να σωθεί η tv plasma, η οποία όχι μόνο κάηκε, αλλά βρόμισε κι όλο το σπίτι και μετά σιχαινόμασταν να φάμε τη μαγειρίτσα, γιατί νομίζαμε ότι βρόμαγε κι αυτή, αλλά ανοίξαμε τα παράθυρα και ξεβρόμισε η μπόχα της καμένης tv plasma, μόνο που είχαμε ήδη χύσει τη μαγειρίτσα στο νεροχύτη, που βούλωσε — αλλά, ποιος να τον ξεβουλώσει; Ο μπαμπάς που ήταν στα πρόθυρα εμφράγματος ή ο θείος Λεωνίδας που είχε ήδη οπλίσει το υπηρεσιακό του περίστροφο;
»Και μετά πεινάγαμε, και τσουγκρίσαμε τ' αβγά μεταξύ τους και τα πλακώσαμε με ψωμί και μας έπιασε η κοιλιά μας κι εμένα εκτός από την κοιλιά μου με πιάσανε και μεγάλα σπυριά, “Παναΐα μ', αναφυλαξία!” είπε η γιαγιά και με τρέχανε στο Παίδων και μόνο μια καθαρίστρια ήταν εκεί, γιατί οι γιατροί είχαν πάει να σουβλίσουν το αρνί και τότε είπε ο θείος Λεωνίδας “αυτόν έπρεπε να τους δώσουμε να σουβλίσουν, σαν τον Αθανάσιο Διάκο!”...»
— «Μαμά, ο Διάκος δεν είναι αυτός ο μαλλιάς, έξω από τη Λαμία;»
— «Το Πάσχα τον σουβλίσανε το Διάκο;» ρώτησε ένα μικρό που, έως εκείνη την ώρα, δεν είχαμε ακούσει το κιχ του!
— «Ε, με τόσο μαλλί... τον περάσανε γι' αρνί!» έκανε η θυγατέρα της μαντάμ Λεξοτανίλ, ωθώντας τη δύσμοιρη μάνα της στη γαβάθα με τα... 5άρια!

— «Εγώ δεν κλωτσάω τους φίλους μου, ούτε τ' αδέλφια μου! Μια φορά είχα ρίξει καλαμιά στο θείο Λεωνίδα, και με πήγε στην Ασφάλεια», είπε ο εκκολαπτόμενος Κουφοντίνας.
«Εκεί, οι φίλοι του θείου Λεωνίδα, θέλανε να με κεράσουνε παστάκι, αλλά ο θείος Λεωνίδας τους είπε ότι χαλάει τα δόντια και με αφήσανε σε μια γωνιά κι εγώ βαριόμουνα και ήρθε ο θείος Λεωνίδας και με τσίμπησε μουλωχτά, γιατί είχα αρχίσει να τραγουδάω και μ' ακούγανε κάτι κρατούμενοι Πακιστανοί που τους δέρνανε πριν κι αρχίσανε να κλαίνε!»

Σε μια έκλαμψη εγκεφαλικής διαύγειας, η καινούρια μου φίλη με ρώτησε με νόημα: «μήπως μπέρδεψε τα μπολ με τα πατατάκια με τα... “δικά μας”;» και μετά, ξανάπεσε σε λήθαργο.
Ευτυχώς, γιατί είχε ανοίξει το στόμα του το κοριτσάκι της!

 — «Εμείς δεν πάμε θέατρο και κινηματογράφο, τα βλέπουμε όλα σε dvd! Ο μπαμπάς μού έχει πάρει όλους τους Μπομπ Σφουγγαράκηδες, αλλά ο θείος κουραμπιεδάκης λέει ότι ο Μπομπ είναι γκέι[5]. Έτσι, έχασα όλο το ενδιαφέρον μου για τον Μπομπ και προτιμώ να βλέπω Justine![6]»
— «Τι είναι το τζαστίν;»
— «Είναι μια κοπέλα με χωρίς σουτιέν!»
— «Σαν την Τζούλια Αλεξανδράτου στο Nitro;[7]» ρώτησε όλο ενδιαφέρον ο−ανιψιός−τού−θείου−του, Λεωνίδα!
— «Ε, κάπως έτσι, αλλά με χωρίς σιλικόνη!»
— «Η σιλικόνη είναι αυτά τα μπαλόνια που σκάνε στα αεροπλάνα;»
— «Όχι ρε χαζέ, αυτοί είναι αερόσακοι!"
— «Εμάς μας άνοιξε ο αερόσακος τότε που με γυρίζανε ο μπαμπάς κι η μαμά από το πάρτυ του Θεοκλή κι έπεσε ο άλλος επάνω μας και μας έκανε το Χιουντάι πατάκι για την είσοδο! Και όταν ήρθαν τα ανακριτικά, αφήσανε όλους τους άλλους που είχανε αίματα, και κάνανε αλκοτέστ σ' εμένα, αλλά τους είπε ο μπαμπάς ότι δεν οδηγούσα εγώ κι έτσι τη γλυτώσαμε!»


— «Γι΄αυτό γράφει ο Οδηγός να μην πηγαίνουμε στα πάρτυ!...»
— «Ο Οδηγός λέει να πηγαίνουμε στα πάρτυ, αλλά να μη χορεύουμε αμαρτωλούς χορούς!»
— «Ποιοι είναι οι αμαρτωλοί χοροί, μαμά;»
— «Το τσάμικο!», έσκουξα σε κατάσταση αλλοφροσύνης!

— «Αποκλείεται...», απάντησε κοιτάζοντάς με καχύποπτα ο−ανιψιός−τού−θείου−του, Λεωνίδα, θέτοντας υπό αμφισβήτησιν τον έως τότε ρόλο μου (συμπεριλαμβανομένου κι εκείνου, της μάνας!), «...διότι τσάμικο χορεύει κι ο θείος Λεωνίδας», κατέθεσε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ως επιχείρημα ατράνταχτο, «και όλοι οι άλλοι αστυνομικοί στους χορούς τους, που τους λένε “χοροεσπερίδες”, και οι αστυνομικοί δεν είναι αμαρτωλοί, αμαρτωλοί είναι μόνο οι κλέφτες που τους κυνηγάνε οι αστυνομικοί!»
— «Τι λε, ρε;» Πετάχτηκε άλλο πιτσιρίκι. «Οι αμαρτωλοί πολέμησαν μαζί με τους κλέφτες, το 1821, για να διώξουμε τους Τούρκους!»
— «Οι Αρματωλοί», διόρθωσα σεμνά.
— «Το ίδιο κάνει!»

— «Τελικά, είναι το τσάμικο αμαρτωλός χορός;» ξαναρώτησαν, εν χορώ, τα μικρά.
— «Όχι βέβαια», είπε με τόνο αυθεντίας και κοιτάζοντάς με με μίσος, πλέον, ο−ανιψιός−τού−θείου−του, Λεωνίδα!
«Αμαρτωλοί χοροί, είναι αυτοί που χορεύουνε οι σκυλούδες! Εμένα μού αρέσουν πιο πολύ αυτοί οι χοροί που χορεύουν οι σκυλούδες, γιατί άμα χορεύουν, φαίνεται η κοιλιά τους και το βρακί τους —ενώ άμα χορεύουν τσάμικο κάτι νταγκλαράδες σαν το θείο Λεωνίδα, τους σηκώνεται η φουστανέλα και φαίνεται το καλσόν τους που είναι άσπρο σαν αυτό που φοράνε τα κορίτσια στις παρελάσεις!
»Και του θείου τού Λεωνίδα του αρέσουνε πιο πολύ οι χοροί που χορεύουν οι σκυλούδες, γιατί έχει μια φίλη, πολύ καλή κοπέλα, που τραγουδάει σε ένα πολύ ωραίο μαγαζί, και αυτή η πολύ καλή κοπέλα που τη λένε Μπέλα, έχει κάτι πολύ ωραίες φίλες που πίνουν ποτά με κάτι χοντρούς που έρχονται να πουλήσουν πατάτες από την επαρχία και πίνουν τα ποτά οι χοντροί και γίνονται ντίρλα και μετά σηκώνονται οι φίλες της δεσποινίδας Μπέλας που είναι φίλη του θείου Λεωνίδα, και χορεύουν κάτι πολύ ωραίους χορούς σαν τσιφτετέλι, αλλά τα πετάνε όλα και μοιάζουνε σαν την Τζούλια Αλεξανδράτου στο Nitro!»
— «Τι πετάνε;» ρωτάει όλο αθωότητα το παρ' όλίγον ανίψι του θείου κουραμπιεδάκη.
— «Λουλούδια!» απαντά ο μικρός ξερόλας, το παιδάκι μου!
— «Είσαστε χαζές», παίρνει το... μικρόφωνο,  ο−ανιψιός−τού−θείου−του, Λεωνίδα! «Πετάνε τα ρούχα τους, κάτι πολύ ωραία ρούχα με χάντρες και κρόσσια και με χωρίς πλάτη!»

— «Από τη Lussile θα τα έχουν πάρει τα ρούχα», παρατηρεί η μικρά Λεξοτανίλ! «Είχε πάρει ένα πολύ ωραίο τέτοιο ρούχο ο θείος κουραμπιεδάκης στη μαμά και μετά το είδε ο μπαμπάς και τη ρώτησε από πού το πήρε και του είπε η μαμά από πού το πήρε και ο μπαμπάς της είπε “τι λες ρε Λουκία; Εκεί έχει 1.000 ευρώ η μανσέτα!” και η μαμά του είπε ότι είχε κερδίσει δωροεπιταγή από το Glamour και ησύχασε ο μπαμπάς, και είναι πολύ ευχαριστημένος που έχει μια τόσο τυχερή γυναίκα που ό,τι περιοδικό αγοράσει έχει δώρο από σπίτι μέχρι αυτοκίνητο!»

 — «Τελικά, το πήρες το Ρέιντζ Ρόβερ;;;» ρώτησα τη γυναίκα με την οποία είχαμε μοιραστεί τη μισή παραγωγή της Roche σε Λεξοτανίλ, μέσα σ' ένα απόγευμα, αλλά όχι, έως εκείνη τη στιγμή, τα ονόματά μας.
— «Θα σου πω άλλη στιγμή, δεν είναι της παρούσης!»

Ζάρωσα ντροπιασμένη στη γωνιά μου, κρατώντας σημείωση στο μυαλό μου να καλέσω το συντομότερο δυνατόν τη Λουκία (εάν κι εφόσον ήταν εφικτό, Θεού θέλοντος και... κουραμπιεδάκη επιτρέποντος!)

— «Τελειώσαμε; Κάνει να πάμε να εξομολογηθούμε;»
— «Κυρία, πότε θα παραγγείλουμε τα σουβλάκια;»
— «Εγώ θέλω τσίσα!», μια φωνή από τον... όχλο!
— «Εάν υποθέσουμε ότι θα πείτε όλα αυτά στον... πνευματικό που θα σας εξομολογήσει, όχι άφεση αμαρτιών δε θα πάρουμε, εσείς, εμείς και οι οικογένειες, αλλά δωρεάν one way εισιτήριο για την Κόλαση!»
— «Έχει Λεξοτανίλ στην Κόλαση;» ρωτά σε κατάσταση λήθαργου, σχεδόν, η Λουκία.
— «Ε, ρε προβλήματα οι Παλαιστίνιοι! Αυτό σε μάρανε κι εσένα!», απάντησα κουνώντας απηυδισμένη δεξιά−αριστερά το κεφάλι μου —και γυρνώντας προς τα μικρά...

— «Εγώ θέλω νερό!»
— «... Έχει και μερικά ψιλά ακόμη ο Οδηγός, λέω να τα χειριστούμε με συνοπτικές διαδικασίες!»
— «Είναι άλλη αμαρτία οι συνοπτικές διαδικασίες, μανούλα;»


  Διάφορα άλλα αμαρτήματα

Μήπως δεν κάνεις κάθε μέρα την προσευχή σου; Μήπως δεν υπακούς τους γονείς σου; Μήπως δεν μελετάς τα μαθήματά σου; Μήπως δεν τηρείς τις νηστείες που ορίζει η Εκκλησία μας; Μήπως δεν κοινωνείς συχνά τα άχραντα Μυστήρια; Μήπως ντύνεσαι μασκαράς τις Απόκριες; Μήπως δεν κάνεις ελεημοσύνη στους πτωχούς ανθρώπους;

— «Προσευχή κάνουμε κάθε μέρα στο σχολείο, όταν δε βρέχει και μαζευόμαστε στο προαύλιο! Αλλά εγώ πάω αργότερα στο σχολείο, οπότε βρέχει − δε βρέχει, δεν προλαβαίνω την προσευχή!»

— «Εγώ ακούω τι μου λένε οι γονείς μου, είμαστε όλοι ευχαριστημένοι με αυτό, στο σπίτι μας..., και όλες τις αταξίες τις φορτώνεται το μωρό που, ο μπαμπάς λέει ότι, αυτό δεν είναι βρέφος αλλά το Μωρό της Ρόζμαρι


— «Κι εγώ μελετάω τα μαθήματά μου, εκτός αν έχει Κάρμα, τη Ζωή της Άλλης ή το Next Top Model!»
— «Θα βάλει και Greek Idol, σε λίγο!»

— «Εγώ μελετάω τα μαθήματά μου, αλλά όταν τα πηγαίνω στη μαμά να τα κοιτάξει, μου λέει να μην τη διακόπτω, διότι βλέπει CSI και Dexter!»
— «M' εσένα, θα λογαριαστούμε αργότερα!» κοίταξα με μίσος τον... ανθό μου, που με είχε δώσει στεγνά!
— «Εμείς δε βλέπουμε CSI», πετάχτηκε ο−ανιψιός−τού−θείου−του, Λεωνίδα!... «γιατί η μαμά σιχαίνεται τα αίματα και τα μυαλά!»

— «Κι εμείς, δε λέμε “νηστεία” στο σπίτι μας, αλλά δίαιτα! Και μάλλον θα χαρεί πολύ ο παππούλης, γιατί όχι μόνο νηστεύουμε δίαιτα όποτε ορίζει η Εκκλησία μας, αλλά όλο το χρόνο, διότι είμαστε της υγιεινής διατροφής!»

— «Θέλω τσίσα!»
— «Θέλω νερό!»
— «Πότε θα παραγγείλουμε τα σουβλάκια;»
— «Τι είναι άχραντα Μυστήρια;»
— «Σαν τα Ελευσίνια Μυστήρια», ψέλλισα... — κυριολεκτικά ό,τι να 'ναι!
— «Η Ελευσίνα είναι μετά τον Ασπρόπυργο και πριν την Κινέτα που έχουμε εξοχικό!»
— «Εμείς έχουμε εξοχικό στη Χαλκιδική, γιατί ο μπαμπάς μου είναι Πόντιος!»
— «Οι Πόντιοι έχουν εξοχικά στη Χαλκιδική;»
— «Όχι όλοι... Όσοι μένουνε στη Θεσσαλονίκη!»
— «Αφού εσείς μένετε στην Αθήνα!!!»
— «Ναι, αλλά οι παππούδες μου μένουν στη Θεσσαλονίκη!»
— «Είναι από τη μεριά του Μεγαλέξανδρου;»
— «Όχι, από τη μεριά του Σουάν!», πετάχτηκα εκτός εαυτού!
— «Ποιος είναι ο Σουάν;»
— «Ρώτα τον Προυστ!»

— «Ο Σουάν είναι Κινέζος», δήλωσε σχεδόν... αφοριστικά μια μικρή που ίσα φαινόταν!
— «Όχι! Ο Σετσουάν είναι Κινέζος!», εξέφρασε την άποψή της η μικρή, της Λουκίας!
— «Το Σετσουάν είναι επαρχία της Κίνας. Ο Καλός Άνθρωπος του Σετσουάν είναι έργο του Μπρεχτ», επενέβην.
— «Δεν πα' να 'ναι και του Δαλιανίδη! Πφ!», αντιμίλησε, βγάζοντας τη γλώσσα της, η Λεξοτανίλ τζούνιορ.

— «Εγώ ντύνομαι Κινέζος τις Απόκριες!» είπε ο κολλητός τού−ανιψιού−τού−θείου− του, Λεωνίδα!
— «Σπίτι μας, ντύνεται ο μπαμπάς Κινέζος, όλο το χρόνο!», είπε η θυγατέρα της Λουκίας, «γιατί συνέχεια μας λέει “κάνω τον Κινέζο, για να μη γίνουμε κώλος εδώ μέσα!”...»
— «Άρα ο μπαμπάς σου, δεν πρέπει να πάει να εξομολογηθεί», της είπε επιτιμητικά η δικιά μου.
— «Ούτε κι εσένα η μαμά σου, γιατί βλέπει CSI!»
— «Εμένα η μαμά μου δεν πάει να εξομολογηθεί ούτως ή άλλως, διότι είναι αντίχριστη!»
— «Άθεη», διόρθωσα σεμνά.
— «Το ίδιο κάνει!»
— «Γουάααααααοοοουυυυ!!!» έκαναν — ξανά! — όλα τα πιτσιρίκια μαζί! «Βγάζετε και αφρούς από το στόμα, άμα περάσετε έξω από εκκλησία;»
— «Όχι εγώ, η εκκλησία!»
— «Βγάζει αφρούς;»
— «Αν μπορούσε...»

— «Τελικά, τι θα πούμε στον παππούλη;» ρώτησε βαριεστημένα σχεδόν σύσσωμη η ... συμμορία! 
— «Καταρχάς... τίποτα απ' όσα είπατε εδώ! Θα πρότεινα δε, να μην πάτε καθόλου — οι κακές συνήθειες, καλό είναι, να κόβονται απ' όταν είσαστε μικρά!»

— «Ωχ! Θα με τσακίσει στο γόνατο ο θείος Λεωνίδας!», ανεφώνησε έντρομος ο−ανιψιός−τού−θείου−του!


___________________________________________
• Η κεντρική εικόνα που συνοδεύει το κείμενο, είναι μέρος του εξωφύλλου του βιβλίου:
Prayers for Children Little Golden Book by Eloise Wilkin − 1974 Western Publishing Company
• Η εικόνα του σχολικού από το ClipartPanda.com
• Η εικόνα των παιδιών στην εκκλησία από το Dreamstime.com

[1] Το... Roulo−γατάκι (έφηβη, πλέον, σήμερα) είναι, βεβαίως, υπαρκτό πρόσωπο. Η σουρεαλιστική ιστορία είναι (σχεδόν) φανταστική. Η αλήθεια είναι ότι ο “Παιδικός Οδηγός Εξομολογήσεως” χάρισε... ατέλειωτες στιγμές ευθυμίας σε αρκετές μητέρες. Έχοντας, εξ αφορμής του “Οδηγού”, μοιραστεί τις εμπειρίες μας και τα... ευφυολογήματα των πιτσιρικιών, επί του θέματος, βρήκα πολλά πατήματα για να γράψω το κείμενο.
Α, ναι! Αν και, ίσως, θα μπορούσα(με) εντούτοις δεν κατεβασα(με) ούτε ένα Λεξοτανίλ!

[2] Ξαβιέρα Χολάντερ! Μία και μοναδική! (Εδώ και εδώ)

[3] Ευαγγέλιον: Ματθ.θ’ 27–35
«Καί περιήγεν ο Ιησούς τάς πόλεις πάσας και τάς κώμας διδάσκων εν ταις συναγωγαίς αυτών καί κηρύσσων τό ευαγγέλιον της βασιλείας καί θεραπεύων πάσαν νόσον καί πάσαν μαλακίαν εν τω λαώ.»

[4] Ο... χέρης−χέρης Καρατζαφέρης με το περιστέρι κορώνα στο κεφάλι του, έτοιμος για τις ιπποδρομίες του Άσκοτ.

[5] Το θυμάσαι; (Μεταξύ πλείστων δημοσιευμάτων, ρίξε μια ματιά εδώ).

[6] Justine (The Adventures of Justine) Σοφτ (για τα σημερινά δεδομένα)... σαν το Βιτάμ! Δύο, τουλάχιστον, γενιές εφήβων... ανδρώθηκαν με τη νεαρά, αθώα, ξανθή Τζαστίν!

[7] Αναφορά σε φωτογράφιση (που... άφησε εποχή!) της Τζούλιας Αλεξανδράτου για το εν λόγω περιοδικό.

ΚΕΙΜΕΝΟ − ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ © Roula the Cat | Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015, 01:34

8 σχόλια:

  1. Εγώ ένα λεξοτανίλ που έφθασα ως κάτω ; ☺☺☺
    αχαχαχαχαχα! Έλιωσα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαρά στο κουράγιο σου, Αριστέα μου! :n
      Σ΄ευχαριστώ που... άντεξες!

      Φιλιά πολλά και καλό βράδυ να έχεις! ♥

      Διαγραφή
  2. Εντάξει.... Δεν υπαρχεις! Εκλαψα απο τα γελια!!!! απορώ πως τα σκέφτηκες ολα αυτα!!!
    Εχεις μεταφέρει την αθωότητα (!?!?!) των παιδιών αυτούσια :P|!! Εκλαψα σου λεω!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, τα πουλάκια μου τα... αθώα!
      (Τα μικρά είναι απολαυστικά όταν ξεθαρρεύουν!...)

      Όσο για το πώς τα σκέφτηκα... ε, μη νομίζεις! Μέσα από σουρεάλ καταστάσεις, το ένα φέρνει το άλλο!

      Σ΄ευχαριστώ πολύ που κι εσύ... άντεξες και το διάβασες!
      Να είσαι καλά! :p

      Διαγραφή
  3. Ανάρτηση για υλικό .....βδομάδας Ρούλα μου και όχι ...ημέρας.... Ομολογώ ότι ...θέλω το χρόνο μου χαχαχαχαχαχαχαχα.... Να σου ευχηθώ όμορφο βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννη μου... take your time !
      Ίσως φύγω την άλλη εβδομάδα, για λίγες μέρες, και με αυτό το σκεπτικό (συν τη βασανιστική ζέστη) δημοσίευσα το εν λόγω κείμενο!

      Καλό κι όμορφο βράδυ να έχεις κι εσύ!
      Σ' ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  4. Έχω γελάσει με κάτι τέτοια άπειρες φορές, αλλά όχι όσο γέλασα εδώ!
    Άραγε υπάρχει ανάλογος οδηγός για μεγάλους?
    Όπως καταλαβαίνεις δεν είμαι φαν, ίσως γιατί η μάνα μου έλεγε πάντα αυτό που της είχε πει ο παππάς θείος της όταν ήταν μικρή..."αν θες να εξομολογηθείς πες τα σε ένα δέντρο και θα τα ακούσει ο Θεός, μη βάζεις ενδιάμεσο"!
    Φιλιά πολλά και καλό ξημέρωμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου,
      Αν αυτό το “πράγμα” κυκλοφορεί για τα παιδάκια... μάλλον οι ενήλικες θα οδηγούνται σε Ιερά Εξέταση!
      (Πόσο δηλητήριο ενσταλάζει αυτό το έντυπο στις αθώες ψυχούλες...)

      Πολύ σωστός ο θείος παππάς! Έτσι, ακριβώς!

      Σ' ευχαριστώ πολύ, Μαρία μου!
      Καλή συνέχεια στη μέρα σου!
      Φιλιά πολλά! ♥

      Διαγραφή

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: