Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015

Α, ρε ανιψιέ...


Ανιψιέ,

Με το συμπάθειο... μα δε θα σε προσφωνήσω με τ' όνομά σου. Θαρρώ πως θα 'ταν και δική σου επιλογή ετούτη η “έκπτωση” στην έως τώρα μεταξύ μας οικειότητα — ή, για να το θέσω πιο σωστά, μία επιπλέον “έκπτωση”, μετά τη διαγραφή που μου “τράβηξες” στο Facebook, με το που ανέβασα εκείνο το μεγάλο “ΟΧΙ”, μόλις ανακοινώθηκε το Δημοψήφισμα. 
Δεν ήσουν ο μόνος, βέβαια, μα θα 'ταν ψέμα να ισχυριστώ ότι, ειδικά η δική σου κίνηση, δεν με πείραξεॱ πολύ περισσότερο επειδή, παρά τις διαφορές των απόψεών μας, καταλήγαμε πάντα σε συμφωνία: ότι διαφωνούσαμε σε σημείο που οποιαδήποτε σύγκλιση ήταν αδύνατη.


Ήσουν ένα «τυχερό παιδί», πριν ακόμη γεννηθείς. (Ήμουν, τότε, μαθήτρια γυμνασίου και είχα εντυπωσιαστεί από το γεγονός ότι όλη η “προίκα” σου και καθετί στο παιδικό δωμάτιο που σου ετοίμαζαν, προέρχονταν από ακριβά καταστήματα της βρετανικής πρωτεύουσας. Λίγο περίεργο — όπως το κατάλαβα εκ των υστέρων, μαθαίνοντας για τους ισχύοντες, την εποχή, περιορισμούς — μα μερίμνησαν, φαίνεται, οι αγγλοτραφείς γονείς σου και οι εν Λονδίνω φίλοι τους.)

[Λίγο πριν − λίγο μετά, είχα πάει στα γενέθλια της Μάρως. Το κοριτσάκι των θυρωρών της πολυκατοικίας. Στο υπόγειο. (Εκεί ζούσαν οι θυρωροί. Εκεί ήταν η “θέση τους”). Τηγανιτές πατάτες σε πλαστική λεκάνη. Βουτάγαμε τα χέρια και παίρναμε. Τούρτα γενεθλίων με μπισκότα και κρέμα Γιώτης. «Ωραία δεν περνάμε Ειρήνη;» είχε ρωτήσει τη φίλη της, η Μάρω. Εκεί και το μωρό τους. Με πάνα υφασματένια. Πού λεφτά για μπεϊμπιλίνο... ]

Η μητέρα σου, μια από τις πρώτες «γυναίκες καριέρας», δεν έβλεπε την ώρα να επιστρέψει στη δουλειά της ενώ ο πατέρας σου — ο αγαπημένος μου ξάδελφος — δεν χρειάστηκε να αλλάξει συνήθειες και ωράριοॱ ω! Μα πώς θα μπορούσε, άλλωστε, γιατρός − άνθρωπος;!

[Λίγο πριν − λίγο μετά, είχαμε δει τη μητέρα σου στο δρόμο. Τυχαία. «Τι κάνει το μωρό;», την είχε ρωτήσει η δικά μου μάνα. — «Ποιο μωρό;» — «Μα, το δικό σου!» — «Α! Μάλλον καλά πρέπει να 'ναι!»  Μου έδωσε την εντύπωση ότι, από τη στιγμή που σε είδε νεογέννητο... θα σε ξανάβλεπε πια, φαντάρο! Κι αυτό, υπό αίρεσιν!]

“Πέρασες” από τα in σχολεία της «καλής κοινωνίας» — τα συγκεκριμένα, εκκολαπτήρια κωλόπαιδων τα θεωρούσα κι ακόμη τα θεωρώ, μη νομίζεις πως έχω αλλάξει άποψη...

Πλησίαζα τα 30 όταν εσύ φοιτούσες στην τελευταία τάξη του Λυκείου. Ο μισθός μου ήταν, τότε, περίπου 125,000 δραχμές. Με φρίκη, μπροστά στα μάτια μου, είδα τον πατέρα σου να σου δίνει το βδομαδιάτικο χαρτζιλίκι σου... 100,000 δραχμές!

[Λίγο πριν − λίγο μετά, ένα δεκάχρονο παιδί στην Κηφισιά, ζητούσε χρήματα να αγοράσει μια κουβέρτα. Δεν σταματούσε κανείς. Δύσπιστοι ή αδιάφοροι όλοι στην ανέχεια, ασφαλείς μέσα στα ζεστά “επώνυμα” παλτά τους. — «Πώς θα την μεταφέρεις;» — «Με τα πόδια...» —«Πού μένετε;» — «Στον Άγιο Στέφανο.» Το “σπίτι” έμοιαζε με παλιό, εγκαταλελειμμένο χοιροστάσιο. Πέντε ψυχές μέσα. Ανήμπορος ο πατέρας. Δυο παιδιά πιο μικρά. Χλωμή, “διάφανη” η μάνα. Ντράπηκα.]

Έφυγες, πήγες στις ΗΠΑ κι επέστρεψες με τα πτυχία σου καμαρωτός και περισσότερο αλαζονικός απ' όσο σε θυμόμουν. Οι γονείς σου θα σου παραχωρούσαν — εάν κι εσύ συμφωνούσες! — το διαμέρισμα του Κολωνακίου. Το σκέφτηκες... μα προτίμησες να ζήσεις στο στούντιο του νεόδμητου της Φιλοθέης, απολαμβάνοντας έτσι όλες τις ανέσεις του πατρικού (φαγητό, ρούχα καθαρά, λογαριασμοί πληρωμένοι) αλλά και την ιδιωτικότητα που σου παρείχε το μικρό σου διαμέρισμα.
Επιπλέον, σε “αντάμειψαν” για την επιτυχή ολοκλήρωση των σπουδών σου, με τη μοτοσυκλέτα που τόσο ήθελες — κι ένα δυο μήνες μετά τη... στούκαρες και σου 'φυγε κάθε διάθεση να την επισκευάσεις και να την ξανακαβαλήσεις.

Λίγο μετά γνώρισες την κοπέλα σου και επειδή, ουδέν μονιμότερον του προσωρινού, ή αρχική “συγκατοίκηση του Σαββατοκύριακου” έγινε εβδομαδιαία, εν συνεχεία παγιώθηκε και τα τελευταία δέκα και βάλε χρόνια, συγκατοικείτε. Εκεί, στη Φιλοθέη. Στο πατρικό.
Οι γονείς σας, ευτυχείς για τη σχέση και τη συμβίωσή σας, σας δώρισαν από κοινού ένα ολοκαίνουργιο αυτοκίνητο.

Από τις εργασίες σας παίρνετε και οι δύο καλά λεφτά. «Ε, με τόσα πτυχία», μου είχες πει, όταν σου το είχα επισημάνει. «Αηδίες» είχες χαρακτηρίσει το ότι, χιλιάδες νέοι με τα ίδια — ή και περισσότερα — προσόντα ήταν άνεργοι. Το είχες αποδώσει σε έλλειψη ζέσης, πραγματικού ενδιαφέροντος, από πλευράς τους, «άσε που θέλουν να γίνουν μάνατζερ με την ‘καλημέρα’!», είχες συμπληρώσει με αγανάκτηση σχεδόν!


Μέχρι τώρα, ανιψιέ, όλα σου έχουν έρθει... δεξιά. Το ίδιο συμβαίνει και με τους φίλους σου. Με τον “κύκλο” σου. Ζείτε, κινείστε, εργάζεστε και διασκεδάζετε στα Βόρεια ή τα Νότια Προάστια ή στο “Ιστορικό Κέντρο”.

[Δεν θα ξεχάσω που χρειάστηκε να παραβρεθείς σε κηδεία, στην Ανάσταση. Δεν θα ξεχάσω το σοκαρισμένο ύφος σου όταν επέστρεψες, ώρες μετά. Είχες χαθεί στους δρόμους, είχες χάσει την κηδεία, μα αυτό ήταν το λιγότερο. Ναι, ρε ανιψιέ! Ζουν άνθρωποι και πέρα από το δικό σου ορίζοντα. Και ναι, έτσι μοιάζουν οι γειτονιές των “απλών ανθρώπων”.]

Δεν κατάλαβες τίποτα όμως ούτε μετά την εμπειρία σου στο Κερατσίνι.
Δεν κατάλαβες γιατί οι γονείς παρατούν τα μωρά τους στο Χαμόγελο ή στα Παιδικά Χωριά SOS.
Δεν κατάλαβες τίποτα ούτε όταν προσπάθησα να σου εξηγήσω γιατί είναι απαραίτητο το κοινωνικό κράτος.
Δεν κατάλαβες γιατί το νερό και το ρεύμα είναι κοινωνικά αγαθά και δεν πρέπει επ' ουδενί να γίνουν προϊόντα εκμετάλλευσης και εμπορευματοποίησης.
Δεν κατάλαβες γιατί η γιαγιά σου έπαιρνε σύνταξη και με θράσος της είχες πει ότι δεν τη δικαιούται.

[Να σου πω ένα μυστικό; Η γιαγιά σου κι ο παππούς σου έπλεναν σκάλες, ξεβρώμιζαν τα σπίτια της «καλής κοινωνίας», ξεσκάτιζαν ανήμπορους αριστοκράτες που ήταν βάρος στις οικογένειές τους (αλλά πού να τολμήσουν να τους “πετάξουν”. Να χάσουν την κληρονομιά;)
Η γιαγιά σου κι ο παππούς σου, δούλευαν μέρα − νύχτα, χειμώνα − καλοκαίρι, Κυριακές, γιορτές, αργίες. Όλη τους η ζωή, ίδιες μέρες. Η μια πίσω από την άλλη.
Έκαναν κομπόδεμα. Σπούδασαν τον πατέρα σου. Αγόρασαν σπίτι (ναι, εκείνο, στο Κολωνάκι.  Σε τιμή ευκαιρίας, μάλιστα. Αρχοντοξέπεσε, βλέπεις, ο ιδιοκτήτης του, τα 'χασε στο τζόγο, έμεινε στην ψάθα, τους παρακάλεσε να το πάρουν). Το κομπόδεμα τούς έφτασε ν' αγοράσουν κι ένα οικόπεδο (ναι, αυτό. Της Φιλοθέης.)
Το κομπόδεμα, φτιαγμένο από τις μέρες και τις νύχτες τους, από τις πληγές στα χέρια τους, από τις φουσκάλες στα πόδια τους.]

Ξέρω πως όλα αυτά περνούν αδιάφορα από τα μάτια και τα αυτιά σου. Θυμάμαι πως οποτεδήποτε ζητούσα απαντήσεις, αδυνατούσες να μου τις δώσεις. Ή μου τις έδινες κι όταν εντόπιζα τις αντιφάσεις, ξεκινούσες έναν ατέρμονο μονόλογο με σκοπό να με αποπροσανατολίσεις (αν δεν μπορείς να τους πείσεις, μπέρδεψέ τους!)

Μου έκανες κήρυγμα για το 99% vs 1%... κι όταν σε ρώτησα εάν θεωρείς τον εαυτό σου μέρος του 99%, μου είχες απαντήσει καταφατικά. Συμφωνώ. Μόνο που αυτό το 99%, ανιψιέ, έχει τους δικούς του διαχωρισμούς. Δεν είσαι και δεν ήσουν ποτέ σαν τη Μάρω, σαν το παιδί με την κουβέρτα, σαν τους παππούδες σου. Σε ταΐζουν οι γονείς σου και με το μισθό σου κάνεις αέρα — να μη σου πω πού, διότι δεν μου το επιτρέπει η ανατροφή μου.

Με τα φιλαράκια σου κάνετε ασκήσεις επί χάρτου κι αναπτύσσετε θεωρίες, οι οποίες στην πράξη — στην αληθινή ζωή, αυτή που είδες, ας πούμε, στο Κερατσίνι, μα κι αλλού που δεν είδες — δεν έχουν απολύτως καμία εφαρμογή και απολύτως κανένα αντίκρισμα.
Ρώτησε αν ένας — έστω και ένας — από αυτούς τους ανθρώπους μπορεί να συμπλεύσει με τον Μάνο, τον Ανδριανόπουλο, τον Μανδραβέλη, τον Καισάριο, τον Μαυρίδη (ενδεικτικά).

«Ο φιλελευθερισμός, μόνο στην Ελλάδα δεν είναι δημοφιλής», μου έλεγες. Και το πιστεύεις, εδώ είναι το αστείο! (Να σου θυμίσω το... κατευόδιο μεγάλης μερίδας Βρετανών, στη Μάργκαρετ Θάτσερ). Βέβαια, δεν μου απάντησες ποτέ πού εφαρμόστηκε και είναι δημοφιλής...

Μου έλεγες, ακόμη, ότι «στον φιλελευθερισμό, η ελευθερία προηγείται της ισότητας». Σε είχα ρωτήσει αν εννοείς τις ΗΠΑ... (Εννοείται πως η καταφατική σου απάντηση μού έφερε δάκρυα γέλωτος).


Πήγες και στο Σύνταγμα. Και στο Καλλιμάρμαρο. Για να ενώσεις τη φωνή σου με τους άλλους υπέρ του ψευδεπίγραφου «Ναι».
Και, κοίτα, βρε ανιψιέ, μικρός που είναι ο κόσμος! Είδα τη φωτογραφία σου! Ξέρεις ποια; Εκείνη την ανεκδιήγητη selfie με τον — εξίσου — ανεκδιήγητο Άδωνι!
Καλά λένε, μία εικόνα − χίλιες λέξεις! Αυτή η φωτογραφία μού έδωσε τις απαντήσεις που αδυνατούσες να μου δώσεις τόσα χρόνια ο ίδιος.

Ε, δεν μπορούσα παρά να σε φτύσω, ανιψιέ!

ΚΕΙΜΕΝΟ − ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ © Roula the Cat | Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015, 05:21

12 σχόλια:

  1. Ξέρεις κάτι Ρούλα μου;
    Δεν έπεσα από τα σύννεφα όταν είδα ποιοι υποστήριζαν με θέρμη το ναι και τι ασυναρτησίες έλεγαν.
    Ήταν όλα βολεμένα παιδάκια σαν τον ανηψιό σου. Ποτέ δεν τα ζήλεψα αυτά τα άτομα που τα βρήκαν όλα έτοιμα και έκαναν "ζωάρα". Θεωρώ πως δεν ξέρουν τίποτα απολύτως από ζωή, από αληθινά συναισθήματα και ανθρώπους και ότι δεν μπορούν να βρουν πουθενά την μαγεία γιατί είναι διαρκώς ανικανοποίητοι, αλλαζόνες και άπληστοι. Με συγχωρείς που μιλάω σκληρά, αυτή είναι η αλήθεια και πονάει! Μέχρι πρόσφατα ντρεπόμουν για την ανεργία μου, είμαι όμως φοβερά ευγνώμων γιατί αυτά τα 5 μαρτυρικά χρόνια της κρίσης είδα, ένιωσα και έζησα καταστάσεις που μου έδειξαν το νόημα της ζωής.

    Συγκλονιστικά αληθινή η ανάρτηση σου.. Και για τη τελευταία σου φράση respect. Ετσι τους αξίζει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατερίνα μου,

      Το “Ναι” ήταν από πολλούς — βολεμένους, ως επί το πλείστον — αναμενόμενο. Αιφνιδίασαν, βέβαια, κάποιοι που και βολεμένους δεν τους λες... και καλοζωισμένους δεν τους λες...
      Μου έκανε αλγεινή εντύπωση η επιθετικότητα της εν λόγω “πλευράς”, η κινδυνολογία - επιπέδου ΜΜΕ, η ειρωνεία, οι χαρακτηρισμοί (“σούργελα”. “ούγκανα” ενδεικτικά αναφέρω), οι νουθεσίες — που, αν κρίνει κανείς από τα όσα έχουν γραφτεί και ειπωθεί, η αντίπερα όχθη, του “Όχι”, θα πρέπει να ήμασταν ένα μάτσο αστοιχείωτα ανθρωπάκια... (Εάν κάνω λάθος ας με διορθώσει κάποιος.)

      Καθόλου σκληρά δεν μιλάς! Ρεαλιστικά τα όσα γράφεις, αφτιασίδωτα, όπως ακριβώς είναι!

      Να ντραπείς για την ανεργία...; Γι' άλλους η ντροπή, Κατερίνα μου!
      Η κρίση μας ξεγύμνωσε. Βγήκαν μπρος απ' τη μια οι άνθρωποι κι απ' την άλλη οι λύκοι (αλλ' αυτούς, τους περισσότερους, ήδη τους ξέραμε).

      Σ΄ευχαριστώ πολύ!
      Καλό βράδυ και τα φιλιά μου!

      Διαγραφή
  2. Να συμπληρώσω στην ανεργία της Κατερίνας και τη δική μου.
    Να συμπληρώσω στην ευγνωμοσύνη της Κατερίνας και τη δική μου.
    Να συμπληρώσω στα καθόλου σκληρά της λόγια για μένα, ότι έτσι είναι όσοι μεγαλώνουν με ασυδοσία. Και το φτύσιμο γατούλα μου που έριξες στον ανιψιό πρέπει να το ρίξει στα ξαδέρφια! Με πολλή αγάπη ☺

    ΥΓ: Και εδώ δοξάζω το θεό που η αδερφή μου δίδαξε τα όρια στα παιδιά της!
    Κι έτσι καμαρώνω για τα ανίψια ! ☺

    Πολλά γλυκά φιλιά!♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αριστέα μου,

      Η ταλαιπωρημένη μα και ηρωική “γενιά της Κατοχής”, στη μετέπειτα προσπάθειά της να μη γνωρίσουν οι επόμενες γενιές την ανέχεια, άφησε πόρτες ανοιχτές στην επιπολαιότητα και την ασυδοσία.
      Ο ξάδερφος κι η σύζυγος (συμφωνώ ότι το φτύσιμο θα 'πρεπε να πάει και εκεί!) είναι ένα τέτοιο παράδειγμα εγκληματικής επιπολαιότητας, καθώς, όπως πολύ σωστά επισημαίνεις, μεγάλωσαν το παιδί τους σε καθεστώς ανοχής και ασυδοσίας. Και δυστυχώς, το βλέπω σχεδόν γενικευμένο στη γενιά που ήρθε στον κόσμο μετά το 1975+ (πάνω - κάτω).

      Να καμαρώνεις για την αδελφή και τα ανίψια σου — τουλάχιστον, υπάρχει ελπίδα! — γιατί τους αξίζει!

      Πολλά φιλιά, Αριστέα μου! :g
      Σ' ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή
  3. Η Ταξική διαστρωμάτωση της κοινωνίας αποκαλύπτεται Ρούλα σε κρίσιμες και σοβαρές στιγμές της ιστορίας μας. Εκεί αποκρυσταλλώνονται πια.
    Καλό Σ/Κ να έχεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πράγματι, Γιάννη μου, αποκαλύπτεται — απογυμνώνεται — κι είναι σοκαριστικά τα συμπεράσματα...

      Καλό Σαββατοκύριακο και σ' εσένα!
      Σ΄ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  4. Καλησπέρα!!! Τι εντύπωση να μου κάνει το γραπτό σου για τον ανιψιό !!! Οχι δεν λυπάμαι γι αυτόν και τους ομοίους του και στο δικό μου μικρόκοσμο . Θλίβομαι βαθιά για τη στρατιά των άξιων νέων μας που παραδίδονται στα χέρια είτε του ξεριζωμού είτε της οποιασδήποτε δουλειάς αντί πινακίου φακής!!!
    Καλό Σαββατοκύριακο !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στη μία περίπτωση, Νικόλ μου, τα παιδιά κάνουν τα όνειρά τους κουβάρι και παλεύουν για την επιβίωσή τους... ενώ στην άλλη, χαμένα κορμιά εκτός τόπου, χρόνου και πραγματικότητας, α(πα)σχολούνται για ν' αβγατίζουν το παχυλό χαρτζιλίκι τους, έχοντας λυμένα (από κάποιους άλλους) όλα τους τα προβλήματα...

      Σ΄ευχαριστώ πολύ!
      Καλό Σαββατοκύριακο σου εύχομαι να έχεις κι εσύ!

      Διαγραφή
  5. Μεσα απο μια προσωπικη ιστορια ξεδιπλωσες ολοκληρο κατεστημενο,που επι χρονια ζει και βασιλευει στη χωρα μας,ο ανιψιος σου μου θυμιζει το γιο του αφεντικου μου,παταει στην εταιρια μονο για να παρει το χαρτζηλικι του(οχι κανενα αστειο ποσο)ειχε βγει καποτε δημοτικους συμβουλος κι οταν ο πατερας του δεν του εδωσε χορηγια για να κατεβει για βουλευτης(μαζι με τον γιακουματο γιατι ολο με αυτον βγαζει φωτογραφιες)δεν του μιλαει αλλα το φραγκα φραγκα δε ξεχναει να τα παρει.Καλη σου μερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χα! Το 'χουν, τελικά, αυτό οι... γόνοι! Και να, τώρα, πώς το ένα φέρνει τ' άλλο!
      Προ πολλών ετών, υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος (με συνδυασμό του οποίου ηγείτο “καραμπινάτο” κομματικό στέλεχος της Δεξιάς) είχε παραιτηθεί από την (πολύ καλή) εργασία του γιατί... έπληττε! «Μα, ποιος ο λόγος να ταλαιπωρούμαι;» είχε πει αθώα (!) «αφού μου αρκεί το χαρτζιλίκι που μου δίνει ο πατέρας μου!»
      (Τουλάχιστον στον δικό σου, ο μπαμπάς δεν έδωσε χορηγία! Κάτι είναι κι αυτό! Φαντάσου τον τύπο, βουλευτή! Και κριτή των πάντων!)

      Να είσαι καλά!
      Καλή συνέχεια στη μέρα σου και καλό Σαββατοκύριακο!

      Διαγραφή
  6. Ναι, ο μύθος πως οι νέοι είναι άνεργοι επειδή έχουν έλλειψη ζέσης είναι γνωστός και πάγια θέση των φιλελεύθερων που οι δικές τους θέσεις τους περιμένουν έτοιμες και ζεστές αντάμα με τα λεφτά του μπαμπά.
    Το να το υποστηρίζει ο κάθε γόνος αυτό κάπου το καταλαβαίνω, με εξοργίζει, αλλά το καταλαβαίνω...έτσι θέλουν να περαστεί στις συνειδήσεις των άμυαλων..πως δουλειές υπάρχουν, αλλά οι νέοι είναι τεμπέληδες..
    Αυτό που δεν καταλαβαίνω Ρούλα μου είναι πως τα ίδια πράγματα μπορεί να λέει ένας κατά δήλωση αριστερός καλλιτέχνης..καταλαβαίνεις φαντάζομαι για ποιον έχασα πάσα ιδέα!
    Τι άλλο να πω πέρα από το ότι οι πολύ πλούσιοι τα θέλουν όλα δικά τους με κάθε τρόπο...και θλίβομαι που οι νέοι μας κατασπαράσσονται τόσο εύκολα από κάθε είδους κοράκια.
    Καλώς ήρθες!!
    Φιλιά πολλά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλώς σε ξαναβρίσκω, Μαρία μου!

      Οι “γόνοι”, οι βολεμένοι, οι εύποροι... έχουν μία δική τους οπτική, η οποία δεν κάνει ούτε μοίρα παραπέρα.
      Έψαχνε δουλειά ένας φίλος (με σπουδές και προϋπηρεσία), ψάχναμε και ρωτούσαμε κι εμείς μπας και βρεθεί κάτι, μού έλαχε ο... κλήρος να πάρω την απάντηση: “μα, τι ακριβώς ψάχνει; Αν, όπως λες, δεν έχει ψωμί να φάει... ας πάει στα Γκούντις να τηγανίζει πατάτες!” (Το είπε, βρε Μαρία, αυτό..., golden boy με μισθό — κρατήσου! — πάνω από 10,000ευρώ το μήνα! Με τυπικά προσόντα, πάνω κάτω τα ίδια με του ανθρώπου που έψαχνε δουλειά! Ρωτώντας τον αν ο ίδιος θα πήγαινε να τηγανίσει πατάτες... έλαβα ψυχρά την απάντηση πως εκείνος... είχε το μυαλό να έχει πάντα ψωμί να φάει!)

      Όσον αφορά τον καλλιτέχνη, είπες τη μαγική κουβέντα: “κατά δήλωση”. Κι όπως είχε πει ο μέγας Τσαρούχης, «στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις.»
      Απ' όσο ξέρω, ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης έχει αρκετά έως πολλά (από τα συνήθη) προβλήματα λυμένα, μίλησε προφανώς από τη θέση του βολεμένου...

      Πολλά φιλιά, Μαρία μου! ♥
      Όμορφη Κυριακή να έχεις!

      Διαγραφή

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: