Παρασκευή, 1 Μαΐου 2015

Πρωτομαγιά


«Θα έρθει κάποτε ο καιρός που η σιωπή του τάφου μας θα είναι πιο δυνατή
από τις φωνές μας που στραγγαλίζετε σήμερα».
—August Spies—

Η 1η Μάη του 1886  είχε οριστεί από τα εργατικά συνδικάτα του Chicago σαν η μέρα έναρξης απεργίας με —κύριο ή φανερό— αίτημα τη μείωση των καθημερινών ωρών εργασίας από δέκα ή δώδεκα (ανάλογα με την περίπτωση) σε οκτώ και, το σύνθημα ήταν:
«Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο».


Η απόφαση είχε παρθεί δυο χρόνια πριν στο συνέδριο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας.
Ωστόσο, το βασικό κίνητρο για την απεργία του Chicago (το μεγαλύτερο βιομηχανικό κέντρο, εκείνη την εποχή), ήταν η δημιουργία κοινού εργατικού μετώπου και η πάλη των τάξεων.

Η 1η Μάη ήταν Σάββατο, εργάσιμη μέρα. Γύρω στους 340.000 εργάτες διαδήλωναν σ' όλη τη χώρα, περίπου 190.000 είχαν κατέβει σε απεργία, από τους οποίους οι 80.000 στο Chicago. To κλίμα ήταν μάλλον «εορταστικό» καθώς, οι απεργοί είχαν κατέβει με τις οικογένειές τους σε μία ειρηνική διαμαρτυρία...

Μετά από δυο μέρες, οι απεργοί συγκεντρώθηκαν κοντά στο εργοστάσιο McCormick (μετέπειτα: International Harvester), όπου η αστυνομία του Chicago επιτέθηκε στους απεργούς.  Με τουλάχιστον δύο νεκρούς και δεκάδες τραυματίες ανάμεσά τους, οι εργάτες – απεργοί, εξαγριώθηκαν.
Οι αναρχικοί μοίρασαν φυλλάδια με τα οποία καλούσαν τους πάντες σε συγκέντρωση στην πλατεία Haymarket (πολυσύχναστο εμπορικό κέντρο). Στα φυλλάδια αναφερόταν ότι η αστυνομία είχε σκοτώσει τους απεργούς για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα, και παρότρυνε τους εργάτες να αναλάβουν δράση.

Η συγκέντρωση του απογεύματος της 4ης Μαΐου ξεκίνησε ειρηνικά.
Η ομιλία του επικεφαλής των αναρχικών, August Spies, είχε ακροατήριο περίπου 6.000 ανθρώπους. Τους διαβεβαίωσε πως η παρουσία του δεν είχε  σκοπό πρόκλησης ταραχών.
Μεγάλη αστυνομική δύναμη είχε συγκεντρωθεί και παρακολουθούσε τη συγκέντρωση, όμως το πλήθος ήταν τόσο ήρεμο που λέγεται ότι ο ίδιος ο δήμαρχος είχε φύγει ήρεμος για το σπίτι του.
Λίγο αργότερα, ο επικεφαλής της αστυνομίας ζήτησε να διαλυθεί η συγκέντρωση, όμως οι αστυνομικοί άρχισαν να βαδίζουν παρατεταγμένοι προς το πλήθος.


Κάποιος πέταξε μια βόμβα.

Από την έκρηξη, σκοτώνεται ένας αστυνομικός, τραυματίζονται άλλοι επτά (κατά τα στοιχεία που υπάρχουν) και πλέον, η αστυνομία ανοίγει ανεξέλεγκτο πυρ —σκοτώνονται ένδεκα απεργοί και τραυματίζονται δεκάδες... Στους, πάνω από εκατό, συλληφθέντες περιλαμβάνονται οκτώ από τους επιφανέστερους αναρχικούς – συνδικαλιστές, οι οποίοι και παραπέμπονται σε δίκηॱ μία δίκη «ιδεών».

Παρόλο που κατά τη διάρκεια της δίκης – παρωδίας δεν παρουσιάζεται κανένα στοιχείο που να συνδέει τους κατηγορούμενους με τη ρίψη της βόμβας, ωστόσο, οι οκτώ συνδικαλιστές καταδικάζονται από την «προαποφασισμένη» ετυμηγορία των ενόρκων, στις 9 Οκτώβρη του 1886.
Στους επτά, επιβάλλεται ποινή θανάτου δι’ απαγχονισμού...

Η άδικη απόφαση πυροδοτεί εντάσεις και νέες διαδηλώσεις.
Ο Κυβερνήτης μετατρέπει τις ποινές δύο κατηγορουμένων (των Michael Schwab και Samuel Fielden), σε ισόβια. Ένας  από τους υπόλοιπους —ο Louis Lingg— αυτοκτονεί στο κελί του την παραμονή της εκτέλεσης.

Στις 11 Νοέμβρη 1887, οδηγούνται στην αγχόνη οι: August Spies, Albert Parsons, Adolph Fischer και George Engel.


Στις 26 Ιουνίου 1893, ο κυβερνήτης του Illinois, John Peter Altgeld έδωσε χάρη στους τρεις κατηγορούμενους που ήταν στη φυλακή (Michael Schwab, Samuel Fielden και Oscar Neebe), γιατί αποδείχτηκε πως, τελικά, ήταν και οι οκτώ αθώοι.

Η δήλωσή του που έλεγε πως  «οι απαγχονισμένοι ήταν θύματα της υστερίας ενός στημένου σώματος ενόρκων και ενός μεροληπτικού δικαστή» σήμανε το τέλος της  πολιτικής του καριέρας την ίδια κιόλας μέρα...


__________________________________

Πηγές


• The Art of Anarchy by Flavio Costantini, Cienfuegos Press, Honley, 1975
• The first Mayday. The Haymarket Speeches 1895-1910. Voltairine de Cleyre
(Introduction by Paul Avrich),
Cienfuegos Press, (Sanday) Orkney, 1980 & Kindle edition by ChristieBooks, 2013
• Chicago Indymedia (Archive)


Αλέκος Παναγούλης (2 Ιουλίου 1939 – 1 Μαΐου 1976)


Το 1976 ήμουν πιτσιρίκι. Κι η Πρωτομαγιά εκείνης της χρονιάς, μια μέρα χαρούμενη. Παντρευόταν ο ξάδερφός μου.
Η είδηση του θανάτου του Αλέκου Παναγούλη πάγωσε την οικογένεια. Δεν ήξερα γιατί, μα ένοιωθα πως κι εγώ είχα λόγο σοβαρό να στενοχωρηθώ. Μετά, για μήνες έβλεπα —διάβαζα— παντού στους τοίχους της πόλης, «Ο Παναγούλης Ζει» κι ήμουν σίγουρη πως κάτι πολύ σπουδαίο, ένα κομμάτι ίσως της πατρίδας μου, είχε πετάξει οριστικά. Μακριά. Στο επέκεινα.

Κάποια χρόνια αργότερα και για πολλά ακόμη, έλεγα στο συγγενικό ζευγάρι, με θυμό σχεδόν, πως δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ την επέτειο του γάμου τους. 
«Ήταν τη μέρα που “έφαγαν” τον Παναγούλη»...

Το αφιέρωμα που ακολουθεί είναι για μια σπάνια εκπομπή από το αρχείο της ΕΡΤ (1987).
Περιλαμβάνεται συνέντευξη που είχε παραχωρήσει με μυστικότητα ο Αλέκος Παναγούλης στον Ιταλό δημοσιογράφο Silvano Agosti, τον Αύγουστο του 1973.


Υπόσχεση

Τα δάκρυα που στα μάτια μας
θα δείτε ν' αναβρύζουν
ποτέ μην τα πιστέψετε
απελπισιάς σημάδια.
Υπόσχεση είναι μοναχά
γι' Αγώνα υπόσχεση.


Το ποίημα γράφτηκε στην απομόνωση, στο Μπογιάτι, το Φλεβάρη του 1972. Όπως αναφέρει ο ποιητής, ο Αλέκος Παναγούλης...
«Γράφτηκε, όχι για να δικαιολογήσει τα δάκρυα που ο πόνος και η οργή ανέβαζαν στα μάτια, μα για να επιβεβαιώσει μια απόφαση. Απλοϊκά γραμμένο, ίσως, μα είναι ένας όρκος.»

Αλέκος Παναγούλης, Τα Ποιήματα, Εκδόσεις Παπαζήση


ΥΓ. Καλό μήνα!
ΚΕΙΜΕΝΟ − ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ © Roula the Cat | Παρασκευή, 1 Μαΐου 2015, 01:38

20 σχόλια:

  1. Μακαρι το πρωτο πραγμα που ερχεται στο μυαλο μας ακουγοντας την λεξη πρωτομαγια να ειναι τα εργατικα/εργασιακα... Για το καλο μας....
    Δυστυχως, πολυ φοβαμαι πως ενα μεγαλο ποσοστο, πιστευει πως η σημερινη μερα, καθιερωθηκε ως αργια για να μαζευουμε λουλουδακια....
    Να δουμε ποσοι θα κατεβουν στην σημερινη απεργια....
    * Συγνωμη για την ελλειψη τονων.... Μπαινω απο το κινητο...
    Καλη και ολανθιστη πρωτομαγια (γενικοτερα), κοριτσι μου!
    ΣΣΣΣΣΣΜΟΥΤΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό μήνα, Γιάννα μου!
      Είχα ετοιμάσει μια μικρή εισαγωγή για το αφιέρωμα, το νόημα της οποίας ήταν πάνω−κάτω αυτό που γράφεις... για το ότι υπάρχει μεγάλη μερίδα κόσμου που αγνοεί το «πώς» και το «γιατί» της Πρωτομαγιάς. Την αφαίρεσα, θεωρώντας πως όσοι θέλουν μαθαίνουν... κι όσοι δεν ξέρουν δεν θα ενδιαφερθούν περαιτέρω.

      Σ' ευχαριστώ πολύ!
      Φιλί μεγάλο! :g

      Διαγραφή
  2. Εξαιρετική ανάρτηση Ρούλα!
    Μνήμες, ιστορικές αναφορές και συγκίνηση για το μήνα που έχει βαφτεί κόκκινος απ' το αίμα των αγωνιστών.
    Ο Αλέκος έχει στοιχειώσει στη μνήμη μου. Μαζί με τον Λαμπράκη, τον Κουμή, την Κανελλοπούλου, τον Καλτεζά κι όλους τους ήρωες που κοιμούνται ανήσυχα εκεί πάνω...
    Να'σαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς, πολύ συνοπτική και ατελής η ανάρτηση (η αρχική σκέψη, βλέπεις, ήταν να γίνει αναφορά και στον Μάη του '68, αλλά πάλι τα... κατάφερα και δεν με έπαιρνε ο χρόνος!)

      Σημαντική η αναφορά σου στους ήρωες που “τους πήρε η λευτεριά” και ναι, “κοιμούνται ανήσυχα” ... [ίσως, ώσπου “απάντηση να πάρουν ενότητα κι αγώνα, για να 'χουν ανάπαυση...”]

      Να είσαι καλά κι εσύ!
      Σ' ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  3. Ιστορική ημέρα σήμερα Ρούλα μου. Καλό μήνα να έχεις. Καλή εργατική Πρωτομαγιά. Τι να προσμετρήσεις και τι να θυμηθείς στην ιστορία και αναδρομή αυτής της μέρας.
    Εξαίρετο το αφιέρωμά σου. Ας μην ξεχνάμε λοιπόν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στέκομαι στην τελευταία φράση σου, Γιάννη μου: Να μην ξεχνάμε!

      Να είσαι καλά!

      Διαγραφή
  4. Εξαιρετικό αφιέρωμα!
    Στέκομαι στην "υπόσχεση", χωρίς να προσπερνώ καθόλου τα υπόλοιπα!!
    Να είσαι καλά και να έχεις έναν όμορφο μήνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου, αυτή η «υπόσχεση», δυστυχώς, από πολλούς έχει λησμονηθεί. Άλλοι, αγνοούν.
      Καιρός να θυμηθούν οι πρώτοι και να μάθουν οι δεύτεροι.
      Αν όχι τώρα, πότε;

      Όμορφο Μάη και σ'εσένα!
      Φιλιά πολλά!

      Διαγραφή
  5. Έκανες υπέροχη ιστορική αναδρομή, αλλά όντως η Πρωτομαγιά εκτός από κάποιες συγκεντρώσεις, έχει γίνει απλά ένα τριήμερο. ή μια καλή ευκαιρία για ανάπαυση, για όσους εργάζονται ακόμα.. Ο Παναγούλης δεν θα έπρεπε να ξεχαστεί από κανέναν μας.. Φιλιά πολλά και καλό μήνα Ρουλάκι :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πέτρα μου, θραύση έκανε στο Twitter την Πρωτομαγιά, ένα θλιβερό (σαν διαπίστωση) και βροντερό μήνυμα: «Γιορτάζουμε άνεργοι, την Εργατική Πρωτομαγιά»...

      Καλό κι όμορφο μήνα και σ' εσένα!
      Πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  6. Καλό μήνα με υγεία και ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν.
    Πολλά Φιλιά
    Καλό Σαββατοκύριακο :) !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να είσαι καλά, Αριάδνη μου, να περνάς όμορφα!
      Σε φιλώ!

      Διαγραφή
  7. Κάποτε οι αγώνες ποτίζονταν με αίμα και το έδιναν χωρίς δεύτερη σκέψη.
    Σήμερα πόσοι θα το έκανα αυτό;
    Εγώ;

    Καλό μήνα Ρούλα μου!
    μας λείπουν οι ιστορίες σου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αριστέα μου,
      Με τόσες “εκπτώσεις” σε ιδανικά και αξίες, το χυμένο αίμα είναι ακόμη πιο ακριβό και πολύτιμο... κι όχι σπάνια, πλέον, οι θυσίες λοιδορούνται από ανθρώπους, μάλιστα, παντελώς ανάξιους.

      Καλό μήνα και πολλά φιλιά!


      ΥΓ. Αρκετές “στα σκαριά”... αλλά ημιτελείς! (Πάλι από τα... έτοιμα, με βλέπω!)

      Διαγραφή
  8. Είναι συγκλονιστικά τα όσα έγιναν τότε, αγαπητή μου Ρούλα, και τα οποία σημάδεψαν την παγκόσμια εργατική ιστορία. Σε τούτη δω τη χώρα η εργατιά βρέθηκε πολλές φορές μπροστάρης στους αγώνες.
    Νάσαι καλά καλή μου φίλη και καλό σου μήνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μπροστάρηδες πάντα στους αγώνες οι άνθρωποι του μόχθου, φίλε μου.

      Να είσαι καλά και να 'χεις όμορφο μήνα κι εσύ!
      Σ' ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή
  9. Ο κόσμος πάντα ξεχνά και τα σημερινά παιδιά αμφιβάλλω και αν γνωρίζουν. Αν και δεν είμαι πολύ μεγάλη για να μιλήσω για χάσμα γενεών (ούτε τα 25 δεν έχω κλείσει ακόμα, σε 28 μέρες τα κλείνω), τα σημερινά παιδιά (ευτυχώς όχι όλα, αλλά μεγάλο μέρος) δεν ενδιαφέρονται για οτιδήποτε δεν μπορεί να γίνει share στο facebook. Μακάρι να μην ξεχάσουμε, μακάρι όλοι να ξέρουν.
    Καλό μήνα να έχουμε. Φιλιά Ρουλάκι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι νέες γενιές “μπολιάζονται” και γαλουχούνται από εμάς, τους μεγαλύτερους. Δικές μας οι ευθύνες.
      [Όσο υπάρχουν νέοι άνθρωποι που σου μοιάζουν, χαίρομαι να διαπιστώνω πως κι από τη δική μας γενιά, κάποιοι —ελάχιστοι; Λίγοι; Λίγο περισσότεροι;— έκαναν και κάνουν καλή δουλειά! Τελικά... τίποτα, ποτέ δεν χάνεται οριστικά!]

      Πολλά φιλιά, διπλανούλα μου!
      Καλό κι όμορφο μήνα να έχεις! :b

      Διαγραφή

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: