Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015

Μη μιλάς άλλο γι' αγάπη


Μεγαλώσαμε και το συρτάρι που μαζεύει τις αγάπες σαν τ' άπλυτα στο καλάθι, φράκαρε.
Κόκκινες καρδιές που ξέβαψαν, ξεθώριασαν, εξαγνίστηκαν. Ξερά πέταλα από τριαντάφυλλα εφήμερων «για πάντα». Κάρτες με καλλιγραφίες και «σ' αγαπώ» που μάτωσαν ή πλήγωσαν. Φωτογραφίες − ντοκουμέντα μεγάλων ερώτων με επίλογο δυο ξεχωριστά προσκλητήρια γάμου κι επιμύθιο ένα ατέρμονο πήγαιν'−έλα από καρδιά σε καρδιά, από ψυχή σε ψυχή, κύκλος πάλι απ' την αρχή, “κι όχι δεσμοί, χωρισμοί... κι όχι τίποτα πια”.
Το συρτάρι μπήκε στην κούτα που, η ρουφιάνα, σε καμία μετακόμιση δε χάθηκε, δεν παράπεσε.

Μεγαλώσαμε κι ο έρωτας δεν έχει το κόκκινο του ρόδουॱ είν' επειδή ίσα που αγγίζει τον ανθό, μα αγκαλιάζει σφιχτά τον μίσχο με τ' αγκάθια, είναι που μάθαμε επιτέλους ν' αγαπάμε πολύ ή που βολευτήκαμε και δεν αγαπάμε καθόλου, δυο άκρα, το παν και το τίποτα, η προσφορά άνευ όρων κι η ζήτηση άνευ δεσμεύσεων.

Ό,τι έμεινε είναι η κόκκινη κλωστή του παραμυθιού, εκείνη που δεμένη, έμοιαζε να υπόσχεται τις πιο όμορφες ιστορίες, μα έπιασε άχαρα να ξετυλίγεται, μπερδεύτηκε, χρειάστηκε να τη σπάσουμε δεκάδες φορές, να πιάσουμε τα ξέφτια της κόμπους ζόρικους για να μην τη χάσουμε —από ελπίδα, αφέλεια, ή βλακεία για τα “καλύτερα” που θα 'ρχονταν...

Κάποιοι, δεν θα πάψουν ποτέ να είναι στεγνοί και στερημένοι —όχι γιατί τους λείπει τίποτα, αλλά γιατί ό,τι τους δίνουν οι άλλοι, δεν έχουν χώρο στην ψυχή τους να το βάλουν.
ΚΕΙΜΕΝΟ − ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ © Roula the Cat | Σάββατο, 14 Φεβρουαρίου 2015, 08:00

26 σχόλια:

  1. Και κάποιοι, λίγοι ίσως, αναζητούν την ομορφιά, και κάποιοι, ακόμα λιγότεροι, τη βρίσκουν. Ναι, μιλώ εκ του ασφαλούς, αλλά τι όμορφο που είναι όταν την ξαναβρούν. Καλημέρα σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ένα από τα “δώρα” που εκτιμώνται, μεγαλώνοντας...
      Παραφράζοντας (ελάχιστα) τον Breton, Je vous souhaite d'être —toujours— follement aimé!...

      Τα φιλιά και την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
  2. Να έχουμε χώρο στη ψυχή!
    Αυτό είναι το ζητούμενο για μένα πάντα!
    Γιατί, αν και οξύμωρο, έτσι μόνο είναι ΓΕΜΑΤΗ!
    Πάντα....

    Καλημέρα Ρούλα μου!
    Καλό Σαββατοκύριακο!

    ΥΓ: Σήμερα έχω τις ιστορίες του καφενέ... ξέροντας την πένα σου,
    θα ήθελα να σε έχω μαζί μας σε αυτό το ταξίδι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και για 'μένα, αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο, Αριστέα μου!
      Η Αγάπη έχει πολλές εκφάνσεις μα ένα μονάχα “προαπαιτούμενο”, Ψυχή.

      Φιλιά και την αγάπη μου! ♥

      ΥΓ. Με χαρά θα συμμετάσχω στις Ιστορίες του Καφενέ, αφού και πολύ χρόνο μας δίνεις και δεν θα καταχραστώ το χώρο σου, μια που τις Ιστορίες μας τις δημοσιεύουμε στο δικό μας blog!

      Διαγραφή
  3. Έρχονται οι δύσκλολες στιγμές και κακιώνουν συχνά και δεν μένει χώρος παρά μόνο για γκρίνια, χολή και μιζερια... Αλλά, όταν καταφέρνεις και κάνεις τις απογοητεύσεις ακόμα μια προσπάθεια ζωής, τότε ο χώρος σου γίνεται φιλόξενος, μεγαλώνει!
    Καλά να περνάς, Γάτα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι σημαντικό, ακόμη κι από τις απογοητεύσεις, να μη μετράμε “ήττες”, αλλά εμπειρίες.
      [Έτσι γεμίζει η ψυχή δίχως να στερεύει ποτέ ο χώρος της...]

      Να είσαι καλά, Αλεξάνδρα μου!
      Σε φιλώ!

      Διαγραφή
  4. Άραγε με τι είναι γεμάτη η ψυχή όσων δεν έχουν χώρο να βάλουν όσα τους δίνουν οι άλλοι?
    Ούτε να το σκέφτομαι δε θέλω!!!
    Λάτρεψα αυτό που έγραψες για την κόκκινη κλωστή του παραμυθιού...
    Το θέμα είναι να μη τη χάνουμε ποτέ, έστω και αν μας μπερδευτεί μια δυο φορές, η ουσία είναι στο να την ξαναπιάσουμε...να γίνει πάλι ολοκαίνουρια...γίνεται κι αυτό και όταν γίνει είναι μαγικό...σαν τα παραμύθια!
    Φιλιά πολλά και καλό Σαββατοκύριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αμφιβάλλω αν έχουν (συμβαίνει, άραγε, αυτό; )
      Η κόκκινη κλωστή είναι στα χέρια μας —επιλογή μας αν θα την οδηγήσουμε στο “παραμύθι” ή σ' αυτό το μαγικό ... σαν παραμύθι!

      Σε φιλώ, Μαρία μου!
      Όμορφη Κυριακή! ♥

      Διαγραφή
  5. Και μερικοί άλλοι έδωσαν πολλά και στέγνωσαν...
    Υπέροχο κείμενο! Εύχομαι πάντα να μείνουμε αφελείς και να περιμένουμε τα καλύτερα που έρχονται...
    Σε φιλώ! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. !!! Αυτό που έγραψες... Μου θύμισε το The Rose
      She gave and gave... until she had nothing left to give

      https://www.youtube.com/watch?v=oR6okRuOLc8

      Στα καλύτερα, λοιπόν!
      Φιλιά πολλά, Rylie! ♥

      Διαγραφή
  6. Τους έχω γνωρίσει αυτούς που δεν έχουν χώρο στην ψυχή... Έχουν χώρο μονάχα για φιλοδοξίες!
    Είναι αυτοί που συνήθως μας τσακίζουν την καρδιά αλλά πρέπει να μάθουμε να τους προσπερνάμε γιατί τα χρόνια μας προσπερνούν κι αυτά..

    Πάντα θα υπάρχουν γενναιόδωροι άνθρωποι γύρω μας! Το πιστεύω αυτό μέχρι εκεί που δεν πάει!

    Πάμε απόψε πλατεία να ξεμελαγχολήσουμε;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για λόγους... υγείας, καλό θα ήταν να μην τους συναντούσαμε καν! Για την εμπειρία όμως, και για να μπορούμε να εκτιμούμε ό,τι απλόχερα μας δίνεται, ας όρισαν κάποτε —αλλά όχι καλώς να ορίσουν και πάλι!

      Κι εγώ το πιστεύω... μέχρι τέλους, Ανδρομεδούλα μου! Υπάρχουν κι είναι αξιολάτρευτοι!

      Καλημέρα και πολλά φιλιά! :g

      [Πλατεία και, κυριολεκτικά, πάσης Ελλάδος!]

      Διαγραφή
  7. Ανοιχτές καρδιές και ανοιχτά μυαλά χρειαζόμαστε την σήμερον ημέρα και όλα μπορούν να δείξουν κάπως ωραιότερα, λίγο πιο γλυκά.
    Γλυκό φιλί γατούλα μου! :) ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. [img]http://roulathecat.gr/rtc/variouspics/all-we-need-is-love.png[/img]

      Πολλά φιλιά κι ευχές για πανέμορφη Κυριακή, Διπλανούλα μου! ♥

      Διαγραφή
  8. Λένε πως η αγάπη είναι μονοσήμαντη, πως δεν έχει ανάγκη την ανταπόκριση για να υπάρχει.
    Είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε με αυτό, νομίζω πως η ζωή δεν θα πάψει ποτέ να παίζει τα παιχνίδια της. Άνθρωποι που δεν αξίζουν τίποτα, να απολαμβάνουν την αγάπη των άλλων και άνθρωποι που γεννήθηκαν για να αγαπηθούν να μη τα καταφέρουν ποτέ να συναντηθούν με την αγάπη.
    Δεν το λες αδικία, το λες ζωή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φαντάζομαι, δεν μπορεί να διαφωνήσει κανείς σ' αυτό! Στο ότι, δηλαδή, ενίοτε είναι μονοσήμαντη. Θυμίζει παιδί... που χρειάζεται δύο για να έρθει στον κόσμο μα αρκεί ένας να το μεγαλώσει.

      Όσο γι' αυτούς που δεν αξίζουν τίποτα... θαρρώ, ποτέ δεν ξεφεύγουν από το “τίποτα”, μια που τα δώρα της ψυχής των άλλων κάνουν γκελ και πέφτουν στο κενό.

      Πολύ σωστά, ζωή το λες. C'est la vie, Πέτρο...

      Καλό απόγευμα!

      Διαγραφή
  9. Προχωρώντας στην ανάγνωση μια βαθιά ρυτίδα χώριζε το μέτωπο στα δύο...δυσαρέσκεια...γιατί είναι άλλο να τα ζεις καθημερινά (κάπου σου γίνεται και συνήθεια και δεν το καταλαβαίνεις) και άλλο να το βλέπεις αυτό που ζεις σε εικόνα ή να το διαβάζεις στο γραπτό λόγο. Τελειώνοντας το πρόσωπό μου ηρέμησε, γιατί συνειδητοποίησα αυτό που μόλις πιο πάνω διάβασα στον Πέτρο, αυτό είναι η ζωή. Κάποιοι έχουν άδειο βλέμμα, άδεια ψυχή και κάποιοι είναι γεμάτοι απ'όλα σε όλα... κάποτε το ένα ισοστάθμιζε το άλλο, τώρα δυστυχώς η πλειοψηφία αδειάζει κάθε συναίσθημα, μα χαίρομαι που αισθάνομαι και ας πονάω..
    Σ' ευχαριστώ γι'αυτό που διάβασα.
    Καλή εβδομάδα! :-) (και χαίρομαι πολύ που σε γνώρισα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες!

      Ζούμε σε μια εποχή που η ύλη δεν αφήνει χώρο για την ψυχή. “Γεμίζουμε” τις μέρες μας με τα εύκολα και τα ανούσια, δεν το πολυψάχνουμε πια, στην πρώτη δυσκολία τα παρατάμε και “πάμε γι' άλλα” —δεν είναι δύναμη, ούτε ωριμότητα αυτό, όμως. Μια τραχιά επιφάνεια είναι, πάνω στην οποία το συναίσθημα είναι καταδικασμένο να γλιστρήσει και “να φάει τα μούτρα του”...
      Θεωρώ πως είμαστε τυχεροί όσοι νοιώθουμε. Κι ας πονάμε! Όταν, όμως, “κουμπώνουν” τα συναισθήματα, συντελείται ένα αληθινό θαύμα κι εμείς, ευτυχώς, μπορούμε να το ζήσουμε!

      Σ' ευχαριστώ που ήρθες,
      Να είσαι καλά! :a

      Διαγραφή
  10. Πολλές φορές πίσω από τη λάμψη κρύβεται η άλλη όψη του φεγγαριού, το σκοτάδι. Και αυτό μέσα στη ζωή. Υπαρκτό.... που οφείλουμε να το σεργιανίσουμε, να το ψηλαφίσουμε, να το μάθουμε, για να ξέρουμε πως θα βγούμε από τα σκοτάδια του. Το φεγγάρι, σαν τη ζωή είναι το όλον....... ακέραιο και αδιαίρετο, είναι και φωτεινό και σκοτεινό..... Οφείλουμε να συνυπάρξουμε και με τις δύο όψεις του και όχι μονάχα σε αυτό που βλέπουμε ή αυτό που λάμπει.
    Ρούλα προσωπικά υποκλίνομαι στο πίσω νόημα των γραφόμενών σου...
    Καλή βδομάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννη μου,
      Συχνά το σκοτάδι κρύβει τις μεγαλύτερες αλήθειες...
      Ψάξιμο θέλει. Εκεί, στα δύσκολα δοκιμάζεται κανείς και δοκιμάζει. Στη λάμψη, οι αισθήσεις τεμπελιάζουν και τα συναισθήματα κοιμούνται...

      Καλή εβδομάδα να 'χεις κι εσύ!

      Διαγραφή
  11. Νομίζω πως οι 2 τελευταίες γραμμές του post λένε πάάάρα πολλά...
    Εγώ, τί άλλο να προσθέσω μετά από αυτό?
    Αγκαλιά και φιλί, κορίτσι μου!
    ΣΣΣΣΜΟΥΤΣ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να προσθέσω εγώ, λοιπόν: να μη μας τύχουν τέτοιοι άνθρωποι!!!

      Πολλά φιλιά και καλή εβδομάδα, Γιάννα μου! ♥

      Διαγραφή
  12. Να έχουμε χώρο και να μην την κλείνουμε με σιδεροφράγματα κορίτσι μου γλυκό την καρδιά.
    Μόνο τότε θα μπορέσει να μπει η αγάπη στην καρδιά μας και να την γεμίσει.
    Και είναι πολύ όμορφο όταν είναι γεμάτη.
    Φορτίζει όλα τα υπόλοιπα!
    Πολλά φιλιά την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η χειρότερη φυλακή είναι εκείνη που υψώνουμε εμείς γύρω από τον εαυτό μας, πιστεύοντας πως έτσι τον προφυλάσσουμε, ενώ στην πραγματικότητα τον ακρωτηριάζουμε.
      Μακάρι, Έλενά μου να 'ταν πάντα αφύλαχτες οι καρδιές! ♥

      Καλή εβδομάδα να έχεις!
      Φιλιά πολλά!

      Διαγραφή
  13. "...είναι που μάθαμε επιτέλους ν' αγαπάμε πολύ ή που βολευτήκαμε και δεν αγαπάμε καθόλου" ή μήπως είναι που μάθανε επιτέλους να μας αγαπάνε πολύ ή που βολευτήκανε και δεν μας αγαπάνε καθόλου;... Όλα είναι μέσα στη ζωή, αλλά αυτό που έγραψε ο Πέτρος, είναι το πιο πικρό από όλα... Φιλάκια Γατούλα :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εναλλάσσονται τα πρόσωπα και οι ρόλοι, κύκλος είναι (όσον αφορά το πρώτο σκέλος).
      Ω, το άλλο είναι πράγματι πολύ πικρό, μια μορφή “τραγικής ειρωνείας”, ένα κακό timing προσανατολισμών...

      Πολλά φιλιά και την Καλημέρα μου, Πέτρα μου! ♥

      Διαγραφή

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: