Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Συμβολισμοί
(Για το «Δέντρο της Ελευθερίας»)


Το 'χα μέσα στο μυαλό μου. Από την Πέμπτη το βράδυ που η πλατεία της “ντροπής” γέμισε δύναμη, δροσιά, χαμογέλασεॱ καθολικά. Και κοκκίνησε.

Το 'χα μέσα στο μυαλό μου και την Κυριακή, από πρωί στο δρόμο, απ' τη μια άκρη της Αθήνας στην άλλη σχεδόν, περνώντας μπροστά από θολές τζαμαρίες ξενοίκιαστων μαγαζιών —στη σειρά— κι ανάμεσα από ανθρώπους με ρούχα τριμμένα, φθαρμένα και παπούτσια ζορισμένα μα, για πρώτη φορά μετά από μήνες πολλούς, πάρα πολλούς —στη σειρά— με μιαν ανεπαίσθητη αλλά ορατή χαρά —μπας κι είναι ετούτο το πράγμα η ελπίδα; Αυτή, δηλαδή, η ανεπαίσθητη χαρά;

Το 'χα μέσα στο μυαλό μου ακόμη κι όταν περίμενα, με την ταυτότητα στο χέρι, χαζεύοντας τις σχολικές αίθουσες − εκλογικά τμήματα σαν παράγκες του Καραγκιόζη, ασχήμιες παράταιρες με την ομορφιά της νιότης που φιλοξενούν. (Κάτι σαν φυτώρια δίχως ήλιο.)
Όλοι εμείς, με τις ταυτότητες στο χέρι, περιμέναμε... σαν, λες, κάθε χαρτί στο φάκελο να 'ταν μια μπουκιά ήλιου.

Το 'χα μέσα στο μυαλό μου, να κατέβω στο κέντρο και να πανηγυρίσω —όχι οπαδικά— για τη νίκη της ζωής κόντρα στο φόβο, τους εκβιασμούς, την υποταγή, την υποτέλεια.
Για τη ανάπαυση εκείνων που θυσιάστηκαν − πέθαναν στα κολαστήρια —στρατόπεδα συγκέντρωσης, Μακρονήσια κι Αη−Στράτηδες, Μπουμπουλίνας, ΕΑΤ−ΕΣΑ— “διότι δεν συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις” ή (επ)έζησαν για να τους αποτελειώνουν μέρα με τη μέρα, στ' ακροτελεύτιο του βίου τους.
Για το δίκιο της νέας γενιάς που το έχασε πριν καν το διεκδικήσει.
Για τα παιδιά που θα γεννηθούν σ' ένα υποθηκευμένο αύριο.
Για την αξιοπρέπεια μιας ολόκληρης κοινωνίας που χτυπήθηκε από την πιο ύπουλη βία —της πείνας και του ξεσπιτώματος— σε καιρούς εμπόλεμης “ειρήνης”.
...Αλλά και για τη δικαίωση μιας μεγάλης μερίδας της δικής μου γενιάς που είναι πολύ κοντά σ' εκείνη του Αλέξη Τσίπρα —πολύ πιο κοντά από 'κείνη, του Πολυτεχνείου— μια που τα μαθητικά μας χρόνια συνέπιπταν (έστω και με διαφορά), και που μέχρι τώρα φορτώθηκε συλλήβδην τις «αμαρτωλές» δεκαετίες του '90 και του '00...

Μα δεν το μπόρεσα. Παρ' όλη τη συγκίνηση, την ανατριχίλα, το βούρκωμα κάποιες στιγμές, παρατηρώντας πρόσωπα άγνωστα μα με ματιές τόσο γνώριμες, αφού... όλα τ' αδέλφια, λίγο−πολύ, μοιάζουν μεταξύ τους, έτσι δεν είναι...;

Δεν το μπόρεσα, ακούγοντας και μην πιστεύοντας το ποσοστό της αποχής (37,6%) που πάει να πει πως κάτι παραπάνω από το 1/3 του εκλογικού σώματος, προφανώς πιστεύει πως είτε τίποτα δεν αλλάζει είτε όλα θα αλλάξουν από μόνα τους.
[Το «κάτι πρέπει να κάνω» λύνει πολύ περισσότερα από το «κάτι πρέπει να γίνει.»]

Δεν το μπόρεσα για έναν ακόμη λόγο: επειδή 388.447 “Έλληνες” είναι ναζιστές. Ξεκάθαρα. Δίχως περιθώρια χάριτος (π.χ. ψήφος αγανάκτησης). Δίχως καλολογικά και... καλλωπιστικά. Γιατί, βλέπεις, τώρα πια ήξεραν. Κι αποδεικνύεται πως ήξεραν και “τις άλλες φορές”.
Κι έχω την αίσθηση πως ετούτο το στοιχείο, είναι που θα 'πρεπε πιο βαθιά να μας προβληματίσει.

Σκοπός μου δεν είναι να επεκταθώ στα εκλογικά αποτελέσματα, όμως θα προσθέσω μιαν ακόμη παρένθεση...
Για τους —λιγότερους από— 350.000 “συντρόφους” του ΚΚΕ, πραγματικά λυπάμαι. Επειδή ταπεινή μου άποψη είναι πως έχουν πάρει λάθος δρόμο —ή ακολούθησαν εκείνον που τους οδήγησε σ' αδιέξοδο. Και ξέρετε, βρε παιδιά, κάτι; Με τα νύχια δεν ανοίγεις πόρτες, ούτε μπορείς να σπάσεις το βράχο.
Πριν από 4+ χρόνια, έκλεινα μ' αυτές τις λέξεις, ένα άρθρο μου:
[...] Οι παλιοί φεύγουν ένας−ένας... εδώ και χρόνια φεύγουν... η φωνή, η παρουσία των νέων δεν είναι αρκετά ισχυρή... θυμίζει σχολική παράσταση, “μεταξύ μας − εμείς κι εμείς”... Ένα κόμμα με μέλη ή οπαδούς 45+... είναι γερασμένο.

Σύντροφοι, ανασκουμπωθείτε! Κάντε αυτοκριτική και χτίστε το Κόμμα ξανά... πάνω σε νέες βάσεις, σύγχρονες, που να μπορούν να “φιλοξενήσουν” την εξέλιξη (καλή; Κακή; Πάντως, υπάρχει) της κοινωνίας. Τίποτα δεν μπορεί να σταθεί για πολύ σε χαλάσματα...
Όσο δεν το κάνετε... πάντα κάποιοι θα μιλούν για το Κόμμα που μας πλήγωσε...
—Μολύβι και Χαρτί, 21/10/2010

Λυπάμαι ακόμη περισσότερο, επειδή, έχοντας “περάσει” και από την ΚΝΕ —στην προ−ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος περίοδο της ζωής μου— έχω γνωρίσει ανθρώπους αγνούς, άδολους, έντιμους, ιδεολόγους. Ανθρώπους με φτερά αετίσια και ψυχή περιστεριού. Ανθρώπους με τους οποίους στη συνέχεια σμίξαμε ξανά και συμπορευτήκαμε ή χώρισαν οι δρόμοι μας και χαθήκαμε.

Εδώ ήθελα να καταλήξω: αφότου ο Αλέξης Τσίπρας, μετά την ορκωμοσία του, αντί για το γνωστό πανηγυράκι−show off στο Ζάππειο, επέλεξε να τιμήσει τους 200 της Καισαριανής, κάποιοι (πολύ παλιές αλλά και πρόσφατες γνωριμίες) “βρεθήκαμε” (στο τηλέφωνο, στα mailboxes μας, αλλά και διά ζώσης)... μόνο που μερικοί στάθηκαν “απέναντι”. Να παίζουν με τις λέξεις.
Να παίζουμε —τελικά— το παιχνίδι τους ανόητα κι ανούσια κι εμείς, με τις λέξεις...
Να πέφτουν στο τραπέζι εικασίες για το τι θα έκαναν οι 200, αν ζούσαν σήμερα.
Για το αν θα ήθελαν τον Αλέξη Τσίπρα για πρωθυπουργό.
Για την “προδοσία”, μια που δεν θυσιάστηκαν “για να παραμείνουμε στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ”.


(Γράφοντας τις τελευταίες παραγράφους τώρα, νύχτα... να σου πω ότι προηγήθηκε κι ένας παρόμοιος διάλογος, το μεσημέρι της χθεσινής μέρας, στο Twitter. Με επιχειρήματα τόσο ίδια, τόσο κουραστικά κι ανώφελα ίδια.
Μα δεν θα επεκταθώ. Στεκόμαστε απέναντι, μα στην ίδια όχθη. Αλλού βρίσκεται ο “εχθρός”, κι ο τόπος μάς χρειάζεται ενωμένους.
Ας χώσουμε στις τσέπες, λοιπόν, τα “αριστερόμετρα” —ή, καλύτερα ακόμη, ας τα πετάξουμε μακριά.)

[...] η απότιση φόρου τιμής του νέου πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα σε όλους εκείνους που πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της ελευθερίας. Η επίσκεψή του στην Καισαριανή, τον εμβληματικό αυτό τόπο μαρτυρίου και θυσίας των Ελλήνων, πείθει ότι θα παλέψει με όλες του τις δυνάμεις για να δικαιώσει ελπίδες και προσδοκίες πολλών γενεών».
—Μανώλης Γλέζος


Αν κάτι με πληγώνει και με προβληματίζει περισσότερο απ' όλα τα παραπάνω, είναι που ακόμη δεν έχουμε μάθει ν' αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλον.
Που δεν μπορούμε να δώσουμε τα χέρια δίχως πρώτα να σφίξουμε τα δάχτυλα σε γροθιά ώσπου ν' ασπρίσουν οι κόμποι.
Που δεν κατορθώνουμε να ενωθούμε και ψάχνουμε αφορμές σε ό,τι μας χωρίζει —αν μας χωρίζει.
Είμαστε καλοί στην τριγωνομετρία, ειδικά στην τετρατόμηση. Μετά τους πολλαπλούς χωρισμούς σε τεταρτημόρια, καταλήγουμε στο απευκταίο: τον αφανισμό.

Ο λαός μας, έχει υποφέρει από το Διχασμό. Η απερχόμενη κυβέρνηση, χρησιμοποιώντας γκεμπελικές αλλά και εμφυλιοπολεμικές τακτικές,  τον καλλιέργησε εκ νέου, στο μέγιστο βαθμό. Μαζί με τον εκφοβισμό. Βάζοντας κάγκελα. Υψώνοντας φράχτες. 

Δίχως ενότητα, δίχως αλληλεγγύη, δίχως σύμπνοια, είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε σ' έναν μικρόκοσμο γεμάτο συρματοπλέγματα.


_________________________________
Αντί Υστερόγραφου: Διάβασα τα σχόλιά σας στην προηγούμενη ανάρτηση, θα σας απαντήσω —έστω και καθυστερημένα... 
Εκ των προτέρων ευχαριστώ* την me (Maria) και τον Giannis Pit για το βραβείο (το οποίο θα παραλάβω και θ' απαντήσω... τα δέοντα, στην επόμενη ανάρτηση!)
* Update 29/1/2015, 20:00 : και την Διπλανούλα μου! (Blogger  της διπλανής πόρτας)
ΚΕΙΜΕΝΟ − ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ © Roula the Cat | Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015, 04:24

33 σχόλια:

  1. Νομίζω ότι σε αυτή την χώρα, πάντα θα χωριζόμαστε. Γιατί όλοι θέλουμε να ξεχωρίσουμε και κανείς να συνεισφέρει. Και κάπου εκεί πάντα την πατάμε. Δεν μπορούμε όλοι να γίνουμε αρχηγοί, αλλιώς θα γίνουμε βουλή και όχι ομάδα.
    Καλή σου μέρα και φιλιά πολλά Ρούλα μου.
    BTW: Σου έχω δώσει και εγώ ένα βραβείο, αν το θες δικό σου! http://myverysecretrefuge.blogspot.gr/2015/01/blog-post_23.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αα να γεια σου Μαρινάκι! Όλα γίνονται για τον Ναρκισσισμό!

      Διαγραφή
    2. Διπλανούλα μου,
      Εύχομαι ν' αλλάξουμε!

      Να την πατάμε, δε λέω! Το ζητούμενο δεν είναι να μη γίνονται λάθη —καλό είναι, βέβαια, να αποφεύγονται— αλλά να μην επαναλαμβάνονται.
      Η διχόνοια είναι η αυτοκτονία του λαού.
      Ας προσπαθήσουμε να δούμε τον εαυτό μας σαν μέρος συνόλου με κοινά (στοιχεία, βιώματα, αρετές, ελαττώματα, αδυναμίες, όνειρα, στόχους, προσδοκίες). Οι ηγέτες —θα πρέπει να— αναδεικνύονται από την προσφορά και τις πράξεις τους, πάντα μέσα από το σύνολο, πάντα μέσα από διαρκή συλλογική προσφορά και αγώνα...

      Ω!!! Σ' ευχαριστώ για το βραβείο! :d
      [Έκανα και το σχετικό Update στο κείμενο!]

      Φιλάκια και καλό βράδυ!

      @Ανδρομέδα μου, έτσι είναι —ουφ!...

      Διαγραφή
  2. Αχ Ρουλίτσα μου! Πολλά κι αντικρουόμενα συναισθήματα (ευτυχώς όμως που τα όμορφα υπερισχύουν)
    Με μεγάλωσαν οι παππούδες μου (όχι οι γονείς μου) που έφαγαν κι αυτοί πολλά χρόνια εξορίας. Ήταν μόλις στην εφηβεία όταν έτρωγαν μαχαιριές από τη νεολαία της Φρειδερίκης. Πολλές θεωρίες δεν άκουγα στο σπίτι, (οικοδόμοι ήταν οι άνθρωποι) αλλά έβλεπα πράξεις. Έβλεπα τον παππού μου που έτρεχε να βοηθήσει όποιον είχε ανάγκη στη γειτονιά.

    Μέσα στο πανεπιστήμιο πολιτικοποιήθηκα κι εγώ αλλά έχασα τ αυγά και τα πασχάλια. Έβλεπα παιδιά που αποστήθιζαν τόμους ολόκληρους από βιβλία αλλά στην πράξη ήταν μέσα στην αγένεια και την λογοκρισία. Δεν αναλώθηκα ποτέ σε θεωρίες γιατί έμαθα να αντιμετωπίζω τα πράγματα πρακτικά. Δύο δρόμους έχει η ζωή, ή ακολουθείς αυτόν της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης ή αυτόν του νόμου του ισχυρού. Όλα τα άλλα τα ακούω βερεσέ για να χαμε να λέγαμε και να πουλάμε πνεύμα.

    Οι θεωρίες χτίζονται στο εδώ και τώρα! Ο γνώμονας είναι ο κοινωνικός αγώνας και τα τι και τα πώς τα βρίσκουμε τώρα! Η αριστερά δεν είναι manual να ακολουθούμε ρομποτικές προαποφασισμένες κινήσεις. Είναι ο χώρος της προόδου που θα πει πως αυτοσχεδιάζουμε, συνθέτουμε, βρίσκουμε νέες απαντήσεις, νέες λύσεις, στο εδώ και τώρα! Αλλιώς οδηγούμαστε σε δογματισμό, χάνουμε τη διάκριση.

    Στην ίδια ακριβώς παγίδα έπεσαν και οι Χριστιανοί. Δογματοποίησαν και νέκρωσαν το Ευαγγέλιο και μείναν οι περισσότεροι πίσω στο μεσαίωνα.

    Το κάθε τι χωρίς ανθρωπιά διάκριση και προσαρμοστικότητα νεκρώνει! Άλλο ή πίστη στα ιδανικά και άλλο η αγκύλωση.

    Ειδικά τώρα που οι δυνάμεις του Κεφαλαίου της Ευρώπης θα δείξουν το πιο σκληρό τους πρόσωπο στην Ελλάδα, είναι επιτακτική η ανάγκη να συσπειρωθούμε γύρω από αυτόν τον αγώνα που πάει να ξεκινήσει.

    Ρούλα μου μας περιμένει μπόλικη δουλειά και αρκετό γράψιμο. Ζούμε μία ιστορική φάση που όλοι παίρνουν ένα μάθημα. Οι παπάδες βλέπουν τους Αριστερούς να αποδεικνύονται πιο χριστιανοί (στην ουσία) από τους χριστιανούς και οι ΄΄αριστεροί΄΄ θα δουν τους δεξιούς (μέχρι πρότινος πολίτες του καναπέ) να γίνονται πιο αριστεροί από τους αριστερούς.

    Και να σου πω;; Μ αρέσει αυτό!
    Έτσι γιατί τα ιδανικά δεν είναι ιδιοκτησία κανενός!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με συγκίνησε πολύ το σχόλιό σου με τις αναφορές στους αγωνιστές παππούδες σου γιατί πέρα από κάθε κείμενο και μαρτυρία, τα βιώματα είναι που 'χουν περάσει τις βελονιές τους με κλωστή χοντρή, στις ζωές μας. Έτσι, πολλοί αναμεταξύ μας, άλλοι λιγότερο κι άλλοι περισσότερο, αναγνωρίζουμε κάτι από τους δικούς μας ανθρώπους, σ' ετούτες τις διαδικτυακές επικοινωνίες μας.

      Υπάρχει, άραγε, “καλός” και “κακός” κομμουνιστής; Κι αν ναι... “κακός” είναι ο λιγότερο “διαβασμένος”; Ή, ίσως, εκείνος που “δεν το πάει” by the book;
      Κι αν είναι και “καλός” και “διαβασμένος”, θα πρέπει να έχει διαρκώς υψωμένο το δάχτυλο;

      Χρησιμοποίησες τη λέξη “δογματισμός” και νομίζω, περικλείει τα πάντα.

      Θα συμφωνήσω και σε αυτό μαζί σου: τα ιδανικά δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.

      Φιλιά πολλά και —ναι!— καλούς αγώνες —και— από 'δω και στο εξής!

      Διαγραφή
    2. http://andromeda-mygalaxy.blogspot.gr/2015/02/blog-post.html
      Δωράκι βραβειάκι από τα χεράκια μου!

      Διαγραφή
    3. Πριν σε ευχαριστήσω και από εδώ, να σου πω ότι διάβασα το σχόλιό σου, μάζεψα τη... ντροπή μου και ήρθα κατευθείαν στο σπιτικό σου, να παραλάβω το βραβείο... και βέβαια, ούτε που μπορούσα να φανταστώ τι με περίμενε!...

      Μεγάλη η τιμή, μεγάλο το Ευχαριστώ... κι ακόμη μεγαλύτερη η ευθύνη μας —όλων μας η ευθύνη— να εδραιώσουμε τη νίκη!

      Πολλά φιλιά!

      Διαγραφή
  3. O Έλληνας έχει νοοτροπίες που δεν μπορεί να της αποτινάξει Ρούλα μου.
    Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι πρέπει να είμαστε ενωμένοι γιατί μας περιμένουν όλοι στην γωνία να μας αλλάξουν τα φώτα.
    Το διαίρει και βασίλευε πρέπει να σταματήσει κάποια στιγμή.
    Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε είμαστε στο ίδιο στρατόπεδο.
    Αν κάνουμε πάλι το ίδιο λάθος και αρχίσουμε την φαγωμάρα θα μας φάνε ζωντανούς!
    Ελπίζω ότι θα νικήσουμε τους εαυτούς μας!
    Πολλά φιλιά την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το λάθος το συνεχίζουμε, Έλενά μου. Μένει να το σταματήσουμε.
      Στη γωνία θα μας περιμένουν όσο είμαστε είτε κοπάδι είτε “σκόρπια διαδήλωση”.

      Πιστεύω ότι θα νικήσουμε τους εαυτούς μας. Είναι η μόνη επιλογ(ικ)ή!

      Σε φιλώ και σε καληνυχτώ!

      Διαγραφή
  4. Για μένα -που δεν υπήρξα αριστερή- το αριστερό(;) ΚΚΕ της σύγχρονης ιστορίας, είναι το πιο απαράδεχτο κόμμα. Όσες φορές "πέρασε τις πύλες" της εξουσίας, ήταν για να στηρίξει ένα δεξιό κόμμα. Και οι εχθροί του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο οι αυτονόητοι, αλλά και οι ανόητα σκεπτόμενοι... Δεν ξέρω γιατί εκλέγουν τέτοιου τύπου εξουσίες, αλλά, ενώ θέλουν ντε και καλά να μας πείσουν για αδιαπραγμάτευτες αρχές, το μόνο που αποδεικνύουν είναι ποιους βλέπουν μονίμως "απέναντι" μέσα από τις...μονόπλευρες παρωπίδες τους... Έχουν καταργήσει ακόμα και την έννοια της παρωπίδας! Και τώρα -στις 25- έχασαν την πιο ιστορική ευκαιρία, μαζί με εκείνους κι ο λαός. Δε με νοιάζει για το ΚΚΕ. Για το λαό όμως είναι κατάφωρη αδικία. Φιλιά και καλημέρες :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στην πραγματικότητα —και πολύ απλοϊκά, είναι αλήθεια— πιστεύω ότι μιλώντας για Κομμουνιστές, θα πρέπει μονάχα να αναφερόμαστε σε όσους επαναστάτησαν, σε όσους διώχθηκαν, σε όσους “υπηρέτησαν” με μπούσουλα την ιδεολογία τους το λαό (τους), την κοινωνία. Σε όσους υπέφεραν, σιώπησαν σε μπουντρούμια, στάθηκαν αυθάδικα και θαρρετά απέναντι σ' εχθρούς και προδότες αψηφώντας το θάνατο.

      Τώρα, εμείς οι υπόλοιποι, είμαστε —νομίζω— ελάχιστοι μπρος σ' εκείνα τ' αναστήματα. Θεωρώ μεγάλη μου τιμή να έχω κάτσει στο ίδιο τραπέζι και να μου 'χουν απευθύνει το λόγο, άνθρωποι που διώχθηκαν, εξορίστηκαν, υπέφεραν. Κι όσο πιο ανοιχτοί εκείνοι, τόσο μαζευόμουν εγώ (τι να μετρήσουν οι θεωρίες, οι αράδες κι οι σελίδες των βιβλίων μπροστά τους, πες μου!)
      Κάποια στιγμή, μια γυναίκα, συνεπής κομμουνίστρια, την οποία σέβομαι... μου είπε “α, δεν έχω αυτοκίνητο. Θέλω να είμαι συνεπής στον εαυτό μου, στην Ιδεολογία μου, στο Κόμμα”... κι αναρωτιέμαι (ακόμη και σήμερα) αν η συνέπεια μετριέται με το αν έχεις ή όχι δικό σου μεταφορικό μέσο! (Μια που, σπίτι —για την ακρίβεια: σπίτια— είχε. Και φυσικά, δεν την μέμφομαι γι' αυτό!)

      Θεωρώ πως υπάρχουν επικίνδυνες (πλέον) προσκολλήσεις σε θέματα άνευ ουσίας. Και όσο υπάρχουν, ακόμη κι οι παρωπίδες θα έχουν χάσει —όπως πολύ σωστά γράφεις— την έννοιά τους!

      “Ζήτησα” εχθές από τον συνομιλητή μου στο Twitter να ασκηθεί γόνιμη κριτική και μου αντέταξε:
      Γόνιμη κριτική ασκούμε. Προς το παρόν από τη νέα κυβέρνηση μόνο πρόσωπα του σάπιου και διεφθαρμένου συστήματος είδαμε.
      ...Μόνο αυτό, λοιπόν, είδαν;
      Συγγνώμη, αλλά έχω διαφορετική αντίληψη για τη “γόνιμη κριτική”. Και την επιζητώ. Ώστε να μην καβαληθούν καλάμια, μην τραβηχτούν... λάστιχα, μην γίνουν υποσχέσεις (“όνειρα θερινής νυκτός”) οι προεκλογικές δεσμεύσεις.
      Την επιζητώ σε κάθε “στραβή”. Κι αν αυτή η “στραβή”, ο μη γένοιτο, προκύψει... θα είμαι μεταξύ των πρώτων που θα τη στηλιτεύσω.
      Αλλ' αυτό... το να στέκεται ο άλλος με το... τουφέκι —που λέει ο λόγος— και τον Μαρξ στ' άλλο χέρι, εκ του ασφαλούς κριτικάροντας —σάματις ό,τι λέει είναι θέσφατο— μου μοιάζει, το λιγότερο, ύποπτο...

      Ναι, είναι κατάφωρη αδικία για το λαό...

      Την καληνύχτα και τα φιλιά μου, Πέτρα μου!

      Διαγραφή
  5. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, ας γιορτάσουμε την αλλαγή με όποια επιφυλακτικότητα αυτή φέρει, ακι ας κρίνουμε από πεπραγμένα. Ας μη φαγωνόμαστε και ας ενωθούμε μπας και ζήσουμε. Κρίμα δεν είναι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς! Ας επαγρυπνούμε... αλλά ενωμένοι, Tremens μου!
      Η κριτική έπεται.

      Σε φιλώ!

      Διαγραφή
  6. Ρούλα μου, σέβομαι απόλυτα σταγόνα την σταγόνα, λέξη προς λέξη, συναίσθημα προς συναίσθημα, τα λόγια και τα συναισθήματά σου. Σε πολλά από αυτά μαζί σου.
    Για δικό σου καλό και του λαού καλή μου, κράτα μια πισινή τη ρημάδα....όχι κακοπροαίρετη και "ξινή".
    Όσοι ζήσαμε την καθαίρεση της λέξης "ΑΛΛΑΓΗ" και όσοι βαστάμε ακόμα το μόλεμα του "Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΡΑ ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ" εξακολουθούμε να βαστάμε αποστάσεις επαγρύπνησης.....!

    Τα άλλα θα τα βρούμε.... Η Κληρονομιά εκείνων του 1941-1949, είναι απίστευτα βαριά και καθολική για να την χωρέσουμε αμέσως σε μια "δικαίωση".

    Σε φιλώ και απολαμβάνω κάθε στιγμή από το φως των στιγμών σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μία, μόνο, “πισινή” Γιάννη μου; Πολλές!
      Η “Αλλαγή” καπελώθηκε (τουλάχιστον μία φορά!) κι είναι στο χέρι μας να μην επιτρέψουμε σε κάτι τέτοιο να ξανασυμβεί.

      Πράγματι, είναι ιερή και βαριά η κληρονομιά “εκείνων”, φοβάμαι όμως πως έχει πέσει στα χέρια κακών κληρονόμων!...

      Καθαρά συμβολική η “δικαίωση”, μα ηχηρός ο συμβολισμός —λόγω της περίστασης.

      Για το αν θα τα βρούμε όλα τ' άλλα, ακόμη διατηρώ τις επιφυλάξεις μου. Διάθεση δεν βλέπω, προς το παρόν...

      Σε φιλώ και σε καληνυχτώ!
      Σ' ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή
  7. Στην Ελλάδα μας έχουμε το σύνδρομο του "στα έλεγα εγώ" και της χαιρεκακίας!
    Περιμένουν το στραβοπάτημα για να αρχίσουν τους πανηγυρισμούς! 'Ολα τα βρίσκουν λάθος, βιάζονται για αποτελέσματα!
    Κι έχουν κι άποψη όσοι δεν ψήφισαν! Τραγικό!
    Όσο τραγικό είναι το ποσοστό των Ναζιστών!
    Συγκρατημένη αισιοδοξία και αναμονή. Αυτή είναι η δική μου στάση!
    Αλλά δεν σου κρύβω πόσο όμορφα νιώθω από την Κυριακή το βράδυ....

    επιτέλους! ♥

    φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτά ακριβώς, θα έγραφα κι εγώ, Αριστάκι...
      ;-)
      Αγκαλίτσα και φιλάκι και στις δυο σας!
      ΣΜΟΥΤΣ!
      (Συγνώμη για τη σφήνα!)

      Διαγραφή
    2. Αριστέα μου,

      Επισημαίνεις δύο πολύ βασικά στοιχεία:
      α) Εκείνους που, θαρρεί κανείς, περιμένουν πώς και πώς το στραβοπάτημα ή και την αποτυχία... για να θριαμβολογήσουν, προκειμένου να επαληθεύσουν τις Κασσάνδρες (συνήθως τους εαυτούς τους, δηλαδή).
      Είναι ν' αναρωτιέται κανείς, τι τελικά επιθυμούν / επιδιώκουν...

      β) Εκείνους που ασκούν κριτική, ενώ δεν έλαβαν θέση, ούτε καν με την ψήφο τους! Το ελάχιστο, δηλαδή, που θα μπορούσαν να κάνουν για να σηκώσουν κεφάλι η ίδιοι μα κι η χώρα, απ' το τέλμα...

      Αισιοδοξία, αναμονή και... επαγρύπνηση!

      Φιλιά πολλά!!! :b

      @syros2js (sos, δεν ξέρω τ' όνομά σου!!!)
      Φιλιά και καλό βράδυ!

      Διαγραφή
  8. Ο εχθρός σίγουρα δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι το πολιτικό σύστημα που έχουμε υιοθετήσει...
    Κι εγώ, που αυτοπροσδιορίζομαι αριστερή, αλλά που σε κανένα κόμμα δεν μπόρεσα να βρω τη συμπόρευση ιδεών και πράξεων, προσπαθώ να διαβάσω το παρόν με την ιστορία, το συναίσθημα και τη λογική μέσα από τα όνειρα για μια ανθρώπινη κοινωνία...
    Μια καινούρια μέρα ξημέρωσε, ας είμαστε παρόντες!!!!
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Παρόντες και ουσιαστικοί!

      Είθε να έρθει η μέρα που θα συμπορευθούν οι ιδέες με τις πράξεις, Αλεξάνδρα μου!

      Φιλιά πολλά!

      Διαγραφή
  9. Καλέ, δεν έχω συστηθεί?
    Σα δε ντρέπομαι λιγάκι!!!
    Γιάννα!
    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. :l Γιάννα!
      Καθόλου ντροπή, ορίστε, λύθηκε αμέσως! ♥

      Διαγραφή
    2. Update :d ... κι όλη η ντροπή, δική μου!
      Κι όμως, είχες συστηθεί...
      Συγγνώμη!!!

      Διαγραφή
  10. Εχουμε τον εμφυλιο μεσα στο πετσι μας, τιποτα δεν μας αρεσει, με τιποτα δεν ευχαριστιόμαστε! Πολύ σημαντικη κινηση του Τσίπρα, ο φόρος τιμης στην Καισαριανη, συμβολικό!
    Καλό Σαββατοκύριακο!
    Φιλιά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αριάδνη μου, καταρχάς ζητώ συγγνώμη για την καθυστέρηση στην απάντηση...
      Δυστυχώς, όσο περνούν οι μέρες... αυτό διαπιστώνω: ότι ο Εμφύλιος μας έχει “ποτίσει” κι αυτή η πώρωση είναι κάκιστος “συμβουλάτορας” ...

      Να είσαι καλά!
      Σε φιλώ! :a

      Διαγραφή
  11. Δεν έχω τις πρέπουσες πανεπιστημιακές γνώσεις για να κάνω πολιτικές αναλύσεις. Αυτό που μπορώ να σου πω είναι ότι νιώθω, πρώτη φορά στην ενήλικη ζωή μου, αισιόδοξη από εκλογικά αποτελέσματα και επιτέλους λίγο ψηλότερη! Λίγο σαν να παίρνω καλύτερα ανάσες!
    Καλό Σαββατοκύριακο Ρούλα δε κατ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα σου πω ότι το ίδιο ακριβώς αισθάνομαι κι εγώ!
      Σα ν' άνοιξα το καπάκι και να είδα, μετά από μήνες σκοταδιού, φως. Και ν' άρχισα ν' ανασαίνω.
      [...Και πόσους απελπισμένους κι αμίλητους καιρό, άκουσα να λένε με την ψυχή τους “επιτέλους!”]

      Να είσαι καλά, Αθηνά!
      Σ΄ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή
  12. Σε συνέντευξή της η Παπαρήγα (όντας γ.γ. του ΚΚΕ τότε) είχε δηλώσει: "εμείς δεν είμαστε αριστεροί, είμαστε κομμουνιστές".
    Παρακαλώ να το έχουμε αυτό στο μυαλό μας όταν μιλάμε για ΚΚΕ.
    Είμαι σχεδόν απόλυτα βέβαιος ότι θα καταψηφίσουν ακόμα και τα νομοσχέδια που φέρνουν ανακούφιση στο λαό. Θα το δεις.

    Για χρυσαυγά θα μπορούσα να σου γράφω σεντόνια αλλά σιχαίνομαι να ασχολούμαι. Το έχω γράψει ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ότι οι ψηφοφόροι τους ούτε παραπλανημένοι είναι, ούτε ψήφο οργής έδωσαν. Είναι φασίστες του κερατά και όσο γρηγορότερα το εμπεδώσουμε και σταματήσει η κοινωνία και τα κόμματα να τους αντιμετωπίζουν ως …παραστρατημένους, τόσο πιο γρήγορα θα βρει και το φάρμακο.

    Για περισσότερα, ρίξε μια ματιά [εδώ].

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πέτρο,
      Εντελώς ανόρεχτα πια, “παρακολουθώ” το ΚΚΕ με τα πόδια στυλωμένα να εξακοντίζει τα βέλη του προς τον “εχθρό”, συμπράττοντας κατ' ουσίαν με τη νυν αξιωματική αντιπολίτευση. Δεν θυμάμαι να έγινε “Κάλεσμα” προς το λαό (τον οποίο επικαλείται) που να είχε την επιθυμητή απήχηση... κι όσο για τα τελευταία χρόνια, πάντα ξέχωρα και ξέμακρα έδινε το ΚΚΕ το «παρών» στους αγώνες.
      Δεν θέλω να γράψω περισσότερα —που ειλικρινά, στο “τσακ” είμαι— γιατί σέβομαι τους αγνούς και άδολους αγωνιστές —ζώντες και νεκρούς. Κυρίως νεκρούς...

      Εξαιρετικό το κείμενό σου για τα χρυσαύγουλα, αυτομάτως μου έφερε στο μυαλό δύο tweets που διάβασα προχθές. Έγραφε κάποια, λοιπόν, “φοβάμαι πως αν η τωρινή κυβέρνηση αποτύχει, στις επόμενες εκλογές η ΧΑ θα είναι πρώτο κόμμα” ... για να λάβει την πολύ εύστοχη απάντηση “εγώ φοβάμαι το φόβο σας”.

      Να είσαι καλά, Πέτρο!

      Διαγραφή
  13. Πάλι από σπόντα βρέθηκα εδώ..
    Οι Έλληνες απ την αρχαιότητα ήταν διχασμένοι.. και αυτό δεν αλλάζει ευκολα

    είχα ξαναπεράσει παλιότερα.. ο τρόπος γραφείς σου με έκανε να σε μπερδέψω με κάποια...

    έκανα λάθος και ζητώ συγνώμη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με χαρά σε καλωσορίζω, Μορφέα!
      Λάθη, παρανοήσεις, όλα μέσα στο παιχνίδι είναι. Δεν πειράζει.

      Τον διχασμό, για να τον αποτινάξουν όσοι τον κουβαλούν μέσα τους πρέπει να δουλέψουν με τον εαυτό τους. Παιδεία, ανοιχτό μυαλό, καλή προαίρεση αλλά και καθαρή σκέψη.

      Σ' ευχαριστώ που πέρασες.
      Να είσαι καλά!

      Διαγραφή

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: