Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Έθιμα του 12ημέρου

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες —αλλά και γεμάτες νοσταλγία— περιόδους της χρονιάς, το Δωδεκαήμερο, μια που τα έθιμα που συνδέονται με αυτό, όχι μόνον είναι άγνωστα πια στις μεγαλουπόλεις αλλά και, τείνουν να εκλείψουν και σε ευρύτερες περιοχές της Περιφέρειας.
Ωστόσο υπάρχουν ακόμη “κοιτίδες” σε όλη την Ελλάδα που τηρούν —κι ευτυχώς, διατηρούν— τις παραδόσεις και μας μεταφέρουν σε άλλες εποχές, πιο γνήσιες, πιο αληθινές...

Το έργο του Νικηφόρου Λύτρα (1832 - 1904) «Τα κάλαντα» (1873) εικονίζει το γνωστό έθιμο της παραμονής της Πρωτοχρονιάς. [...] Στην οργάνωση της σύνθεσης φαίνεται η επίδραση της σύγχρονης ηθογραφικής ζωγραφικής του Μονάχου. Σύνθεση δεμένη, ισορροπημένη, υπολογισμένη, υποβάλλει την αίσθηση γαλήνης και ασφάλειας. Όμως αυτό το έργο θα μπορούσε να γίνει μόνο από έναν Έλληνα. Και λέγοντας αυτό εννοείται το βίωμα και όχι η Ελλάδα με τα ανάλογα κουστούμια, τους τόπους και τα αρχαία ανάγλυφα. Μόνο εκείνος που κάποτε τραγουδούσε τα κάλαντα σε μια κάτασπρη απ' την πανσέληνο χειμωνιάτικη νύχτα μπορεί να εκφράσει τη μαγεία της.
[Στοιχεία από artmag.gr]

Μας μεταφέρουν σ' έναν κόσμο κι έναν τόπο όπου, κυριαρχούν αρώματα από μυρωδάτα γλυκά, φαγητά φτιαγμένα με υλικά της φύσης, και φρεσκοκαμένο ρετσίνι από τα δαδιά και τα ξύλα που καίνε ολημερίς στα πέτρινα τζάκια...

Αυτό που προκαλούσε περισσότερο το ενδιαφέρον των συνομηλίκων μου κι εμένα, φυσικά, όταν ήμασταν παιδιά, ήταν οι καλικάντζαροι και, από αυτούς θα ξεκινήσω ετούτο το νοερό ταξίδι στο χρόνο.
Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Γκι: Μυστήριο, Μαγικό και... θεραπευτικό!


Aν κάτι συνδέεται με τα Χριστούγγενα, σχεδόν όσο το έλατο, αυτό είναι το γκι, το μυστηριώδες ετούτο φυτό που θέλουμε τόσο ν' αποκτήσουμε τις ημέρες αυτές, τις γιορτινές, και το λησμονούμε αμέσως μετά «το φιλί της αιώνιας αγάπης» που ανταλλάσσουμε κάτω από τα κλαράκια του.

Λέγεται ότι οι Χριστουγεννιάτικες διακοσμήσεις προέρχονται από ένα έθιμο των Ρωμαίων, οι οποίοι συνήθιζαν να στέλνουν κλαδιά δέντρων μαζί με άλλα δώρα στους φίλους τους, κατά τη διάρκεια του εορτασμού της Saturnalia.

Αυτό το έθιμο το υιοθέτησαν και οι πρώτοι Χριστιανοί.
Η άποψη αυτή επιβεβαιώνεται και από ένα διάταγμα της εκκλησίας της Bracara που εκδόθηκε αργότερα και απαγόρευε στους Χριστιανούς να διακοσμούν τα σπίτια τους με κλαδιά δέντρων την ίδια εποχή με τους ειδωλολάτρες, καθώς η Saturnalia ξεκινούσε περίπου μία εβδομάδα πριν από τα Χριστούγεννα.[1]
Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Αχ, Βιολέτα! #2


Σύνδεση με το προηγούμενο

Γνωρίσαμε τη Βιολέτα (κάποια στιγμή, αργότερα, θα τη βρούμε και γλάστρα σε tv−show), και μάθαμε γιατί, παρόλο που παράτησε το σχολείο (που το ίδιο, την είχε παρατήσει προ πολλού), δεν έγινε κομμώτρια: διότι κέρδισε τον τίτλο της Μις Γλυκό Καλοκαιράκι 19.. κι ένας νέος δρόμος ανοίχτηκε έκτοτε γι’ αυτήν, με δεύτερο βήμα —πρώτο ήταν τα καλλιστεία— για τη «δόξα», τη φωτογράφιση στο περιοδικό Φραμπαλάς.


— «Βιολέτα, απ' όλο το άλμπουμ των φωτογραφιών σας, αυτήν θα βάλουμε για χριστουγεννιάτικο κάβερ; Είσθε καλά;!»
— «Αχ, εχθές είχα λίγα δέκατα, αλλά πήρα δυο ντεπόν αναβράζοντα και συνήλθα!»
— «Περαστικά σας, πουλάκι μου, αλλά δεν ήταν κι η έννοια μου, να πω την αμαρτία μου! Βιολέτα, συγκεντρωθείτε! Τι θα πει ο κόσμος αν σας δει σ' αυτό το χάλ... ε... σ' αυτή την κατάσταση, θέλω να πω...»
— «Τι έχει το χάλι μου;!»
— «Απλώς είστε λίγο... να το πω κόσμια;»
— «Ξετσίπωτη!»
— «Μέλπω!», Βιολέτα και γράφουσα, ταυτοχρόνως.
— «Γιατί, μανούλα μου; Σου χαλάσαμε τα μητρώα; Ή δεν την ξέρεις τη Βιολέτα; Μια ζωή ξετσίπ...»
— «Μέλπω, δεν ξεκινάμε καλά! Κι επειδή έχω κάνει... flash future (το αντίθετο του flash back, για να μην σας μπερδεύω!) και βιάζομαι να επιστρέψω στο παρελθόν...»
— «...Το σκοτεινό;»
— «...Της Βιολέτας, θα σας παρακαλέσω να βοηθήσετε την κατάσταση...»
— «Χο, χο! Γελάσαμε και σήμερα! Άντε, λοιπόν! Για να πάμε πίσω στη μεγάλη μέρα της πρώτης φωτογράφισης...»
Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

Ένα “βραβείο”, μία “διάκριση”...
...και τα μαχαιροπήρουνα


Αφορμή για την ανάρτηση αυτή, στάθηκε η Αριστέα που έγραψε πως Μερικοί άνθρωποι νομίζουν ότι είναι πιο πάνω... (Αν δεν την έχεις ήδη διαβάσει κάν'το τώρα, πριν συνεχίσουμε... και μην παραλείψεις να διαβάσεις και τους Ωραίους Ανθρώπους της, μια που κι η ίδια έχει πλέξει όμορφα τα δυο αυτά κείμενά της).

Δεν είχα κατά νου ν' ασχοληθώ με τα “Βραβεία Κάρολος Κουν 2013−2014”, όχι επειδή αδιαφορώ για την τέχνη, αλλά διότι οι εβδομάδες που προηγήθηκαν ήταν τόσο πλούσιες σε γεγονότα, τόσο φορτωμένες με συναίσθημα, τόσο φορτισμένες από παλμό μα κι άλλο τόσο ενδεικτικές της κοινωνικής (;) και πολιτικής (;) μας “λειτουργίας”... και απάθειας.

Όπου, όμως, κι αν “συχνάζεις”, δεν μπορεί να μην πήρε —έστω και ξώφαλτσα— το μάτι σου για το τι συνέβη στην τελετή απονομής των εν λόγω βραβείων, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Όχι; Εντάξει, ας καμωθώ ότι σε πιστεύω... (Βλέπεις, δεν είναι απαραίτητο, πλέον, να διαβάζει κανείς εφημερίδα ή να παρακολουθεί τηλεόραση, για να πληροφορηθεί “τι γίνεται στον κόσμο”. Μη νομίζεις, κι εγώ απ' το διαδίκτυο τα 'μαθα!...)
Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Αγχωμένο σημείωμα, αγχωμένης γάτας!


Α, πα, πα! Σε φόβισα, ε; Η αλήθεια είναι πως προέκυψα λίγο... creepy!
Ομολογουμένως, στις selfies είμαι λίγο σκράπας (τι θα πει ότι φταίει η φάτσα μου;!) και τέλος πάντων δεν θα σε απασχολήσω επ' αυτού —να 'ταν όλα μας τα προβλήματα οι selfies, ααχ! Και τι στον κόσμο!
Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Ανθρώπινα Δικαιώματα:
Μια όμορφη ιστορία για όνειρα απα(τη)λά...


«Τώρα, μπορεί πια ο καθένας να μιλά και κυρίως να γράφει, για την αγωνία της εποχής, το αδιέξοδο, την απανθρωπιά του αιώνα, τη χρεωκοπία των ιδεολογιών, τη βαρβαρότητα της μηχανής, για δίκες, για ρήγματα, για φράγματα, για ενοχές, για γρανάζια.
Όλα έχουν κωδικοποιηθεί, ταξινομηθεί, αποδελτιωθεί, έχουν περάσει στα λεξικά και στις εγκυκλοπαίδειες, προσφέρονται έτοιμα σε πακετάκια αυτοσερβιρίσματος, σε κάθε βαλάντιο προσιτά.
Θα ‘ρθει ένας καιρός που σε ζωολογικούς κήπους, σε τσίρκα και σε κέντρα παιδικής χαράς, θα συντηρούνται σε ειδικούς στεγανούς κλωβούς, άνθρωποι – δείγματα μιας περασμένης εποχής, προς ικανοποίησηιν της περιεργείας του κοινού και προς χρήσιν των σχολείων και των επιδόξων συγγραφέων.»

—Μανώλης Αναγνωστάκης, Το Περιθώριο ’68-’69
Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

Εσένα φοβάμαι...


Ναι, εσένα.
Που σε πήρε (πάλι) ο ύπνος μπροστά στην τηλεόραση. Νωρίτερα, “είχες βγει”. Ε, ναι... να ξεσκάσεις. Σου έπεσαν, βλέπεις, πολλά μαζεμένα. Λογαριασμοί, φόροι, αναδουλειές στο μαγαζί, φέσια από τον νοικάρη... Αλλά δε θα πεθάνεις κιόλας, ε; 
Πήρες λοιπόν την οικογένεια (όχι, τα παιδιά τα μεγάλα δεν ήρθαν, μόνο τα δίδυμα που μπορείς ακόμη να τα κοντρολάρεις) και πήγατε για φαγητό. 

Α, ωραία περάσατε, δεν μπορείς να πεις! Τα κρασάκια σας, τα μεζεδάκια σας... Έτσι είναι αυτά τα πράγματα, «η φτώχεια θέλει καλοπέραση...»  («...κι η πουτανιά φτιασίδι», λέει η υπόλοιπη παροιμία, στη μαθαίνω για να τη λες ολόκληρη, όχι μισοδουλειές, ε;)
Ναι, το ξέρω ότι στα μικρά πήρες CocaCola, εννοείται ότι δεν πίνουν αλκοόλ, μια σταλιά μπόμπιρες. Τι; Δεν έχεις ακούσει για το μποϊκοτάζ, «Ούτε γουλιά»; Δεν το 'ξερες ότι οι απολυμένοι εργαζόμενοι βρίσκονται στην 434η ημέρα της απεργίας τους;
Α, δεν το 'ξερες αλλά ούτε που σε νοιάζει τώρα που το 'μαθες, το μισό καρότσι στο σούπερ−μάρκετ, κοκακόλες το γεμίζεις, που 'ναι σε προσφορά κιόλας (μα, τι καλή εταιρεία!)

Και πέρασες, λοιπόν, καλά... Και στην επιστροφή, ξώφαλτσα, κάτι πήρε τ' αυτί σου για “επεισόδια”, μα δεν ίδρωσε κιόλας.
Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

6 Δεκέμβρη 2008 ... (φύλλα e−μερολογίου)

.

Ένα δεκαπεντάχρονο παιδί βρέθηκε σε λάθος τόπο, τη λάθος στιγμή. Δεν ήταν “ταραξίας”, δεν ήταν παρακρατικός, ήταν ο μαθητής που, μια μέρα πριν την εν ψυχρώ δολοφονία του, συζητούσε με τους συμμαθητές του για το μέλλον: «εγώ δεν είμαι σίγουρος τι θα γίνω... Ξέρω μόνο ότι θα γίνω διάσημος. Όλοι θα μάθουν τ' όνομά μου. Θα το δεις!...», έλεγε στη φίλη του την Άννα...

Είκοσι τέσσερις ώρες μετά, όλος ο κόσμος (κυριολεκτικά) μιλούσε γι' αυτόν... και μια ολόκληρη χώρα, άρχισε να σβήνει τα φώτα της ένα−ένα, για ν' αρχίσουν ν' ανάβουν οι φωτιές της αγανάκτησης, της αντίδρασης, της οργής... για έναν τόσο παράλογο θάνατο.
Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

«Θα ήταν, λέει...»
Κοινωνική αλυσίδα* Γάμοι Ομοφύλων


*Ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα της Πέτρας για την Κοινωνική Αλυσίδα (διάβασε τον επίλογο του άρθρου της), (επανα)δημοσιεύω το κείμενό μου «Θα ήταν, λέει...» που γράφτηκε τον Γενάρη του 2013 και αφορά το ανθρώπινο δικαίωμα των ομόφυλων ζευγαριών στη συμβίωση (Σύμφωνο Συμβίωσης) ή και το γάμο.

Να διευκρινίσω τα εξής:
1 Το κείμενο είναι μια απλή ιστορία. Αν, δηλαδή, προετοιμάζεις τον εαυτό σου να διαβάσεις  στοιχεία, αριθμούς, στατιστικές... όχι, δεν θα βρεις κάτι τέτοιο. Στην ουσία, ωστόσο, πρόκειται για τη δική μου (ξεκάθαρη, ελπίζω) τοποθέτηση στο θέμα.
2 Η αρχική μου σκέψη για την Κοινωνική Αλυσίδα ήταν ν' ασχοληθώ είτε με την ελληνική “Δικαιοσύνη” είτε με την κοινωνική Αδιαφορία. Θεωρώ —και θαρρώ— ότι εάν κι εφόσον υπάρχει ενδιαφέρον (για να είμαι ειλικρινής, δεν είδα κάτι τέτοιο), μπορούμε να κρατήσουμε παράλληλα “ζωντανή” τη συζήτηση στα Βιαστικά της γάτας...
Ωστόσο, εξαγριώθηκα (έχεις δει εξαγριωμένη γάτα, έτσι;!) όταν διάβασα τις δηλώσεις του υπουργού (να τον χαιρόμαστε) Δικαιοσύνης (έλα μου;!) Χαράλαμπου Αθανασίου (αν δεν “τον έχεις” φυσιογνωμικώς, ορίστε τον! Έτσι, για να κόψεις πώς είναι το πρόσωπο της αλαζονείας...), σχετικά με το γάμο ομόφυλων ζευγαριών.
Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Τα βιαστικά της γάτας...


Βιάζομαι!...
Βιάζομαι να σου τα προλάβω όλα. Τα, του Δεκέμβρη. Κι όσα δεν μπόρεσε να τα χωρέσει ο Νοέμβρης. Και μερικά άλλα.

Δεν υπάρχει σειρά. Δεν υπάρχει ιεράρχηση. Οι ζωές, βλέπεις... δεν ιεραρχούνται. Όταν έχεις να κάνεις μ' ανθρώπους δε λογαριάζεις “ποιος λιγότερο − ποιος περισσότερο;”

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: