Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Κάτω τα χέρια από τη Λένα και τη Χρυσηίδα!
(...Έρχεται η Σταματίνα!)


Πριν με πάρεις απ' τα μούτρα, να εξηγηθώ: ούτε κι εγώ φανταζόμουν πως θα ερχόταν στιγμή που θα υπερασπιζόμουν (σχεδόν —μην το παρατραβάμε, κιόλας!) τη Χρυσηίδα και τη Λένα! (Έστω κι αν αυτό συμβαίνει μόνο στον τίτλο!)

Να το πάω ένα βήμα παραπέρα: εξ απαλών ονύχων είμαι διαβαστερή γάτα. Διαβάζω πολύ, διαβάζω πολλά, αλλά δεν διαβάζω “για να διαβάζω”ॱ για να πω ότι πάντα έχω ένα βιβλίο στην τσάντα μου, στο τάμπλετ μου, στο κομοδίνο μου, στο μπάνιο μου. Έχω, αν θέλεις να ξέρεις, κι είναι πολύ πιθανό να έχεις κι εσύ. Αλλά μέσα σ' όλα αυτά τα χρόνια διαρκούς ανάγνωσης (και όχι μόνο, όμως δεν είναι της παρούσης) έχω τα προσωπικά μου κριτήρια για το ποιο βιβλίο θεωρώ καλό, ποιον συγγραφέα αξιόλογο και τι θα επιλέξω να γεμίσει το κεφάλι μου και ν' ανοίξει τα μάτια μου.

Τη Λένα και τη Χρυσηίδα δεν τις θεωρώ συγγραφείς. Πολλούς από τους “ευπώλητους”, επίσης. Μπορούμε να τους αναγνωρίσουμε μια σχετική ευχέρεια στη γραφή και μια εξίσου σχετική άνεση στο λόγο (κι αυτό, υπό την προϋπόθεση ότι δεν έχουν πέσει πάνω στο πρωτόλειο σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες (!) να το σουλουπώσουν, να το φέρουν στα ίσα του, ώστε να το παραδώσει ο/η “συγγραφέας” στον εκδοτικό οίκο κι εκεί να το αναλάβουν διορθωτές, επιμελητές, κοπτοραπτούδες και οι λοιποί “συνήθεις ύποπτοι” διαμεσολαβητές... μέχρι αυτό να φτάσει στο πιάτο μας στα χέρια μας!)

Προειδοποίηση: Ακολουθεί μεγάλο κείμενο. Αν έχεις χρόνο και διάθεση, φτιάξε καφέ, πάρε τα τσιγάρα σου (αν καπνίζεις), κανένα κουλουράκι για τη λιγούρα, φέρε και μια φίλη σου μαζί (άσχετο το άΖμα, αλλά μου βγήκε αυθόρμητα!)
Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Κανένας γάμος. Μόνο μία κηδεία.


Αντί Εισαγωγής —ή, Περί τίνος πρόκειται


Προχωράει η νύχτα ολοταχώς για Παρασκευή(*). Κι η Πέτρα μ' έχει βάλει σε ιδέες από το πρωί. Με ρωτάει [εμένα κι άλλους 402 bloggers που την (παρ)ακολουθούν] αν έχω σκεφτεί ποιο τραγούδι θα 'θελα στην κηδεία μου! (Μια ειλικρινής απάντηση που θα προσέγγιζε κατά πολύ την αλήθεια, θα ήταν: “τη μισή εγχώρια και διεθνή δισκογραφία!”, αλλά έτσι, μάνα μ', δουλειά δε γίνεται!)
Μετά το... χόντρυνε το παιχνίδι!
** Εσείς πάλι αν το θελήσετε, το πάτε και λίγο παραπέρα, προσθέτοντας και...
άλλες τεχνικές λεπτομέρειες για την...αποφράδα εκείνη ημέρα! Φτου φτου και σίδερο στη μέση μας! Αχαχαχα :)
(...)
** Εκτός από το μουσικό κομμάτι της επιθυμίας σας θα περιμένω να δω και την επιλογή της φωτογραφίας, με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον επίσης!
Προσθήκη: Για να...ελαφρύνω το κλίμα, όποιος θελήσει να συμμετάσχει, μπορεί να γράψει
ένα κείμενο φανταστικό ή χιουμοριστικό ή μελό! Αφήστε τη φαντασία σας να δημιουργήσει! Εξάλλου, όλα μέσα στη ζωή είναι! :)

Εμένα θα μου πεις; Δεν το ξέρω, νομίζεις;
Τώρα, όμως, άλλο είναι το φλέγον ζήτημα! Το... “διά ταύτα”. Να μη σε κουράζω άλλο, λοιπόν...
(*) Α, μια μικρή σημείωση: Ξεκίνησα να γράφω νύχτα, σχεδόν ξημερώματα... Στην πορεία “το 'χασα” ; Μ' έχασε; Δεν έχει σημασία. Έτσι, πάντως, προέκυψε αυτή η ανακολουθία κειμένου και ώρας δημοσίευσης...
Update 05.11 — Συμμετοχές:  • ΑριστέαΑγγελικήΗ blogger της διπλανής πόρταςΔέσποινα  • Γλαύκη (Θα φιλοξενηθεί την Πέτρα) • ΈλεναΈλληΣμαραγδένια ΡούλαΜαρίαΑλεξάνδραΚικήΑθηνάΠοδηλάτισσαΑριάδνηΧριστίναΚλαυδίαΕλένηΜαρίαGeorgetteΠέπηΆννα
Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Να... σοσιαλισθώ −pourquoi pas?− αλλά...


Διαβάζεις, τώρα, εσύ τον τίτλο... και νομίζεις ότι θα σου ομιλήσει η γάτα περί πολιτικής! Αμ δε! Είναι πιθανό να συμβεί κι αυτό κάποια στιγμή, αλλά όχι τούτηνα−δα! Έγκωσα πρωτογενές πλεόνασμα και ούτε την ουρά μου δεν μπορώ να κουνήσω... Ήρθε κι ο ΕνφιάΣ —εμένα, έτσι μ' αρέσει να τον λέω! Ενφιά! Κλίνεται όπως “ο δοσάς”, “ο (ν)ταμπλάς”,  “ο ντουβρουτζάς”— και σπάσανε οι κόπ'τσες, πόσα πια ν' αντέξει αυτό το ρούχο; Μιλάμε για τέτοιο σαξές! 
Τέλος πάντων, τι λέγαμε; 

Α, ναι! Το ξανάφτιαξα, η γάτα, το μπλογκάκι (είπαμε: είχα κι άλλοτε, άφκε το τώρα όμως), του 'κοψα γωνίες, έραψα στριφώματα, του 'κανα φου! και του 'δωσα ζωή... κι από 'κείνη τη στιγμή, έπεσαν βροχή τα ακανθώδη ερωτήματα: να το σοσιαλίσω; Να του φκιάσω ένα φεϊσμπούκ να 'χει και γι' αύριο που θα σχολάσει αργά; Μην και του πέσει βαρύ; Να πάμε σε κάτι πιο αλαφρύ, σαν μους σοκολά; Ένα τουίτυ, φερ' ειπείν, που 'ναι σαν το ψάρι που “το ψάρι είναι φρούτο”, λέμε τώρα...
Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Σώμα σου!


Φυσούσε και ξεφυσούσε σαν ατμομηχανή. Η Γιάννα. (Όχι ‘η Γιάννα η ατμομηχανή’, μη μου μπερδεύεσαι). Κάθε τόσο έριχνε κλεφτές ματιές στα τζάμια και τους καθρέφτες του σπιτιού. Έσιαχνε λίγο τα μαλλιά της, άλλαζε πλευρά, σα να προσπαθούσε ν' αποφασίσει ποια ήταν η καλή της. Δεν ικανοποιούνταν. Ξαναβούταγε τον μεταλλικό σωλήνα, πατούσε το κουμπί και δώσ' του, πάλι, να τσακώνεται με τη σκόνη.
— “Το 'κανες εκεί...”
— “Α, ναι;”
— “Δυο φορές... Αυτή, είναι η τρίτη...” 

Πάτησε ξανά το κουμπί —στο off. Έβαλε τα χέρια στη μέση, “άρχισα δίαιτα”...
Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

Τα ύστερα του κόσμου #1


Δεν θέλω να με λυπηθείς, τη γάτα! Θέλω να μου πείς πως είναι ψέμα(τα)! Δεν είναι, ε;

Διαβάζω, μου λένε, μαθαίνω... πολλά παράξενα, παράδοξα, παράλογα. Δε μου φταις σε τίποτα, δεν (τους) φταίω κι εγώ, όμως. Κι επειδή μοιρασμένος πόνος, μισός πόνος..., στο εξής θα μοιράζομαι κάποια από αυτά μαζί σου (πάντα με τίτλο Τα ύστερα του κόσμου και αύξοντα αριθμό —για να μη χάνουμε τη μπάλα!)

Προχωρώ με συνοπτικές διαδικασίες —τα πολλά λόγια είναι φτώχεια!

Λουκέτα


Είχα, που λες, η γάτα σου η καλή, τη φαεινή ιδέα να κάνω μια βόλτα στα στέκια τα παλιά, να γνωρίσω κι άλλα, να τα κάνω καινούργια και ν' αρχίσω το σχετικό socializing... Ξέρεις, τα γνωστά: σπίτι σου, σπίτι μου, ή και κάπου αλλού (όχιॱ αυτό το τελευταίο δεν παίζει εδώ). Μην πάει προς κακού το μυαλό σου, τι με πέρασες, ε;
Βούρτσισα, λοιπόν, το τρίχωμά μου, φόρεσα τα escarpins μου τα τριζάτα να μην μας πουν ό,τι κι ό,τιδες (sic), κρέμασα και την τσάντα μου —με ζακετάκι αλαφρύ χαλαρά δεμένο στο λουρί της— και πήρα τις ρούγες!

Εβδομήκοντα τρία ιστολόγια παρακολουθούσα, η γάτα, σε μία από τις προηγούμενες ζωές μου (θα σου μιλήσω και γι' αυτές, μη βιάζεσαι όμως, δεν είναι της παρούσης) και τα 'πιασα ένα ένα.
Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Ένα ψάρι που δεν το έλεγαν Γουάντα


Καλώς σε!
Μια που σταμάτησες εδώ, θα σου πω εξαρχής ότι δεν θα συστηθώ, με τον καιρό θα γνωριστούμε —οι γάτες, άλλωστε, είναι πολύ επιφυλακτικές. Μπορεί να σου θύμισα κάτι, παλιά στο blog-ο-κουρμπέτι γαρ, κι αν ναι, κράτα το για την ώρα, δεν θέλω να ξεκινήσουμε με συγκινήσεις, αναφορές στα παλιά, “πού ήσουν;”, “γιατί χάθηκες;”... Πίστεψέ με, κανέναν δεν αφορά. Όσοι ήταν να το μάθουν, το ξέρουν.

Φτιάξε καφέ —δεν έχω κάνει ακόμη τα κουμάντα μου— άναψε τσιγάρο —ναι, εδώ, επιτρέπεται το κάπνισμα... Αν, πάλι, δεν το τραβάει ο οργανισμός σου, δεν θα χαλάσουμε τις καρδιές μας, μα μη μου αρχίσεις τ' αντικαπνιστικά σου, άδικα θα χάσεις τις λέξεις σου— και κάτσε να σου πω.

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: