Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Αχ, Βιολέτα! #2


Σύνδεση με το προηγούμενο

Γνωρίσαμε τη Βιολέτα (κάποια στιγμή, αργότερα, θα τη βρούμε και γλάστρα σε tv−show), και μάθαμε γιατί, παρόλο που παράτησε το σχολείο (που το ίδιο, την είχε παρατήσει προ πολλού), δεν έγινε κομμώτρια: διότι κέρδισε τον τίτλο της Μις Γλυκό Καλοκαιράκι 19.. κι ένας νέος δρόμος ανοίχτηκε έκτοτε γι’ αυτήν, με δεύτερο βήμα —πρώτο ήταν τα καλλιστεία— για τη «δόξα», τη φωτογράφιση στο περιοδικό Φραμπαλάς.


— «Βιολέτα, απ' όλο το άλμπουμ των φωτογραφιών σας, αυτήν θα βάλουμε για χριστουγεννιάτικο κάβερ; Είσθε καλά;!»
— «Αχ, εχθές είχα λίγα δέκατα, αλλά πήρα δυο ντεπόν αναβράζοντα και συνήλθα!»
— «Περαστικά σας, πουλάκι μου, αλλά δεν ήταν κι η έννοια μου, να πω την αμαρτία μου! Βιολέτα, συγκεντρωθείτε! Τι θα πει ο κόσμος αν σας δει σ' αυτό το χάλ... ε... σ' αυτή την κατάσταση, θέλω να πω...»
— «Τι έχει το χάλι μου;!»
— «Απλώς είστε λίγο... να το πω κόσμια;»
— «Ξετσίπωτη!»
— «Μέλπω!», Βιολέτα και γράφουσα, ταυτοχρόνως.
— «Γιατί, μανούλα μου; Σου χαλάσαμε τα μητρώα; Ή δεν την ξέρεις τη Βιολέτα; Μια ζωή ξετσίπ...»
— «Μέλπω, δεν ξεκινάμε καλά! Κι επειδή έχω κάνει... flash future (το αντίθετο του flash back, για να μην σας μπερδεύω!) και βιάζομαι να επιστρέψω στο παρελθόν...»
— «...Το σκοτεινό;»
— «...Της Βιολέτας, θα σας παρακαλέσω να βοηθήσετε την κατάσταση...»
— «Χο, χο! Γελάσαμε και σήμερα! Άντε, λοιπόν! Για να πάμε πίσω στη μεγάλη μέρα της πρώτης φωτογράφισης...»


Τι κι αν την έπεσε από νωρίς για ύπνο η Βιολέτα, βλέφαρο δεν έκλεινε. Γύριζε δεξιά, πιανόταν ο ώμος της, γύριζε αριστερά, “μην πλακώνεις την καρδιά” της έλεγαν από μικρή που ήταν, ερχόταν τ’ ανάσκελα πιανόταν ο σβέρκος της (χάρβαλο, η ωραία!), μπρούμουτα δεν μπορούσε να γυρίσει, θα ‘μενε όλη η νυκτός στο μαξιλάρι... χέστα!
Είχε από δίπλα και τη Μέλπω!

Α, να πούμε εδώ ότι η Βιολέτα δε μεγάλωνε σε κανένα νεο−παλάτι, αλλά στον πρώτο, δίπατης κατοικίας, σε... δυτικομεσημβρινή συνοικία (ναι, ωραία, σαν προσανατολισμός διαμερίσματος μοιάζει, αλλά εμένα μου αρέσει η λέξη!)

Κάτω, στο ισόγειο, ζούσαν ο παππούς κι η γιαγιά (οι χαρούμενοι!) και ρίξαν από πάνω άλλον έναν όροφο «για το κορίτσι» (τη μαμά της Βιολέτας, δηλαδή). Για το γιο (θείο Βιολέτας, δεν... παίζει ακόμη στο «έργο» γι’ αυτό δεν τον αναφέραμε) ούτε λόγοςॱ άλλωστε εκείνος είχε πάει Βέλγιο (όχι επίτροπος στις Βρυξέλλες, καλέ! Πιο πίσω, γυρίστε!) σε ανθρακωρυχείο...

Τέσσερα —με το ζόρι— δωμάτια, κουζίνα και λουτροκαμπινέ (sic) —WC δεν έκαναν τότε— είχε το σπίτι της Βιολέτας. Η σαλοτραπεζαρία με το σύνθετο είχε κάνει κατάληψη στα δύο εξ' αυτών —τ’ άλλα δύο ήταν κρεβατοκάμαρες: μια των γονιών, μια των... κοριτσιών! 
Ο Κούλης, ο «ρηγμένος» της υπόθεσης, κοιμόταν σε κομολί —εκείνο το, έπιπλοέκτρωμα που ανοίγει και γίνεται κρεβάτι, κλείνει και γίνεται κομό (βάζουμε και μια κανάτα με δυο μαργαρίτες πάνω!), στη σαλοτραπεζαρία! Άνοιγε το μάτι και βρισκόταν face to face με τον μπουφέ! Γύριζε πλευρό κι αντίκριζε το λαμπατέρ!

Η Μέλπω, καλά βολεύτηκε, λοιπόν, στο δωμάτιο της Βιολέτας, «δεν τη θέλω καλέ μαμά, είναι μικρή!». Γύριζε το μάτι της μικρής «δε με θέλει, γιατί καπνίζει κρυφά!»

Τώρα, είχε βαλθεί να μην αφήσει τη μεγάλη να κοιμηθεί ρούπι!
Μόλις πήγαινε η άλλη να γλαρώσει, βούταγε η Μέλπω το τσόκαρο και χτυπούσε ανύπαρκτα κουνούπια στους τοίχους!
 «Σταμάτα, μωρέ! Θα ΄χω μαύρους κύκλους αύριο στη φωτογράφιση!»
 «Κι εγώ τι φταίω; Ίσαίσα, καλό σου κάνω! Φαντάζεσαι να σε τσιμπήσει κουνούπι και να πας με κάνα καρούμπαλο σαν αντίδωρο;»
 «Αχ, καλά λες! Μπράβο, Μέλπω μου!», η ηλίθια!


Με τα πολλά, πήγε η ώρα έξι, άρχισαν να βαράνε τα ξυπνητήρια, τζάμπα τα ‘χανε βάλει, όλοι ξύπνιοι ήταν, η κυρα−Ευθυμία δεν προλάβαινε να κόβει αγγούρια και ν’ απλώνει το γιαούρτι σε γάζες, η Μέλπω πήγε μουλωχτά να χώσει και δυο σκελίδες σκόρδο, στο τσακ την προλάβανε, ο Κούλης έστειβε πορτοκάλια κι η Βιολέτα είχε βάλει τα πόδια ψηλά, να φύγει το πρήξιμο που της κάνανε οι σκαλόρνιθοι που φόραγε για να κυκλοφορεί στο σπίτι, να βγαίνει στο μπαλκόνι ή να περιφέρεται στη γειτονιά κάθε τρεις και λίγο —ένα περιοδικό, ένα πακέτο τσιγάρα από το παραπέρα περίπτερο (το μακρινό!), το μανό που ‘χε παραγγείλει στη Σόφη, την καλλυντικού... Σε δουλειά να βρισκόμαστε, αρκεί να τη βλέπανε και να την καμαρώνανε που ‘χανε τέτοιαν όμορφη γειτόνισσα!

Πήγε και κομμωτήριο, την έβγαλε η Στέλλα μ’ ένα κεφάλι φούσκα πάνω − ατίθαση χαίτη–vileda κάτω, πολύ ωραία!

Στις δέκα, τη φτύσανε όλοι —να μην την πιάσει το μάτι— την έφτυσε κι η Μέλπω κανονικά και τη βουτήξανε απ’ το κοτσίδι, πάτησε τις τσιρίδες, «αφήστε με, μωρέ! Μικρό παιδάκι είμαι, μου ‘πατε να φτύσω κι έφτυσα, πού ξέρω ‘γω πώς γίνεται;» τάχα μου δήθεν, τη σταύρωσε η γιαγιά, ο παππούς τής έδωσε ένα παράσημο απ’ τον πόλεμο και την κονκάρδα από την Εθνική Αντίσταση για φυλαχτά, ο πατέρας της τη φίλησε στο κούτελο, η μάνα ψιθυριστά «πρόσεχε, μωρή μη σε πηδήξουνε και σε βγάλουνε στο τρυφερίτσι!» κι εκείνη, μπήκε στο ταξί του Σώτου —δικός τους άνθρωπος, ανηψιός της κυρα−Ευθαλίας (της μάνας του Σάιμον, ντε!)— και τράβηξαν για τα γραφεία του περιοδικού Φραμπαλάς.

Η μεγάλη μέρα


Η Βιολέτα, ακούγοντας «γραφεία περιοδικού», νόμιζε ότι θα πάει σε κάτι που θα θύμιζε το Εθνικό Τυπογραφείο! Όχι πως είχε ιδέα τι και πώς ήταν αυτό, πόσο μάλλον να το ‘χει δει, πάντως, τα περίμενε κάπως... μεγάλα! Κάτι σαν το Hilton —αλλά με γραφεία— ένα πράγμα!

Βρέθηκε σ’ ένα ξεχαρβαλωμένο κτήριο, βρώμικο κι ελεεινό, σ’ έναν, όχι ιδιαίτερα γνωστό δρόμο του Κέντρου, ταμπελάκια δεκάδες απ’ έξω «ενεχυροδανειστήριον», «ιδιωτικαί έρευναι ‘Μποντ – Λάκης Μποντ’», «μέντιουμ – αστρολόγος Τειρεσίας», «σχολή στενογραφίας», «ντετέκτιβ Κούρος ΚουροΣάββαΣ»...

Στο ισόγειο ένας τύπος που βαριόταν τη ζωή του, ακαθορίστου ηλικίας, με μισοφαγωμένο μουστάκι, «είστε του περιοδικού;» τον ρώτησε.
— «Ναι, για 'ξώφυλλο».
— «Αχ, είστε κι εσείς για τη φωτογράφιση;»
— «Στον τέταρτο...»
— «Α! Εγώ, ήρθα για το Φραμπαλά!»
— «Στον τέταρτο είναι το περιοδικό, κοπέλα μου! Θα μας τρελάνεις εσύ! Ώχοου!»
— «Εσείς δεν είστε του περιοδικού;»

Τον είδε που αγρίευε το μάτι του, και προχώρησε. Στάθηκε έξω από τ’ασανσέρ, περίμενε...
— «Έλα, κοπελιά, στραβομάρα! Κοτζάμ χαρτί ‘ο ανελκυστήρ δε λειτουργεί’
— «Εγώ περιμένω τ’ ασανσέρ! Εσείς, δεν είστε του περιοδικού;»
— «Εγώ είμαι θυρωρός, το περιοδικό είναι στον τέταρτο κι εσύ πάρ’ τα πόδια σου κι ανέβα τις σκάλες, γιατί το ασανσέρ τίναξε τα πέταλα! Άει σιχτίρ με το κάθε παρτσακλό ‘δω μέσα!»

Επιτέλους, τέταρτος... κάθιδρη η Βιολέτα, κουρέλι, τζάμπα το αγγουράκι... Πού ‘ναι το περιοδικό; Διάδρομος αριστερά, διάδρομος δεξιά, πόρτες από ‘δω, πόρτες από ‘κει...

“Πού ‘ναι το ζώον, γαμώ το ξεσταύρι μου, έντεκα δεν της είπαμε της ηλίθιας;”

Η Βιολέτα αποφάσισε να κινηθεί προς τα ‘κει που άκουσε τη φωνή, μάλλον περιμένανε κι άλλες για φωτογράφιση —ένα ζώον και μία ηλίθια— άρα σε καλό δρόμο βρισκόταν!

— «Γεια σας!» είπε σε μια μισόκλειστη πόρτα!
— «Έλα μέσα, μανάρι μου, δε δαγκώνουμε!»
— «Εσείς είστε οι Φραμπαλάδες;»

Έσπρωξε δειλά την πόρτα, βρέθηκε σ’ ένα δωματιάκι λίγο μεγαλύτερο από το λουτρό του σπιτιού της, με τρία γραφειάκια έτοιμα να τα μαζέψουν να φύγουν, και τρεις τύπους που την κοιτάζανε από πάνω μέχρι κάτω, σαν μπριζολίτσα γάλακτος!

Σαφώς, δεν επρόκειτο για το Hilton με γραφεία...

— «Βιολέτα Χάνου!»
— «Τόλης Κουμάσης!»
— «Ρένος Λυγούρης!»
— «Λώρης Μπεγλέρης!»
— «Βιολέτα Χάνου!», ξανά, και ξανά «Βιολέτα Χάνου!» και χα χα χα, χου χου χου.
— «Έτοιμη για τη φωτογράφιση;»
— «Πού; Εδώ θα φωτογραφηθώ;» κι αμέσως, αμόλησε την τσάντα σε μια καρέκλα και πήρε πόζα.
— «Ε, όχι βέβαια», ανέλαβε να εξηγήσει ο Κουμάσης —που, όπως φαίνεται, ήταν ο... έχων το γενικό πρόσταγμα— «η φωτογράφιση θα γίνει παραλία μεριά».
— «Θα κάνουμε και μπάνιο; Γιατί... δεν έχω πάρει μαγιό! Αχ, κρίμα το μαλλί...»
(Να πώς σκάνε τα προβλήματα από ‘κει που δεν τα περιμένει κανείς!!!)

Ο Κουμάσης, της εξήγησε πως στην πραγματικότητα επρόκειτο casting, κάτι περισσότερο από φωτογράφiση, δηλαδή, και ότι ίσως αυτή να ήταν και η αρχή μιας σημαντικής και λαμπρής καριέρας γι’ αυτήν, τη Βιολέτα Χάνου «χθες Μις Γλυκό Καλοκαιράκι, αύριο... τι;»

Εκεί που της τα χάλασε λίγο, ήταν που της είπε πως είχαν ήδη μαζευτεί κι άλλες κοπέλες, από άλλα Καλλιστεία, ακόμα κι από σχολές μανεκέν —“όχι, ρε πούστη μου! Αθέμιτος ανταγωνισμός!”
(Ναι, ξέρω... Εδώ νεκρώνει το σύμπαν —αλλά ακόμη κι οι Βιολέτες, έχουν εκλάμψεις ευφυΐας!)

Στο μεταξύ, είχαν κατέβει κάτω, «θα πάμε με το αυτοκίνητό μου», της είπε ο Κουμάσης .
— «Και το ταξί, καλέ, τι θα το κάνω;!»
— «Διώξ’το!»
— «Τι λέτε, καλέ, που θα διώξω το Σώτο; Ποιος θα με πάει πίσω, μετά;»
Ο οποίος Σώτος, είχε φιλήσει κατουρημένες ποδιές για να τον αφήσουν να σταθεί με τα αλάρμ πιο πέρα, «δεν περνάει ούτε πατίνι ρε φίλε από ‘δω και θες και να μπαρκάρεις;», μόνο κώλο δεν έστησε, αλλά όλα κι όλα, είχε υποσχεθεί σ’ όλη τη γειτονιά, να περιμένει τη Βιολέτα όσο χρειαζόταν και να τη φέρει και πίσω, να τους πει τα καθέκαστα.

Στο μεταξύ, στη γειτονιά είχαν αρχίσει να ψήνουν, να κόβουν σαλάτες, να στήνουν τραπέζια στην πλατεΐτσα στο αδιέξοδο... για να ‘ναι όλα έτοιμα το βράδυ, ένα μικρό γλεντάκι – έκπληξη, για τη «σταρ» τους!
Η Μέλπω σήκωσε ξαφνικά πυρετό, ο Κούλης είχε γίνει σκούπα να τρέχει και να μη φτάνει (μέχρι τώρα, μόνο υποψήφιοι γκόμενοι για τη Βιολέτα τον είχαν από κοντά, αλλά καμιά γκόμενα για πάρτη του!) κι οι... Βιολετο–γονείς, μαζί με τους παππούδες (τους χαρούμενους!) κάνανε PR!

Και τον διώξανε τον καημένο το Σώτο, «όλα για την τέχνη, Σώτο μου... Όλα για την τέχνη!», η... Βιολετέρα, «έλα, φίλε, ξεκουβάλα! Θα στο γυρίσω εγώ το γκομενάκι», ο Κουμάσης.
Φόρτωσε άσχημα ο Σώτος —αλλά και τι να ‘κανε; Αποφάσισε να κρατήσει τους όποιους ενδοιασμούς για τον εαυτό του, δε θα ‘βγαζε αυτός το φίδι απ’ την τρύπα, όποιος έχει αμπέλια ας βάλει δραγάτες!


Λιγομίλητος στη διαδρομή ο Κουμάσης —ήτανε ν’ ανοίξει διάλογο με το ζωντόβολο;— προς μεγάλη απογοήτευση της Βιολέτας που τον ρωτούσε και τον ξαναρωτούσε λεπτομέρειες, ώσπου το ‘κοψε κι απήλαυσε τη διαδρομή.
Αυτό που φχαριστήθηκε μ’ όλη της την ψυχή, ήταν το τσιγαράκι της, «απ’ τα duty−free», της είπε μασημένα ο Κουμάσης, «δεν κυκλοφορούν εδώ...»ॱ της έφτιαξε τη διάθεση, την έκανε να χαλαρώσει, να ξεχαστεί, ακόμα και να μη σκέφτεται πως η μεγάλη διαδρομή την είχε ψιλοζαλίσει...

Πέρασαν Γλυφάδα, πέρασαν Βάρκιζα, πέρασαν Αγια–Μαρίνα... και κάπου στη Σαρωνίδα, χώθηκαν ανάμεσα σε κάτι δέντρα και λοιπές πρασινάδες κι η Βιολέτα αντίκρισε ίσως το πιο όμορφο σπίτι που ‘χε δει ποτέ μέχρι τότε στη ζωή της!

Προσπάθησε να ισιώσει πάνω στα τακούνια της, ακόμα το κεφάλι της γύριζε από τη διαδρομή (;), αλλά ένοιωθε τόση χαρά!

Τι κι αν σε λίγο έμπαινε Οκτώβρης; Οι μέρες ήταν ακόμη καλές κι ειδικά εκείνη η μέρα, θύμιζε γλυκό καλοκαιράκι —σαν τον τίτλο της! Η Βιολέτα το θεώρησε καλό οιωνό, πήρε α λα μπρατσέτα τον Κουμάση και πέρασε την πόρτα.


— Συνεχίζεται —


H Βιολέτα καθώς και όλα τα πρόσωπα της ιστορίας της είναι... επινόηση της Roula!
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, γεγονότα, καταστάσεις, είναι εντελώς συμπτωματική.
ΚΕΙΜΕΝΟ − ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ © Roula the Cat | Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014, 03:45

24 σχόλια:

  1. Βρε Ρουλί τι Βιολέτα είναι αυτή;;
    Καλά ο τρόπος που γράφεις για αυτήν είναι μοναδικός.
    Με έκανες και γέλασα πρωί πρωί!
    Αντε να δούμε τι σόι φωτογράφηση είναι αυτή με τον κο Κουμάση!
    Πολλά φιλιά την καλημέρα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλενα, από κουμάσι σε Κουμάση... έχει διαφορά!
      [“Μαγειρεύεται” η φωτογράφιση!]

      Να είσαι καλά!
      Φιλιά πολλά, καλό ξημέρωμα και όμορφη μέρα να 'χεις! :p

      Διαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. Καλό ξημέρωμα και καλή να 'ναι η μέρα σου, Νικόλα!
      Σ' ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή
  3. Ωχ ωχ ωχ... Ωραίο το σπίτι, αλλά το περιεχόμενο...φωτιά και λαύρα!
    Σε διαβάζω, όχι απλά με ενδιαφέρον, με...ΠΟΛΥ ενδιαφέρον! Αχαχα! Και τα ονόματα ένα κι ένα! «Τόλης Κουμάσης!» — «Ρένος Λυγούρης!» — «Λώρης Μπεγλέρης!» Αχαχα! Κεντάς, συνέχισε! Πολλά φιλιά Ρουλάρα μου :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χε χε!!! :n
      [Μόνο εδώ, όμως, το “κέντημα”, Πέτρα μου... Στο κανονικό, ανεπίδεκτη! Ούτε στρίφωμα!]

      Φιλιά πολλά πολλά! ❤

      Διαγραφή
  4. Ρούλα ,μήπως είσαι η Αλκυόνη Παπαδάκη; Μου τη θυμίζεις και τη Βιολέτα δεν τη βλέπω με αίσιο τέλος....καλή συνέχεια ,αναμένουμε όλοι την συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. «Το “αίσιο τέλος” είναι θέμα οπτικής γωνίας!» (Τάδε έφη Βιολέτα, σε μιαν ακόμη έκλαμψη ευφυΐας!)
      ...Χμ... Και spoiler δεν το λες αυτό... ή και όχι! :b

      Φιλιά!

      Διαγραφή
  5. Καλησπέρα Ρούλα μου! Ήρθα τρέχοντας γιατί εγώ παιδί το έχασα το κεφάλι μου.... Σε διάβασα νωρίτερα, πήγα και ξαναφρεσκάρισα το πρώτο μέρος ( αρχές αλτσχάιμερ γαρ) και σαν ωραία κυρία έφυγα ! Με τακτ ομολογώ !
    Στο θέμα μας!
    Βρε τη Βιολέτα .... Εγώ πάντως την έχω καταβρεί με τα ονόματα ...ένα κι ένα !
    Τη λυπάμαι τη Βιολέτα ... είναι μεγάλο το μερίδιο των γονιών... τι να λέμε τώρα!
    ( Μην ο πας μια φορά το μήνα , την έβαψα ! Θα πηγαίνω μετά και θα διαβάζω από την αρχή!!!)

    φιλάκια πολλά ♥ γατούλα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι να σου κάνουν κι οι γονείς; (Στη συγκεκριμένη περίπτωση... Τι να σου κάνω που επέλεξα τη... γλάστρα κι όχι κανένα Voice-Music School... whatever!... Εκεί θα 'χαμε ν' απλώσουμε... “τεντόπανα Πριμαβέρα”!!!)

      Μια φορά το μήνα... για λόγους ασφαλείας! Επειδή δεν μου έχω καμία εμπιστοσύνη... Το πρόγραμμά μου το “μπαχαλιάζω” διαρκώς... Ελπίζω να το προχωρήσω αρκετά μέσα στα Χριστούγεννα, ώστε να το κάνω εβδομαδιαίο!!!

      Φιλιά πολλά, Αριστέα μου!
      Σ' ευχαριστώ πολύ!!! ❤

      Διαγραφή
  6. Πωπω η Βιολέτα δίνει ρεσιτάλ ανοησίας! χαχαχαχα! Να'σαι καλά που με έκανες και γέλασα! Φοβερή αυτή η ιστορία! Περιμένω πώς και πώς τη συνέχεια!!!
    Όπως λέει και η Νάσια πιο πάνω, δεν τη βλέπω καλά τη Βιολέτα!
    Φιλάκια πολλά Ρουλάκι μου!! Καλό βράδυ να έχεις!!!♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ...Κι η Μέλπω “ρεσιτάλ” δίνει... άλλου είδους, βέβαια!
      (Μήπως να της δώσουμε... μεγαλύτερο ρόλο;! Και όχι! Κι αυτό δεν το λες spoiler!)

      Φιλάκια πολλά, καλό μου, και στους δυο σας!
      Να είστε καλά! ❤

      Διαγραφή
  7. Αααααααα, ώστε αυτή είναι η Βιολέτα... Η Βιολέτα Χάνου... Έχω την αίσθηση ότι είναι όνομα (ή μάλλον επίθετο) και πράγμα, αλλά μπορεί και να κάνω λάθος. Είναι νωρίς ακόμα για συμπεράσματα. Ίδωμεν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτή! Απ' το μποστάνι μας στο πιάτ... ε... στην οθόνη σας!
      Αθηνά... καλά το πας (κι άλλο spoiler δεν δίνω!)

      Διαγραφή
  8. Πάνω στο καλύτερο, έριξες διαφημίσεις!
    Ας ελπίσουμε πως θα κρατήσουν λίγο, σαν τα κρατικά κανάλια, και γρήγορα θα περάσουμε στη συνέχεια....Ε;;;;
    Καλό βράδυ cat-woman!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μου έδωσες ιδέα, πάντως! :b
      Να δω πώς θα μπορούσα να την υλοποιήσω!

      Καλό ξημέρωμα να έχεις, σ' ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή
  9. Καλά........Ρούλα μου περιμένουμε το 3ο μέρος πως και πως.......!
    Οι εκλεκτοί ....κουμάσηδες στήνουν το ...αναμενόμενο σκηνικό βήμα βήμα.... Ίδομεν...

    Καλό βράδυ να έχεις...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το 3º μέρος... σιγοβράζει στην κατσαρόλα, Γιάννη!!!
      (Τι να σου κάνει κι ο Κουμάσης... ξέρω τι σου λέω!)

      Καλό ξημέρωμα και όμορφη μέρα να 'χεις!

      Διαγραφή
  10. Αμάν, αμάν, δε τα βλέπω καλά τα πράματα στο παραθαλάσσιο... δεν πειράζει αν δεν πάθουν μερικοί δεν μαθαίνουν... (είχα μια φίλη που λες που για ένα φεγγάρι την είχε δει πολύ μανουλομάνουλο και ξεκίνησε για μονδέλο... είδε όμως τι έπαιζε από κοντά κι ευτυχώς είχε αρχές το κορίτσι και συνήλθε στο άψε σβήσε! Έκτοτε σπούδασε και πρόκοψε!)

    Μπράβο ρε Ρουλάκι ξεσκάσμε λίγο! Τι καλά!!! :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τυχερή η φίλη σου που έμαθε λίγο πριν... πάθει!
      Άλλες, πάλι... δεν ξέρω! Πάνε γυρεύοντας! [Η Βιολέτα, δεν ξέρουμε ακόμη... Έπαθε; Έμαθε; Ή είναι... ανεπίδεκτη;! Θα δείξει! :b ]

      E, ναι, χρειαζόταν και λίγο ξέσκασμα!
      Φιλάκια Ανδρομεδούλα μου! ♥

      Διαγραφή
  11. Απευθυνθείτε αρμοδίως και θα πληροφορηθείτε κατ ' αρχήν τι έδειξε και αφού επιμένετε και τι θα δείξει. Εκεί ακριβώς απευθύνθηκα κι εγώ πριν λίγες μέρες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξέρετε κάτι που δεν ξέρω, για το story;!

      [Μέλπω, εσείς;;;!!!]

      Διαγραφή
  12. Η μοίρα κάθε άμυαλης Βιολέτας, είναι να πέφτει από Κουμάση σε Λυγούρη...για να δούμε τελικά θα καταφέρουν να τη...μαδήσουν?

    Ελπίζω η επόμενη συνέχεια να βγει γρήγορα στις οθόνες μας και να μου λυθεί η απορία!

    Σου είπα πως γράφεις καταπληκτικά?...αν δεν στο είπα, το λέω τώρα...αν στο είπα, το ξαναλέω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Βρε δεν βρεθηκε κανει ς να τις ανοιξει τα μαια της Βιολετας;... ..Ρουλάκι μου..συνονοματο.. εριξα το γελιο της ζωή μου με την τύπισα..!!! χι..χι...θα συμφωνήσω με την Μαρια απο πανω .. γραφεις καταπληκτικα..!!!!Καλές γιορτες να εχεις Ρουλακι μου με υγεια .. με αγαπη .. και με πολλα χαμόγελα ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ..!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: