Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

«Θα ήταν, λέει...»
Κοινωνική αλυσίδα* Γάμοι Ομοφύλων


*Ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα της Πέτρας για την Κοινωνική Αλυσίδα (διάβασε τον επίλογο του άρθρου της), (επανα)δημοσιεύω το κείμενό μου «Θα ήταν, λέει...» που γράφτηκε τον Γενάρη του 2013 και αφορά το ανθρώπινο δικαίωμα των ομόφυλων ζευγαριών στη συμβίωση (Σύμφωνο Συμβίωσης) ή και το γάμο.

Να διευκρινίσω τα εξής:
1 Το κείμενο είναι μια απλή ιστορία. Αν, δηλαδή, προετοιμάζεις τον εαυτό σου να διαβάσεις  στοιχεία, αριθμούς, στατιστικές... όχι, δεν θα βρεις κάτι τέτοιο. Στην ουσία, ωστόσο, πρόκειται για τη δική μου (ξεκάθαρη, ελπίζω) τοποθέτηση στο θέμα.
2 Η αρχική μου σκέψη για την Κοινωνική Αλυσίδα ήταν ν' ασχοληθώ είτε με την ελληνική “Δικαιοσύνη” είτε με την κοινωνική Αδιαφορία. Θεωρώ —και θαρρώ— ότι εάν κι εφόσον υπάρχει ενδιαφέρον (για να είμαι ειλικρινής, δεν είδα κάτι τέτοιο), μπορούμε να κρατήσουμε παράλληλα “ζωντανή” τη συζήτηση στα Βιαστικά της γάτας...
Ωστόσο, εξαγριώθηκα (έχεις δει εξαγριωμένη γάτα, έτσι;!) όταν διάβασα τις δηλώσεις του υπουργού (να τον χαιρόμαστε) Δικαιοσύνης (έλα μου;!) Χαράλαμπου Αθανασίου (αν δεν “τον έχεις” φυσιογνωμικώς, ορίστε τον! Έτσι, για να κόψεις πώς είναι το πρόσωπο της αλαζονείας...), σχετικά με το γάμο ομόφυλων ζευγαριών.

Είπε, λοιπόν, δημοκρατικότατα, ο... πολιτικός ανήρ:
«Δεν το συζητώ, δεν το διανοούμαι!»
Γιατί;
«Είμαστε μια χώρα η οποία σέβεται τις παραδόσεις, σέβεται την φύση του ανθρώπου και δεν είναι δυνατόν να επιτραπεί τουλάχιστον με αυτή την κυβέρνηση και με αυτή την υπουργία ο γάμος. (...) Εξάλλου και η σύμβαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων το απαγορεύει. Όταν μιλάει για γάμο, μιλάει για άνδρα και γυναίκα».

Σε παρακαλώ, μην γελάς. Ναι, το ξέρω, ο άνθρωπος που —ουσιαστικά— έχει ήδη τραβήξει τη σκανδάλη έχοντας στο στόχαστρό του τον Νίκο Ρωμανό και μιλά για «σεβασμό στην ανθρώπινη φύση»... σου φέρνει γέλιο. Υστερικό. Και κατευθείαν μετά, οργή.
Πόσο θα ήταν αστείο αν δεν ήταν τόσο τραγικό.—Oscar Wilde

Μπορείς να διαβάσεις περισσότερα :
Αθανασίου: Δεν το συζητώ για γάμο ομόφυλων ζευγαριών (+ βίντεο)
Οργισμένη η ομοφυλοφιλική κοινότητα από τις δηλώσεις Αθανασίου για τους γάμους ομόφυλων ζευγαριών
Guardian εναντίον Αθανασίου για το «όχι» στους γάμους ομοφυλόφιλων [Η απάντηση]
The Guardian: Greek justice minister denounces gay marriage

Τι κι αν ανασκεύασε τη δήλωσή του, που έλεγε ότι «η Σύμβαση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων απαγορεύει το γάμο ομόφυλων ζευγαριών» [«Έκανα εκ παραδρομής ένα λάθος στο ρήμα που χρησιμοποίησα για τη Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Δεν ισχύει ότι το απαγορεύει, αλλά ότι δεν το προβλέπει. Μιλά για γάμο μεταξύ γυναίκας και άντρα»], αφού εγκολπώνεται ακραίες θέσεις, όπως του... Αγιατολάχ−Άνθιμου και των φασιστών;

Να σου υπενθυμίσω, εδώ, ότι πέρυσι η Ελλάδα τιμωρήθηκε με πρόστιμο από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τη μη συμμόρφωσή της με τις διεθνείς απαιτήσεις για το θέμα του Συμφώνου Συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών. Μέχρι στιγμής, στην Ευρώπη των 28, μόνον η Ελλάδα και η Λιθουανία δεν έχουν συμμορφωθεί στο θέμα του Συμφώνου Συμβίωσης...


«Θα ήταν, λέει...»


«Θα ήταν, λέει, Κυριακή. Θ' ανοίγαμε τα μάτια μας από το φως που θα ξεμύτιζε διστακτικά ανάμεσ' απ' τις γρίλιες, θα γκρίνιαζες λίγο —θα μου είχες πει αποβραδίς “μην ξεχάσεις να κλείσεις και τις κουρτίνες”, αλλά επίτηδες δεν το 'κανα... ακριβώς για να γκρινιάξεις και να χωθείς στην αγκαλιά μου, όπως σ' αρέσει να κάνεις, αντί να γυρίσεις πλευρό— θα ξανακοιμόσουν, όπως πάντα, είκοσι−τριάντα λεπτά.

» Θα σηκωνόσουν μετά, θα μου έδινες το πρώτο φιλί της ημέρας και θ' άναβες την καφετιέρα που 'χαμε ετοιμάσει αποβραδίς...

» Θα κατέβαινα να πάρω όλες τις εφημερίδες —εσύ θα ξεφύλλιζες μόνο τα ένθετα— θα σου έκανα παρέα να λύσεις το σταυρόλεξο, θα με βοηθούσες να ξεμπλέξω με το σουντόκου...

» Θα είχε πια μεσημεριάσει... κι αφού δεν θα είχαμε μαγειρέψει τίποτα, θα ξεκινούσαμε για το Μοναστηράκι. Θα παραπονιόσουν πως “το Γιουσουρούμ δεν είναι πια αυτό που ήταν”, όμως “τι έχει μείνει όπως ήταν”, θα σου έλεγα, “καλέ μου; Κοίταξέ με... κοίταξε και το δικό σου, όμορφο πρόσωπο στον καθρέφτη... Όχι, όχι στα μάτια μου —εκεί, θα δεις μόνο την αγάπη— αλλά στον καθρέφτη μας, αυτόν που ήταν το πρώτο σου δώρο σ' εμένα, πριν... τριάντα πέντε; Τριάντα έξι χρόνια; Τότε που ήμουν μαθητής κι ήσουν ο δάσκαλός μου”... Τότε που ήμασταν και οι δύο νέοι. Πολύ νέοι.

2.


» Θα ήταν, λέει, Κυριακή και θα καταλήγαμε στο Ασχημόπαπο [1] ή στη Φυλακή [2]. Ανέκαθεν αγαπούσα το περπάτημαॱ κι ακόμη κι ύστερα από τόσα χρόνια, ακόμη και που η μέση σου είχε αρχίσει να σ' ενοχλεί —να και κάτι ακόμη που σου άφησαν δεκαετίες παραδόσεων και ορθοστασίας— ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκες να μου αρνηθείς τις μεγάλες, απολαυστικές, κυριακάτικες βόλτες...

» Θα παραγγέλναμε λευκό κρασί αρετσίνωτο, χύμαॱ το κόκκινο σου έφερνε πονοκέφαλο —ίσως να ήταν κι η ιδέα σου, βέβαια, το θεωρούσες βαρύ... Νομίζω πως ευθύνονταν άλλοι λόγοι, αν θέλεις τη γνώμη μου, γιατί ποτέ δεν πίναμε πολύॱ μόνο στα σοβαρά τα θέματα, εκεί όπου η συζήτηση σήκωνε κρασί, κι απλώς τότε, δεν περιοριζόμασταν μοναχά σ' ένα κατρούτσο.

» Θα παραγγέλναμε και ό,τι άλλο τραβούσε η διάθεσή μας —συνήθως, τραβούσε τα ίδια... μας είχαν μάθει, άλλωστε και, μόνο ρωτούσαν: “τα γνωστά;” κι έφευγαν βολίδα, πριν καν δουν το νεύμα μας, για να μας εξυπηρετήσουν γρήγορα, να μας ευχαριστήσουν...

» Θα μου ανέλυες άλλη μία οπτική σου για τον Μπρεχτ, και από τις Πέντε δυσκολίες για να γράψει κανείς την Aλήθεια [3], θα κατέληγες στο, κατά Φερναντέζ [4] “περιθώριο” [5]... Αγαπημένο θέμα... Ένα άλλο, ήταν η παρακμή του Τύπου. Μου μιλούσες για εφημερίδες και “γραφιάδες” —“καλούς γραφιάδες”, το τόνιζες, “με ήθος και αξίες”— που εγώ δεν γνώρισα, αιτιολογώντας τον αρνητισμό σου στις σύγχρονες “φυλλάδες” και τη σταθερή προτίμησή σου στα ένθετα.

» Θα παίρναμε το δρόμο της επιστροφής, σούρουπο πια, θαυμάζοντας την ομορφιά της πόλης. Άνθρωπος της τέχνης, εσύ —ακόμα δεν μπορώ να πω το ίδιο για 'μένα γιατί, πάντα ένοιωθα να 'σαι μπροστά, χιλιόμετρα— “δάσκαλος”, οραματιστής (ουτοπικών, κατά την ταπεινή μου άποψη, όπως σου την είχα αναπτύξει κοκκινίζοντας, το δεύτερο έτος στη σχολή, με τον έρωτα στα μάτια, λίγους μήνες πριν γίνουμε εσύ για 'μένα κι εγώ για 'σένα) πολιτειών όπου οι γραμμές θα εναρμονίζονταν με τον άνθρωπο και το εκάστοτε περιβάλλονॱ δεν στεκόσουν, εντούτοις, ποτέ στην παραφωνία του τσιμέντου, στο “φάλτσο” του “κουτιού”. Αντ' αυτού, θαύμαζες τους ανθρώπους: ερωτευμένα ζευγάρια —“κοίτα τι όμορφα που είναι τα χέρια τους πλεγμένα, ή κοίτα πόσο στοργικά έχουν αγκαλιαστεί”— δίχως ζήλια, δίχως φθόνο που, εκείνοι μπορούσαν κι εμείς όχιॱ σου αρκούσε να γυρίσεις να με κοιτάξεις, να δεις τη φωτιά στα μάτια μου κι εγώ στα δικά σου. Θαύμαζες τα παιδιά με τα μπαλόνια στα χέρια, τις γυναίκες με τα πολύχρωμα μαντήλια —ποτέ δεν μου εξήγησες, αλλά ούτε σε ρώτησα, γιατί λάτρευες τα μαντήλια, τα κασκόλ και τα φουλάρια— τους “γέροντες των παλαιοπωλείων” ή εκείνους που σου τους θύμιζαν, κοίταξε, μοιάζουν να μην έχουν ηλικία, είναι τόσο παλιοί όσο τα κομμάτια που πουλούν —ή, που δεν πουλούν γιατί, είναι ξεχωριστά, μοναδικά γι' αυτούς— και, ταυτόχρονα, είναι τόσο σύγχρονοι, σαν να έχουν έρθει από το μέλλον! Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, μοιάζουν να 'ναι άνθρωποι μιας άλλης εποχής” και τις τσιγγάνες —από πάντα, ιδιαίτερα όμως μετά την τυχαία συνάντησή μας με τη Ράντα, στη Μασσαλία... που 'χε κοιτάξει το χέρι σου και σου 'χε “πιστοποιήσει” την αγάπη μου, “μέχρι το θάνατο”, για 'σένα... Α, πόσο σου είχε φτιάξει τη διάθεση η κουβέντα της Ράντα!...

3.


» Θα ήταν, λέει, βράδυ... Θα άφηνες διπλωμένα τα ρούχα μας στο καλάθι, να τα βρει η Ούλια “τακτοποιημένα” την επαύριο που θα ερχόταν να πλύνει, να σιδερώσει, να καθαρίσει το σπίτι... Στην πραγματικότητα, η Ούλια ήταν ο πιο δικός μας άνθρωπος. Από την πρώτη μέρα που είχε έρθει —και, αν δεν μιλούσες τη γλώσσα της, ίσως ακόμη να μην είχα καταφέρει να συνεννοηθώ πλήρως μαζί της— είχε καταλάβει και, δίχως να ρωτήσει, μας είχε αποδεχτεί και αγαπήσει... Στολίζαμε μαζί το δέντρο τα Χριστούγεννα —σαν μικρό παιδί τα περίμενες πάντα, το ξέραμε και, κάθε χρόνο, ετοιμάζαμε  κάτι διαφορετικό για να σ' ευχαριστήσουμε— είχε πάντα τη δική της θέση στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι μας...

» Θα πιάναμε, καθένας τη θέση μας στον καναπέ... Ζεστό τσάι στις κούπες μας (κίτρινη η δική σου, κόκκινη με μαύρες βούλες η δική μου, “σαν πασχαλίτσα είναι”, με πείραζες!...) και ταινία από την πλούσια συλλογή μας. Είχες εμμονή με τις ταινίες, μισούσες τα βίντεο κλαμπ (και αργότερα τα αντίστοιχα, με τα dvd) και ήθελες πάντα να τις αγοράζουμε. “Η ευτυχία της Άζια” [6] και η “Κόκκινη ταινία” [7], είχαν την τιμητική τους περισσότερες φορές από οποιεσδήποτε άλλες ταινίες της συλλογής...

» Θα αποκοιμόμουν στην αγκαλιά σου ή εσύ στη δική μου... Κι όταν η διπλή, καρώ κουβέρτα, γλιστρώντας λίγο−λίγο, έπεφτε τελικά στο πάτωμα, θα νοιώθαμε το κρύο, θα ξυπνούσαμε σχεδόν ταυτόχρονα να πάμε στο κρεβάτι μας και να ξυπνήσουμε μερικές ώρες μετά, μακαρίζοντας την ευτυχία της αγάπης και της συντροφικότητάς μας...

4.


» Θα ήταν, λέει, άλλη μια μέρα της ζωής μας. Αλλά είναι πια, μια μέρα της δικής μου ζωής. Οκτώ χρόνια τώρα —έχω πια την ηλικία που είχες όταν έσβησες— αναβιώνω τις 13,150 ημέρες, ανασυνθέτω τις 315,600 ώρες της κοινής μας ζωής... Σε βλέπω στον ύπνο μου, σ' αντικρίζω μπροστά μου, “έχασα τα λογικά μου!”  λέω, σου μιλώॱ μιλώ στο κενό που μου άφησες φεύγοντας...

» Δεν άντεχα να πιστέψω πως δεν ακουγόταν η καρδιά σου, δεν ανάσαινες, δεν ανταποκρινόσουν στο χάδι μου. Έκλαιγα, σε φιλούσα, ήσουν ακόμη ζεστός, “ζει!”, έλεγα. Πόσην ώρα μετά μας βρήκε έτσι, η Ούλια; Με πήρε στην αγκαλιά της (αυτή την αγκαλιά που μας χωρούσε πάντα και τους δυο, αγκαλιά μάνας), “κοιμήθηκε” μου είπε κι έκλαψα όσο δεν είχα κλάψει ποτέ στη ζωή μου, ούτε καν τότε που ήμουν παλληκαράκι μια σταλιά και με σάπισε ο πατέρας μου στο ξύλο, όταν έμαθε... κι έμεινα παρατημένος στο νοσοκομείο κοντά δυο μήνες...

» Έψαξα στον κατάλογο να βρω τα τηλέφωνα των συγγενών σου... Μπορεί οι αδερφές σου να μην σου μιλούσαν, να 'χες να τις δεις από παιδιά —τότε, δεν ήξεραν. Υπάκουσαν τους γονείς σου. Αργότερα, όταν έμαθαν για 'σένα, επέλεξαν να σε βγάλουν στην άκρη, “σαν την τρίχα απ' το προζύμι...” μού είχες εξομολογηθεί βουρκωμένος— όμως έπρεπε να τις ενημερώσω...

» Μπήκαν στο σπίτι μας σαν αρπακτικά, άρχισαν ν' αδειάζουν τα ντουλάπια, να κατεβάζουν απ' τα ράφια τις στιγμές μας, να βάζουν σε σακούλες σκουπιδιών τη ζωή μας, “είμαστε οι νόμιμοι κληρονόμοι”, ωρύονταν όταν ήρθε άρον−άρον ο δικηγόρος που, να 'ναι καλά, ειδοποίησε αμέσως η Ούλια.

» Είδα την κηδεία σου από μακριά —εμένα, μου απαγόρευσαν ακόμη και να παρίσταμαι, χωμένος και χαμένος στο πλήθος... Ίσως να τους έπεσε και βαρύ που 'χες κάνει διαθήκη και άφηνες το σπίτι κι όλα σου τα υπάρχοντα σ' εμένα. Βλέπεις, λείποντας εσύ, και μένοντας τα ντουβάρια, έπαψε να 'ναι αυτό που ήταν πάντα για' κείνες: “το σπίτι της αμαρτίας”...

» “Σύσσωμη η επιστημονική κοινότητα και επιφανείς εκπρόσωποι του πνευματικού κόσμου, αποχαιρέτησαν τον καθηγητή...” και πιο κάτω “συντετριμμένοι οι συγγενείς —οι αδελφές του και τ' ανήψια του— από την αναπάντεχη απώλεια” και, λίγο μετά “Ήταν οι μοναδικοί δικοί του άνθρωποι, καθώς ο καθηγητής ... ζούσε μόνος και δεν είχε παντρευτεί ποτέ” έγραψαν οι εφημερίδες —ακόμη και οι “προοδευτικές”— που δεν ήξεραν... δε ρώτησαν... ή, ήξεραν και το 'θαψαν μαζί σου...

» Έβλεπα από μακριά. Δεν μπόρεσα να σε φιλήσω. Δεν μπόρεσα να σου πω “αντίο”, ίσως και να 'ναι καλύτερα. Όταν το “τσίρκο” πήγε στο κυλικείο, ήρθα και σου άφησα τις μαργαρίτες μου —λίγο ταλαιπωρημένες, είν' αλήθεια... Μόνον εγώ ξέρω ότι οι μαργαρίτες ήταν το αγαπημένο σου λουλούδι... και γι' αυτό δεν είχαν λείψει ποτέ από το σπίτι μας...

» Ούτε και τώρα λείπουν... Οκτώ χρόνια, κάθε μέρα γεμίζω τα βάζα μας με μαργαρίτες. Ξέρω πως έρχεσαι και με βλέπεις... Με προσέχεις... Ξέρω ότι με νοιάζεσαι ακόμη κι από 'κει, από τη χώρα του Πουθενά και του Τίποτα.

» Οι γείτονες —ξέχασα να σου πω...— δεν ήρθαν να σε “αποχαιρετίσουν”. Αντιλαμβάνομαι τους ενδοιασμούς τους, καταλαβαίνω την αμηχανία τους μα, δεν μπορώ να τους δικαιολογήσω και άρα, ούτε να τους συγχωρήσω... Δεν με συλληπήθηκαν, καν... Οι πιο θαρρετοί, είπαν κάτι σαν “ήταν καλός άνθρωπος”, “ήταν τόσο ήσυχος και διακριτικός” μα, πέραν τούτου, ουδέν και μάλιστα, απομακρύνονταν αμέσως, λες κι εγώ θα 'πιανα να τους εξηγήσω τι μου ήσουν, τι σου είμαι... ήμουν.

» Ακόμη και τώρα, οκτώ χρόνια μετά... οι κουβέντες μου μαζί τους περιορίζονται στα τυπικά —ξέρεις, “καλημέρα σας”, “καλές γιορτές”, “καλό χειμώνα”...

» Θυμάμαι, μου έλεγες πως η ζωή αρχίζει, όταν κλείνει η πόρτα...»


_________________________________________
[1],[2] Το Ασχημόπαπο και η Φυλακή του Σωκράτη : γνωστές ταβέρνες της Αθήνας, στην περιοχή των Πετραλώνων και της Ακρόπολης, αντίστοιχα. (Τυχαία επιλογή)
  
[3] Bertolt Brecht: Fünf Schwierigkeiten, die Wahrheit zu schreiben
(Paris, Juni 1935. Ersten Internationalen Schriftstellerkongreß).

[4] Dominique Fernandez (1929 —) Γάλλος συγγραφέας που παραδέχτηκε δημοσίως την ομοφυλοφιλία του το 1971, διαλύοντας τον γάμο του (κατά τη διάρκεια του οποίου απέκτησε δύο παιδιά). Έχει γράψει πλήθος αξιόλογων έργων, στην Ελλάδα όμως έγινε ευρύτερα γνωστός μετά την έκδοση του βιβλίου του «Εγώ, ο Πιέρ Πάολο στα χέρια του Αγγέλου».

[5] «(...) Το να είσαι περιθωριακός είναι συχνά οδυνηρό αλλά ταυτόχρονα ερεθιστικό, δεν είσαι σαν τους άλλους. Είναι καλύτερα από το να ανήκεις στο κοπάδι. Η άλλη όψη της δυστυχίας του περιθωριακού, της αγωνίας του, είναι η δόξα του. Δεν συμπαθούσα ποτέ τους ήρεμους, μικροαστούς και αστούς. Οι περιθωριακοί μέσα στην καθημερινή ζωή δεν είναι ευτυχισμένοι, δεν είναι όμως αυτό το αιτούμενο. Είναι συνεπαρμένοι από κάτι άλλο, συμμετέχουν σε μια μάχη με την κοινωνία, με τους άλλους, και αυτό είναι μια δυναμική. (...)»

[6] «Η ευτυχία της Άζια» (1966-1968) (Πρωτότυπος τίτλος: «История Аси Клячиной, которая любила, да не вышла замуж») του Αντρέι Μιχάλκοφ Κοντσαλόφσκι

[7] «Η Κόκκινη ταινία» (1994) (Πρωτότυπος τίτλος: «Trois couleurs: Rouge») του Κριστόφ Κισλόφσκι.

_________________
Αντί Υστερόγραφου: Εσύ, που διάβασες την παραπάνω ιστορία και που θυμήθηκες τι−και−πού ακριβώς... δεν κάνεις λάθος. Όπως σου έγραψα στην αρχή, την είχα δημοσιεύσει παλαιότερα. Κάπου αλλού. Κάπως αλλιώς. Μαζί με μερικές ακόμη. Εδώ, όμως, μπαίνει τελεία.

Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, γεγονότα, καταστάσεις, είναι εντελώς συμπτωματική.
ΚΕΙΜΕΝΟ − ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ © Roula the Cat | Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014, 03:47

19 σχόλια:

  1. Αν κάτι με εκνευρίζει σε αυτή την χώρα, είναι ο δηθενισμός. Εγώ μαζί σου ρε άνθρωπε, δεν θες τους gay, δικαίωμα σου. Απαγόρευσε και κάθε τηλεοπτικό έργο που τους έχει μέσα ή έχει τέτοιες σκηνές. Α, δεν μας πειράζει αν θα τα βλέπουμε, μόνο να μην τα κάνουνε μας νοιάζει. Α εντάξει, είπα μήπως και...
    Τώρα του κυριούλη τούτουνε μην του πω πως στην Δανία σε μια θεοπάλαβη δικηγόρο δώσανε το δικαίωμα να παντρευτεί το άλογο της και εμείς καθόμαστε και συζητάμε αν θα έπρεπε να παντρευτούν δυο άνθρωποι.
    Αν και δεν είναι κάτι που έχω ζήσει στο οικογενειακό μου περιβάλλον, εμένα η μαμά μου όταν ήμουν πιο μικρή και είχα ρωτήσει για το θέμα (πριν και το φιλί στην σειρά του Παπακαλιάτη για να καταλάβεις) μου είχε πει "να σε νοιάζει τι άνθρωπος είναι ο καθείς, όχι τι κάνει στο κρεβάτι του". Και αφού μου το είπε η Ελληνίδα Μάνα, εγώ το κράτησα.
    Σε γλυκοφιλώ γατούλα μου και ας ελπίσουμε πως κάποια στιγμή σε αυτή την χώρα αυτά που λέμε, αυτά που κάνουμε και αυτά που πιστεύουμε θα συμβαδίσουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ...Και πολύ καλά έκανες και κράτησες τα λόγια της Ελληνίδας Μάνας, διπλανούλα μου!
      Σε μια χώρα που συναινεί στις θηριωδίες που της επιβάλλονται και συγκατατίθεται στον παραλογισμό του εκάστοτε Αθανασίου (λίγους μήνες πριν, ήταν ο Νικολόπουλος, θυμάσαι; Με τις “εξυπνάδες” του για τον πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου...), έγιναν όλοι κριτές των πάντων!...

      Σ' αυτή τη χώρα, φοβάμαι πως αντί η κρίση να ξυπνήσει την αλληλεγγύη και τον αλτρουισμό, ξεγύμνωσε το αληθινό πρόσωπο των ανθρώπων της: έναν πρωτόγνωρο σκοταδισμό, έναν βαθύ φασισμό...

      Πολλά φιλιά, διπλανή μου! ♡

      Διαγραφή
  2. Και ειδικά όταν τέτοιες ιστορίες διαδραματίζονται στα ελληνικά πλαίσια, σαφώς και έχουν την εξέλιξη που περιγράφεις. Και φυσικά, όπως έγραψα κι αλλού (έχει κολλήσει η βελόνα μου) αυτή η κοινωνία...ψηφίζει... Έχει κανείς καμία αμφιβολία (και) για τις πολιτικές της επιλογές; Τίποτα δεν είναι τυχαίο καλό μου Ρουλάκι. Τα φιλιά μου και σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την ανταπόκριση (είμαστε λίγοι σε αυτήν την "διοργάνωση" περί της ιδέας μου: "κοινωνική αλυσίδα".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχουμε την ίδια “κολλημένη βελόνα”! Μόνιμη και σταθερή απορία μου για το ποιοι, τελικά, διαμορφώνουν το αποτέλεσμα της κάλπης!...
      Ξέρεις τι με εξοργίζει περισσότερο; Που η ψήφος του “λαού” ταυτίζεται με του δυνάστη. Αυτό, δεν μπορώ να το καταπιώ με τίποτα...

      Σε τέτοιες ιδέες, τιμή μου να δίνω το “παρών”!
      (Με ξε−άγχωσες που μου έγραψες ότι δεν υπάρχει χρονικός περιορισμός, έχω μπερδέψει... την ουρά μου, τις τελευταίες μέρες —με έβγαλε εκείνο το γιαούρτι από το πρόγραμμά μου κι ακόμη “μπαλώνω τρύπες” και δεν μπορώ να βρω τους ρυθμούς μου!!!)

      Πολλά φιλιά και την καλησπέρα μου, Πέτρα μου! ♡

      Διαγραφή
    2. Ξέχασα να σε ευχαριστήσω για την αναφορά σου -στην αρχή- με το λινκ της ανάρτησης μου. Φιλιά και καλημέρες (με..μια ψιλοημικρανία, να σκάει μύτη :((

      Διαγραφή
    3. Μα, ήταν δυνατόν να μην κάνω αναφορά; Μακάρι να έχουμε περισσότερες συμμετοχές στην «κοινωνική αλυσίδα»!

      Περαστικά!... :e
      ...Και φιλιά! ♥

      Διαγραφή
  3. Είναι τεράστια η μοναξιά που νιώθουν οι ομοφυλόφιλοι όταν αρχίζουν και γερνούν. Βέβαια δεν ξέρω κατά πόσο ένα νομικό χαρτί μπορεί να κάνει την κοινωνία πιο ανθρωπιστική, είμασε γενικά τόσο σκληροί σε τόσα πολλά θέματα. Τουλάχιστον να μπορούν να έχουν κάποια βασικά νομικά δικαιώματα. Μία σύνταξη από τον σύντροφό τους, μια ασφάλεια, λίγη αξιοπρέπεια τέλος πάντων.

    :))) Καλό απόγευμα Ρουλάκι!!! Αντιστεκόμαστε έτσι; Με χαμόγελο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι τεράστια η μοναξιά, έτσι κι αλλιώς, Ανδρομέδα μου...

      Όταν δεν έχεις τη δυνατότητα ή, ακόμη και την ευχέρεια, να απολαύσεις τις μικρές και μεγάλες στιγμές της ζωής, όπως “ο υπόλοιπος κόσμος”...
      Όταν αυτές οι στιγμές είναι πολύ πιο ουσιώδεις από χιλιάδες, εκατομμύρια άλλες που “βλέπουν φως” και λίγο μετά καίγονται.

      Αντιστεκόμαστε. Δυναμικά. ;-)

      Πολλά φιλιά και καλό απόγευμα και σ' εσένα! ♥


      Διαγραφή
  4. Φυσικά χαίρομαι για την υπέροχη ανάρτησή σου ως ομοφυλόφιλος άνδρας αλλά και για την ευαισθησία που δείχνεις, με τιμάς ως άνθρωπο και ως ίσο και το εκτιμώ ιδιαίτερα.

    Κάποια στιγμή τα πράγματα θα αλλάξουν, μέχρι τότε αγωνιζόμαστε και ζούμε όμορφα. Να έχεις ένα υπέροχο Σ/Κ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Tremens μου, μακάρι να ήταν στο χέρι μου ν' αλλάξουν όλα, χθες!
      Αλλά δεν είναι μόνο στο δικό μου.
      Μέχρι τότε, αλλά και μετά από τότε, αυτό το χέρι σου το απλώνω.
      Να είσαι καλά!
      Να περάσεις υπέροχα κι εσύ!

      Διαγραφή
  5. Ρούλα ...ανατρίχιασα. Γιατί έχω μνήμη ....την ιστορία την είχα διαβάσει και την είχα σχολιάσει...σίγουρα θυμάσαι κι εσύ! Θυμάμαι μέχρι και τι είχα νιώσει διαβάζοντας σε ( με είχε στείλει η Μαρία η Κανελλάκη και σε διάβασα θυμάμαι κι από τότε σε διάβαζα ανελλιπώς μέχρι που ...χάθηκες!)
    Είχα κάνει κι εγώ σχετική ανάρτηση για τους ομοφυλόφιλους μετά από το κάλεσμα του Ben!
    Να'σαι καλά που την αναδημοσίευσες ξανά ...ήθελα τόσο πολύ να τη διαβάσω και να τη στείλω σε έναν αγαπημένο μου φίλο!
    ( από δυο ιστορίες σου είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι μου θύμιζες κάποια αγαπημένη γραφή! χαίρομαι που το είχα αφουγκραστεί!)

    Α για το θέμα τι να πω... η θέση μου ήταν ξεκάθαρη ....πάω ν αβρω το λινκ μου και να το φέρω πίσω ☺ έρχομαι μη φύγεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. http://princess-airis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_26.html

      Διαγραφή
    2. Χάθηκα για πολύ σοβαρούς λόγους. Εύχομαι κι ελπίζω να έμειναν όλα “εκεί”.

      “Ξαναπήγα” εκεί (σ' ευχαριστώ για το link!) Όπως, όταν άνοιξα αυτό το blog... ξαναγύριζα με συγκίνηση στα παλιά λημέρια. (Ήσουν από τις πρώτες, αν όχι η πρώτη, που έψαξα!)
      Θυμόμουν κι εγώ... Κι είμαι χαρούμενη που σου το θύμισα! Και βεβαίως, η θέση σου είναι ξεκάθαρη. Σ' όλα τα σπουδαία, τα σημαντικά, είσαι πάντα ξεκάθαρη. Δεν είναι τυχαία η αγάπη που σου έχουμε, σωστά;!

      [Ο Ben έχει ακόμη το blog του;]
      [Συν τω χρόνω, θα δημοσιεύσω και τις υπόλοιπες ιστορίες...]

      Σ' ευχαριστώ πολύ, Αριστέα μου!
      Πολλά φιλιά! ♥

      Διαγραφή
    3. http://gaymeanhappy.blogspot.gr/2014/12/blog-post.html
      Σημερινή ανάρτηση του Ben μετά από καιρό!

      Σε φιλώ γλυκά ♥

      Διαγραφή
    4. Αριστέα, σ' ευχαριστώ πολύ!!! ❤

      Διαγραφή
  6. Η Ιστορία που ανέφερες Ρούλα μου είναι τραγική και ίσως, μακράν, το μεγαλύτερο επιχείρημα να συναινέσει θεσμικά μια πολιτεία και κοινωνία στην υιοθέτηση του συμφώνου συμβίωσης ομοφυλόφιλων ζευγαριών.
    Αντιλαμβάνεσαι ότι υπάρχει μια κάστα ανθρώπων, συγκεκριμένης προέλευσης και δομής, που με αβανταδόρους τον σκοταδισμό της Εκκλησίας και το φασισμό που την κατευθύνει στέκεται ως ρυθμιστής του να πάει μπροστά η κοινωνία μας στο θέμα αυτό.
    Σήμερα τα νέα παιδιά έχουν ξεπεράσει κάποιες από τις αγκυλώσεις αυτές και το στιγματισμό της διαφορετικής ερωτικής προτίμησης.

    Τολμηρή και προοδευτική η σημερινή σου πρωτοβουλία στο θέμα σου.
    Καλή συνέχεια να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιάννη μου,
      Κάπως έτσι το είχα σκεφτεί κι εγώ, όταν έγραψα την ιστορία αυτή... Να μπει καθένας μας έστω και για λίγο “μέσα” στη ζωή εκείνων που αντιμετωπίζουν αυτόν τον απάνθρωπο αποκλεισμό.

      Συμφωνώ απολύτως μαζί σου για τον σκοταδισμό της Εκκλησίας και το φασισμό. Όμως, με λύπη διαπιστώνω ότι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των νέων παιδιών (για να μην γράψω “η πλειονότητα” που ίσως δεν ευσταθεί, αφού δεν έχω αυτή τη στιγμή στοιχεία) είναι εμποτισμένο —να μη σου πω, δηλητηριασμένο...— από βαθιά συντηρητικές αντιλήψεις.

      Ας μην σταματήσουμε την προσπάθεια, με όποιον τρόπο και σε όποιο τομέα μπορούμε, ώστε να πετάξουμε πίσω ό,τι μας κρατά γατζωμένους στο σκοτάδι.

      Καλό βράδυ και καλό Σαββατοκύριακο να έχεις!

      Διαγραφή
  7. Ζω έναν άλλο ιδιαίτερο και όμως τόσο σχετικό "αποκλεισμό", έχοντας κολλητό μου φίλο (σε μια κλειστή κοινωνία)που βιώνει παρόμοιες καταστάσεις με τους ήρωες της ιστορίας που μας έδωσες.Το τι έχω ακούσει δε λέγεται κι εκείνο που με τρελλαίνει είναι όταν τοποθετούνται "δε σε αγγίζει γι΄αυτό το παίζεις άνετη, αν όμως ήταν το παιδί σου? αν ερχόταν η κόρη σου και σου έλεγε πως είναι ομοφυλόφιλη, τότε τι θα έλεγες?Θα ήσουν τόσο άνετη?" Περιττό να σας γράψω αν απαντώ και τι.Μένω σταθερά δίπλα στο φίλο μου και τι κρίμα που δε μπορούν να έχουν κι εκείνοι έναν τέτοιο φίλο!!!! Ειλικρινά δε μπορώ να γράψω κάτι άλλο, παρά να σου πω πως άγγιξες πολύ ευαίσθητη χορδή.Που άραγε αρχίζει και που σταματά η "ανθρωπιά"?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στην ίδια ακριβώς ερώτηση (νομίζουν, φαίνεται, ότι με τον τρόπο αυτό θα μας ξαφνιάσουν!) απαντούσα (υποθετικά, πριν χρόνια, που δεν είχα παιδί) και απαντώ (ρεαλιστικά τώρα, που έχω) ότι «με ενδιαφέρει η κόρη μου να είναι ευτυχισμένη με / από τις επιλογές της. Να τις υποστηρίζει. Να μη νοιώσει ότι χρειάζεται / “πρέπει” να κρυφτεί. Να μην ντραπεί για ό,τι εκείνη αποφασίζει ότι θα την κάνει να αισθανθεί πλήρης.»

      [Ευτυχής που έχω κι εγώ τέτοιους αξιολάτρευτους φίλους! Με τιμά η φιλία τους και, χάρη σ' αυτούς, έχω δει κι άλλες όψεις του Θάρρους, της Ανθρωπιάς, της Αλήθειας, της Αγάπης... Επομένως, καταλαβαίνω πόσο περήφανη είσαι κι εσύ για τον δικό σου φίλο!]

      Καλό απόγευμα, Georgette μου!
      Σ' ευχαριστώ πολύ και σε φιλώ!

      Διαγραφή

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: