Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

Ένα “βραβείο”, μία “διάκριση”...
...και τα μαχαιροπήρουνα


Αφορμή για την ανάρτηση αυτή, στάθηκε η Αριστέα που έγραψε πως Μερικοί άνθρωποι νομίζουν ότι είναι πιο πάνω... (Αν δεν την έχεις ήδη διαβάσει κάν'το τώρα, πριν συνεχίσουμε... και μην παραλείψεις να διαβάσεις και τους Ωραίους Ανθρώπους της, μια που κι η ίδια έχει πλέξει όμορφα τα δυο αυτά κείμενά της).

Δεν είχα κατά νου ν' ασχοληθώ με τα “Βραβεία Κάρολος Κουν 2013−2014”, όχι επειδή αδιαφορώ για την τέχνη, αλλά διότι οι εβδομάδες που προηγήθηκαν ήταν τόσο πλούσιες σε γεγονότα, τόσο φορτωμένες με συναίσθημα, τόσο φορτισμένες από παλμό μα κι άλλο τόσο ενδεικτικές της κοινωνικής (;) και πολιτικής (;) μας “λειτουργίας”... και απάθειας.

Όπου, όμως, κι αν “συχνάζεις”, δεν μπορεί να μην πήρε —έστω και ξώφαλτσα— το μάτι σου για το τι συνέβη στην τελετή απονομής των εν λόγω βραβείων, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Όχι; Εντάξει, ας καμωθώ ότι σε πιστεύω... (Βλέπεις, δεν είναι απαραίτητο, πλέον, να διαβάζει κανείς εφημερίδα ή να παρακολουθεί τηλεόραση, για να πληροφορηθεί “τι γίνεται στον κόσμο”. Μη νομίζεις, κι εγώ απ' το διαδίκτυο τα 'μαθα!...)

Ο κ. Σάκης Ρουβάς, λοιπόν, ο γνωστός ποπ−σταρ, τιμήθηκε με το Βραβείο Αρχαίου Δράματος για το ρόλο του Διονύσου, στις «Βάκχες» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη (καλοκαίρι 2013).
Η ηθοποιός, κ. Χρυσούλα Διαβάτη, αρνήθηκε να παραλάβει το δικό της βραβείο (Τιμητική Διάκριση Διεθνούς Θεατρικού Ρεπερτορίου), επισημαίνοντας ότι στο χώρο, γίνεται πλέον «της κακομοίρας» και «θα έπρεπε να υπάρχει μια Αστυνομία Θεάτρου»  αφού «σταρς, μίμοι, διασκεδαστές, μανεκέν, ωραίοι, ωραίες, ένας συρφετός ολόκληρος, έχουν ονομαστεί ηθοποιοί.»

Σου παραθέτω εδώ το σχετικό βιντεάκι, για να μη σε ταλαιπωρώ.


Όμως, πριν το δεις, ίσως θα ήταν χρήσιμο να έχεις ‘ιδίαν άποψιν’ για την ερμηνεία του κ. Ρουβά.


Έκτακτα! Τώρα, λοιπόν, όπως έγραψα και στο (μακροσκελέστατο, ομολογώ!) σχόλιό μου στην ανάρτηση της Αριστέας, θα σου το μεταφέρω σχεδόν αυτούσιο (προσθαφαιρέσεις: εμβόλιμα που θα ξεχείλωναν το σχόλιο, χαιρετούρες, αποφωνήσεις).

Κατ' αρχήν συμφωνώ με το κείμενο της Αριστέας. Οι ενστάσεις μου είναι δευτερεύουσες, ίσως και έξω από αυτό. 
Ωστόσο, κατ' αρχήν συμφωνώ και με την κ. Διαβάτη.
Στα βασικά, λοιπόν, συμφωνώ και με τις δύο! 
Έχω δε την εντύπωση ότι σκοπίμως η κ. Διαβάτη επέλεξε να παρευρεθεί στην τελετή, να μην παραλάβει το βραβείο της, να κάνει τις συγκεκριμένες δηλώσεις.
Εάν δεν συνέβαινε όλο αυτό το “μαλλιοκούβαρο”, το πιθανότερο είναι, την επαύριο να είχαμε βομβαρδισμό διθυράμβων, από ορδές ξελιγωμένων αρθρογράφων που θα υμνούσαν και τις υποκριτικές "αρετές" του κ. Ρουβά, άνευ “αντιπάλου δέους”...
Οι δε διαφωνούντες, θα χάνονταν, τείνοντες −ως είθισται− σε μονοψήφια νούμερα αναγνωσιμότητας / επισκεψιμότητας / τηλεθέασης κλπ.

Δεν ξέρω, τελικά, τι μπορούμε να χαρακτηρίσουμε μεγαλύτερη ασέβεια...

Τη συμπεριφορά της κ. Διαβάτη να μιλήσει “έξω από τα δόντια” στο Μέγαρο...; 
Η γυναίκα, εδράξατο, μάλλον, της ευκαιρίας που της δόθηκε. Δυστυχώς,  τα μέσα εδώ και χρόνια έχουν “αφιερωθεί” στους/στις “σταρ” που κατασκευάζει το γυαλί και το lifestyle... και η εν λόγω καλλιτέχνις δεν ήταν ποτέ από τα άτομα που περιφέρονταν σε πρωινο−μεσημεριανάδικα ή που “συνεντευξιαζόταν” (sic) στα περιοδικά... [Κράτα, όμως, εδώ μια μικρούλα σημείωση... ναι;]

...Ή την ασέβεια της επιτροπής να βραβεύσει στην κατηγορία Αρχαίο Δράμα, τον κ. Ρουβά;! Κατ' εμέ (και νομίζω, δεν είμαι η μόνη) ένας καλλιτέχνης, λογικά θα έπρεπε να βραβεύεται λαμβανομένου υπ' όψιν του συνόλου των ερμηνειών του. Της προσφοράς του. Όχι βάσει μίας και μοναδικής εμφάνισης, ενός και μοναδικού ρόλου. 

Καλώς ή κακώς, ο κ. Ρουβάς έχει “δοκιμαστεί” (και επικρατήσει, δεν λέω όχι) σε έναν άλλο χώρο. Δεν θα κρίνω εγώ αν καλώς ή όχι επελέγη για το ρόλο του, σε αρχαία τραγωδία! 
Με ξενίζει (και με... ξινίζει, όμως!) που ένα βραβείο με “ειδικό βάρος”, το οποίο θεσμοθετήθηκε για να τιμά (κυρίως και κατ' εξοχήν) τραγωδούς... απονεμήθηκε σ' έναν “άγουρο” (τόσο για την τραγωδία αυτή καθεαυτή, όσο και για τη γενικότερη παιδεία που απαιτείται, ώστε να εντρυφήσει κανείς στο δράμα) ποπ−σταρ. Και άγουρο, μόνον ως προς αυτά που ανέφερα. Διότι, ηλικιακά... ο κ. Ρουβάς δεν είναι πλέον νέος (τόσο νέος ώστε να θέλει να... «ανοίξει τα φτερά του»). 
Φοβούμαι ότι τιμήθηκε ως... κουμπάρος της Βαρδινογιάννη... και όχι ως καλλιτέχνης! (Με το ίδιο σκεπτικό που η Κωνσταντίνα Σπυροπούλου είχε επιλεγεί για την παρουσίαση του καλλιτεχνικού προγράμματος του, υπό την αιγίδα και της Unesco: «ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ – Μοναδικό Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς – Η Επιστροφή των Μαρμάρων»...) 

Με θυμώνει η αγένεια... αλλά με εξοργίζει η ασέβεια.
Δεν επικροτώ ούτε στο ελάχιστο την ειρωνεία στους μετέπειτα σχολιασμούς της κ. Διαβάτη —παρακολούθησα κάποια βιντεάκια. Εμ! Τόσος ντόρος έγινε!  Και μετά λύπης μου, είδα την αξιόλογη ηθοποιό να περιφέρεται από κανάλι σε κανάλι, από “κατινάδικο” σε “κατινάδικο” (πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό... δεν έχει σημασία και δεν ξέρω να τα ξεχωρίσω κιόλας, αφού δεν γνωρίζω ποιός “παίζει” πού και πότε!)
Θεωρώ, πάντως, αρκετά γνήσιες και αυθόρμητες —αν και αγενείς— τις αντιδράσεις της (σε αντίθεση με την “πολιτισμένη” απάντηση του κ. Ρουβά, ο οποίος δεν μας έχει καθόλου συνηθίσει σε ευχερείς διατυπώσεις, τόσο στον προφορικό όσο και στον γραπτό λόγο! Χμ... Δεν ξέρω, πολύ “θεατράλ” μού έκανε όλο αυτό...)

[Να μην ξεχάσω: επειδή μου αρέσει, εκτός από την εκάστοτε είδηση, να διαβάζω και τα σχόλια κάτω από αυτήν... σε διαβεβαιώ ότι ελάχιστοι εκ των σχολιαστών στους ενημερωτικούς / ειδησεογραφικούς ιστότοπους, γνωρίζουν την κ. Διαβάτη, πέρα από τους τηλεοπτικούς της ρόλους και μάλιστα, την κρίνουν βάσει αυτών!
Πριν προχωρήσω, λοιπόν, πάμε να δούμε βιογραφικό της; “Ζόρικο”, θα έλεγα...]

Είναι δικαίωμα του κ. Ρουβά να εξελιχθεί, όπως είπε. Και πολύ καλά κάνει. Ενδεχομένως, πολύ καλά έκανε κι ο κ. Λιγνάδης ως σκηνοθέτης που τον επέλεξε για τη δική του εκδοχή των «Βακχών».
Όμως το βραβείο του φέρει ένα βαρύ όνομα... εκείνο, του Κάρολου Κουν.
Έφυγε από τη ζωή το 1987 και ενδέχεται να μην έχεις νοιώσει όσο εμείς, οι μεγαλύτεροι, το εκτόπισμά του.
Μπορείς να διαβάσεις τη βιογραφία του εδώ και εδώ.
Θεωρώ όμως σημαντικό να σημειώσω εδώ πως ο άνθρωπος αυτός έλεγε ότι:

«Δεν φτάνουν δυο ζωές για να ασχοληθεί κανείς σοβαρά
με την ερμηνευτική προσέγγιση του Αρχαίου Δράματος.»


Σου έχω εδώ δύο βιντεάκια. Θαρρώ πως αν τους δώσεις το χρόνο σου, δεν θα το μετανοιώσεις. Το αντίθετο, μάλλον...

Ο Κάρολος Κουν μιλά για τους νέους ηθοποιούς και τη θεατρική εκπαίδευση. Αποσπάσματα από την επομπή «Παρασκήνιο» της ΕΤ1 που προβλήθηκε τον Νοέμβριο του 2008 και περιέχει κομμάτια από συνεντεύξεις του Κάρολου Κουν στον Φρέντυ Γερμανό καθώς και στο «Παρασκήνιο» του Σωτήρη Αναστασιάδη το 1976.

Το δεύτερο μπορείς να το παρακολουθήσεις εδώ, στο Αρχείο της ΕΡΤ.
[Στη σειρά «Εκπομπές που αγάπησα» ο Φρέντυ Γερμανός παρουσιάζει μια ανθολογία από τις εκπομπές του, συμπληρώνοντας πορεία 25 χρόνων στην ελληνική τηλεόραση. Η συγκεκριμένη εκπομπή είναι αφιερωμένη στον Δημιουργό της Τέχνης και Παιδαγωγό του Θεάτρου Κάρολο Κουν.]

Καταλαβαίνεις, λοιπόν, τώρα... πόσο με ξένισε —και με ξίνισε— όπως έγραψα και πιο πάνω, το συγκεκριμένο βραβείο, στο συγκεκριμένο άτομο.

Αν παρακολούθησες τα βιντεάκια όπου μιλά ο Κάρολος Κουν, θα είδες και την παρουσίαση των “παιδιών” του, των μαθητών του... Ηθοποιοί κορυφαίοι, πραγματικά, με ρόλους ασήκωτους στους ώμους τους... Για να σου δώσω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του “μεγέθους” τους... Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, θεωρείται ο σημαντικότερος εν ζωή Έλληνας ηθοποιός.

Θα σου δώσω, όμως, ένα ακόμη παράδειγμα (όχι μαθητή του Κουν). Τον Άρη Ρέτσο.

(...) έδειξε από πολύ νωρίς και με μεγάλη σαφήνεια ότι οι επιλογές του τον οδηγούσαν σε έναν απολύτως προσωπικό δρόμο, μακριά από την τρέχουσα αντίληψη περί τέχνης των ανθρώπων της γενιάς του.
Ο μοναχικός δρόμος του Άρη Ρέτσου συνοδεύτηκε από μεγάλες στερήσεις −ακόμα και στα απαραίτητα προς το ζην−, μεγάλες δοκιμασίες και μεγάλες συγκινήσεις.

Για περισσότερο από 25 χρόνια ερευνά και διδάσκει αρχαίο δράμα χωρίς ποτέ η πολιτεία να τον έχει στηρίξει έστω και μερικώς, σε αντίθεση με πολλούς άλλους, οι οποίοι δεν διέθεταν ούτε εκατοστό από τη δική του αφοσίωση και πίστη στο θέατρο. (...)

(Διάβασε το άρθρο στο Ποντίκι)

Μάντεψες γιατί σου το ανέφερα; Διότι αυτός ο άνθρωπος, δεν έχει τιμηθεί με το βραβείο Αρχαίου Δράματος, το οποίο απενεμήθη στον κ. Ρουβά. [Δεν είναι ο μόνος, αλλά θεωρώ το συγκεκριμένο παράδειγμα αντιπροσωπευτικό].


Μετά απ' όλα αυτά (ή ίσως κι από την εισαγωγή ακόμη...) να αναρωτιέσαι “προς τι η ανάρτηση;” ή να σκέφτεσαι “κι εμένα, τι με νοιάζει;” Εν μέσω κρίσης και με τόσα ουσιαστικά προβλήματα, πράγματι, είναι ήσσονος σημασίας.

Όμως θεωρώ ότι για την αξιακή κατάντια μας, ευθύνεται και το γεγονός ότι με την ανοχή μας πήραν αέρα οι “πνευματικοί άνθρωποι” (“καλλιτέχνες”, “λογοτέχνες”, αοιδοί και λοιποί) οι οποίοι αλωνίζουν εδώ και χρόνια, έκαστος στο χώρο του. [Θυμάσαι; Στα 'λεγα και στα περί Χρυσηίδος, Λένας και Σταματίνας!]

Αμφιβάλλεις ότι τις «Βάκχες» του κ. Λιγνάδη παρακολούθησαν, ως επί το πλείστον, θαυμάστριες και θαυμαστές του κ. Ρουβά; Πιστεύεις ότι το —πραγματικά— θεατρόφιλο κοινό, το οποίο ενδεχομένως αντιμετωπίζει οικονομικό πρόβλημα, διέθεσε χρόνο και χρήμα (που δεν του περισσεύει) για να παρακολουθήσει τον κ. Ρουβά;

...Και μια που το 'φερε η κουβέντα ανάρτηση, μια ματιά σε κριτικές κοινού... αφού το κοινό, λέμε, είναι ο σημαντικότερος κριτής....
ΚΕΙΜΕΝΟ − ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ © Roula the Cat | Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014, 05:23

36 σχόλια:

  1. Θα συμφωνήσω στην πλειοψηφία του κειμένου σου γατούλα μου.
    Κάπου και εμένα με ξενίζει ο καθείς να πειραματίζεται με πολλά απλά επειδή έχει την δυνατότητα να το κάνει θεωρώ πως "καθείς στο είδος του". Αλλά από την άλλη το θεωρώ άδικο για έναν άνθρωπο να κατακρίνεται με ειρωνικούς χαρακτηρισμούς γι αυτό του το εγχείρημα.
    Δεν φταίει στην τελική ο Σάκης και ο κάθε Σάκης που το σύστημα είναι έτσι. Πες τα για το σύστημα και όταν ξετυλίγεις την θεωρία σου παίρνεις σβάρνα και τον εν λόγω. Όχι εσύ βέβαια, ο εκάστοτε σχολιαστής.
    Σε γλυκοφιλώ αγχωμένη μου γατούλα και σε καλημερίζω βεβαίως βεβαίως!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είμαι υπέρ των πειραματισμών... αλλά πιστεύω πως “δεν χωρούν δυο καρπούζια κάτω απ' την ίδια μασχάλη”. Αυτό το “λίγο απ' όλα” είναι χαοτικό.
      Δεν μπορώ και να “αθωώσω” τον Ρουβά... μωρό παιδί δεν είναι, με το ζόρι δεν τον έβαλαν να παίξει, άσε δε που ξέρει μια χαρά πώς λειτουργεί το σύστημα. Αλληλοϋποστηρίζονται, άλλωστε!

      Από την άλλη, βεβαίως, η “ομιλία” της Χρ. Διαβάτη ήταν άθλια. Και πιστεύω πως η ίδια, ζημίωσε. Ειπώθηκαν αλήθειες αλλά και υπερβολές. Τελικά, το “ζουμί” που πέρασε στον κόσμο ήταν οι υπερβολές. Αυτό θεωρώ ζημία.

      Φιλιά πολλά, διπλανούλα μου!
      Καλό βράδυ να έχεις! ღ

      Διαγραφή
  2. Ρούλα μου έχεις παραθέσει πολύ και βαρύ υλικό και θα καθίσω να το διαβάσω μέσα στο διήμερο.
    Οι εμπειρίες μου σε αρχαίο θέατρο προέρχονται κυρίως από ερασιτεχνικές παραστάσεις στον τόπο μου,( και μόνο μία στο θέατρο της αρχ. Ολυμπίας από μεγάλο θίασο καθώς μένω κοντά) Επίδαυρο δε, δεν παραβρέθηκα ποτέ.
    Η δική μου ανάρτηση δεν ασχολήθηκε καθόλου με το κομμάτι πόσο δίκαια ή όχι απονεμήθηκε το βραβείο - αν και εγώ προσωπικά πιστεύω ότι το βραβείο δίνεται για τη χρονιά που δίνεται και για το ρόλο που υποδύθηκε ο εκάστοτε καλλιτέχνης. Άλλωστε το βραβείο ονομάζεται Κάρολος Κουν 2013-2014. Το ίδιο δεν γίνεται στα Όσκαρ; Εξάλλου υπάρχει η κατηγορία βράβευσης καλλιτέχνη για το συνολικό του έργο.
    Από εκεί και πέρα, εγώ στάθηκα και στέκομαι στη συμπεριφορά της κυρίας Διαβάτη. Δεν υπάρχει για μένα είχε δίκιο.Αφού θέλουμε να μιλήσουμε για το καλλιτέχνη που έχει λιώσει στις σπουδές και στις ερμηνεία ασήκωτων ρόλων... . τότε θα πρέπει να μιλήσουμε και για Ήθος!
    Και στο Ήθος εγώ η ταπεινή μικρή Αριστούλα το δίνω με όλη μου την καρδιά στον Ρουβά, που ποτέ δεν υπήρξα θαυμάστρια του κι είχα κι εγώ τις ενστάσεις μου...Όχι πια!

    Γιατί για μένα το να είσαι Άνθρωπος είναι πιο πάνω από το να είσαι Επαγγελματίας, Δάσκαλος,Ερμηνευτής!

    Την καλημέρα μου και την αγάπη μου!
    Θα ξανάρθω ☺
    Καλό Σαββατοκύριακο να έχεις και να ξεκουραστείς ναι;

    ΥΓ: Και τονίζω άλλη μία...δεν αναιρώ καθόλου τις ενστάσεις σου τις οποίες και κατανοώ απολύτως... έμαθα όμως να επιλέγω με την καρδιά και όχι με τη λογική. Ειλικρινά πόνεσα από τα γελάκια και την ειρωνεία της ηθοποιού !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αριστέα μου,
      Κι εδώ θα συμφωνήσω μαζί σου ως προς την ακραία (έως και ανεπίτρεπτη) συμπεριφορά της μίας πλευράς σε αντιδιαστολή με τους χαμηλούς τόνους της άλλης.
      Όμως κατ' εμέ, όλο αυτό το “σόου” ήταν στημένο. Μαγκωμένος (όπως τον είδα) ο Ρουβάς, καλά προετοιμασμένος για την απάντηση (την οποία θα έδινε ακόμη κι αν δεν επενέβαινε η φωνή / ερώτηση : “με τι εφόδια το πήρατε το βραβείο;” Θα την απήγγειλε, το πιθανότερο εν είδει “λόγου”, “ευχαριστιών”...) Δεν με έπεισε, διότι στα 22 περίπου χρόνια της καριέρας του, δεν φημίζεται για την ευφράδειά του —κι αν οι πληροφορίες μου είναι σωστές, μάλλον το αντίθετο συνέβαινε...
      Τα βραβεία, αυτά καθεαυτά, δεν περιλαμβάνουν κατηγορία βράβευσης καλλιτέχνη για το συνολικό του έργο, εκτός εάν αναφέρεσαι στην Ειδική Διάκριση Συνολικής Προσφοράς προς τον κ. Πράτσικα (λογοτέχνης και κριτικός θεάτρου), η οποία ήταν ακριβώς αυτό: ειδική...

      [Τα Όσκαρ, ας μην ξεχνάμε, έχουν αμφισβητηθεί ουκ ολίγες φορές. Συχνά δε, οι σκοπιμότητες είναι εξόφθαλμες!]

      Με όλα τα παραπάνω, δεν έχω καμία πρόθεση να αμβλύνω τη συμπεριφορά και τη στάση της Διαβάτη! Ας μην ξεχνάμε ότι κι εκείνη ήταν οπωσδήποτε “διαβασμένη” για το τι θα έλεγε. Πιστεύω, λοιπόν, ότι θα μπορούσε να εκφράσει τα όποια παράπονά της, τις ενστάσεις της, την αγανάκτησή της, ακόμη, με πολύ πιο κόσμιο και ταυτόχρονα πολύ πιο ουσιαστικό λόγο και τρόπο.
      [Στα βιντεάκια που παρακολούθησα από το... σεργιάνι της στα πρωινο-μεσημεριανο-βραδινάδικα... υπήρξε στιγμή που έκλεισα κάποιο από αυτά. Δεν (την) άντεξα! Καταλαβαίνω, λοιπόν, τι εννοείς γράφοντας “πόνεσα από τα γελάκια και την ειρωνεία της ηθοποιού”]

      Σ΄ευχαριστώ πολύ−πολύ για το χρόνο σου και τα σχόλιά σου, τόσο εδώ όσο και στο blog σου!
      Πολλά φιλάκια, Αριστέα μου!
      Να περάσεις ξεκούραστο αλλά και δημιουργικό Σαββατοκύριακο! ❤

      Διαγραφή
  3. Για να μην ξαναπώ τα ίδια με αυτά που είπα στης Αριστέας, όντως, ένα βραβείο Κουν στα χέρια ενός Ρουβά, είναι ιεροσυλία! Αλλά και καλές δημόσιες σχέσεις προφανώς. Αλλά...ο τρόπος που...διάβαινε η Διαβάτη τις εκπομπές του κιλού και ο τρόπος που έλεγε όσα έλεγε, ήταν το λιγότερο εξοργιστικός! Καλό σ/κ και πολλά φιλιά Γατούλα μας :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ταυτιζόμαστε, Πέτρα μου.
      Από τη μια... ιεροσυλία, PR και marketing... κι από την άλλη, η αγοραία αντίδραση της παλαιμάχου ηθοποιού... Πρόσημο αρνητικό και στις δύο περιπτώσεις!

      Σε φιλώ, Πετραδάκι μου! ❤

      Διαγραφή
  4. Ενημερώθηκα χτες βλέποντας τα βίντεο:
    Η Διαβάτη τυχαίνει να μη μου αρέσει σαν ηθοποιός από παλιά, από τη θεατρική της σύμπραξη με τον Γκλέτσο. Όμως θα σταθώ στην προσωπικότητά της, που επίσης δεν μου αρέσει: εμετική έπαρση, απαράδεκτος λόγος με ανολοκλήρωτα επιχειρήματα, μισοτελειωμένες φράσεις κι αντιφάσεις. Ένα θολό τοπίο, σαν κι αυτό που προσπάθησε να καταγγείλει. Εξοργιστική η φράση "αστυνομία θεάτρου". Καμιά ανάληψη ευθύνης για το καλλιτεχνικό γίγνεσθαι στο οποίο έχει βάλει το λιθαράκι της τουλάχιστον με την τηλεοπτική της παρουσία. Θυμήθηκε πως η Μερκούρη κατάργησε την άδεια του ηθοποιού, ξέχασε όμως πως ο Κουν είχε βγάλει έναν Τζώρτζογλου.
    Πόσοι νέοι δεν θα ήθελαν να καλλιεργήσουν τη ψυχή τους μέσω του θεάτρου, μα δεν θα τους δοθεί ποτέ καμιά ευκαιρία, γιατί δεν θα προσφέρουν γη και ύδωρ σε κάθε λογής επιχειρηματίες, όπως ο Ρουβάς;
    Γενικά, θεωρώ πως δεν πρέπει να περιμένουμε να γεράσουν οι άνθρωποι για να τους πούμε μπράβο, αδιαφορώ για τέτοιου είδους βραβεία, πιστεύω η τέχνη πρέπει να είναι προσβάσιμη σε όλους και όχι ως επάγγελμα, ως διαφορετικός τρόπος έκφρασης.
    Κι εχθρός πραγματικός είναι εκείνοι που κερδίζουν όταν τα ερεθίσματά μας είναι περιορισμένα...
    Το προηγούμενο σχόλιό μου ήταν πιο συγκροτημένο, όμως το έχασα λόγω διακοπής σύνδεσης κια τα ξαναγράφω εν τάχει πριν ξαναπέσει!
    Φιλιά, Γάτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στέκομαι σε αυτό:
      « (...) Πόσοι νέοι δεν θα ήθελαν να καλλιεργήσουν τη ψυχή τους μέσω του θεάτρου, μα δεν θα τους δοθεί ποτέ καμιά ευκαιρία, γιατί δεν θα προσφέρουν γη και ύδωρ σε κάθε λογής επιχειρηματίες, όπως ο Ρουβάς; (...) »

      Νομίζω, γνωρίζουμε όλοι πόσο αχάριστο είναι το σανίδι. Πόσο επίπονος και μοναχικός ο δρόμος του...
      Σκεφτόμουν, λοιπόν... Σάμπως δεν ήταν έπαρση και η αποδοχή του βραβείου από τον Ρουβά...; Όταν ο ίδιος, “κατέθεσε την ψυχή του” (ας το δεχτώ, καλόπιστα) για, μόλις 3-4 μήνες...; Αλήθεια, το άξιζε αυτό το βραβείο; Ήταν τόσο συγκλονιστική η ερμηνεία του;!
      Το ηθικό δίδαγμα ποιο ήταν, τελικά; Ότι, αν είσαι σούπερ−ποπ−σταρ, μπορείς να αλωνίζεις και να σαρώνεις...; Κι ότι αν δεν είσαι, “καταδικάζεσαι” να παραμείνεις αφανής επειδή δεν έχεις γερές πλάτες και ισχυρές κουμπαριές;

      Η τέχνη σε κάθε μορφή της, θα πρέπει να είναι προσβάσιμη σε όλους, συμφωνώ απολύτως, Αλεξάνδρα μου. Αλλά και με ίσες ευκαιρίες...

      ❥Φιλιά πολλά!
      Όμορφη Κυριακή (ελπίζω, χωρίς προβλήματα σύνδεσης!)

      Διαγραφή
  5. Η κυρία Διαβάτη έχει θυμό μέσα της που κρατάει χρόνια.
    Δίκαιος; Άδικος; Ο καθένας κρίνει ανάλογα με την παιδεία του και τα συμφέροντά του.
    Κανένας όμως δεν ξέφυγε από την οργή της!
    Ούτε καν η Μελίνα, που τη ‘’στολίζει’’ κανονικά!(4.51 λεπτό στο βίντεο)
    ‘’Της κάνετε αγάλματα, αλλά αυτή φταίει που χάσαμε την άδεια…’’
    Ο Σάκης ήταν απλά η αφορμή για να ξεσπάσει!
    Δε φτάνει που όλοι οι σταρ, διασκεδαστές, μοντέλα, (συρφετός όπως αναφέρει) έχουν αλώσει την τηλεόραση, τώρα θα κάνουν το ίδιο και στο αρχαίο δράμα;;;;;
    Όσον αφορά τον τρόπο που μίλησε, η γνώμη μου είναι πως αν ο ηθοποιός ποιεί ήθος στη σκηνή, δε σημαίνει απαραίτητα ότι κάνει το ίδιο και στην καθημερινότητά του.
    Θα έπρεπε όμως λόγω ηλικίας και πείρας να καταλάβει ότι αυτή η διάχυτη ειρωνεία, η έλλειψη ευγένειας και σεβασμού θα ενοχλούσε και το κοινό που παρακολουθούσε και εμάς! Τρέχει τώρα να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα στις κατινοεκπομπές!
    Τίθεται επίσης ένα ερώτημα…
    Εν έτει 2003-2004-2005 κ.τ.λ. θα είχε το ίδιο ξέσπασμα ή θα έλεγε…….
    -‘’Δε βαριέστε βρε παιδιά, ας δοκιμαστούν όλοι, γιατί στην τελική όλοι κρίνονται από το κοινό…’’
    Τελικό συμπέρασμα: Ενός κακού (οικονομικής κατρακύλας), μύρια έπονται...
    Αλλά κι ένα καλό : Bγαίνει στην επιφάνεια ο χαρακτήρας μας!!!
    Και μη χειρότερα!!!


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μεγάλος θυμός που, όμως, εξαιτίας του, έχασε (πιστεύω) το δίκιο της (το οποίο, επί της αρχής τουλάχιστον, ήταν με το μέρος της).
      Πόσο ανόητο, τελικά, να εκτοξεύει κανείς προς πάσα κατεύθυνση τα βέλη του...

      «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι.»

      [Δεν είμαι σίγουρη για το τι θα έλεγε μία δεκαετία πριν... Το πιθανότερο, θα υπερασπιζόταν τις επιλογές της και τους εκάστοτε συμπρωταγωνιστές / συνεργάτες της... Χμ! Μάλλον στο ίδιο καταλήγουμε... ε;!] :b

      Καλό βράδυ και όμορφη Κυριακή σου εύχομαι!

      Διαγραφή
  6. Ρούλα μου, από τις καλύτερες προσεγγίσεις που έχω διαβάσει πάνω στο θέμα αυτό που ξεκίνησε η Αριστέα και χαίρομαι γιατί και οι δυο σας το βάλατε σε μια βάση που θα μπορούσε να γίνει μια εξαίρετη συζήτηση δείχνοντας ότι ο κόσμος των ιστολογίων βρίθει από πραγματικό πολιτισμό και ήθος.
    Όσον αφορά αυτές καθ' εαυτές τις απόψεις σου, τις συνυπογράφω ανεπιφύλακτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι κι εγώ που ξεκίνησε το θέμα η Αριστέα μας, ειδικά μάλιστα, επειδή έδωσε βάρος και έμφαση στο ήθος.

      [Επέστρεψα (ή, επέλεξα) στο τέλος, στην blog-ό-σφαιρα, επειδή τη θεωρώ πεδίο σαφώς ευρύτερο και πιο ωφέλιμο από εκείνο, των “μέσων κοινωνικής δικτύωσης”... και άρα, με βρίσκει σύμφωνη το συμπέρασμά σου.
      Μου αρέσουν οι συζητήσεις που γίνονται “εδώ” (στις “γωνιές” μας) και που κανείς μπορεί ν' ανατρέξει ανά πάσα στιγμή, να προσθέσει τη γνώμη του, τη διαφωνία του...]

      Σ' ευχαριστώ!
      Καλό ξημέρωμα κι όμορφη Κυριακή να έχεις!

      Διαγραφή
    2. Επανερχόμενος στο όλο θέμα έχοντας και δεύτερες σκέψεις αλλά και την κατάθεση και άλλων ψύχραιμων απόψεων κάθε είδους, μου ήρθε στο μυαλό το εξής, που ισχύει βέβαια στα Κινηματογραφικά δρώμενα:

      Υπάρχει με απόλυτη σαφήνεια ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΠΡΩΤΟ-ΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ σε κάθε ταινία που μπαίνει για βράβευση.

      Υπάρχει επίσης το αντίστοιχο Α' ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΝΤΡΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ (και ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ) όπως επίσης και το

      ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ για άντρα ή γυναίκα που "στηρίζει" με την ερμηνεία του κρίσιμα μια συγκεκριμένη ταινία.

      Η ΑΡΧΑΙΑ ΤΡΑΓΩΔΙΑ είναι ένα είδος θεάτρου με το οποίο δεν "παίζει" κανείς. Είναι σαν να βγω τώρα εγώ ο μορφωτικά αδαής και αρχίζω να κάνω αναλύσεις για το ΣΟΒΙΕΤΙΚΟ ΜΟΝΤΑΖ, για τις Κινηματογραφικές θεωρίες του ΒΕΡΤΩΦ και τον Κινηματογράφο του ΑΪΖΕΝΣΤΑΪΝ.
      Τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται και ένα ...πικραμένος που μεταβάλλει κατά καιρούς αρχαίες τραγωδίες σε δικές του ....διασκευές με τις οποίες έχεις την εντύπωση ότι βλέπεις παντελώς "άλλο" πράγμα.

      Ε αυτό δεν γίνεται.....!

      Αυτό το λέω σαν παρατήρηση....!

      Ο Πέτρος, πιο ...κάτω, βάζει κάποια ζητήματα για την αδιαφάνεια στην ανέλιξη του καλλιτεχνικού κόσμου καθώς το ....κρεβάτωμα πάει σύννεφο....! Δεν έχει άδικο.....! ισχύει αυτό.....! και όποιος "εκ των μεγάλων" αναδυκνύει ταλέντα αρσενικά ή θηλυκά με γνώμονα τις ερωτικές του επιδόσεις παραμένει ένα ευτελές υποκείμενο.

      Κλείνοντας θα ήθελα να πω, ότι ο ΣΑΚΗΣ ΡΟΥΒΑΣ, εμφανίζεται κομήτης, "αλεξιπτωτιστής" στο αρχαίο δράμα και με τη μία παίρνει το βραβείο....!

      Δεν αντιλέγω, και ομολογώ δεν είδα την παράσταση ότι μπορεί κάλλιστα να ήταν άψογος...

      ΡΩΤΑΩ ΟΜΩΣ:

      Θα δίνατε το βραβείο της "ΧΡΥΣΗΣ ΜΠΑΛΑΣ" στον ποδοσφαιριστή π.χ. ΤΑΔΟΠΟΥΛΟ για ΕΝΑ και ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΑΠΙΘΑΝΟ ΜΑΤΣ στη χρονιά που έτρεξε ;; δηλαδή βραβεύτηκε ο ΛΙΟΝΕΛ ΜΕΣΙ ή ο ΚΡΙΣΤΙΑΝΟ ΡΟΝΑΛΝΤΟ για "ΧΡΥΣΗ ΜΠΑΛΛΑ" μονάχα για 1 ματς που έπαιξε ; ή δίνει "εξετάσεις" στα γήπεδα χρόνια τώρα ;
      ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ....!

      Μακάρι ο ΣΑΚΗΣ ΡΟΥΒΑΣ να συνεχίσει τη δουλειά του στο ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ και τότε δικαιωματικά να τιμηθεί για την στροφή και την ποιότητά του.

      Και πάλι ευχαριστώ ΡΟΥΛΑ μου....!

      Διαγραφή
    3. Γιάννη,
      Κάπου το βρήκα και κάπου το... έχασα το σχόλιό σου! Επανήλθα, όμως!

      Οι αρχαίες τραγωδίες έχουν, κατά καιρούς, υποστεί διάφορες... κακώσεις! Κι όπως έγραψα και στον Πέτρο, έχουν υποστεί την ανάλογη κριτική (σε κάποιες περιπτώσεις ίσως βαρύτερη απ' όσο χρειαζόταν, σε κάποιες άλλες όχι τόσο αιχμηρή όσο θα απαιτούσε ο βαθμός κακοποίησης!)

      Συμφωνώ —και νομίζω, το έγραψα και σε άλλο/α σχόλιο/α— πως (κατά την ταπεινή μου άποψη) ήταν εντελώς άστοχη η συγκεκριμένη βράβευση, δεδομένου ότι επρόκειτο για την πρώτη εμφάνιση του καλλιτέχνη, την πρώτη ερμηνεία του σε αρχαία τραγωδία και (εξόφθαλμα!) δεν ήταν δα και "η" συνταρακτική performance!

      Μακάρι, όπως γράφεις, να έκανε ο άνθρωπος τη στροφή του, να εξελιχθεί μέσα από αυτή την επιλογή του και βεβαίως, εάν το αξίζει, να διεκδικήσει διακρίσεις και βραβεία, με το σπαθί του.

      Γιάννη μου, να είσαι καλά!
      Σ' ευχαριστώ που πέρασες και πάλι, καθώς και για τις εύστοχες επισημάνσεις σου.
      Καλημερίζω και σε φιλώ!

      Διαγραφή
  7. Ρούλα είσαι γάτα!!!
    Είσαι θεά!!
    Τίποτα άλλο!!!!
    Μπράβο!
    Νομίζω πως τα είπες όλα!
    Φιλιά πολλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. :n Μαρία μου!!!
      Κάτι τέτοιο, δηλαδή;!

      [img]http://roulathecat.gr/__roula/articlespics/480queencat.jpg[/img]

      Φιλιά πολλά! ❤
      Να περάσεις όμορφα την Κυριακή σου!

      Διαγραφή
  8. Να δεις πώς το έλεγε κάποιος... Καστοριάδη τον έλεγαν θαρρώ... Κορνήλιο... Για την άνοδο της ασημαντότητας έλεγε... Ή για να το θέσω πιο σωστά, έγραφε...
    Ε, αυτό ζούμε. Την άνοδο της ασημαντότητας...
    Καλό βράδυ Ρούλα δε κατ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωραία πάσα μού έδωσες, Αθηνά! ツ

      Αντιγράφω [και] αυτό, από την Άνοδο της Ασημαντότητας:

      « (...) Η κρίση της κριτικής είναι μια από τις εκδηλώσεις της γενικής και βαθιάς κρίσης της κοινωνίας. Υπάρχει αυτή η γενικευμένη ψευδοσυναίνεση. (...) Όλα λειτουργούν με διαμεσολαβήσεις, τα δίκτυα της συνενοχής είναι σχεδόν παντοδύναμα. Οι φωνές που δεν ευθυγραμμίζονται ή που διαφωνούν, δεν πνίγονται από τη λογοκρισία ή από εκδότες που δεν τολμούν πια να τις δημοσιεύσουν. Πνίγονται από τη γενική εμπορευματοποίηση. Οι ανατρεπτικές ιδέες συμφύρονται με το συρφετό όλων όσα παράγονται και διαδίδονται. (...) »

      Καλή εβδομάδα!

      Διαγραφή
  9. Αν δεν κάνω λάθος ο ντόρος έγινε μετά τα όσα είπε η Διαβάτη. Αν παρελάμβανε το βραβείο της και δεν έβγαζε την (συγγνώμη) σκατοψυχιά της, μάλλον δεν θα ασχολιόταν κανένας με τη βράβευση Ρουβά, τουλάχιστον κανένας από εμάς που δεν είμαστε του χώρου. Θα εξαντλείτο σε πηγαδάκια ηθοποιών, άντε και σε κανα μεσημεριανάδικο.
    Με δεδομένο λοιπόν ότι συζητάμε για τα όσα είπε η Διαβάτη, θα σου πω την γνώμη μου.

    Δεν είμαι κριτικός θεάτρου και δεν έχω την ικανότητα να κρίνω το υποκριτικό ταλέντο κανενός. Αν η επιτροπή έκρινε αναξιοκρατικά και καθοδηγούμενη λίγο με απασχολεί. Ως μη ειδικός στο θέατρο μπορώ να κρίνω μόνο το επίπεδο ανθρωπιάς του καθενός.

    Την Διαβάτη ποτέ δεν την συμπάθησα. Χωρίς να ξέρω το γιατί, κάτι επάνω της με κρατούσε σε απόσταση. Και δεν θεώρησα ποτέ ότι πρόκειται για κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο. (Δεν είμαι ειδικός, τη γνώμη μου λέω)
    Με τη στάση της πάντως απέδειξε ότι δεν έπεσα έξω στις εκτιμήσεις μου.

    Μπαίνει σε μια κατάμεστη αίθουσα και καταχειροκροτείται. Αυτό αν μη τι άλλο δηλώνει την αναγνώριση των παρευρισκομένων στο σύνολο του έργου της, μιας και το βραβείο (που δεν παρέλαβε) ήταν η «Τιμητική Διάκριση Διεθνούς Θεατρικού Ρεπερτορίου» και απ’ όσο μπορώ να καταλάβω δεν βραβεύτηκε για κάποια συγκεκριμένη θεατρική παράσταση, αλλά για το σύνολο της θεατρικής της πορείας στο διεθνές ρεπερτόριο.

    Παραβλέπουμε το γεγονός ότι με την άρνησή της ουσιαστικά έχ$σε ΚΑΙ τους παρευρισκόμενους θεατές και πάμε παρακάτω.

    Έφερε σε αμηχανία τους δύο ανθρώπους δίπλα της και αυτό δείχνει αγενή άνθρωπο. (Το μεγάλο της ηλικίας δεν είναι δικαιολογία. Υπάρχουν μεγαλύτερης ηλικίας άνθρωποι που είναι γλυκύτατοι)
    Είπε "ευχαριστώ" στα λόγια. Προφανώς δεν γνωρίζει (;) ότι ευχαριστείς τον άλλον που σε τιμά όταν εν τέλει παραλαμβάνεις και το βραβείο.

    Ο άνθρωπος στα δεξιά της προσπαθεί (μάταια) να της εξηγήσει (και να την …ηρεμήσει), ο άνθρωπος στα αριστερά της την κοιτά αποσβολωμένος γιατί έχει καταλάβει που το πάει (συγγνώμη που δεν τους γνωρίζω).

    Το κοινό δείχνει να μην έχει καταλάβει και έχει πάρει το θέμα λίγο στην πλάκα, νομίζοντας πως επειδή πρόκειται για ηθοποιό πετάει κάποια αστειάκια που της βγαίνουν αυθόρμητα. Γι’ αυτό και την χειροκροτεί (όποτε υψώνει τον τόνο της φωνής της). Το ίδιο κοινό καταχειροκρότησε και τον Ρουβά, για τον ακριβώς αντίθετο λόγο!
    Τι να πεις!

    Το βίντεο το είδα 2 φορές. Το πρόβλημα της δεν είναι η βράβευση Ρουβά, τουλάχιστον δεν το είπε. Το πρόβλημά της είναι ότι στο χώρο της (ΤΗΣ;;;) "γίνεται της κακομοίρας" και όλοι παριστάνουν τους ηθοποιούς. Όπως χαρακτηριστικά είπε "Σταρς, μίμοι, διασκεδαστές, μανεκέν, ωραίοι, ωραίες, ένας συρφετός ολόκληρος, έχει ονομαστεί ηθοποιοί."
    Για το βραβείο στον Ρουβά δεν είπε λέξη. Τα ίδια επομένως θα έλεγε ακόμη και αν δεν τον είχαν βραβεύσει. Δείχνει σαν να τα μάζευε καιρό αυτά που είπε και περίμενε την ευκαιρία.

    Έπιασε στο στόμα της και την αείμνηστη Μελίνα. Αυτό και μόνο αποδεικνύει την σκατοψυχιά που προανέφερα.

    Και κάτι τελευταίο για την κυρία που έχει καταθέσει την …ψυχή της σ’ αυτή τη δουλειά. Γνωρίζει την άποψη που είχαν οι προγενέστεροί της, "ιερά τέρατα" του ελληνικού θεάτρου όταν πρωτοέβλεπαν αυτήν να βγαίνει στο σανίδι; Είναι απολύτως σίγουρη ότι μετά τα όσα είπε δεν την μουτζώνουν από εκεί πάνω;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. [Α' Μέρος]

      Καλημέρα, Πέτρο!

      Έγραψα την άποψή μου για το τι πιστεύω ότι θα συνέβαινε εάν δεν είχε (άκομψα και αγενώς, το ξαναλέω) “ξεσπάσει” η Διαβάτη. Όσοι θα κατέκριναν τη βράβευση του Ρουβά θα περνούσαν στα “ψιλά γράμματα”, ενώ αυτό που τελικά θα έφτανε (διότι θα φρόντιζαν να φτάσει) σ' εμάς, θα ήταν η εξιδανικευμένη εικόνα ενός άψογου Ρουβά−τραγωδού. Ενδεχομένως και να μην είχαμε ασχοληθεί περαιτέρω, να κουνούσαμε το κεφάλι (“ε, ρε και πού είμαστε ακόμη!”, ένα πράγμα!)

      Η βράβευση Ρουβά, προφανώς ήταν η αφορμή —η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι— και ευκαιρία για τη Διαβάτη να βγάλει το άχτι της για όσα συμβαίνουν στο χώρο με την “εισβολή” των μη−ηθοποιών.
      Το τι άλλο έβγαλε, μαζί με το άχτι της, είναι άλλο θέμα... νομίζω λίγο−πολύ, όλοι το αναφέρουμε στα σχόλιά μας... κι εδώ και στης Αριστέας!
      [Ευκαιρίας δοθείσης... ένα ηχητικό, όπου “εξηγεί” τι είπε και τι εννοούσε.]

      Όσον αφορά το τι γνώμη είχαν για την ίδια οι προγενέστεροί της − “ιερά τέρατα”, ασφαλώς δεν μπορούμε να γνωρίζουμε. Δεδομένου ότι, ούτε κι εγώ είμαι “του χώρου”, βρήκα ένα απόσπασμα από παλαιότερη συνέντευξή της (μου λύθηκαν και κάποιες απορίες σχετικά με την “άδεια”) :

      « (...) Εμφανίστηκα για πρώτη φορά στη σκηνή στην "Πάπισσα Ιωάννα" του Ροΐδη σε σκηνοθεσία του Χατζίσκου μαζί με πολλούς ηθοποιούς. Ένα κοριτσάκι ήμουν δεν ήταν κάποιος ιδιαίτερος ρόλος, αλλά ήθελα να είμαι στη σκηνή, ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Το θέατρο το έβλεπα σαν παιχνίδι, όλοι έτσι το βλέπαμε τότε, δεν το βλέπαμε επαγγελματικά, γιατί ήταν πολύ δύσκολο τότε να γίνεις επαγγελματίας ηθοποιός. Τρεις σχολές υπήρχαν μόνο, λίγοι θίασοι... Επίσης τότε υπήρχε η άδεια εξασκήσεως του επαγγέλματος- που κακώς έχει καταργηθεί γιατί αυτή τη δουλειά δεν μπορεί να την κάνει ο καθένας. Τότε λοιπόν οι νέοι ηθοποιοί είχαμε μια προσωρινή άδεια για δυο χρόνια, όπου έπρεπε να αποδείξουμε ότι μπορούμε να κάνουμε αυτή τη δουλειά. Η αγωνία μας ήταν να υπάρξουμε και να παραμείνουμε στο θέατρο. Δεν αισθάνθηκα τίποτα περισσότερο τότε, απλώς ότι έπαιζα, όπως έπαιζα και όταν ήμουν μικρή με τις φίλες μου- εγώ πάντα έπαιζα θέατρο. Τα υπόλοιπα τα καταλαβαίνεις μεγαλώνοντας, τότε αρχίσεις να καταλαβαίνεις ότι τα πράγματα δεν είναι και τόσο εύκολα. Η εποχή εκείνη ήταν δύσκολη, όμως υπήρχε ένας υγιής ανταγωνισμός, είχες να παλέψεις μέσα στους καλύτερους, όχι ανάμεσα στους χειρότερους, γιατί τότε δεν έβγαιναν πολλοί ηθοποιοί... είχαμε πρότυπα. Κι ευτυχώς είχα την τύχη να τα προλάβω όλα αυτά. Tότε μόνο σπουδαίοι άνθρωποι σκηνοθετούσαν. Ο Χατζίσκος ήταν δάσκαλός μου, δεν ήταν φιλαράκι μας, είχε ένα κύρος, αισθανόσουν δέος, αλλά μας αγαπούσε. Υπήρχε ένας σεβασμός τότε, οι σκηνοθέτες ήταν σκληροί και καλά έκαναν γιατί ήθελαν το καλό μας. Ήταν μεγάλα πνεύματα όλοι αυτοί και έπρεπε να παλέψεις σκληρά για τους φτάσεις... (...)»

      Διαγραφή
    2. [Β' Μέρος]

      Για επίλογο, παραθέτω :
      α) συνδέσμους σε κάποια σχετικά με την απονομή των βραβείων, άρθρα:

      Φτου Ρουβά και... βγαίνω
      Ο βραβευμένος Διόνυσος του Ρουβά και η θλίψη για την βαθιά παρακμή που προκάλεσε η τελετή
      Γιατί δώσαμε το βραβείο στον Σάκη Ρουβά
      Αίσχος και ντροπή η βράβευση Ρουβά. Τρίζουν τα κόκκαλα του Κουν. Επικροτούμε και προσυπογραφούμε την αντίδραση της Χρυσούλας Διαβάτη

      και
      β) μια φωτογραφία. Η έκφραση του καλλιτέχνη, κάθε άλλο παρά ταπεινότητα μού “βγάζει”...

      [img]http://roulathecat.gr/__roula/articlespics/srouvas.jpg[/img]

      Αυτά... και καλή εβδομάδα, Πέτρο!

      ΥΓ. − Διευκρίνιση:
      Η “τιμητική διάκριση διεθνούς θεατρικού ρεπερτορίου”, αφορά την ερμηνεία της στο έργο του του Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ Ζουρνέτ «Δύο γυναίκες χορεύουν». Με την ίδια διάκριση τιμήθηκε η συμπρωταγωνίστριά της, Θάλεια Ματίκα.
      Αφορά λοιπόν την ερμηνεία τους στο συγκεκριμένο έργο και όχι το σύνολο της θεατρικής της πορείας στο διεθνές ρεπερτόριο.
      [Ο ίδιος ο συγγραφέας, παρακολούθησε την παράσταση στην Αθήνα και δήλωσε ότι του « (...) άρεσε πολύ η παράσταση του έργου στην Αθήνα. Ένα σκηνικό απόλυτα ταιριαστό, μια άψογη σκηνοθεσία και δύο μεγάλες ηθοποιοί. Θα μπορούσα να τις βλέπω να παίζουν για ώρες. Είμαι χαρούμενος και ευγνώμων.(...) »]

      Διαγραφή
    3. Ρούλα μου καλημέρα και καλή εβδομάδα. Διάβασα προσεκτικά ο σχόλιο σου στον Πέτρο, και τα δύο μέρη.Αντί άλλης απάντησης θα σε στείλω κι εγώ στην (εξαιρετική ) ανάρτηση της Μαρίας, που συμφωνείτε και οι δύο στο θέμα αυτό ( κι εγώ μαζί σας κορίτσια μου ως ένα σημείο) αλλά και στην απάντηση -σχόλιο της Ειρήνης προς το τέλος των σχολίων της ( προσωπικά το βρήκα εκπληκτικό αλλά αυτό είναι υποκειμενικό καθαρά). Η Ειρήνη έχει σπουδάσει ηθοποιός και αναφέρεται σε πάρα πολλά ανάμεσα στα οποία και στο γεγονός ότι παρακολούθησε την παράσταση. Είναι νομίζω ενδιαφέρον να δεις και τη δική της άποψη, Κι αφού.... παραθέτεις μια φωτογραφία του καλλιτέχνη που θα μπορούσε να είναι λήψη από λάθος γωνία ή οτιδήποτε άλλο , μόνο έπαρση δεν μου βγάζει εμένα, να σου δείξω εγώ φωτογραφίες μου σε λάθος στιγμές που με δείχνουν κακιασμένη...ου! :))))

      Τα φιλιά μου και την αγάπη μου ♥

      Διαγραφή
    4. Καλησπέρα, καλή εβδομάδα Αριστέα μου!

      Ποιας Μαρίας από όλες, όμως, τις έχουμε πολλές! Μπορείς, σε παρακαλώ πολύ, να μου δώσεις link;

      Σ' ευχαριστώ πολύ που (ξανα)πέρασες, προσθέτοντας για άλλη μια φορά κάτι χρήσιμο!
      Φιλάκια πολλά πολλά!!! ❤

      [Για τη φωτο, έγραψα πως, (...)κάθε άλλο παρά ταπεινότητα μού “βγάζει”(...) αλλά για “έπαρση”... όχι! :b Ακόμη, λοιπόν, κι αν δεχτώ τη “λάθος γωνία”... μήπως διέκρινες κι εσύ μια, λίγο περίεργη έκφραση...;]

      Διαγραφή
    5. Αγαπητή Ρούλα.
      Τα όσα θα διαβάσεις παρακάτω ίσως να σε στενοχωρήσουν, μιας και καταγράφω την διαφορετική μου άποψη. Οι οξείς χαρακτηρισμοί και το “φόρτωμά μου” δεν απευθύνονται ασφαλώς σε εσένα, αλλά στην κ. Διαβάτη που με έχει εκνευρίσει με το φέρσιμό της κατά την τελετή βράβευσης, αλλά πολύ περισσότερο με αυτά που είπε και έκανε (και συνεχίζει να κάνει) μετά.

      Ξεκαθάρισα από την αρχή ότι δεν είμαι ειδικός, δεν έχω καμιά σχέση με το θέατρο. Λέω απλά τη γνώμη μου σαν κοινός θνητός (αυτό δεν κάνουμε όλοι σε σχόλια στα blogs;) που βλέπω δύο άλλους “να μαλώνουν”, προσπαθώντας να καταλάβω από πού και γιατί ξεκίνησε όλο αυτό.
      Και επειδή η κ. Διαβάτη έκανε ερωτήσεις που απαντούσε μονάχη της, λέω να κάνω κι εγώ το ίδιο.

      Στο απόσπασμα που παρέθεσες από το enikos.gr η κα Διαβάτη λέει:
      “Τι δουλειά έχει ο Ρουβάς; Εγώ δεν τα βάζω με τον Ρουβά.”
      Κατάλαβες τίποτα αγαπητή Ρούλα; Γιατί η μια πρόταση αναιρεί την δεύτερη. Απρέπεια είναι κα Διαβάτη ακόμη και όταν αναφέρεσαι σε έναν άνθρωπο απλά με το επίθετό του. Οι στοιχειώδεις κανόνες ευπρέπειας επιβάλλουν να τον αποκαλείς κύριο. Δεν είναι ο γιός σου ούτε το ανιψάκι σου.
      Και παρακάτω:
      “Τον έβαλαν και έπαιξε τον Διόνυσο, ε και; Τι σημαίνει αυτό;”
      Ξέρω ‘γω κυρία Διαβάτη μου τι σημαίνει; Εσύ να μας πεις που αρπάχτηκες και θεώρησες ότι με απρέπειες θα …ξεπλύνεις (!) την τιμή απανταχού των ηθοποιών. Αν δεν σημαίνει τίποτα ο ρόλος του ως Διόνυσος, τότε το σινάφι σου δεν …“κινδυνεύει”. Αν σημαίνει ότι ως κλάδος δέχεστε “επίθεση” από άσχετους που μολύνουν το χώρο σας, τότε κόψε το μυξόκλαμα ότι ο ηθοποιός χρειάζεται …θείο χάρισμα και πες στα ίσια ότι χάνετε φράγκα!

      Αν θες τη γνώμη μου, πράγματι, ο ηθοποιός χρειάζεται και ταλέντο και θείο χάρισμα. Μόνο που όταν τα δίνει ο Θεός, όχι απλά επιλέγει που θα τα δώσει, φροντίζει να αφαιρεί την έπαρση από τους αποδέκτες τους.
      Ελπίζω να καταλαβαινόμαστε.

      Πολλοί συνάδελφοί σου κα Διαβάτη αναφέρουν το χιλιοειπωμένο τσιτάτο “ηθοποιός σημαίνει ποιώ ήθος”. Το όποιο ήθος ενός ανθρώπου φαντάζομαι ότι τον ακολουθεί σε ολόκληρο τον βίο του και όχι μόνο στον επαγγελματικό. Ήθος αλα κάρτ δεν υφίσταται. Ή το ‘χεις ή άστο να πάει στο δ……

      Για το απόσπασμα του Άρη Σκιαδόπουλου: Λέει αλήθειες αλλά επιλέγει κι αυτός να τις πει με αδόκιμο-υβριστικό τρόπο. Επειδή αναφέρει ότι ο καλλιτέχνης έχει ΕΥΘΥΝΗ απέναντι στην κοινωνία και τον Πολιτισμό (και θα συμφωνήσω) πρέπει να μας απαντήσει γιατί εδώ και 5 χρόνια που καίγεται της κοινωνίας ο κώλος δεν έχει βγει κανένας του χώρου του να πάρει θέση. Και δεν εννοώ αποσπασματικά και κατά μόνας. Επίσημα ως όργανο το Σωματείο Ηθοποιών, με σφραγίδα και υπογραφές όσων περισσότερων γίνεται. Γιατί επέλεξε κι αυτός να ξεχωρίσει την προχθεσινή τελετή βράβευσης για να μιλήσει για τα κακώς κείμενα της σημερινής ελληνικής κοινωνίας; Μέχρι την ημέρα που ο Ρουβάς …απείλησε τους θεατράνθρωπους, ο κ. Σκιαδόπουλος δεν είχε διαπιστώσει κάποιο άλλο πρόβλημα;
      Επειδή θεωρώ απρέπειες και τις δικές του αναφορές σε πρόσωπα (οι απρέπειες σε καταστάσεις με αφήνουν αδιάφορο) θα του απαντήσω με τα δικά του λόγια και μακάρι να το διάβαζε για να διαπιστώσουμε αν του αρέσουν: Κύριε Σκιαδόπουλου, για όσα συγκλονιστικά μας είπες …επέρδημεν!
      ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

      Διαγραφή
    6. ΣΥΝΕΧΕΙΑ
      Η κ. Διαβάτη, ο κ. Σκιαδόπουλος, ο κ. Χειλάκης, ο κ. Κούνδουρος και λοιποί, άραγε παρακολούθησαν την συγκεκριμένη παράσταση για να σχηματίσουν άποψη; Ή είπαν “σιγά που θα χαλαλίσω το χρόνο μου να δω μια σούπα” και δεν πάτησαν καν στο θέατρο.
      Επειδή πιθανότερο θεωρώ το δεύτερο, τότε πως τον κρίνουν; Δεν αναφέρομαι στην βράβευση Ρουβά (δεν με ενδιαφέρει καθόλου), αναφέρομαι στο αν είναι σε θέση να ερμηνεύσει.
      Πως μπορεί η κα Διαβάτη και οι συνάδελφοί της να διαγνώσουν αν υπάρχει θείο χάρισμα και ταλέντο σε έναν άνθρωπο αν δεν τον έχουν δει επί σκηνής;
      Έχω την εντύπωση πως όταν ερμηνεύει ο ηθοποιός από κάτω τον παρακολουθούν (επευφημούν ή γιουχάρουν) “απλοί” άνθρωποι. Δεν είναι κάστινγκ. Η πλατεία δεν είναι γεμάτη μόνο από ηθοποιούς και σκηνοθέτες.

      “Όταν δεκάδες άλλοι νέοι ηθοποιοί, αρνούνται να περάσουν στα κρεβάτια των «ισχυρών»…” διάβασα στο τελευταίο λινκ που παρέθεσες (το οποίο βρίθει από κακία). Μήπως ξέρει να μας πει ο (κομπλεξικός) συντάκτης αυτής της αηδίας, ποιοι άλλοι συνάδελφοί του ξάπλωσαν με γέρους και γριές για να πάρουν ένα ρολάκι και από πήδημα σε πήδημα σήμερα βρίσκονται στο χώρο; Ο άνθρωπος είναι κομπλεξικός γιατί βρίζει χυδαία κάποιον που δεν του φταίει, δεν τον προκάλεσε και (δυστυχώς) γνωρίζει πως αν ο Ρουβάς του απαντήσει στο ίδιο μήκος κύματος θα πέσει όλο το καλλιτεχνικό σινάφι να τον φάει.

      Για να τελειώνουμε και κάπου να κλείσω το μακροσκελέστατο σεντόνι: Τις όποιες ενστάσεις τους θεωρώ πως …όφειλαν (είναι λάθος το ρήμα) να τις εκφράσουν όταν δόθηκε ο ρόλος στον Ρουβά (πριν από 2 χρόνια δεν έγινε η παράσταση;) και όχι να περιμένουν αν θα βραβευτεί ή όχι. Αν κάπου υπάρχει “λάθος” αυτό βρίσκεται στα κριτήρια της επιτροπής (η οποία απαρτίζεται από ανθρώπους του καλλιτεχνικού χώρου και όχι από …ρουβίτσες) και όχι στον σκηνοθέτη Δ. Λιγνάδη ή και στον ίδιο τον Ρουβά.

      Αν πήγαινα στο θέατρο και μου άρεσε αυτό που είδα, ως κοινός θνητός θα χειροκροτούσα τους συντελεστές της παράστασης.
      Δεν θα ζητούσα άδεια άσκησης επαγγέλματος ηθοποιού για να σχηματίσω άποψη.
      Στο προηγούμενο και σε αυτό το σχόλιο κρίνω τον τρόπο που αντιμετώπισε η Διαβάτη τον Ρουβά και τις λέξεις που χρησιμοποίησε εναντίον του. Όχι την ουσία, το πώς κάποιος πρέπει να γίνεται ηθοποιός.

      ΥΓ: Ο Ρουβάς θίχτηκε προσωπικά από το 5λεπτο παραλήρημα της Διαβάτη. Δεν είναι 5χρονο για να μη αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του και ποιος τον βρίζει. Ως εκ τούτου μπορώ να καταλάβω την έκφρασή του στη φωτογραφία. Θα τον έλεγα μαλάκα αν χαμογελούσε και το έριχνε στα αστειάκια μετά τα όσα του έσουρε η Διαβάτη.

      Ρούλα σ’ ευχαριστώ για τη φιλοξενία και για το χρόνο σου.

      Διαγραφή
    7. Α' Μέρος (άντε πάλι με τους 4.096 χαρακτήρες!!!)
      ...
      Καλησπέρα, Πέτρο!

      Όχι μόνο δεν με στενοχώρησες, το αντίθετο μάλιστα. Αλίμονο εάν φτιάχναμε ένα ιστολόγιο με πρόθεση να σχολιάζουν αποκλειστικά... συμφωνούντες! Δεν προωθείται ο διάλογος έτσι, άλλωστε!
      Επιπλέον, το γεγονός ότι διαφωνώ με τη βράβευση Ρουβά, δεν σημαίνει ότι συμφωνώ με τον τρόπο που επέλεξε η κ. Διαβάτη να εκφράσει την άποψή της.
      Αντίθετα, σύμφωνη με βρίσκετε όλοι εσείς που επισημαίνετε την αλγεινή αντίδρασή της. Αλήθειες είπε μεν, θέτοντάς τις, ωστόσο, με αγένεια και απρέπεια.

      Παρέθεσα, στην απάντησή μου στο σχόλιό σου, κάποια άρθρα σχετικά με το θέμα, δίχως αυτό να σημαίνει ότι απαραιτήτως προσυπογράφω τις απόψεις ή/και τη διατύπωσή τους (μερικώς ή καθ' ολοκληρίαν) των συντακτών τους.

      Γενικά, πιστεύω ότι κάλυψα με αρκετές πηγές —ακόμη και με την παράσταση των «Βακχών»— το θέμα, ώστε να δοθεί η ευκαιρία να γίνει αμερόληπτα ο σχολιασμός.

      Να συνοψίσω λέγοντας ότι:
      — Η αρχική, δική μου, ένσταση αφορά στη βράβευση.
      [Σημ.: Οι «Βάκχες» του Δ. Λιγνάδη, απορρίφθηκαν από το Φεστιβάλ Επιδαύρου επειδή θεωρήθηκε « (...) εκτός των ηθών του αρχαίου πολυκλείτειου θεάτρου η παρουσία σε κεντρικό ρόλο ενός ποπ σταρ που δεν έχει καμία προπαίδεια στο θέατρο (...)»
      (Να σημειώσω, βεβαίως... κι αν έχουμε δει μπαλαφάρες στην Επίδαυρο, τις δύο, τουλάχιστον, τελευταίες δεκαετίες!)
      Η αφελής απορία μου, λοιπόν, είναι... μήπως βραβεία “ειδικού βάρους”, όπως αυτά, που φέρουν το όνομα του Κουν, θα έπρεπε να πληρούν αντίστοιχα κάποιες προϋποθέσεις; Η “προπαίδεια στο θέατρο”, για παράδειγμα, είναι μία από αυτές... ή, έστω, αν το θέλεις, η μοναδική... Για “πρωτοεμφανιζόμενους” προβλέπεται, άλλωστε, ξεχωριστό βραβείο / διάκριση / έπαινος (λαμβανομένης υπ' όψιν και της προηγούμενης απονομής βραβείων Κουν, τον Φλεβάρη του 2013).]

      — Δευτερευόντως, στέκομαι στις δηλώσεις του κ. Ρουβά... Είπε : «Είμαι ένας νέος άνθρωπος που ονειρεύεται και θέλει να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα. Και αυτό δεν μπορεί να μου το στερήσει κανείς. Επέλεξα τον δρόμο του θεάτρου και της μουσικής».
      Νέος άνθρωπος δεν είναι. Ανεξαρτήτως ηλικίας, ωστόσο, κανείς δεν νομιμοποιείται να στερεί σε κανέναν το δικαίωμα να ονειρεύεται αλλά και να υλοποιεί τα όνειρά του. Όμως, μήπως εδώ η υπόθεση ξεκίνησε με “γκολ από τα αποδυτήρια”;
      Μου είναι αδύνατον να μη σταθώ στις “γερές πλάτες” στις οποίες στηρίζεται ο καλλιτέχνης, χάρη στις οποίες εξάλλου, χαίρει ιδιαίτερης προβολής και διαφήμισης.
      Είναι πολύ πιθανό, ο άνθρωπος να θέλει να κάνει στροφή στην καριέρα του. Στα 43, είναι λογικό να μην (μπορεί ή να μην θέλει να) υποστηρίζει, πλέον, το πρότυπο του σούπερ-ποπ-σταρ.
      Η εν λόγω βράβευση, νομίζω ότι τον ίδιο ούτε τον έβλαψε αλλά ούτε και τον ωφέλησε ιδιαίτερα. Αντίθετα, ωστόσο, δημιούργησε επιπλέον τριγμούς στην αξιοπιστία του συγκεκριμένου θεσμού. [Όπως θα διάβασες, ίσως, έχουν παραιτηθεί ήδη αξιόλογα μέλη της επιτροπής.]

      Διαγραφή
    8. Β' Μέρος
      ...

      — Ασφαλώς και η κατάργηση της άδειας του ηθοποιού “έριξε” στο ίδιο τσουβάλι άξιους κι ατάλαντους.
      Επιπλέον, η εισβολή της τηλεόρασης (πρωτίστως και κυρίως της ιδιωτικής) σε συνδυασμό με τα πρότυπα του lifestyle, κατέβασε πολύ τον πήχυ της ποιότητας, με αποτέλεσμα να έχουμε δει, την τελευταία 25ετία, να ασφυκτιούν σε κακές παραγωγές, βασισμένες σε κάκιστα σενάρια, με ανυπόφορους συμπρωταγωνιστές, ηθοποιοί κύρους.
      Πολύ σωστά τίθεται το ερώτημα (το θέσατε, άλλωστε, αρκετοί... τόσο εδώ, όσο και στης Αριστέας) : τώρα, εν έτει 2014, βγήκαν οι “ποιοτικοί” (ας τους πούμε έτσι, για να μην μπερδευόμαστε!) να μιλήσουν, να θυμώσουν, να αγανακτίσουν, να ξεσπάσουν;
      Ε, όχι βέβαια...
      Είτε όσα χρόνια “έπεφταν τα μπικικίνια” (έλεος! Πόσο πιο χαμηλά θα κατεβάσω το επίπεδο;!) ήταν όλοι μαζί, καλοί−κακοί, καταξιωμένοι−στραβοπουλάδες, άξιοι−σαβούρες... “μια ευχάριστη ατμόσφαιρα. Αγαπημένοι και με καλή χημεία κι αυτό είναι κάτι που φαίνεται και βγαίνει προς τα έξω!” ... και άρα, σκοπίμως και εν γνώσει τους δεν μιλούσαν...
      ...είτε κάποιοι επέλεξαν δρόμο μοναχικό, απαρέγκλιτο στις αξίες και τα ιδανικά τους και άρα, έθεσαν εαυτόν εκτός “κυκλώματος” (με αποτέλεσμα να γνωρίζουν τους ίδιους και το έργο τους ελάχιστοι).
      Αυτοί “μιλούσαν” πάντα. Απευθύνονταν, όμως, σε λίγους. Όχι γιατί έκαναν και κάνουν “τέχνη για λίγους”, αλλά επειδή η παιδεία μας πλέον είναι φτωχή και προκάτ —παράγει και πλασάρει φθήνια. Σαν τα πρoϊόντα του Jumbo, ένα πράγμα!

      — Δαιμονοποιούμε την “άξεστη, αγενή” Διαβάτη και αγιοποιούμε τον “ψύχραιμο, ευγενικό” Ρουβά;
      Έχω την αίσθηση πως κάτι τέτοιο έγινε, τελικά. Έπιασα και τον εαυτό μου με μια περίεργη έκφραση απέχθειας, ακούγοντας ή και παρακολουθώντας την ηθοποιό να “αλωνίζει” σε κανάλια και σταθμούς... Αλλά, μάνα μ'... κι αυτό το “σ' έχω ερωτευτεί”−γλυκανάλατο υφάκι του καλλιτέχνη... του “καλού παιδιού”... δεν με έπεισε. Όπως δεν με πείθει χρόνια, τώρα... αλλά γούστα είναι αυτά.

      Μετά από όλο αυτό το σχόλιο-παπλωματωθήκη-κατωσέντονο-μαξιλαροθήκες... θέλω να κλείσω με τα εξής:
      α) Πριν πολλά χρόνια, σ' ένα απ' αυτά τα “υποχρεωτικά [μανατζερίστικα] σεμινάρια” που διοργανώνονται από μεγαλοεταιρείες... μας είχαν “διδάξει” πως για να κερδίσουμε σε μιαν αντιπαράθεση στον εργασιακό χώρο, θα πρέπει να επικεντρωθούμε σε ένα και μόνο (το βασικό) στοιχείο, πάνω στο οποίο θα “χτίσουμε” την επιχειρηματολογία μας. Εάν αρχίσουμε να “θυμόμαστε” περιστατικά ή να ξεσπάμε το θυμό μας για περισσότερα του ενός θέματα... τότε είμαστε εκ προοιμίου χαμένοι.

      β) Έχω έναν καλό, πολύ καλό φίλο. Στην πραγματικότητα, νομίζω ότι είμαι από τα ελάχιστα άτομα που μπορεί να θεωρήσει “φίλους”... μια που είναι αντιπαθής σε συντριπτικό ποσοστό!!! Έχει βαθιά μόρφωση και ευαισθησίες... πλην όμως, είναι εξαιρετικά αγενής και απελπιστικά αλαζόνας! (Εδώ


      , βεβαίως, δεν εξετάζουμε την προσωπικότητα και το χαρακτήρα του φίλου μου, ώστε να αναλύσουμε τις αντιθέσεις και αντιφάσεις του).
      Όπως καταλαβαίνεις, κάθε συζήτηση στη οποία παίρνει μέρος καταλήγει σε καβγά!
      Το επιχείρημά του είναι ότι δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να “χαϊδέψει αυτιά”, έχει όμως κάθε λόγο να πει τα πράγματα με τ' όνομά τους, αρέσουν δεν αρέσουν, βολεύουν δεν βολεύουν.
      Αν έχει δίκιο σε ό,τι λέει; Ναι, 7-8 φορές στις 10 έχει απόλυτο δίκιο. Εάν ήταν και ευγενικός ή έστω μη επιθετικός, πιστεύω πως θα ήταν περισσότερο αποτελεσματικός.

      Πέτρο, και πάλι σ' ευχαριστώ για το χρόνο σου και τα σχόλιά σου.
      Καλό ξημέρωμα!

      Διαγραφή
  10. Καλησπέρα ! Έχεις απόλυτο δίκιο , ξέχασα να αφήσω το link
    Πρόκειται για τη Μαρία μας που έχει σχολιάσει και πιο πάνω http://mytripssonblog.blogspot.gr/2014/12/blog-post_13.html

    Δεν θα πω άλλα...Ο Πέτρος με έχει καλύψει όσο δεν παίρνει !

    Καλό βράδυ!♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τη διάβασα τη Μαρία μας και την Ειρήνη, πάω κι εκεί τώρα —μετά το μακροσκελές (για άλλη μια φορά) “πόνημά μου!”— αν και νομίζω ότι το θέμα το έχουμε εξαντλήσει. Τουλάχιστον εμείς, βρε παιδιά, δεν... μαλλιοτραβιόμαστε! Ούτε προσπαθούμε να επιβάλουμε ο ένας τη γνώμη του στον άλλον! ツ

      Φιλιά και καλό ξημέρωμα, Αριστέα μου!
      Σ' ευχαριστώ πολύ! ❤

      Διαγραφή
  11. Νομίζω πως η λέξη κλειδί στο "Τον έβαλαν και έπαιξε τον Διόνυσο, ε και; Τι σημαίνει αυτό;”
    Είναι το "έβαλαν"....
    Μετά, λέω εγώ του "έδωσαν" κι ένα βραβείο.
    Τώρα αν μπορεί να ερμηνεύσει ο Ρουβάς δεν το γνωρίζω...έχω πάει στην Επίδαυρο, παλιότερα προτιμούσα να στερηθώ άλλα και να πηγαίνω θέατρο όσο συχνότερα μπορούσα, (γιατί εκείνες τις εποχές με τις παχιές αγελάδες προσωπικά δεν τις έζησα καθόλου), αλλά δε θα πλήρωνα για μια τέτοια παράσταση ειδικά σήμερα που στερούμαι τα πάντα!!
    Κάποιοι αντέδρασαν και όταν πήρε το ρόλο, αλλά άλλο να δίνεις ένα ρόλο όπου θες κι άλλο να δίνεις βραβεία όπου θες!
    Πέτρο μας κοροϊδεύουν μες στα μούτρα μας...κι αυτό είναι που με ενοχλεί...που μας θεωρούν ζώα!
    Διάβασε γιατί το πήρε, δες και λίγο από το βίντεο παραπάνω και πες μου αν έχω άδικο!
    «Ο Σάκης Ρουβάς έδωσε τον θεό Διόνυσο σε μιαν εκ βαθέων προσέγγιση, με τρόπο ευθύ... σαν από πνεύμα και ύλη, γη, νερό, αέρα και φωτιά, έναν πάντοτε "ερχόμενο" ελληνικό θεό - χορευτή»
    Χαιρετίσματα στην κουμπάρα και να μας φιλήσει τα παιδιά!
    Τι άλλο να πω!
    Ζούμε που ζούμε στη χώρα του παραλογισμού, θα έπρεπε ίσως να έχουμε συνηθίσει!
    Τέλος πάντων...η φωτογραφία του ευγενικού Ρουβά τα λέει όλα!!
    Και δε φταίει η γωνία λήψης!!
    Μετά θα μου πείτε ήταν ευγενικός, ε, ναι, έδειξε μεγαλόψυχο το "παιδί"...μεγαλόψυχοι δεν είναι πάντα οι νικητές?
    Διάβασα όλα τα σχόλια, αλλά δεν πήγα σε όλα τα λινκ...
    Ξέχασα η χαζή τι άλλο ήθελα να γράψω...οπότε καλό σας βράδυ!!
    Σας φιλώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου,
      Σε διάβασα... όπως και την Ειρήνη και τους υπόλοιπους φίλους και φίλες που έχουν σχολιάσει. Εντός ολίγου... σού έρχομαι! ツ

      Εδώ, να σημειώσω μια επισήμανση που έκανα και πιο πάνω, στο σχόλιο−απάντηση στον Πέτρο :
      Οι «Βάκχες» του Δ. Λιγνάδη, απορρίφθηκαν από το Φεστιβάλ Επιδαύρου επειδή θεωρήθηκε « (...) εκτός των ηθών του αρχαίου πολυκλείτειου θεάτρου η παρουσία σε κεντρικό ρόλο ενός ποπ σταρ που δεν έχει καμία προπαίδεια στο θέατρο (...)»

      Επίσης, να πω ότι μου έφερε γέλια η αιτιολογία της βράβευσης που αναφέρεις κι εσύ στο σχόλιό σου (άρα, δεν ήμουν εγώ η ιδιότροπη, χτύπησε και σ' άλλους!) και μου θύμισε το άσμα των '90s... “...μια Ελλάδα φως, πέτρα κι ουρανός” !!!

      Όπως κι εσύ, έτσι κι εγώ δεν διέθεσα χρήματα να παρακολουθήσω την παράσταση —και δεν θα το έκανα, ακόμη κι αν μου περίσσευαν. Πάντως, πριν γράψω το κείμενο της ανάρτησης αυτής, είδα το βιντεάκι...

      Καλό ξημέρωμα, Μαρία μου!
      Σ' ευχαριστώ πολύ! ❤

      Διαγραφή
    2. Roula και me(maria):
      Τελικά από την πάρα πολύ γόνιμη ανταλλαγή απόψεων αποκόμισα ότι συμφωνούμε πως ο τρόπος που χειρίστηκε η κ. Διαβάτη το θέμα και οι λέξεις/χαρακτηρισμοί που χρησιμοποίησε ήσαν απρεπείς. Περιφέροντας δε την κακία της από κανάλι σε κανάλι ενισχύει την (όχι μόνο δική μου) άποψη ότι δεν επρόκειτο για ξέσπασμα της στιγμής, αλλά για στόχευση κατά συγκεκριμένων προσώπων (Ρουβά, Λιγνάδη, Μελίνα… και ποιος ξέρει ποιον άλλον).
      Επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά πως στέκομαι, αντιδρώ και απεχθάνομαι τον τρόπο που επέλεξε για να εκφράσει την αντίδρασή της (που δεν είναι μόνο δική της, δείχνει σαν να έχει συζητηθεί αρκούντως ο Ρουβάς ως Διόνυσος στα "πηγαδάκια" των ηθοποιών).
      Επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά πως δεν στέκομαι στην ουσία των λεγομένων της. Δεν είμαι κριτικός θεάτρου, σκηνοθέτης, ηθοποιός, δεν έχω καμία σχέση με τον χώρο.

      Μπορώ να καταλάβω τις αντιδράσεις του καλλιτεχνικού κόσμου στην επιλογή Ρουβά να ερμηνεύσει. Μπορώ επίσης να καταλάβω τις αντιδράσεις τους για την βράβευση-παρωδία, αν το θέλετε. Αυτά όμως να είστε σίγουρες ότι δεν αφορούν και δεν ενδιαφέρουν τον ελληνικό λαό. Έτσι λοιπόν κι εγώ, κρίνοντας αποστασιοποιημένα από πρόσωπα και καταστάσεις κρίνω μόνο συμπεριφορές. Αυτό και τίποτα άλλο.

      Για να λαϊκίσω λίγο, αν έβλεπα δύο οδηγούς να τσακώνονται στο δρόμο για το τροχαίο και ο ένας από τους δύο να βρίζει χυδαία και να απειλεί τον άλλον, δεν θα καθόμουν να παραστήσω ούτε την Τροχαία, ούτε τον δικαστή. Θα έκρινα τις δύο διαφορετικές συμπεριφορές, μιας και δεν είμαι αρμόδιος για οτιδήποτε άλλο.

      Ο Δ. Λιγνάδης έκανε τις επιλογές του (κάθε σκηνοθέτης δεν έχει αυτό το δικαίωμα;) και κρίθηκε γι’ αυτές. Μπορεί να υπερασπιστεί (ή και όχι) αυτές τις επιλογές, είναι δικό του θέμα. Μπορούν να τον διαγράψουν από οποιοδήποτε σωματείο τους ή να μποϋκοτάρουν επόμενες δουλειές του. Μπορεί ο οιοσδήποτε ηθοποιός να μην δεχτεί στο μέλλον να μπει σε σχήμα με τον Ρουβά. Εμάς, τι μας ενδιαφέρει;;;

      Roula, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεις: "κι αν έχουμε δει μπαλαφάρες στην Επίδαυρο, τις δύο, τουλάχιστον, τελευταίες δεκαετίες!"
      Υπήρξαν αντίστοιχες αντιδράσεις για τις κάκιστες αυτές παραστάσεις ή δεν υπήρξαν επειδή οι ηθοποιοί είχαν τελειώσει Δραματική σχολή;
      ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

      Διαγραφή
    3. ΣΥΝΕΧΕΙΑ
      Ομοίως (το αναφέρεις και εσύ) πάρα πολλές φορές ηθοποιοί κύρους έπαιξαν σε άθλιες τηλεοπτικές σειρές (για να μην πιάσουμε τις βλακώδεις βιντεοκασέτες του ’80 - ‘90 γιατί θα μιλάμε για μέρες), προφανώς για τα χρήματα (κατά τη γνώμη μου καλά έκαναν). Δεν μπορούν λοιπόν να επικαλούνται σήμερα την …ποιότητα στο θέατρο, γιατί ακούγεται τουλάχιστον αστείο!

      Προσωπικά δεν δαιμονοποίησα και δεν αγιοποίησα κανέναν. Για να το κάνω πρέπει να ψάξω και να αναφερθώ σε ολόκληρη την πορεία του. Θα παρατηρήσατε ότι δεν ασχολήθηκα με την μέχρι σήμερα πορεία της Διαβάτη ούτε και του Ρουβά. Μίλησα και μιλάω για το συγκεκριμένο και μόνο περιστατικό και όχι για όσα έκαναν πριν ή θα κάνουν στο μέλλον.

      Ο Ρουβάς ποτέ δεν υπήρξε του γούστου μου ως τραγουδιστής, όπως και το μουσικό είδος που εκπροσωπεί. Από μικρός άκουγα μόνο ροκ και ρεμπέτικα (τώρα πως παντρεύονται αυτά τα δύο ένας Θεός ξέρει!).
      Όποτε τον άκουγα άλλαζα κανάλι ή ραδιοφωνικό σταθμό. Δεν τον έβριζα.

      Αν ήμουν "δημοσιογράφος" μεσημεριανάδικου (Παναγία μου!) και είχα μπροστά μου την κ. Διαβάτη θα της έκανα την εξής ερώτηση: “Αν κάποιος καταξιωμένος ηθοποιός κάνει "στροφή" στην καριέρα του και αποφασίσει να ασχοληθεί με το τραγούδι και τότε βγει ο Ρουβάς ή κάποιος στιχουργός να του επιτεθούν, θα τους δίνατε δίκιο;”

      Μαρία, εγώ δεν αισθάνθηκα από την βράβευση Ρουβά ότι μας θεωρούν ζώα. Από χίλιες δυο άλλες μεριές το έχω διαπιστώσει στην Ελλάδα που ζω, αλλά η συγκεκριμένη βράβευση μού είναι τόσο αδιάφορη όσο να μου πεις ότι ένα κινεζάκι αγόρασε ποδήλατο. Ζώο θα ήμουν αν το κριτήριο για να παρακολουθήσω μια παράσταση ή έναν καλλιτέχνη θα ήταν τα βραβεία που έχει στο ράφι.
      "Αυτά τα εκ βαθέων προσέγγιση…" κλπ τα είχα διαβάσει, αλλά επίσης δεν με αφορούν. Αυτοί που τον βράβευσαν κάτι έπρεπε να πουν και να γράψουν για να δικαιολογήσουν την επιλογή τους. Ενδεχομένως να τα σχολίαζα αν δεν είχε μεσολαβήσει η κ. Διαβάτη. Ενδεχομένως να συζητούσαμε για αναξιοκρατία και αδιαφάνεια και κουμπαριές και γλείψιμο και ξεφτίλα και ότι άλλο θέλετε, αν δεν είχε παρεμβληθεί η κ. Διαβάτη και να τα κάνει σκατά όλα.

      Η κ. Διαβάτη μας θεωρεί μωρά και φρόντισε να μας βάλει στο κεφάλι τις σκέψεις της. Αυτό λοιπόν το αρνούμαι. Έχω δικό μου αισθητήριο και δεν δέχομαι την προσπάθεια να κατευθύνουν τη σκέψη μου. Αν δεν είχε απαξιώσει συλλήβδην τα εν λόγω βραβεία και εκστομίσει απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς προς όλους, μάλλον σήμερα δεν θα κουβεντιάζαμε ή θα με βρίσκατε απολύτως σύμφωνο περί αναξιοκρατίας κλπ.

      Και κάτι τελευταίο Roula. Αυτός ο φίλος σου μου θυμίζει εμένα.

      Διαγραφή
    4. Πέτρο, ναι, συμφωνούμε απολύτως στην ουσία.

      Μου αρέσει η ερώτηση που θα έκανες στην Διαβάτη αν (ο μη γένοιτο!) ήσουν δημοσιογράφος πρωινο-μεσημεριανο-βραδινο-κουτσομπολάδικου! Βέβαια, εδώ τα πράγματα είναι λίγο πιο ρευστά. (Δηλαδή... σκέψου να ξεσηκωθούν ο Κιάμος ή ο Φοίβος!) Γενικά, πάντως, τα πράγματα είναι πλέον ρευστά... Τόσο στη μουσική, όσο και στο θέατρο (ή, μήπως, να γράψω γενικότερα “θέαμα”, μια που η τηλεόραση είναι το μέσο που κατά κύριο λόγο ... ανεβοκατεβάζει “σταρ”!)

      Όσον αφορά τις κάκιστες παραστάσεις που κατά καιρούς έχουν ανέβει στην Επίδαυρο, μπορώ να πω ότι υπήρχαν αντιδράσεις... όμως τελικά, μήπως και η έκταση των αντιδράσεων είναι ενδεικτική της προέλευσής τους, αλλά και του κοινού στο οποίο απευθύνονται οι εν λόγω παραστάσεις;
      Θέλω να πω ότι τον πραγματικό θεατρόφιλο, ασφαλώς και θα τον εκνευρίσει μία κακή διανομή / ερμηνεία / παράσταση.
      Η κιμαδομηχανή παίρνει μπρος, όμως, όταν ο σαματάς θα φέρει ντόρο (και νούμερα στα κανάλια ή κλικ στα “ενημερωτικά” sites).

      Πάω, ωστόσο, αρκετά χρόνια πίσω... Σημειώνονταν ανέκαθεν “ευτράπελα” στο ανέβασμα τραγωδιών... και κάποιοι νεωτερισμοί, ξεπερνούσαν και τότε τα εσκαμμένα —και βεβαίως, σχολιάζονταν στις στήλες της κριτικής και των καλλιτεχνικών, σε εφημερίδες και περιοδικά. Ο μεγάλος ντόρος, όμως, είχε γίνει όταν πήρε το βάπτισμα της τραγωδίας η Βουγιουκλάκη! Το 1986 ως Λυσιστράτη, σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού και το 1990 ως Αντιγόνη (το απόλυτο Βατερλώ της, “Νιάου νιάου η Αντιγονούλα!”), σε σκηνοθεσία Μίνωα Βολανάκη.

      Τέλος, νομίζω ότι την ποιότητα μπορεί κανείς να την επικαλεστεί εάν στο σύνολο του έργου του υπήρξε ή και είναι επιλεκτικός. Ή έστω, εάν είναι ειλικρινής. Είναι πολλοί οι ηθοποιοί που παραδέχονται ότι έκαναν δουλειές που δεν τους αντιπροσώπευαν, αλλά είχαν ανάγκη τα χρήματα. Είναι κάτι που δεν συμβαίνει μόνο στον καλλιτεχνικό χώρο αλλά αφού γι' αυτόν μιλάμε, έχουμε ουκ ολίγα παραδείγματα.

      Για το τι προσπάθησε η κ. Διαβάτη και αν τελικά το κατάφερε... όπως έγραψες, έγραψε η Μαρία, κι εγώ κι άλλοι που ασχοληθήκαμε με το θέμα είτε σε επίπεδο ανάρτησης είτε σε επίπεδο σχολιασμού... καταλήγουμε ότι προφανώς δεν το κατάφερε!
      [Αυτός και ο λόγος που παρέθεσα το (α) —περί σεμιναρίου— στο προτελευταίο μου σχόλιο−απάντηση...]

      Καλό βράδυ, Πέτρο!
      Σ' ευχαριστώ πολύ και πάλι!

      Διαγραφή
  12. Πωπωπωπω έχει ανάψει η κουβέντα και θέλω να την παρακολουθήσω όλη! Εμμμμ κι εγώ χάσκω κάπου στη μέση γιατί πάντα οι υπερβολές σε όλα τα πράγματα χαλάνε την αρμονία και το δίκιο. Το όλο κακό ξεκινάει όπως λες από τον ευτελισμό του βραβείου το οποίο ακολουθεί κι αυτό το καημένο, την πορεία όλης της χώρας. Αφού παρακμάζουμε οικονομικά και όλα πια διαχειρίζονται από συγκεκριμένα μαγαζάκια πλουσίων... κάπως έτσι θα κατέληγαν και οι τέχνες. Η Διαβάτη έχασε το δίκιο της εν μέρη γιατί ενώ ορθώς ήθελε να καταγγείλει τα κυκλώματα που σαμποτάρουν την τέχνη, ξέφυγε και προεκτάθηκε στο αν έχουν ή δεν έχουν δικαίωμα οι μη σπουδαγμένοι καλλιτέχνες να κάνουν θέατρο (ο καθένας έχει δικαίωμα στην τέχνη από τον μικρότερο πιτσιρικά μέχρι τον πιο ηλικιωμένο άνθρωπο). Κι ο Σάκης φυσικά έχασε το δίκιο του γιατί είναι τόσο κάρτας σαν παρατρεχάμενος της κυρά Μαριάννας που τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια δηλαδή.

    Μικρή χώρα μεγάλες κακίες Ρουλάκι μου κι όταν λέω κακίες εννοώ κακοτοπιές και δυσοίωνες καταστάσεις. Παγκοσμίως έχουμε δει πολλάκις ανθρώπους του θεάματος που μεταπήδησαν στην υποκριτική με τρομερή επιτυχία, απλά έξω μιλάμε για άλλες οικονομίες, για άλλους πληθυσμούς και για άλλο κοινό φυσικά...

    Αν το ελληνικό κοινό δεν πετούσε κυρίως γαρίφαλα και παρακολουθούσε τέχνες ίσως οι καλλιτέχνες να μην χρειάζονταν τα κυκλώματα της σούμπιζ για να βιοποριστούν.

    Φιλάκια για την ώρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: