Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Τα βιαστικά της γάτας...


Βιάζομαι!...
Βιάζομαι να σου τα προλάβω όλα. Τα, του Δεκέμβρη. Κι όσα δεν μπόρεσε να τα χωρέσει ο Νοέμβρης. Και μερικά άλλα.

Δεν υπάρχει σειρά. Δεν υπάρχει ιεράρχηση. Οι ζωές, βλέπεις... δεν ιεραρχούνται. Όταν έχεις να κάνεις μ' ανθρώπους δε λογαριάζεις “ποιος λιγότερο − ποιος περισσότερο;”


Τα τελευταία 26 χρόνια (από το 1988 που η 1η του Δεκέμβρη καθιερώθηκε, από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, ως Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS) και κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, γράφονται —και ξαναγράφονται— κατεβατά και αφιερώματα για το AIDS, με εμβόλιμα τα γνωστά κλισέ της “μάστιγας”, της “κατάρας”... λόγια για όλα όσα θα μπορούσαν να έχουν γίνει αλλά δεν έγιναν, είτε γιατί δεν προσπαθήσαμε, είτε γιατί έμειναν λόγια και δεν έγιναν πράξη.

Γράφονται επίσης κατεβατά στατιστικών, αριθμών, στοιχείων —που ο μέσος αναγνώστης δε θα μπει ποτέ στον κόπο να διαβάσει ή, και αν το κάνει, θα τα ξεχάσει μέσα στις επόμενες ημέρες. Πίσω από κάθε αριθμό όμως, υπάρχουν άνθρωποι: οροθετικοί και πάσχοντες, τ' αγαπημένα τους πρόσωπα, οι οικογένειές τους. Κόσμος που ζει και κινείται ανάμεσά μας, που τον προσπερνούμε αδιάφορα, όπως αδιάφοροι συνηθίζουμε να είμαστε σε πολλά και για πολλά —όλα εκείνα που, μοιραία, κάποια στιγμή θα τα βρούμε μπροστά μας, θα μας πληγώσουν και θα συνειδητοποιήσουμε την αξία τους μέσα από την απουσία τους.


Ο Αλέξης, ήταν “παιδί των Β. Προαστίων”, “γόνος γνωστής αθηναϊκής οικογενείας”, “ιδιαζούσης ιδιοσυγκρασίας και συμπεριφοράς”, “χαρισματικός, ταλαντούχος... Με δυο λέξεις: λαμπρός!” —όλα αυτά, είχαν γραφτεί ή ακουστεί κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής του και της ακόμη πιο σύντομης καριέρας του. Αν ο Αλέξης ζούσε σήμερα, θα μιλούσαμε για “φαινόμενο” στην τέχνη με την οποία είχε επιλέξει ν' ασχοληθεί.

Δυστυχώς, ο Αλέξης έφυγε πολύ νωρίς.
«Ήταν τραγικά νέος», είχε πει κοινή φίλη —το ίδιο, κι όλοι σχεδόν είχαν ασχοληθεί μαζί του. «Τον φάγανε τα χαμάμ της Ξούθου», είπαν κάποιοι. Το τι τον “έφαγε” τον Αλέξη, δεν είχε πια σημασία, όταν έπεσε κι η τελευταία φτυαριά χώμα πάνω του. Εκείνος δεν ήταν εκεί να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει οτιδήποτε. Το σίγουρο είναι όμως, ότι “πλήρωσε” την επιλογή του να συνευρεθεί με κάποιο άτομο ανεύθυνο —τι σημασία έχει το φύλο... Τι σημασία έχει ποιον αγαπάς, γιατί τον αγαπάς... Σημασία έχει ν' αγαπάς.

Ξέρουμε ότι το AIDS δεν είναι “αποκλειστικότητα” των ομοφυλόφιλων —εκτός αν το αφήνουμε να περάσει στα “ψιλά” του μυαλού μας. Ξέρουμε ότι, παρόλες τις φανφάρες, τις εκδηλώσεις και τα αφιερώματα... 364 ημέρες φτύνουμε τους κόρφους μας και... ξορκίζουμε με τον απήγανο την ασθένεια − ταμπού. Μια φορά το χρόνο, παριστάνουμε τους προοδευτικούς, τους “καλούς χριστιανούς” (όσοι την έχουν δει πατρίς − θρησκεία − οικογένεια), τους υπεράνω, φορώντας τη μασκούλα μας, σαν ευσυνείδητοι μασκαράδες σε αποκριάτικη παράτα. Τρεις δεκαετίες τώρα, εξακολουθούμε να έχουμε την ίδια σχεδόν άγνοια, και δυστυχώς —από επιλογή— και την ίδια ακριβώς εγκληματική αντιμετώπιση στους πάσχοντες από τον ιό και στους οροθετικούς. 


Στις 29 του Νοέμβρη, η Κατερίνα, μία από τις οροθετικές γυναίκες που είχε διαπομπευθεί το 2012, αυτοκτόνησε.
Η κηδεία της θα γίνει την Τετάρτη, 3 Δεκέμβρη, στις 15:30, στην Αγ. Παρασκευή Κορωπίου.


Δεν θέλω να συνεχίσω, δεν έχω να γράψω τίποτα περισσότερο από αγανακτισμένα λόγια —και με τα λόγια, δυστυχώς, δεν γίνομαι, δεν γινόμαστε περισσότερο άνθρωποι.
Θα ζήσουμε σε μια κοινωνία ελεύθερη ή θα πάμε να γαμηθούμε! —Γρηγόρης Βαλλιανάτος


Αλλά, θέλω να σου μιλήσω και για την Τούγτσε. #TugceAlbayrak
Ίσως άκουσες ή διάβασες γι' αυτήν. Εγκεφαλικά νεκρή, αποσυνδέθηκε από το μηχάνημα υποστήριξης —με απόφαση των γονιών της, αφότου οι γιατροί τους ενημέρωσαν ότι δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να επανέλθει—  την Παρασκευή 28 Νοέμβρη. Ήταν η μέρα των γενεθλίων της. Θα έκλεινε τα 23...


Η Τούγτσε, λοιπόν, στις 15 Νοέμβρη βρισκόταν σε μια μπυραρία στο Όφενμπαχ (μια μικρή, σχετικά, πόλη στην ευρύτερη περιοχή της Φραγκφούρτης), όταν άκουσε φωνές από τις τουαλέτες. Έσπευσε σε βοήθεια δύο έφηβων κοριτσιών που παρενοχλούνταν από ομάδα νεαρών (όπως ανακοίνωσαν τα γερμανικά ΜΜΕ).
Ένας από τους άντρες επέστρεψε και χτύπησε με ρόπαλο την Τούγτσε, στο χώρο στάθμευσης της μπυραρίας.
«Εκεί που άλλοι γύρισαν το βλέμμα και κοίταξαν αλλού, η Τούγτσε επέδειξε υποδειγματικό θάρρος και ηθικό σθένος» , υπογράμμισε σε επιστολή του ο Γερμανός πρόεδρος Γιόακιμ Γκάουκ.

Μόλις πριν λίγες μέρες, η συζήτησή μας περιστρεφόταν γύρω από τη βία ενάντια στις γυναίκες. Στο τι μπορούμε να κάνουμε εάν γνωρίζουμε ή υποψιαζόμαστε ότι μια γυναίκα κακοποιείται.
Η Τούγτσε πέρασε από τη θεωρία στην πράξη. Τα 'βαλε με θηρία —όπως αποδεικνύεται— και πλήρωσε με τη ζωή της, δίνοντας ωστόσο (ελπίζω, τουλάχιστον) ένα ηχηρό χαστούκι στην αδιαφορία και τον εφησυχασμό. Για πόσο θ' ακούγεται ο “ήχος” αυτός... δεν ξέρω. Οι περισσότεροι ευαισθητοποιούνται μόνον όταν το κακό σκουντήσει τον δικό τους ώμοॱ ή αυτόν, αγαπημένων τους προσώπων.
Κι επειδή, “καθαρή” τη βγάζουν μόνο στις ταινίες οι καλοί... να 'χουμε αυτιά και μάτια ανοιχτά. Για να παλέψουμε τους “κακούς” μαζί.

Διάβασε περισσότερα :
Tuğçe Albayrak için ağlatan klip (Το βιντεάκι που ετοίμασαν οι φίλοι της Τούγτσε και πληροφορίες για το συμβάν, εάν γνωρίζεις τουρκικά).



Ήθελα, στις 6 του μήνα, να σε γυρίσω έξι χρόνια πίσω. Στο 2008. Να θυμηθούμε μαζί τον Αλέξανδρο. Θα σε γυρίσω. Αλλά έχουμε μέρες ακόμη.
Τώρα, θέλω να σου πω για τον “Νίκο Ρ.”, τον ανήλικο —τότε— φίλο του Αλέξανδρου, που τον είδε να σωριάζεται νεκρός δίπλα του, από τις σφαίρες του Κορκωνέα.


Ο Νίκος Ρωμανός συνελήφθη —μαζί με άλλα πέντε νεαρά άτομα— για ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης, το Φλεβάρη του 2013.
Τους “φόρτωσαν”...«(...) και τη γνωστή κατηγορία της “μόδας”, της συμμετοχής δηλαδή στην οργάνωση ΣΠΦ και κατά συνέπεια και τον αντιτρομοκρατικό Νόμο 187 Α. (...)» [Διάβασε το πλήρες άρθρο εδώ]
Ωστόσο, ο εισαγγελέας Γρ. Πεπόνης στην πρότασή του διατύπωσε την άποψη ότι δεν σχετίζονται με τρομοκρατική οργάνωση οι κατηγορούμενοι εφόσον στο κατηγορητήριο δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να τους συνδέει. Κατά συνέπεια στην πρόταση δεν έγινε χρήση του 187Α.
«(...) Από κανένα στοιχείο δεν μου προκύπτει ότι αποδεικνύεται η κατηγορία για συγκρότηση και ένταξη σε τρομοκρατική ομάδα (...)».


Μέσα από τη φυλακή, με διάβασμα και σκληρή προσπάθεια (δεν είναι κι ό,τι πιο εύκολο να μελετάς σ' ένα κελί) ο Νίκος Ρωμανός κατόρθωσε να πετύχει στις Πανελλήνιες εξετάσεις και να εισαχθεί σε ΤΕΙ της Αθήνας.
Αρνήθηκε, τότε, να παραλάβει τον έπαινο και έπαθλο των 500 ευρώ από τον υπουργό Δικαιοσύνης, αφού «(...) αν προχωρούσε στη συγκεκριμένη ενέργεια θα ερχόταν σε αντίθεση με τις αξίες που πρεσβεύει» είχε δηλώσει —για λογαριασμό του Νίκου Ρωμανού— ο διευθυντής του σχολείου των φυλακών. [Διάβασε εδώ]

Ο Νίκος Ρωμανός, από τις 10 Νοέμβρη 2014 ξεκίνησε απεργία πείνας.
Γιατί;
Ασφυξία για μια ανάσα ελευθερίας.

Την περασμένη άνοιξη έδωσα πανελλήνιες εξετάσεις μέσα από τη φυλακή και πέρασα σε μια πανεπιστημιακή σχολή στην Αθήνα. Με βάση τους δικούς τους νόμους, λοιπόν, από τον Σεπτέμβρη δικαιούμαι να αρχίσω να παίρνω εκπαιδευτικές άδειες από τη φυλακή για να παρακολουθώ το πρόγραμμα της σχολής.

Όπως είναι λογικό, οι αιτήσεις που έχω κάνει έχουν καταλήξει στα αζήτητα, γεγονός που με οδηγεί να διεκδικήσω αυτό το αίτημα με οδόφραγμα το σώμα μου. [...]
[Διάβασε τη συνέχεια εδώ]

Σήμερα, 21η μέρα της απεργίας, ήδη κινδυνεύει η ζωή του.
Τα media−κια μας, τα ξέρεις... Οι παπαγαλίσκοι (εξακολουθούν να) τον χαρακτηρίζουν “τρομοκράτη”, σε άλλη μία προσπάθεια διαστρέβλωσης της αλήθειας, διαμόρφωσης της κοινής γνώμης και τελικά, χειραγώγησης του λαού, την ίδια στιγμή που οι συστημικοί τρομοκράτες (οι ίδιοι, δηλαδή, τα αφεντικά τους και τα πολιτικά πρόσωπα μετά των συμφερόντων που υπηρετεί η “ιερή συμμαχία” τους) αλωνίζουν στον τόπο μας.


Ο Νίκος Ρωμανός δεν ζητά “χάρες”. Ζητά το αυτονόητο: τις εκπαιδευτικές άδειες που δικαιούται βάσει του Συντάγματος! [Αλλά θα μου πεις... το Σύνταγμα έχει καταλυθεί εδώ και καιρό, όσο εμείς γυρνάμε πλευρό και (ξανα)κοιμόμαστε!]
Όμως τώρα, δεν πρέπει να κοιμηθούμε άλλο! Είμαστε συνυπεύθυνοι για ό,τι συμβαίνει και ό,τι ενδεχομένως συμβεί στο Νίκο Ρωμανό!
Εσύ, μπορείς να κουβαλάς το βάρος αυτό και να κοιμάσαι ήσυχος;


Οι εξελίξεις τρέχουν. Αυτός κι ο λόγος που τόσο πολύ καθυστερώ να ολοκληρώσω αυτό το πρωτομηνιάτικο γραπτό.
Αιφνιδιαστική παρέμβαση αλληλέγγυων του Νίκου Ρωμανού στο σπίτι του Βενιζέλου

Κι έχω κι άλλα να σου γράψω...

Έχω να σου πω ότι η αναγκαστική σίτισή του, την οποία αρνείται ο Νίκος Ρωμανός και για την οποία υπάρχει εισαγγελική εντολή,
[...] Έχει απαγορευτεί από το 1975, βάσει της Διακήρυξης του Τόκυο της Παγκόσμιας Ιατρικής Ένωσης, δεδομένου ότι ο φυλακισμένος είναι “ικανός να έχει μη διαταραγμένη και έλλογη κρίση”.
[Διάβασε περισσότερα εδώ]

Σύμφωνα με ανακοίνωση του δικηγόρου του, Φραγκίσκου Ραγκούση (28/11):

(...) Στην πολυήμερη και επικίνδυνη απεργία πείνας αντί για δικαίωση ήρθε η σκληρή εντολή από την εισαγγελέα των φυλακών για αναγκαστική σίτιση, παραβιάζοντας κάθε έννοια νομιμότητας και στοιχειοθετεί το αδίκημα του βασανισμού κρατουμένου, αφού από την πρώτη στιγμή με θάρρος και παρρησία ο Νίκος Ρωμανός δήλωσε ότι δεν επιθυμεί τη λήψη τροφής καθ’ οποιονδήποτε τρόπο και ότι θα συνεχίσει την απεργία πείνας έστω και αν βρίσκεται σε κίνδυνο η ζωή του.

Προς τιμήν τους οι θεράποντες γιατροί ασκούν τα καθήκοντά τους με ποιότητα και ευαισθησία κάτω από την εποπτεία και το αμέριστο ενδιαφέρον του Διοικητή του Νοσοκομείου για να τον σώσουν και να τον στηρίξουν στη σκληρή αυτή δοκιμασία του».
UPDATE [03.12.2014]:
Απεργοί πείνας περιγράφουν την αναγκαστική σίτιση | Μαρτυρίες

Κι έχω κι άλλα να σου γράψω...

Αλλά πριν απ' αυτά, κράτησε κι ετούτο:
Ο Ρωμανός θα χάσει τη μάχη για τη ζωή όχι γιατί είναι αυτοκαταστροφικός, αλλά επειδή κάποιοι τον εξαναγκάζουν να διεκδικήσει μ΄αυτόν τον τρόπο δύο από τα πολυτιμότερα αγαθά του ανθρώπου: Την Ελευθερία και τη Δικαιοσύνη». —Φραγκίσκος Ραγκούσης, 28.11.2014


Ήθελα να σου γράψω για το κνώδαλο, τον πρωθυπουργό—Τίποτα (ναι, ντε! Αυτόν που μας παρουσιάζουν ότι, στις δημοσκοπήσεις έχει προβάδισμα —και καλά— ως “καταλληλότερος” για το εν λόγω αξίωμα), αλλά δεν θα μαγαρίσω το γραπτό μου.
Θα σου χαρίσω, όμως, τα... Χαιρετίσματα στην Εξουσία από το λαό του Ναυπλίου... να το φχαριστηθείς, όπως κι εγώ!


Κι αν θέλεις και κάτι περισσότερο, δες και αυτό.


Σου είπα ότι έχω πολλά να σου γράψω... Αλλά σε λίγο γυρίζει η μέρα. Κι έχω ήδη γράψει αρκετά.
Θέλω οπωσδήποτε, όμως, να σου πω για τα παιδιά μας.
Ίσως δεν έχεις. Ίσως είναι πολύ μικρά ή πολύ μεγάλα. Μα θα ξέρεις ότι από φέτος, για τα παιδιά που φοιτούν στην Α' Λυκείου, εφαρμόζεται η νέα δομή του Λυκείου.


Την Κυριακή 14/12 θα γίνουν πορείες σε όλη την Ελλάδα.
Θα ήταν σημαντικό, όμως, να συγκεντρωθούμε κυρίως σε κεντρικές πόλεις ώστε η φωνή μας να ακουστεί λόγω της μαζικής αυτής κινητοποίησης. Όσοι, λοιπόν, μένετε κοντά σε κάποια από αυτές τις πόλεις (Αθήνα, Θεσ/νίκη) θα ήταν καλό να συμμετέχετε σε αυτή την κινητοποίηση με τα Μ.Μ.Μ. όσο είναι εφικτό.
Θα πρέπει να εισακουσθούν τα αιτήματά μας γι’ αυτόν τον λόγο η συμμετοχή των μαθητών αλλά και γονέων και καθηγητών κρίνεται απαραίτητη!

Δεν τρομοκρατούμαστε, δεν κάνουμε πίσω, ήρθε η ώρα να δικαιωθούμε!

• Οι μαθητές της Αττικής θα συγκεντρωθούν έξω από το Υπουργείο Παιδείας
• Οι μαθητές της Θεσσαλονίκης θα συγκεντρωθούν στο Άγαλμα Βενιζέλου, Πλ. Αρχαίας Αγοράς (Εγνατία με Αριστοτέλους)

Εάν έχεις προφίλ στο Facebook, διάδωσε αυτό το βιντεάκι. Το έχουν φτιάξει οι πιο αρμόδιοι για το νέο σύστημα που με μαθηματική ακρίβεια καταργεί την παιδεία από την πλειονότητα και παραχωρώντας, ουσιαστικά, το δικαίωμα της μάθησης στους “έχοντες και κατέχοντες” και στα παιδιά τους.
Το έχουν φτιάξει οι ίδιοι οι μαθητές.


Μα, σα να μου φαίνεται ότι κάτι ξέχασα...
Αλήθεια, σου είπα Καλό Μήνα;
ΚΕΙΜΕΝΟ − ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ © Roula the Cat | Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014, 23:11

18 σχόλια:

  1. Αναδημοσίευσα όλη την ανάρτηση στη σελίδα μου στο fb....πρέπει να διαβαστεί και να ξαναδιαβαστεί!

    Καλό ξημέρωμα και καλό μήνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τελικά έβαλα και το βίντεο μόνο του...βλέπεις σκέφτηκα στην αρχή πως θα το δουν όταν έρθουν εδώ!

      Διαγραφή
    2. Καλό μήνα, Μαρία μου!

      Σ΄ευχαριστώ πολύ! Για την επίσκεψη, το χρόνο σου, τα σχόλια, τις αναδημοσιεύσεις! Να είσαι καλά!
      Καλό μήνα και πολλά φιλιά! ❤

      Διαγραφή
  2. Κι όμως, παρ' όλα αυτά, που είναι τα τελευταία 24ωρα στις συζητήσεις όλων μας και μας κάνουν να ξανασκεφτόμαστε γιατί και πώς δεν καταφέραμε να ζήσουμε ούτε ένα λεπτό ειρήνης, και που μοιάζουν με τα περσινά και τα... προπολεμικά... και με..., λέω πως η ευτυχία, ο καλός μήνας αν ατον ζήσουμε, θα είναι ο δρόμος προς την αλλαγή...
    Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάπου συναντηθήκαμε!
      Έρχομαι από την Revolución σου... ή, ίσως έχει μείνει εκεί.
      Να 'ναι έτσι ακριβώς ο Καλός Μήνας!

      Καληνύχτα!...

      Διαγραφή
    2. Ήταν ένας τρόπος να μιλήσω για όλα αυτά που γράφεις...

      Διαγραφή
  3. Κάπου θα ήθελα η κατάσταση στον κόσμο να είναι καλύτερη. Κάπου θα ήθελα στην χώρα μου να μην συμβαίνει τίποτα κακό. Κάπου θα ήθελα η δημοκρατία να μην αποτελεί μονάχα ένα κεφάλαιο της ιστορίας, να είναι γύρω μας, να την αναπνέουμε. Κάπου θα ήθελα η τέταρτη εξουσία να μην έχει πια εξουσία. Κάπου θα ήθελα η λαϊκή κυριαρχία να ήταν γεγονός. Κάπου θα ήθελα "οι ταμπέλες" να μην βρίσκουν ανταπόκριση και οι άνθρωποι να μην κρύβονται πίσω από μάσκες. Με φοβίζουν οι μάσκες στο έχω πει; Κάπου θα ήθελα να μπορώ να σου πω με στοιχεία πως όσα γράφεις, όσα γράφω και όσα γράφει κανείς για την πραγματικότητα είναι ψέματα. Μα μπορώ; Δεν μπορώ. Γιατί μιλάς την αλήθειας, λες όσα συμβαίνουν.
    Κι αυτό το "κάπου" όλο παλεύει να μην πνιγεί στα νερά της πραγματικότητας.
    Καλό μήνα γατούλα μου. Ας ελπίσουμε να είναι όμορφος και να μας φέρει όσα οι άλλοι δεν κατάφεραν❤

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διπλανούλα μου...
      Τι να συμπληρώσω ή τι να σχολιάσω σ' ό,τι έγραψες; Τι, σ' ένα νέο κορίτσι που φοβάται; Απαντήσεις δεν έχω. Θα μπορούσε να έχει η “λαϊκή κυριαρχία”.
      Αλλά δεν υπάρχει.

      Αμφιβάλλω, πλέον, αν υπάρχει “λαός”. Ξέρεις, “ψήλωσε η καβαλίνα μας”, που λένε, μεγαλοπιαστήκαμε. Αλλά δεν ενηλικιωθήκαμε.

      Από το '74 και πριν, θέλαμε δημοκρατία κι ελευθερία —αλλά δίχως να ματώσουμε. Άλλοι μάτωσαν, εμείς το κάναμε σημαία, εκείνοι έμειναν στα αζήτητα. Στην άκρη. Στο περιθώριο.

      Από το '74 και μετά, τη φέραμε (νομίζαμε) στο σπίτι τη Δημοκρατία... μωρό... αλλά δεν ξέραμε να το μεγαλώσουμε. Την αφήσαμε να τη μεγαλώσουν νταντάδες. Αμέτοχοι εμείς. 35 χρόνια νομίζουμε ότι καλομεγαλώνει το κοριτσάκι μας. Και δώσ' του “χα χα χα” και “χου χου χου” με τις νταντάδες εμείς. Κι η Δημοκρατία... κατάντησε σαν την Ελένη απ' το Κωσταλέξι.
      Άσε που στο μεταξύ οι νταντάδες σήκωσαν κεφάλι. Μας πεθάνανε το κοριτσάκι μας, μας πέταξαν κι έξω απ' το σπίτι...
      Καλά να πάθουμε. Αντί να κάνουμε ένα “ντου” να τις στείλουμε από 'κει που ήρθαν, καθόμαστε και περιμένουμε − “άντε, βρε παιδιά! Πότε, επιτέλους;” και κοιτάμε τριγύρω.
      Παράλληλα, αντί να πιάσουμε τα χέρια και να ορμήσουμε... αρχίζουμε, σαν τις παλιο-γειτόνισσες να μαλλιοτραβιόμαστε “δικιά σου ευθύνη, εσύ τις διάλεξες”, “τι λες, μαρή; Εσύ μας τις κουβάλησες!”, “ναι, λες κι οι δικές σου θα 'ταν καλύτερες...”

      Κι οι νταντάδες χαζεύουν το θέαμα από τα κλειστά παράθυρα του δικού μας σπιτιού, τρώνε και πίνουν τα δικά μας καλούδια... χασκογελούν με τη χαζομάρα μας, ξέρουν πως όσο εμείς φαγωνόμαστε, τόσο αυτές θα καλοπερνούν, τόσο λησμονούμε ότι αργοπεθαίνουμε, σαν το κοριτσάκι μας...

      Καλός μήνας, πια... μόνο αν θα 'ναι αγωνιστικός. Άλλο δεν παίρνει.

      Φιλιά πολλά, καλό μου!... ❤

      Διαγραφή
  4. Όλα αυτά για το Δεκέμβρη που μόλις μπήκε, θλιβεροί είμαστε, θλιβεροί, φοβισμένοι και κουρασμένοι... καλό μήνα γλυκιά μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. (...) Όσοι το χάλκεον χέρι
      βαρύ του φόβου αισθάνονται,
      Ζυγόν δουλείας ας έχωσι.
      Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία. (...)


      Μα, τίποτα να μη διδαχτούμε από τον Κάλβο...;

      Καλό μήνα, καλέ μου Tremens...

      Διαγραφή
  5. Για την κοπελίτσα δεν ήξερα, από σένα το έμαθα τώρα. Πόνεσε η ψυχή μου! Καλοτάξιδο το κοριτσάκι μας! Τους αλήτες... τους αλήτες! Να σαι καλά Ρουλάκι! Τα παιδιά και τα μάτα μας! Τα παιδιά και τα μάτια μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. [Παραδώσαμε τα “όπλα” μας στο σύστημα].
      Η αδιαφορία μάς αφοπλίζει. Και τότε, προτάσσουμε ασπίδες. Τα παιδιά μας.
      Αίσχος...


      Διαγραφή
  6. Η Ελλάδα τελεί υπό το καθεστώς χούντας. Οι μούντζες δεν σώνουν μια κατάσταση. Η κάλπη αν μη τι άλλο, είναι ένας τρόπος να δείξει ο λαός πόσα απίδια βάζει ο σάκος. Βαρέθηκα πια τις χλιαρές "επαναστάσεις" της μούντζας, άλλωστε, ο πρώτος που "δικαιούται" μια μούντζα, είναι ο καθρέφτης μας... Καλό μήνα είπα; :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 40% η αποχή στις Ευρωεκλογές.
      Είτε η κάλπη, πλέον, δεν αρκεί... είτε μας αξίζει να είμαστε καρπαζοεισπράκτορες.
      Πες μου... τι ερμηνεία να δώσω σ' αυτό το 40% ;!

      Ε, καλό μήνα! ;-)

      Διαγραφή
  7. Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς Ρούλα μου;
    Κάθε ένα θέλει μια τεράστια ανάλυση ξεχωριστά!
    Το σχόλιο της Πέτρας απαντάει στο σύνολο,,,, για μούντζες πρώτα από όλα είναι ο καθρέφτης μας!
    για όσο θα μαχόμαστε πάνω σε μια καρέκλα......

    φιλιά κοπέλα μου και καλό μήνα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λέω ότι καιρός είναι να ξεκρεμάσουμε τους καθρέφτες!
      Κι αντί να αυτομαστιγωνόμαστε*, να ρίξουμε και καμιά γερή “σφαλιάρα” στους κοιμισμένους. Δεν μπορεί, τόνοι μελάνης έχουν χυθεί για διάφορα “κουμπιά” και πώς θα τα ανακαλύψουμε... και δε θα βρούμε το “κουμπί” του κοιμισμένου;!

      *Δεν μαχόμαστε όλοι πάνω σε μια καρέκλα. Δεν είμαστε όλοι “επαναστάτες του πληκτρολογίου”. Ας μην αφήνουμε αυτούς που το κάνουν να μας τσουβαλιάζουν εξομοιώνοντάς μας με τη δική τους ποταπότητα.

      [Σου μεταφέρω στο περίπου, διάλογο από το κανονικό μου προφίλ στο fb. Γράφει ο τύπος ο εγώ-τα-ξέρω-όλα-κι-έχω-σε-όλα-δίκιο, λίγο μετά τις εκλογές: “αν δεν πάρουμε όπλα ν' ανοίξουμε κεφάλια, δε γίνεται τίποτα, όλα τ' άλλα είναι για τ* π*” και βεβαίως, όταν του είπα “κι εγώ μαζί σου, άντε, πάμε!” η απάντηση ήταν: “μα, δεν μιλάω για 'μένα! Εγώ δεν έχω λόγο να βγω στο δρόμο, έχω ψωμί να φάω!”
      Ξέρω πολλούς, σίγουρα θα ξέρεις κι εσύ και νομίζω, όλοι μας... τέτοιους τύπους. Κριτική σε όλους, για όλα... και στο “διά ταύτα”... κοτούλες λειράτες!
      Αυτούς εννοώ... :(
      Άλλωστε, οι πιο ηχηρές παρουσίες, συνήθως σιωπούν...]

      Πολλά φιλιά, Αριστέα μου!
      Καλό, δυναμικό και δημιουργικό μήνα! ❤

      Διαγραφή
  8. Ουφφφφφφφφφφ ποταμός Ρούλα μου.....ποταμός.......!!!!!! γεμάτος φωτιά, αλήθεια, δύναμη ο λόγος σου.........τον διαβάζω, τον ξαναδιαβάζω......αφουγκράζομαι τι λες, κουνάω το κεφάλι "δίκιο έχει....." σιγολέω......
    Δεν θέλω να προσθέσω τίποτα παραπάνω απ αυτά που έγραψες......απολύτως...με εκφράζουν.

    Καλό σου βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αναρωτιόμουν απόψε... στον τόπο μας, πιο πολλοί είναι οι άνθρωποι (κάτοικοι) ή οι ΜΑΤίτες...;
      [Ξεκάρφωτο...; Δεν ξέρω.]

      Καλό ξημέρωμα, Γιάννη.
      Σ' ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: