Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

6 Δεκέμβρη 2008 ... (φύλλα e−μερολογίου)

.

Ένα δεκαπεντάχρονο παιδί βρέθηκε σε λάθος τόπο, τη λάθος στιγμή. Δεν ήταν “ταραξίας”, δεν ήταν παρακρατικός, ήταν ο μαθητής που, μια μέρα πριν την εν ψυχρώ δολοφονία του, συζητούσε με τους συμμαθητές του για το μέλλον: «εγώ δεν είμαι σίγουρος τι θα γίνω... Ξέρω μόνο ότι θα γίνω διάσημος. Όλοι θα μάθουν τ' όνομά μου. Θα το δεις!...», έλεγε στη φίλη του την Άννα...

Είκοσι τέσσερις ώρες μετά, όλος ο κόσμος (κυριολεκτικά) μιλούσε γι' αυτόν... και μια ολόκληρη χώρα, άρχισε να σβήνει τα φώτα της ένα−ένα, για ν' αρχίσουν ν' ανάβουν οι φωτιές της αγανάκτησης, της αντίδρασης, της οργής... για έναν τόσο παράλογο θάνατο.

Αυτό είναι το γνήσιο vide-άκι της δολοφονίας (όχι το “άλλο”, το τροποποιημένο, το πειραγμένο... “αποκλειστικό”, που μεταδόθηκε από τα κανάλια και σχολιάστηκε από τα “παπαγαλάκια”...)

Στο βίντεο της δολοφονίας που πρόβαλε το δελτίο ειδήσεων του MEGA έχουν προστεθεί ήχοι που παραποιούν τα πραγματικά γεγονότα.

Το βίντεο δίνει την εντύπωση ότι πριν από την δολοφονία υπήρχαν επεισόδια, γεγονός που δεν έχει αναφερθεί από κανένα αυτόπτη μάρτυρα.
H Συσπείρωση Δημοσιογράφων Δούρειος Τύπος κι άλλες οργανώσεις απαιτούν από τον πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ και τη διεύθυνση του MEGA, να απαντήσουν ξεκάθαρα γιατί έγινε η επέμβαση στο βίντεο ντοκουμέντο της εκτέλεσης του 15χρονου μαθητή στα Εξάρχεια, στο οποίο εχθές 7/12
προστέθηκαν άσχετοι ηχογραφημένοι ήχοι μαζικών καταστροφών και συνθημάτων.
[Πηγή: Tvxs.gr, Δεκέμβρης 2008]

«Φώναζαν στα παιδιά “Τσογλάνια, ελάτε να σας δείξουμε!”. Γύρισαν για να σκοτώσουν. Ο αστυνομικός πυροβόλησε ευθεία μπροστά προς την παρέα των παιδιών. Αυτό που έγινε δεν έχει καμιά λογική και καμιά δικαιολογία».
— Φώντας Παπαδημητρίου

«Τον δολοφόνησαν εν ψυχρώ. Σοκαρίστηκα. Δεν πίστευα ότι σκοτώθηκε έτσι ένας άνθρωπος μπροστά στα μάτια μου. Και οι αστυνομικοί δεν έκαναν τίποτα. Απλά γύρισαν κι έφυγαν, περπατώντας όπως ήρθαν».
— Κώστας Λήλας

«— Τι γίνεται;
— Κυνηγιούνται εδώ και μισή ώρα.
— Πόσοι;
— Πεντε-έξι Μεσολογγίτες. Μικροί είναι. Τους χώθηκαν δύο.
Ε, δεν είμαστε καλά, έρχονται πίσω! Παιδιά, ξαναγυρίζουν πίσω!
— Πυροβόλησε; Τι κάνουν, ρε;»
— Αλεξάνδρα Τζαβέλλα


Για την υποκρισία των καναλιών, των καναλαρχ(ιδι)ών, των εφημερίδων και των δημοσιογραφ(ίσκ)ων, δεν καταδέχομαι να γράψω. Θα 'ναι σα να πετάω μια χαλασμένη σαβούρα, πάνω στο πτώμα και πάνω από τη μνήμη του παιδιού...

“Αποφάσισαν” να μιλήσουν για τη βία της Αστυνομίας τώρα, όταν τόσο καιρό, τόσα χρόνια, η ίδια αυτή “Αστυνομία” έχει γραμμένους στα παλαιότερα των υποδημάτων της τους πολίτες κι ασχολείται με τη “φύλαξη” και την “προστασία” των 300, αλλά και των... “ευεργετών” (ναι, οι μεγαλοκαρχαρίες του κεφαλαίου, θεωρούνται “ευεργέτες” και φυλάσσονται από την ΕΛΑΣ, πέρα από τους ιδιωτικούς αστυνομικούς τους οποίους πληρώνουν από την τσέπη τους).

Όμως, είναι η ίδια αυτή Αστυνομία που ξυλοφορτώνει τους μετανάστες στα ρυπαρά κρατητήρια − ουρητήρια, η Αστυνομία που μεταλαμπαδεύει τον τραμπουκισμό σε κάθε νέα φουρνιά, ανεξαρτήτως “εποχής”... η Αστυνομία που έχει κάνει μοτο της το “πρώτα ο Αστυνόμος και μετά ο Νόμος”... 

Αυτή η Αστυνομία, αυτό το Κράτος κι αυτά τα Κανάλια, τόσα χρόνια μας μιλάνε για μια χούφτα “γνωστούς − αγνώστους” που γκρεμίζουν την Αθήνα (συνήθως) ή τα γήπεδαॱ που χώνονται και διαβρώνουν τις διαδηλώσεις και τις πορείες, λεηλατώντας και καταστρέφοντας, κουκουλώνοντας —μαζί με τα πρόσωπά τους— τους μοχλούς που κινούν τα νήματα των δραστηριοτήτων τους.

Πού απευθύνονται;

Παλιά, στα “πέτρινα χρόνια”... χωρίς τα μέσα που διατίθενται σήμερα, χωρίς κάμερες, ηλεκτρονικούς ρουφιάνους, τηλεπικοινωνίες... ένας “αναρχικός” (= κομμουνιστής) να τολμούσε να περάσει από ή και προς τα σύνορα... τον είχαν βουτήξει, αυθωρεί και παραχρήμα! (Αποτελεσματικότατο το σύστημα!...)
Σήμερα, κατεβαίνουν αστακοί αρματωμένοι οι διμοιρίες των ΜΑΤ... με όλα τα σύγχρονα μέσα “πολέμου” και τα χημικά... και δεν μπορούν —λέει!— τόσα χρόνια, να βουτήξουν από το κεφάλι τους... “γνωστούς − αγνώστους”!...

Ποιους κοροϊδεύουν;


Καμμιά φορά ανοίγει η πόρτα σιγά σιγά και μπαίνεις.
Φοράς άσπρο, κάτασπρο κουστούμι και λινά παπούτσια.
Σκύβεις βάζεις στοργικά στη χούφτα μου 72 φράγκα και φεύγεις.
Έχω μείνει στη θέση που με άφησες για να με ξαναβρείς.
Όμως πρέπει να έχει περάσει πολύς καιρός
γιατί τα νύχια μου μακρύνανε και
οι φίλοι μου με φοβούνται.
Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες
έχω χάσει την φαντασία μου
και κάθε φορά που ακούω “Κατερίνα” τρομάζω.
Νομίζω ότι πρέπει να καταδώσω κάποιον.
Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε
πως είσαι εσύ.
Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες,
γιατί γράψανε ότι σου ρίξανε στα πόδια.
Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια.
Στο μυαλό είναι ο Στόχος
το νου σου ε;

— Κατερίνα Γώγου, “Τρία Κλικ Αριστερά” —

Απολύθηκε από τον "Ελεύθερο Τύπο" ο φωτογράφος της επίμαχης φωτογραφίας

Ο φωτογράφος του Ελεύθερου Τύπου Κώστας Τσιρώνης που τράβηξε τις φωτογραφίες των αστυνομικών να σημαδεύουν διαδηλωτές απολύθηκε από την εφημερίδα.

Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν την Κυριακή το απόγευμα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Ο Κ. Τσιρώνης τις παρέδωσε λιγο αργότερα στον διευθυντή της εφημερίδας Σεραφείμ Κοτρώτσο. Σύμφωνα με όσα είπε ο φωτογράφος στο Tvxs, o κ. Κοτρώτσος του δήλωσε στην αρχή ότι πρόκειται για μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία. Στη συνέχεια, όμως, του είπε ότι ήθελε να βεβαιωθεί ότι επρόκειτο πραγματικά για πυροβόλο όπλο και όχι για πιστόλι εκτόξευσης φωτοβολίδων. Ο φωτογράφος τον βεβαίωσε ότι πράγματι επρόκειτο για όπλο μάρκας Κλογκ 9 χιλ., από αυτά που δεν έχουν ασφάλεια. Προς επιβεβαίωση, του έδειξε μια ακόμη φωτογραφία στην οποία φαίνεται το κλείστρο του όπλου. Σε επικοινωνία που είχε το Tvxs μαζί του, ο κ. Κοτρώτσος δήλωσε ότι δεν μπορούσε να τις δημοσιεύσει πριν βεβαιωθεί από ειδικούς, καθώς επρόκειτο για εκρηκτικό πολιτικό θέμα.

Την Δευτέρα ρωτήθηκαν ειδικοί οι οποίοι βεβαίωσαν ότι επρόκειτο περί όπλου. Την ίδια μέρα το απόγευμα, ο Κ. Τσιρώνης ενημέρωθηκε από τους γραφίστες που σχεδιάζουν την εφημερίδα ότι οι φωτογραφίες είχαν αποσυρθεί από την πρώτη σελίδα του φύλλου που ετοίμαζαν για τη Τρίτη. Διαμαρτυρήθηκε στον προϊστάμενό του στο τμήμα των φωτορεπόρτερ, ο οποίος του είπε ότι οι φωτογραφίες «ίσως δημοσιεύονταν στις μέσα σελίδες». Η συζήτηση έγινε παρουσία πολλών δημοσιογράφων που επιβεβαίωσαν στο Tvxs τη στιχομυθία. Στην ίδια συζήτηση, ο φωτογράφος είπε ότι η είδηση πως υπάρχουν αυτές οι φωτογραφίες είχε ήδη διαρρεύσει και ότι, αν δεν δημοσιεύονταν στη πρώτη σελίδα, η εφημερίδα θα έχανε μια μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία.

Τελικώς, οι φωτογραφίες δημοσιεύθηκαν την Τρίτη στις μέσα σελίδες της εφημερίδας, ενώ ήδη είχαν διαρρεύσει σε διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία και κυκλοφορούσαν στο διαδίκτυο. Ο φωτογράφος ειδοποιήθηκε να μην καλύψει τη κηδεία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και λιγο αργότερα τού ανακοινώθηκε η απόλυσή του. Ο Σ. Κοτρώτσος δήλωσε στο Tvxs ότι είχε πρόθεση να δημοσιεύσει τις φωτογραφίες και ότι ο φωτορεπόρτερ απολύθηκε γιατί παραβίασε το αποκλειστικό του συμβόλαιο με τον «Ελεύθερο Τύπο» διαρρέοντας τις φωτογραφίες. Ομως ο φωτογράφος υποστηρίζει οτι πρόκειται για απόπειρα πολιτικής λογοκρισίας. Λέει ότι ο ίδιος δεν ειναι υπεύθυνος για τη διαρροή, καθώς πολλοί εργαζόμενοι στην εφημερίδα είχαν πρόσβαση στις φωτογραφίες μετά τη παράδοση τους. Πρόσθεσε ότι, αν δεν είχαν διαρρεύσει, «δεν θα δημοσιεύονταν ποτέ».

Μετά τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών, η αστυνομία ανακοίνωσε ότι διεξάγει έρευνα για το περιστατικό. Κανείς δεν έχει έρθει σε επαφή με τον φωτογράφο.
[Πηγή: Tvxs.gr, Δεκέμβρης 2008]

Ένα κείμενο...


ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΛΕΞΗ

(του Γιώργου Κρανιώτη)

Η λέξη συγγνώμη έχει χαθεί από το λεξιλόγιο των ανθρώπων πια!
Από το Σάββατο και μετά, ακούω πολλά για το ποιος φταίει για το θάνατο του 15χρονου Αλέξη. Ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του!
Έτσι ψυχρά! Η Ελλάδα χωρίστηκε σε εισαγγελείς της καφετέριας, του καναπέ και των τηλεοπτικών παράθυρων! Όχι φίλοι εισαγγελείς Νεοέλληνες !
Εγώ δε θα παίξω το παιχνίδι της νέας τάξης πραγμάτων που δημιουργεί ένα επεισόδιο για να μας σερβίρει μετά τη δικιά της λύση!
Δε θα χωριστώ μέσα μου σε αναρχικό και μπάτσο!

Απλά ήθελα να πω σαν άνθρωπος, σα γονιός, μα πιο πολύ σα πολίτης του καναπέ ένα μεγάλο συγγνώμη στο παιδί αυτό που δε το ξέρω, αλλά που θα μπορούσε να ήταν παιδί μου!!

Συγγνώμη Αλέξη που στα δεκαπέντε σου σε σκότωσα με την αδιαφορία μου!
Συγγνώμη Αλέξη που ξέχασα να υποσχεθώ στον εαυτό μου, όταν κι εγώ έκανα τα δικά μου πολυτεχνεία σχεδόν στην ηλικία σου, ότι δε θα επιτρέψω, όταν βγω από τα κάγκελα του πολυτεχνείου, να γίνω καναπεδοκεφτες!!!!
Συγγνώμη Αλέξη που επέτρεψα να πλημμυρίσουν πάλι τα πεζοδρόμια από νταήδες αστυνομικούς! Συγγνώμη Αλέξη που σου στέρησα μια κοινωνία αξιών!
Συγγνώμη Αλέξη που σου έφτιαξα ένα κόσμο για να ζήσεις, γεμάτο χοντρομπαλάδες πατεράδες των επιτοκίων και ξανθομαλλούδες μανάδες του Hondos center!
Συγγνώμη Αλέξη που σου έφτιαξα ένα σχολείο παραγωγής κιμά και όχι παραγωγής γνώσης.
Συγγνώμη Αλέξη που σε περιέλουσα με μοναξιά!
Συγγνώμη Αλέξη που σου έκαψα τα όνειρά σου για ένα κόσμο δίκαιο, φτιάχνοντας ένα γιαλαντζί κόσμο πλαστικής χλιδής!
Συγγνώμη Αλέξη που σου έφτιαξα στα 12 σου ένα δωμάτιο που θυμίζει NASA με τα τόσα ηλεκτρονικά που έχει εκεί μέσα, για να σε αποφύγω, γιατί φοβάμαι τις ερωτήσεις σου!
Συγγνώμη Αλέξη που σου στέρησα το δικαίωμα στην εργασία και εσύ ξέρεις πως, ο,τι και να γίνεις στη ζωή σου, θα είσαι άνεργος ή θα παίρνεις 700 ευρώ!
Συγγνώμη Αλέξη που δε σου μίλησα ποτέ για τίποτα άλλο, εκτός από μπάλα και γκόμενες!
Συγγνώμη Αλέξη που σε άφησα μόνο σου στους δρόμους, να διεκδικείς το δικαίωμα σου για ένα κόσμο καλύτερο, με τον άτσαλο τρόπο που εσύ ξέρεις.
Συγγνώμη Αλέξη που δε σου έμαθα οτι καίγοντας ένα αυτοκίνητο, η την επιχείρηση ενός κακομοίρη μικροαστού που κι αυτός υποφέρει από το ανάλγητο κράτος, δε καταφέρνεις τίποτα!
Συγγνώμη Αλέξη που δε σε προφύλαξα ηθικά, ψυχικά και σωματικά από τα καθάρματα τους προβοκάτορες που εκμεταλλεύονται τη μοναξιά σου και τη τεστοστερόνη σου για να περάσουν τα δικά τους ανόσια σχέδια!
Που, ξέροντας ότι αυτός ο κόσμος που σου φτιάξαμε σε πνίγει, σε ωθεί να τα "χώνεις" σε λάθος κατευθύνσεις, για να εξυπηρετηθεί η ανάγκη του συστήματος να πειστούν οι καναπεδοκεφτεδες να κατηγορήσουν εσένα κι όχι τον υπαίτιο που σου όπλισε το χέρι η το στόμα!

Όχι φίλε Αλέξη!
Αυτοί που σε ωθούν να ανατινάξεις ένα αυτοκίνητο ενός μεροκαματιάρη, που ακόμα το χρωστάει στις τράπεζες του συστήματος που υπηρετούν, είναι οι ίδιοι που κατασκευάζουν τις ξανθούλες με τα μπουτάκια που τραγουδάνε, που κατασκευάζουν τα πλαστικά όνειρα της χαυνιτιδας, που σου πλασάρουν τα ναρκωτικά, που σου καταστρέφουν τη πατρίδα κάνοντάς την εχθρική απέναντι σου!

Έχεις δίκιο φίλε Αλέξη!

Σε ποια πατρίδα, σε ποιο θεό και σε ποια οικογένεια να πιστέψεις με το δεκαπεντάχρονο μυαλό σου?
Στα έχουν κάνει όλα ρημαδιό!
Οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι παπάδες, οι δάσκαλοί σου, ο κόσμος σου, εγώ ο ίδιος σα πολίτης αυτής της χώρας, ή μάλλον αυτού του απέραντου καναπέ!
Μέσα σου έχουν καταρρίψει κάθε έννοια δικαίου και αγώνα!
Σε βομβαρδίζουν από το πρωί ως το βράδυ με στείρα γνώση και μετά σου λένε, "δες τηλεόραση για να σου πούμε οτι όσο και να διαβάζεις, άμα δε γίνεις αχαχούχα ξανθιά δε θα επιβιώσεις"!

Εμείς οπλίσαμε ευαίσθητε Αλέξη το στόμα σου με τη βρισιά στο μπάτσο και το όπλο του μπάτσου εναντίον σου!
Γιατί ούτε αυτός έπρεπε να είναι μπάτσος, ούτε εσύ εκείνη την ώρα εκεί που ήσουν!
Συγγνώμη φίλε Αλέξη για όλα αυτά και άλλα τόσα που δε μου έρχονται αυτή τη στιγμή στο μυαλό! Νοιώθω τύψεις σαν πολίτης αυτής της χώρας για το χαμό σου!

Νοιώθω, αν και δε σε ξέρω, σα να έχασα δικό μου παιδί!
Εσύ είσαι το θύμα, είτε ζούσες προχτές είτε τώρα που είσαι νεκρός!
Εμείς φταίμε. Οι μεγάλοι που έχουμε χωριστεί σε καναπεδοκεφτέδες και θεωρητικούς μιας καλλίτερης κοινωνίας που στη πράξη δε την εφαρμόζουμε ούτε στα σπίτια μας!
Εμείς φταίμε, που έχουμε το μπάτσο μέσα μας και το παίζουμε επαναστάτες μόνο στα τσοντοκαναλα του ίντερνετ και της τηλεόρασης μας!
Εμείς φταίμε που σε κάναμε να μη ξέρεις που να τα "χώσεις", γιατί σε παρατήσαμε μόνο σου χωρίς ιδανικά και χωρίς ελπίδα!

Όλοι εμείς είμαστε οι φονιάδες των ονείρων σου!

Εμείς είμαστε αυτοί που ανεχόμαστε νταήδες αστυνομικούς να "ελέγχουν" περιοχές!
Εμείς φταίμε που ανεχόμαστε ένα τέτοιο κράτος!
Εμείς φταίμε για τα χτεσινά δακρυγόνα!
Εμείς φταίμε για τις χτεσινές μολότοφ!
Εμείς φταίμε που κάνουν οι προβοκάτορες το πολυτεχνείο κόλαση!
Εμείς φταίμε που ανεχόμαστε τους προβοκάτορες να καίνε μαγαζιά κι αμάξια!
Εμείς φταίμε που δε μιλάμε, όσο και να μας βιάζει αυτό το αισχρό και ανάλγητο κράτος!

Συγγνώμη Αλέξη!
Αν κάποιος έπρεπε να ήταν στη θέση σου, αυτός θα έπρεπε να ήμουν εγώ, ο "καθώς πρέπει" πολίτης, μαζί με το καναπέ μου κι όχι εσύ!
Αν κάποιος έπρεπε να τους πει "ΦΤΑΝΕΙ ΡΕ! ΩΣ ΕΔΩ Η ΕΝΟΧΗ ΣΙΩΠΗ!" ήμουν εγώ κι όχι εσύ!
Εύχομαι ο θάνατός σου να μας δώσει έστω και μια σταγόνα αφύπνισης από το λήθαργό μας!
Ντρέπομαι για μένα και τη κοινωνία μας!
ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΓΝΩΣΤΕ ΜΙΚΡΕ ΜΟΥ ΦΙΛΕ ΑΛΕΞΗ!!!!
ΣΥΓΝΩΜΗ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ!!!!

Μία απάντηση...


Ωραίο το κείμενο του Κρανιώτη... δε λέωॱ βολική και η «Συγγνώμη»... Είμαι σίγουρη ότι οι περισσότεροι θα κολλήσετε μιαν ακόμη «Συγνώμη», ένα “+10”, ή “+1000”, θα σκεφτείτε “έτσι είναι! Καλά τα λέει!” και μια ώρα ή μια μέρα μετά, μόλις βεβαιωθείτε ότι έχει καταλαγιάσει ο ντόρος και ο κουρνιαχτός, θα ξεχυθείτε στα shopping centers («ε, έρχονται και Χριστούγεννα, βλέπεις...») μ' ένα μισοένοχο (το πολύ πολύ...) ή παντελώς απενοχοποιημένο (το πιθανότερο!...) ύφος, φροντίζοντας να αδειάσετε τα πορτοφόλια σας και να γεμίσετε το “ευτυχισμένο σπίτι” σας και τους εξίσου “ευτυχισμένους φίλους” σας με δώρα...

Επειδή... “η ζωή συνεχίζεται” και μετά τη δολοφονία του Αλέξη, θα κάνετε login στις safe σελίδες του web banking, ή του χαρτοφυλακίου σας και θα τσεκάρετε ανά λεπτό το δείκτη του ΧΑΑ, τον Dow, τον Nasdaq, τον Nikkei, θ' αρχίσετε να στέλνετε ομαδικά στην friends list σας, ανέκδοτα και funny pictures... ενώ την ίδια στιγμή, η “ξανθομαλλούσα σύζυγός” σας (που λέει κι ο Κρανιώτης πιο πάνω —κάτι θα ξέρει αυτός!) θα “κάνει μαλλί / νύχια / φρύδια” σε κάποιο beauty center και το καθ' ομοίωσιν βλαστάρι σας, θα σαπίζει σε μια design−άτη καρέκλα καφετέριας της (γνωστής) Πλατείας ή του The Mall...

Επειδή εσείς είστε “η γενιά του Πολυτεχνείου” (αλλά πόσοι από 'σας ήσασταν μέσα, άραγε...;) φροντίσατε να κολλήσετε τα γαλόνια και τα διακριτικά της αντίστασης της γενιάς σας και να τα περιφέρετε σα σκονισμένα μετάλλια —άλλοθι, σε όσους σας μέμφονται για το βόλεμα και την απραξία σας.

Επειδή “ενηλικιωθήκατε”, τώρα πια δεν ψηφίζετε κατά συνείδησιν, ή από ιδεολογία, αλλά κατά 'κει που γέρνει το συμφέρον σας (το προσωπικό σας συμφέρον) κι αν γίνει αναφορά στους αγώνες, σαν τον «Ιδανικό κι Ανάξιο Εραστή», χαμογελάτε ειρωνικά... “ήταν μια λόξα νεανική, μα τώρα έχει περάσει”, λέτε...

Επειδή δεν σας έχω “τρακάρει” ούτε σε μία διαδήλωση, πορεία, ακτιβιστική οργάνωση...
Επειδή σας βλέπω —αντίθετα— να κρατάτε τη μύτη σας και να γυρνάτε την πλάτη σας, οποτεδήποτε ζητηθεί η συμμετοχή, η βοήθεια ή έστω η γνώμη σας για τους μετανάστες, τους κοινωνικά περιθωριοποιημένους, τους άστεγους, τις —όποιες— μειονότητες, αλλά και τα ανθρώπινα δικαιώματα, το περιβάλλον, το ασφαλιστικό, τους συνταξιούχους, τους άνεργους... 
...Βλέπω τα παιδιά σας (όσα δεν έχουν ισοπεδωθεί από την προεφηβεία κιόλας, στα πρότυπα και στα καλούπια που εσείς τους επιβάλλετε) να ψάχνονται μόνα τους, σ' ένα δρόμο τόσο κοντινό αλλά παράλληλο από τον δικό σας (χαμπάρι δεν παίρνετε πότε η απόσταση μεγαλώνει, πότε οι δύο ευθείες χάνουν η μια την άλλη και στρέφονται σε αντίθετες κατευθύνσεις) ή τα παρακολουθώ έντρομη να Ecstasy−άζονται ή να μουντζουρώνουν τα μούτρα τους και να “δηλώνουν” emo...

Μη μου το παίζετε “θλιμμένοι” και μεταμελημένοι, λοιπόν, εσείς όλοι οι μπανιστηρτζήδες των καναλιών, οι «έχουμε−κάνει−αγώνες−εμείς!» που όμως, τους εξαργυρώσατε με μιαν executive, managerial θέση κι έναν απαγορευτικό (για τα μάτια αλλά και τη φαντασία, ακόμη, του πολύ κόσμου) μισθό και μόνο σας μέλημα είναι πια να “καλουπώσετε” τους ανθρώπους βάσει των δικών σας δεδομένων, χαρακτηρίζοντας όποιον ξεφεύγει από το μαντρί σας, ανόητο ή γραφικό ή περιθωριακό, ή αιθεροβάμονα...

Ευτυχώς ή δυστυχώς, κάποιοι δε φάγανε τη φόλα, δεν τους νοιάζει η δική σας “επιτυχία” και καταξίωση, δεν τους ενδιαφέρουν οι τίτλοι και οι ετικέτες, οι τραπεζικοί λογαριασμοί, οι μετοχές, τα social events, τα μουράτα αυτοκίνητα και τα φιρμάτα ρούχα, παλεύουν μ' όποιον τρόπο μπορούν όπου μπορούν και όσο μπορούν... αλλά παλεύουν. Αυτοί, που δεν έχουν τίποτα να χάσουν —παρά μόνο “λιγοστεύουν” μέρα με τη μέρα, από τον αέρα που εσείς τους στερείτε με τη μπόχα της illustrated κοινωνίας σας— έχουν τη μαγκιά αλλά και κάθε δικαίωμα να κρατήσουν το χέρι και των δικών σας παιδιών όταν θρηνούν Αλέξανδρους...

...Μια Μαρτυρία


 «Δεν τον σκότωσαν... Τον δολοφόνησαν εν ψυχρώ»


Καρέ καρέ ο 15χρονος Νίκος Ρ., ο φίλος του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, που ήταν μαζί του στα Εξάρχεια, καταρρίπτει όλα τα επιχειρήματα του κατηγορουμένου ειδικού φρουρού Επαμ. Κορκονέα, ότι δήθεν το τραγικό συμβάν ήταν ένα απλό ατύχημα: «Τον Αλέξανδρο», λέει στο τέλος της κατάθεσής του, «δεν τον σκότωσαν. Τον δολοφόνησαν εν ψυχρώ...».

Ο Νίκος περιγράφει ότι είχαν κατέβει στην οδό Τζαβέλλα κι ότι δεν ήταν μέρος κάποιας παρέας, ούτε έριξαν εκείνοι το πλαστικό μπουκάλι. Και το κυριότερο οι δύο αστυνομικοί σημάδεψαν με τα δυο τους χέρια τα δυο παιδιά, που έτρωγαν στον πεζόδρομο. Πυροβολήθηκαν διότι, απλώς, βρέθηκαν εκεί μπροστά.

Ολη η κατάθεση του 15χρονου, που γλίτωσε κι αυτός από θαύμα, έχει ως εξής:

«Πηγαίνω στη Α' Λυκείου στο Δημόσιο Λύκειο του Ψυχικού. Τον Αλέξανδρο ή Gregory, όπως τον φωνάζαμε χαϊδευτικά, από το επίθετό του, τον γνώριζα από την Τετάρτη Δημοτικού. Πηγαίναμε στο ίδιο σχολείο. Μέχρι την Πρώτη Γυμνασίου δεν κάναμε κολλητή παρέα. Από την Α' Γυμνασίου, όμως, μέχρι και χθες που τον σκότωσαν, είμαστε κολλητοί».

* Χθες 6-12-2008 βρεθήκατε με τον Αλέξανδρο;

... Εγώ χθες γύρω στις 17.50 πήγα σε ένα φίλο μου δίπλα στον σταθμό Λαρίσης. Πριν πάω εκεί, όμως, είχα μιλήσει με τον Αλέξανδρο. Μου είπε ότι θα πήγαινε στον αγώνα πόλο... Του είπα να με πάρει τηλέφωνο όταν θα τελείωνε ο αγώνας για να βρεθούμε στην οδό Μεσολογγίου, στα Εξάρχεια. Θα πήγαινε στον αγώνα με τον φίλο του Νίκο Φ. και τον Π. Χ. Ανά τακτά διαστήματα δίναμε εκεί ραντεβού. Είχαμε σκοπό, στη συνέχεια, να ανεβούμε στον Φάρο Ψυχικού, να βρούμε τους φίλους μας από τα παλιά μας σχολεία για να διασκεδάσουμε μαζί γιατί χθες γιόρταζα.

* Τελικά, ο Αλέξανδρος σου τηλεφώνησε όταν έληξε ο αγώνας. Πού θα πήγαινε;

— Ναι, μου τηλεφώνησε και μου είπε να ξεκινήσω και θα ξεκινούσε και αυτός από το γήπεδο... Απ' ό,τι βλέπω στο κινητό μου η κλήση του Αλέξανδρου έγινε στις 19.10.

* Πότε συναντηθήκατε με τον Αλέξανδρο στην οδό Μεσολογγίου στα Εξάρχεια;

— Δεν θυμάμαι ακριβώς. Γύρω στα 45 λεπτά πριν από το περιστατικό. Από το σπίτι του φίλου μου πήγα με τα πόδια. Ανέβηκα την Ηπείρου (αν δεν κάνω λάθος), στο Μουσείο πήγα δεξιά, αριστερά επάνω στη Στουρνάρη μέχρι την πλατεία δεξιά και δέκα μέτρα μετά είναι η Μεσολογγίου... Τον περίμενα 3-4 λεπτά.

* Οταν ήρθε τι κάνατε;

— Με το που ήρθε πήγαμε σε ένα ψιλικατζίδικο δέκα μέτρα πιο πάνω και αγοράσαμε κάτι να φάμε και δύο αναψυκτικά... Γυρίσαμε πάλι στον πεζόδρομο της Μεσολογγίου για να φάμε και να συζητήσουμε.

* Πού ακριβώς καθήσατε;

— Καθήσαμε εκεί στην είσοδο μιας πολυκατοικίας στη συμβολή Μεσολογγίου και Τζαβέλλα, στην αριστερή πλευρά που κοιτάμε την οδό Ζωοδόχου Πηγής. Εκεί έχει τρία κάγκελα στον πεζόδρομο όπου μπορείς να καθήσεις. Εκεί καθήσαμε. (Στο σημείο αυτό δείχνουν στον μάρτυρα εκτυπωμένο χάρτη της περιοχής). Φάγαμε αυτά που είχαμε αγοράσει και ξαφνικά, όπως συζητούσαμε, ακούσαμε ένα μπαμ δυνατούτσικο. Αρκετά κοντά σε μας, για να ακούσουμε και αρκετά μακριά για να μην καταλάβουμε τι είχε γίνει. Δεν δώσαμε σημασία...

* Είδατε λάμψη να συνοδεύει το μπαμ που μου περιγράφεις;

— Οχι, γιατί από την κατεύθυνση που ακούστηκε το μπαμ εμείς δεν είχαμε οπτική επαφή, διότι μπροστά μας ήταν τοίχος... Για να δεις τι συμβαίνει στην οδό Ναυαρίνου πρέπει να φύγεις στη μέση του πεζόδρομου της Τζαβέλλα.

Μετά από ενάμισι λεπτό ακούστηκε από 4-5 περαστικούς «κατεβαίνουνε οι μπάτσοι, κάτι έγινε...». Από περιέργεια, λοιπόν, και εγώ με τον Αλέξανδρο, πήγαμε στη μέση της οδού Τζαβέλλα να δούμε τι είχε συμβεί. Απόσταση 2-3 μέτρα μακριά... Οταν βγήκαμε στη μέση του πεζόδρομου είδαμε από απόσταση 15-20 μέτρων δύο αστυνομικούς. Αυτοί βρίσκονταν ακριβώς στη συμβολή των οδών Ζωοδόχου Πηγής και Τζαβέλλα. Ο ένας ήταν πιο ψηλός από τον άλλον. Στη συνέχεια σταμάτησαν στη συμβολή των δύο δρόμων... Μπροστά μας δεν υπήρχαν άλλοι. Ο Αλέξανδρος ήταν μπροστά μου και πίσω δεξιά τους ήμουν εγώ. Οταν οι αστυνομικοί στάθηκαν στη Ζωοδόχου Πηγής και Τζαβέλλα είχαν τα χέρια τους, αριστερό ή δεξί δεν θυμάμαι, πάνω στα όπλα που ήταν μέσα στη θήκη τους που κρέμεται από τη ζώνη. Κάποιος από πίσω μου πέταξε ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι και φυσικά δεν έφτασε στους αστυνομικούς. Ξέχασα να σας πω ότι με το που είδα τους αστυνομικούς, αυτοί άρχισαν να βρίζουν εμένα και τον Αλέξανδρο και έλεγαν «θα σας γ... την Παναγία, ελάτε να σας δείξω ποιος είναι ο μάγκας» και άλλα τέτοια. Τα παιδιά πίσω μάς φώναζαν «κάντε πίσω» και «άντε στο διάολο...» στους αστυνομικούς...

Με το που έριξε κάποιος το πλαστικό μπουκάλι οι αστυνομικοί, και οι δύο αν δεν κάνω λάθος, έβγαλαν τα όπλα από τις θήκες, σημάδεψαν προς τα εμπρός, δηλαδή προς το μέρος που βρισκόμουν εγώ, ο Αλέξανδρος και ο άλλος και ακούστηκαν τρεις συνεχόμενοι πυροβολισμοί. Ξέχασα να σας πω ότι είμαι σίγουρος ότι ο ένας από τους δύο αστυνομικούς κρατούσε το όπλο με τα δυο του χέρια. Τους είδα -και είμαι απόλυτα σίγουρος- ότι οι αστυνομικοί δεν πυροβολούσαν ούτε προς τα επάνω, ούτε προς τα κάτω. Σημάδεψαν προς το μέρος μας και πυροβόλησαν!

Ο Αλέξανδρος έπεσε κάτω, αν δεν κάνω λάθος στον πρώτο ή στον δεύτερο πυροβολισμό, σίγουρα πάντως πριν από τον τρίτο... Μετά δεν κατάλαβα και πολλά πράγματα. Ο κόσμος φώναζε και κάποιοι σήκωσαν την μπλούζα του Αλέξανδρου. Είδα ότι είχε μια τρύπα στη μέση του θώρακα και λίγο προς την καρδιά. Είχε βγάλει και αίμα...

Να σας πω ακόμα ότι οι αστυνομικοί που πυροβόλησαν με το που είδαν τον Αλέξανδρο να πέφτει, έφυγαν. Δεν θυμάμαι προς ποια κατεύθυνση... Στη συνέχεια ήρθε το ΕΚΑΒ και πήρε τον Αλέξανδρο νεκρό. Το λέω γιατί δεν είχε σφυγμό και έβγαλε αίμα από το στόμα...

* Τι φωτισμό είχε εκεί που μας περιέγραψες το περιστατικό;

— Παρ' όλο που είχε πέσει η νύχτα είχε φως από τις λάμπες στους στύλους που φωτίζουν αλλά και από τα μαγαζιά... Μόνο μία λάμπα δεν λειτουργούσε, αριστερά του Αλέξανδρου...

* Θέλεις να μας πεις κάτι άλλο για όλα όσα ξέρεις εσύ;

— Το μόνο που θέλω να σας πω είναι ότι τον Αλέξανδρο δεν τον σκότωσαν. Τον δολοφόνησαν εν ψυχρώ...

______________________________________________________
Της Γιάννας Παπαδάκου
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ − 14.12.2008

...Μία φωτογραφία


Μπάτσοι και... γνωστοί-άγνωστοι [κουκουλοφόροι και μη], μια παρέα!

...Οι γραφίστες στο πνεύμα των ημερών






...Κι ένας δρόμος με τη δική του ιστορία (;)




Βρισκόμαστε έξι χρόνια μετά. Και θέλω να σου πω πέντε πραγματάκια, τα οποία ίσως έπρεπε να στα είχα γράψει από την αρχή.
• Όλα τα παραπάνω, τα συγκέντρωσα εκείνον τον Δεκέμβρη, από τις 6 που ο Κορκονέας δολοφόνησε τον Αλέξανδρο, μέχρι και, περίπου τις 20; 22; Εκεί γύρω.
• Οι μαρτυρίες των αυτοπτών μαρτύρων, προέρχονται από τις εφημερίδες (έντυπες και ηλεκτρονικές εκδόσεις) των ημερών εκείνων.
• Τις δημιουργίες των γραφιστών, τις έλαβα με e-mail από φίλους γραφίστες, στους οποίους τις είχαν στείλει (μάλλον) οι δημιουργοί τους ή άτομα από τον ευρύτερο “κύκλο” των γραφιστών. Εάν γνωρίζεις με βεβαιότητα κάποιο/ους δημιουργό/ους, μετά χαράς να προσθέσω το όνομά του/ς.
• Το κείμενο του Γιώργου Κρανιώτη το δημοσίευσε στο forum της Roula συνεργάτης μου (εκείνη την εποχή), με ιδιαίτερη έπαρση. Ήταν ένας εκ των... κριτών των πάντων! Εξ ου και η δική μου “εν θερμώ” απάντηση. Ο... στόχος ήταν συγκεκριμένος, είχε ονοματεπώνυμο (!) αλλά στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια ολόκληρη κατηγορία. Θα έχεις συναντήσει τέτοιους ανθρώπους, ενδεχομένως θα έχεις θυμώσει όσο εγώ ή και περισσότερο.

••• Την ιδιαίτερη προσοχή σου, σε παρακαλώ!...•••
Ο 15χρονος Νίκος Ρ. (Μία μαρτυρία) είναι, βεβαίως, ο Νίκος Ρωμανός...
ΚΕΙΜΕΝΟ − ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ © Roula the Cat | Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014, 05:27

11 σχόλια:

  1. Ρούλα, αυτές τις μέρες ντρέπομαι πιο πολύ, από ο,τι όλες τις υπόλοιπες...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ρούλα θεωρώ ότι το σημερινό σου θέμα "τσακίζει κόκαλα".......!!!
    Ιστορικά, πολιτικά, κοινωνικά και συναισθηματικά έχει τη δική του ύψιστη αξία, που δυστυχώς κανένα επαγγελματικό μέσο δεν θα ανεβάσει πλην των ...γνωστών κινηματικών χώρων.
    Θεωρώ τη συνεισφορά σου στο θέμα αυτό συγκλονιστική καθώς πέραν από το συναίσθημα αναδεικνύει και την πολιτική πραγματικότητα.
    Ρούφηξα λοιπόν το θέμα σου με όσο σεβασμό και φόρτιση μπορούσα να αντέξω.
    Υποκλίνομαι στη σκέψη σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανατριχιαστικό, αλλά αληθινο....
    Καλό Σαββατοκύριακο
    Φιλια :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σε διάβασα το μεσημέρι αλλά έχω μαζέψει τόσα πολλά..... αδυνατώ να "μιλήσω", για αυτό σιωπηρά το έχω ρίξει στις δημιουργίες....
    Τι να γράψει κανείς; Ό,τι κι αν πούμε εμείς δεν θα αλλάξει...όσο κι αν υποφέρουμε, αγανακτούμε οργιζόμαστε! Λυπάμαι που μένω τόσο μακριά, που στον τόπο μου δεν ξεχύνεται κανείς στους δρόμους να βγω, να νιώσω λίγο ότι αναπνέω!
    Διαβάζω τελευταία τόσο τρελά πράγματα κι από ανθρώπους που γνωρίζω κι εκτιμώ. Αν μορφωμένοι άνθρωποι λένε "γίνονται φασαρίες και τόσος ντόρος για έναν εγκληματία που βρήκε την απεργία πείνας για να βγαίνει έξω" "παιδάκια ΒΠ που τα σπάνε για να γεμίσει ενδιαφέρον η ζωή τους" τι να πω; Μόνο ότι θλίβομαι!
    Είμαι πολύ στεναχωρημένη μόνο αυτό μπορώ να αφήσω εδώ ....

    Καλό βράδυ Roula μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πέτρα, Γιάννη, Αριάδνη, Αριστέα...

    ...Δεν ήξερα τι να γράψω σε καθέναν ξεχωριστά...
    Όλοι εσείς, κι εγώ μαζί σας... γράψαμε το σημερινό κείμενο.

    Σας ευχαριστώ και σας φιλώ όλους!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Και γυρνάμε πίσω και βλέπουμε πόσο προμελετημένα ήταν όλα αυτά... πόσο μαγειρεμένα. Οι χαϊδεμένοι στόκοι της ασφάλειας, δασκαλεμένοι να βάράν στο ψαχνό όποιον δεν γράφει στο κούτελό του ΔΑΠιτης... Δεν πειράζει καλά που υπάρχει και ο Σφακιανάκης και βρίζει τους πολιτικούς.... γκούχου, γκούχου...

    Κάθε Σεπτέβρη πλέον θυμόμαστε τον Παύλο, κάθε Δεκέμβρη τον Αλεξάκη, προφανώς ο κόσμος περιμένει να συμπληρωθει το ημερολόγιο.. και ίσως να αντιλυφθεί τι παίζει..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Βλέπεις σήμερα, 6 χρόνια μετά, να έχει αλλάξει κάτι;
    Η ίδια μπατσο-νοοτροπία, οι ίδιοι κουκουλοφόροι σε αγαστή συνεργασία με τους μπάτσους, οι ίδιοι καναλάρχες, οι ίδιοι δημοσιογράφοι, οι ίδιοι πολιτικοί, οι ίδιες πολιτικές αναζητούν το νέο θύμα.
    Με τον Ρωμανό δεν θα τους "βγει". Τον περίμεναν κότα και τους βγήκε λιοντάρι.
    Κάποιον όμως θα σκοτώσουν στα μουλωχτά για να ξαμολύσουν πάλι τις ορδές των Ορκ για πλιάτσικο και να συσπειρώσουν τους ...νοικοκυραίους στην κάλπη.
    Παλιές δοκιμασμένες συνταγές, απευθείας από τα μπουντρούμια του ΕΑΤ-ΕΣΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πέτρο, ναι. Έχει αλλάξει. Προς το χειρότερο.
      Προσθέτω στο: “Η ίδια μπατσο-νοοτροπία, οι ίδιοι κουκουλοφόροι ... πολιτικές” και: οι ίδιοι πολίτες...
      Έχω γράψει/προσθέσει αρκετά, στα σχόλια της σημερινής ανάρτησης...

      Διαγραφή
  8. Α, θα ξανάρθω αύριο εδώ....έχει πολλή μελέτη!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στο μυαλό είναι ο στόχος...και μάλλον τον βρήκαν αυτόν τον στόχο και όχι σημαδεύοντας με όπλα...απλά τους αποκοίμισαν γλυκά όλους, τους και καλά "νομοταγείς" (εδώ γελάμε κανονικά, αλλά που όρεξη για γέλια) και βλέπουν και ακούν μόνο αυτά που θέλει το σύστημα...
      Και φοβήθηκαν λέει τον "παλιοτρομοκράτη" που θα τους απειλούσε την ζωή....ποια ζωή?
      Και ποιος είναι μεγαλύτερος τρομοκράτης τελικά, αν δεν είναι το ίδιο το σύστημα?...όταν λέω εγώ πως οι βολεμένοι τα βλέπουν όλα αλλιώς...και πώς να μην τα δουν αλλιώς?...αφού στο σύστημα τα οφείλουν όλα...αυτό δεν έγλειφαν για μια θεσούλα?

      Διαγραφή
    2. Να σου πω... αρχικά σκεφτόμουν πως, για να βρουν “στόχο”, προϋποθέτει να υπάρχει μυαλό. (Προφανώς, κάπου στην πορεία μπέρδεψαν το “στόχο” με το “στόκο”. Άλλη εξήγηση δεν μπορώ να δώσω!)

      Επίσης, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η έννοια του “νομοταγούς” ερμηνεύεται κατά το δοκούν. Ο άλλος, ας πούμε, που αυθαιρετεί (“έλα, μωρέ! Δυο σκαλάκια κι έναν όροφο έριξα, τι έγινε;”), ή που γλείφει (“για μια θεσούλα”, “μια δουλίτσα”, “φέρε το παιδί απ' το Σουφλί”, κ.ο.κ., ατελείωτη η λίστα των... επιθυμιών!) εκεί που έφτυνε, θεωρεί τον εαυτό του νομοταγή και ακίνδυνο για την κοινωνία.

      Ασφαλώς και το σύστημα είναι ο —πραγματικός και μοναδικός— τρομοκράτης!
      Αλλά, άντε να το εξηγήσεις τώρα αυτό στον βολεμένο (αρχής γενομένης από την ουρά του ψαριού —ναι, εδώ θα το πάω αντιστρόφως— που 'χει γίνει χρέπι από τη σαπίλα)...

      [Χρόνο με το χρόνο, η κοινωνία γίνεται περισσότερο μυωπική].

      Καλό ξημέρωμα, Μαρία μου!
      Σ' ευχαριστώ πολύ! ♡

      Διαγραφή

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: