Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

Ποτέ δεν είναι νωρίς

Τρεις γυναίκες, τρεις διαφορετικές ιστορίες...
Κοινός παρονομαστής, η κακοποίηση


25 Νοέμβρη : Παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

Κάποιες γυναίκες, γεννήθηκαν με το δάκρυ γι’ αστέρι τους.
Μερικές έμαθαν με τα χρόνια να το καμουφλάρουν πίσω από μάσκες έκφρασης —καλοδουλεμένες, μέσα στις ατέλειωτες «λευκές νύχτες» τους— και κάποιες άλλες δεν προσπάθησαν για τίποτα, άφησαν τον εαυτό τους να ξεφτίζει σαν το πολυφορεμένο ρούχο... και κάθε τόσο σκορπάνε τις κλωστές τους σε κάθε βήμα τους στο δρόμο του προσωπικού τους εφιάλτη.

Τις ξεχωρίζω αυτές τις γυναίκες... Και τις μεν και τις δε. Επειδή γνώρισα κάποιες. Επειδή στην αρχή δεν το πίστευα.

Καθετί που μας φοβίζει, μας τρομάζει, μας ξενίζει, μας πληγώνει, μας ταράζει, μας ενοχλεί, δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι ίσως συμβεί σ’ εμάς, στον «κύκλο» μας, στη ζωή μας.
Έπαψα πολύ νωρίς να σοκάρομαι από οτιδήποτε. Ωστόσο, εάν κάτι δεν μας σοκάρει, δεν σημαίνει ότι δεν μας αγγίζει.

Κάθε φορά που «ξεχωρίζω» μια κακοποιημένη γυναίκα, είναι γιατί μυρίζω το φόβο της. Είναι γιατί «βλέπω» τα σημάδια που κρύβει κάτω από τα μακριά μανίκια το κατακαλόκαιρο, πίσω από τα μαύρα γυαλιά το καταχείμωνο την ώρα που πιάνει να νυχτώνει... και, πάνω απ’ όλα γιατί η ντροπή, η αυτολύπηση, η οργή κι η εγκατάλειψη, συνθέτουν ένα μίγμα που τις στεφανώνει σαν αύρα.

Τα ονόματα θα είναι τυχαία και βέβαια, ψεύτικα. Οι γυναίκες, πρόσωπα υπαρκτά. Γυναίκες που γνώρισα.

Η Μαρία, η Ελένη, η Γεωργία...

Θέλησα να κουβαλήσω τρεις ζωές σ' ετούτο το γραπτό και, το βάρος είναι μεγάλο.

Τις ιστορίες τις μεταφέρω περισσότερο όπως τις έζησα, παρά όπως μου τις είπανॱ όσα δεν ήξερα, όσα δε μπορούσα να ξέρω και τα έμαθα στην πορεία της φιλίας.

Επειδή λοιπόν έτσι τις έζησα, δίχως ωραία λόγια κι όμορφες εικόνες, έτσι σκέφτηκα πως πρέπει να τις περάσω.
Από σεβασμό σ’ εκείνες που τις βίωσαν. Κι από χρέος, σε όσους τις διαβάσουν.

Και για έναν ακόμη λόγο: επειδή έτσι συμβαίνει και θα συμβαίνει πάντα, στην «αληθινή ζωή».

Μαρία


Στα 17, με έναν έρωτα. Από αυτόν που βιώνουν οι έφηβες με καρδούλες στα σχολικά τετράδια, με τραγούδια στους «πειρατικούς» ραδιοφωνικούς σταθμούς, ώρα μεσάνυχτα και κάτι —έως νύχτα βαθιά— με ραντεβού κλεμμένα («πάω μέχρι το περίπτερο για τσίχλες!»), με τηλεφωνήματα μέσω φίλης – φίλου («γεια σας, είμαι η Ρένα. Μπορώ να μιλήσω στη Μαρία;»), με το βλέμμα μιας ανθισμένης μαργαρίτας (έχετε δει πώς κοιτάζουν τον ουρανό οι μαργαρίτες, την άνοιξη; )...


Η ζωή, κλειδωμένο ντουλάπι... Μπροστά της... Μερικά συρταράκια μόνο έχει ανοίξει δειλά−δειλά κι άλλα έκρυβαν μυστικά, άλλα αρώματα, άλλα γνώση κι άλλα σιωπές...

Το τελευταίο, είχε το κλειδί του ντουλαπιού.

Πρώτη επαφή. Με ντροπή και φόβο για το «υπέροχο άγνωστο» που διάβαζε στα βιβλία και κρυφάκουγε «τις μεγάλες» να συζητούν...

Στο μυαλό της... «νύχτα γεμάτη θαύματα, νύχτα γεμάτη μάγια».

Στην πραγματικότητα: Φωνές. Αντικείμενα που σπάζουν. Αίμα. Πανικός. Φόβος.

Πρώτη επαφή: βιασμός. Από τον άνθρωπο που αγαπούσε. Από τον αγόρι που, το όνομά του φιγουράριζε στα βιβλία της με γράμματα τρισδιάστατα, με βέλη που έσταζαν στάλες αγάπης από ευτραφείς, κατακόκκινες καρδιές... Από αυτόν που της είχε χαρίσει το αρκουδάκι που, μαζί του κοιμόταν τα βράδια κι ονειρευόταν τον εαυτό της μ’ εκείνον, δέκα χρόνια μετά, αγκαλιασμένους, να κρατούν από το χέρι τα παιδιά τους...

Η Μαρία δεν είχε φταίξει σε τίποτα. Εκείνος, εξεδήλωσε σχιζοφρένεια. Ποιος μπορούσε να το ξέρει; Ποιος μπορούσε να τους προειδοποιήσει; Αλλά και ποιος θα έπειθε τη Μαρία πως, το κλειδί που κρατούσε στα χέρια της δεν θα την οδηγούσε στο πηχτό σκοτάδι αλλά, σ’ ένα δρόμο που, μόνο εκείνη μπορούσε να ορίσει το φως ή τη σκιά;

Η Μαρία διάλεξε το δύσκολο τρόπο: προσπάθησε να πείσει η ίδια τον εαυτό της. Ζήτησε ψυχολογική υποστήριξη. Δεν της τα παρουσίασαν ρόδινα. Την προετοίμασαν για τη συμπεριφορά που ενδέχετο να εκδηλώσει ως «επιλογή» ή, να εκδηλώνει ως «απόρροια» του βιώματός της, στους άντρες.

Αποφάσισε να εμπιστευτεί τους ανθρώπους. Αποφάσισε να δοκιμάσει γρήγορα κιόλας, μία νέα σχέση. Έζησε, ωστόσο, για αρκετά χρόνια, με το φόβο ότι ο άνθρωπος που τη σημάδεψε ψυχικά και σωματικά, θα μπορούσε να βρεθεί ανά πάσα στιγμή μπροστά της.

Όμως παράλληλα, «ζούσε». Αγαπούσε.

Σπούδασε. Δούλεψε. Έκανε οικογένεια, παιδιά. Κι εξακολουθεί να ζει και να αγαπάει. «Σα να μην έγινε τίποτα, ποτέ». Όχι γιατί έχει θάψει την εμπειρία της, αλλά γιατί αγάπησε πολύ τους ανθρώπους και τον εαυτό της.

Πάνω απ’ όλα... πάνω απ’ όλους... τον εαυτό της.

Ελένη


Γεννημένη και μεγαλωμένη σε μια πόλη της Περιφέρειας, η Ελένη γνώρισε τον Τάσο στα δεκατέσσερά της. Η περίπτωση «αφού τα παιδιά τα βρίσκουν... άντε να τελειώσει κι η δικιά σας το σχολείo, να τα παντρέψουμε».

Του Τάσου η οικογένεια διατηρούσε ταβέρνα κι η Ελένη, βρέθηκε νωρίς−νωρίς να βοηθάει στην «οικογενειακή» (αφού μια μέρα θα παντρεύονταν...; Οικογένειά της δεν ήταν...; ) επιχείρηση. Όλα τα καλά: λάντζα, σκούπισμα ποτήρια, κόψιμο ψωμί – σαλάτες, τηγάνι...

Και το τέλειωσε τσάτρα – πάτρα το σχολείο η Ελένη... Και πήγε με το στανιό και σε μια σχολή λογιστών και πήρε κι ένα χαρτάκι... αλλά «ταμένη» ήταν στον Τάσο «της». Που, από τα δεκατέσσερά της την αγαπούσε και τη ζήλευε... Κι αν την έβλεπε και κανείς και τη γλυκοκοίταζε, της έριχνε και κάνα φούσκο, να μην τολμήσει και ξενοκοιτάξει κι εκείνη...

Παντρεύτηκαν η Ελένη με τον Τάσο «της»... Γρήγορα−γρήγορα ήρθε κι ο γιος τους στη ζωή τους, μετά από μια δύσκολη εγκυμοσύνη και μια ακόμη πιο δύσκολη γέννα. Διπλωματικό επεισόδια στα σόγια, για το όνομα του παιδιού. Ρήξη. «Δεν κάνατε εσείς για ‘μας» κι από τις δύο πλευρές.

Ο Τάσος, αμέτοχος. Να λείπει όλο και περισσότερες ώρες από το σπίτι. Να γυρίζει από τη δουλειά, να απαιτεί το φαγητό αχνιστό στο πιάτο του, το πουκάμισό του καλοσιδερωμένο, το παντελόνι με την τσάκιση «αλφαδιά» —και στο χιλιοστό— τις γραβάτες στην αράδα για να διαλέξει τη σωστή, τα παπούτσια «να καθρεφτίζεται η μούρη του», τις κάλτσες του κολωνιαρισμένες, παρακαλώ! Εάν κάτι δεν ήταν «όπως έπρεπε»... έριχνε τα καντήλια του στην Ελένη, συνοδευόμενα από μερικούς μπάτσους... για να «στρώσει» και να ‘ναι «εντάξει», άλλη φορά.

Περνούσαν τα μεσημέρια, τ’ απογεύματα κι οι νύχτες καμιά φορά... με την Ελένη πάνω από την κούνια του μωρού, να το ξυπνάει για να παίξει μαζί του (γιατί, παιδί ήταν κι εκείνη... κι ήθελε να παίξει... Κι αφού δεν μπορούσε, παντρεμένη γυναίκα, να έχει κούκλες...)

Και πέρασαν τόσα μεσημέρια, τόσα απογεύματα και, τόσες νύχτες... που ο μικρός μεγάλωσε και για την Ελένη ήταν σα να μην άλλαξε τίποτα, σα να μην είχε φύγει ούτε μια στιγμή από τη λάντζα της ταβέρνας, από τα δεκατέσσερα χρόνια της, από την «κατάσταση πολιορκίας».

Ο Τάσος ήταν το τρίπτυχο του άντρα που, όλοι οι γονείς απεύχονται για τις κόρες τους: αλκοολικός, γυναικάς και χαρτοπαίκτης!...

(Για βία, βέβαια... Δεν έχω ακούσει ποτέ να γίνεται λόγος. Ίσα−ίσα που, μέχρι πριν λίγα χρόνια, υπήρχε η νοοτροπία: «ο άντρας, άντρας είναι! Θα ρίξει και καμιά σφαλιάρα!» και φυσικά, η γυναίκα θα έπρεπε, είτε να δαγκώσει το μαξιλάρι, είτε να χώσει καμιά βραστή πατάτα στο στόμα, να μην μπορεί ν’ αρθρώσει λέξη και γίνουν και... ρεζίλι στη γειτονιά!)

Με τα χρόνια, ο Τάσος έγινε πιο βίαιος. Οι μπάτσοι που... μεταλλάχτηκαν σε σφαλιάρες, τώρα είχαν γίνει γροθιές. Οι λόγοι; Πολλοί και διάφοροι: η Ελένη άργησε να γυρίσει από το σούπερ−μάρκετ... Η Ελένη φόρεσε βαθύ ντεκολτέ (κι όχι το ράσο του Ιερώνυμου). Η Ελένη στο κομμωτήριο δεν έκανε μπούκλες που αρέσουν του Τάσου, αλλά τα ίσιωσε τελείως τα μαλλιά της. Κι ακόμη...

Η Ελένη άρχισε να δουλεύει (εκείνο το χαρτάκι της λογιστικής... Μάθε τέχνη κι άστηνε... Σοφή παροιμία!) Ο μισθός της δεν έφτανε, βέβαια, να καλύψει τα έξοδα του σπιτιού, τα φροντιστήρια του παιδιού (που, τώρα είχε γίνει ολόκληρο παλληκάρι κι ετοιμαζόταν και για το Πολυτεχνείο), το νοίκι, τα χρέη του Τάσου... Κι ο Τάσος, στην κοσμάρα του... Χασούρα στη χασούρα... Κι όσο έχανε, τόσο έπινε. Κι όσο έπινε, τόσο χτυπούσε.

Κάποια μέρα, η Ελένη δεν άντεξε και μίλησε στον αδερφό της που ζούσε σε άλλη πόλη και δεν ήταν σε θέση να ξέρει τι συμβαίνει, όλα αυτά τα χρόνια.

Η Ελένη έφυγε από το σπίτι κι ο Τάσος την παρακαλούσε με κλάματα να γυρίσει (τα δάκρυα του Τάσου, να σημειώσω εδώ, ήταν τόσο συχνά, όσες κι οι σφαλιάρες του...) Ο γιος τους την ακολούθησε κι έριξε στον πατέρα του τα φάσκελα που δεν τολμούσε να ρίξει όλον τον καιρό που καταλάβαινε και, κουκουλωνόταν με το πάπλωμά του, χειμώνα – καλοκαίρι, για να μην ακούει.

Η Ελένη πήρε δάνειο με εγγυητή τον αδερφό της και, με συμπληρωματικό ποσό από τον ίδιο, αγόρασε ένα διαμερισματάκι «όπως το ονειρευόταν». Τι ονειρευόταν, η Ελένη; Τρία δωμάτια, μια φωτεινή κουζίνα, πολλές γλάστρες στο μπαλκόνι και... την ελευθερία της.

Ο γιος της, δεν πέρασε την πρώτη χρονιά στο Πολυτεχνείο – τη δεύτερη όμως, μπήκε «με τα τσαρούχια», μέσα στην πρώτη εικοσάδα.

Ο Τάσος, ακόμη την παρακαλάει, εννιά χρόνια μετά που χώρισαν, να γυρίσει κοντά του.

Το χειρότερο δεν είναι που, πρώτα βγαίνει η ψυχή κι ύστερα το χούι... Το χειρότερο είναι που η Ελένη, πολλές φορές σκέφτεται να ξαναγυρίσει...

Γεωργία


Η Γεωργία μεγάλωσε στο εξωτερικό. Ορφάνεψε νωρίς από πατέρα. Αδέρφια δεν είχε.

Πολιτικές αναταραχές, έφεραν πίσω στην Ελλάδα εκείνη και τη μητέρα της.
Η ευρύτερη «οικογένεια», σχεδόν ανύπαρκτη. Δεν τους έλεγαν τίποτα δυο θηλυκά μονάχα τους που ξεφύτρωσαν από το πουθενά. Προστάτες ήθελαν; Άσε, δε βαριέσαι...

Ας πούμε τη μάνα της Γεωργίας, Πηνελόπη.

Η Πηνελόπη, αναγκάστηκε να κάνει ό,τι δουλειά έβρισκε μπροστά της —κι ας ήξερε γράμματα αρκετά, κι ας είχε θέση καλούτσικη έξω. Σκάλες, καθάρισμα, λάντζα (καμία σχέση με την Ελένη της άλλης ιστορίας, πάντως).

Η Γεωργία, στις αρχές της εφηβείας. Όμορφη δεν ήταν ούτε τότε. Αλλά η μάνα της έτρεμε «μην τις βρει κανένα κακό». Το πρωί, η Γεωργία πάλευε με τα ελληνικά (που ποτέ δεν έμαθε καλά κι αργότερα, όλοι την κορόιδευαν και γι’ αυτό) κι όταν νύχτωνε, όποτε η Πηνελόπη είχε δουλειά βραδινή, την κλείδωνε στο σπίτι (χρόνια πολλά αργότερα, που το συζητούσαμε μαζί, μου έλεγε πως ποτέ δεν της είχε περάσει της μάνας της από το μυαλό ότι μπορεί να ‘πιανε μια φωτιά... κι ότι θα γύριζε και θα ‘βρισκε το σπίτι ισόγειο κι εκείνη, κάρβουνο!)

Έτσι πέρασε η εφηβεία της Γεωργίας —σχολείο, βάσανο, κλείδωμα. Τελειώνοντας, έμαθε γραφομηχανή και στενογραφία σε μια σχολή γραμματέων, βρήκε μια δουλειά αναλόγων απαιτήσεων και, ω, τι πρωτότυπο... έβαλε πλώρη να παντρευτεί.

Και παντρεύτηκε τον Στέλιο. Από συνοικέσιο. Μέσω των «ανύπαρκτων» συγγενών που, τώρα... μια χαρά ενδιαφέρθηκαν να την αποκαταστήσουν (γιατί στο μεταξύ, η Πηνελόπη ξαναχτύπησε την πόρτα τους... μπας και...)

Έμειναν όλοι, στο ίδιο σπίτι. Μάνα, κόρη και... άντρας – αφέντης! Ηλεκτρολόγος της συμφοράς σε μια εταιρία που έπεσε έξω, ως άνεργος άρχισε να ψάχνει δουλειά, όχι λιώνοντας τις σόλες των παπουτσιών του... αλλά ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα που —φυσικά!...— δεν είχε τίποτα «αξιόλογο για τα προσόντα του»...

Γεωργία και Πηνελόπη, υφίσταντο καθημερινά τις προσβολές του για οτιδήποτε: για τον τρόπο που μιλούσαν, για το ντύσιμό τους, για την... γκαντεμιά τους (που τον πήρανε λουλούδι και τον μάραναν!) κι άκουγαν τη γκρίνια του ακόμη και για το πέταγμα της μύγας!

Φιλίες η Γεωργία από τη δουλειά, δεν είχε. Κι όσες γνωριμίες είχε καταφέρει να κάνει (έστω για έναν γρήγορο καφέ και κουβεντούλα περί ανέμων και υδάτων) κόπηκαν μαχαίρι, μετά το γάμο. «Για να μην την επηρεάζουν οι άλλες οι... πουτάνες!»

Όταν ήρθε το παιδί, ουδείς το τίμησε. Επειδή ήταν κορίτσι... Κι εκείνοι «στα μέρη τους», το είχαν σε ντροπή το πρώτο παιδί να ‘ναι θηλυκό! Το φταίξιμο έπεσε στην πλάτη της Γεωργίας που... δεν ήταν άξια ούτε γι’ αυτό: να συλλάβει αρσενικό!

Στο μεταξύ, μπορεί να προστέθηκε ένα ακόμη στόμα στην οικογένεια, όμως ο «αγάς», δουλειά δεν είχε βρει... Δυσκόλευαν τα πράγματα μέρα με τη μέρα, όχι τόσο από οικονομικής απόψεως (μάνα και κόρη ήταν «μυρμήγκια» κι έκαναν καλό κουμάντο) αλλά στη μεταξύ τους σχέση. Το κλάμα του μωρού, έκανε έξαλλο τον Στέλιο. Οι φωνές του, φόβιζαν το μωρό που, έκλαιγε ακόμη πιο δυνατά. Ο Στέλιος, ξέσπαγε σε Γεωργία και Πηνελόπη —αδιακρίτως— με δυνατά χαστούκια... «αφού δεν ήταν άξιες να ηρεμήσουν ένα μωρό»...

Τη Γεωργία, ο Στέλιος έυκολα την τούμπαρε: για όλα τα δεινά, έφταιγε η μάνα της. Αν έφευγε από το σπίτι, εκείνοι οι δυο θα τα έβρισκαν μια χαρά! Ε, είχαν και το παιδί... Θα ‘καναν κι ένα ακόμη και θα «στρώνανε». Και για να... στρώσουν καλύτερα, την έπεισε να του δώσει και την κάρτα ανάληψης μετρητών (από το λογαριασμό της μισθοδοσίας της —γιατί ο άλλος λογαριασμός, εκεί που έδιναν μάνα και κόρη να καταθέτει ο Στέλιος τις οικονομίες τους, ήταν κοινός στο ζευγάρι).

Η Πηνελόπη, γλύτωσε, αλλά και «έφυγε» νωρίς.

Στη Γεωργία, που με χαρά και ενθουσιασμό είχε «προβλέψει» ότι όλα θα πήγαιναν καλύτερα..., δεν αναγνωρίζαμε, όσοι την ξέραμε, κάποιο σημάδι για το ότι η ζωή της πήγαινε, έστω και υποφερτά. Ώσπου μια μέρα, άργησε να έρθει όπου την περιμέναμε. Κι όταν ήρθε, το θέαμα ήταν αποτρόπαιο.

Πέρα από τους μώλωπες (εμφανείς στο πρόσωπο, στα πόδια —έστω και μέσα από τα 15 denier του καλσόν της)... ήταν οι πληγές στο λαιμό και τα χέρια...

Μας εξήγησε ότι δεν ήταν η πρώτη φορά... Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Στέλιος την «ξυλοφόρτωνε» σε τέτοιο βαθμό... Το ποτήρι ξεχείλισε όταν το παιδί (νήπιο, πια) έκανε εμετό... Κι εκείνη, δεν πρόλαβε να σκουπίσει πριν περάσει από το διάδρομο εκείνος... Ναι, τέτοιες ήταν οι αφορμές για τις οποίες ξέσπαγε πάνω στη Γεωργία, ο Στέλιος. Οι εκδορές στο λαιμό, ήταν από την αλυσίδα με το σταυρό που, πάντα εκείνη είχε κρεμασμένο, «για να τη φυλάει». Της είχε στρίψει την αλυσίδα, προσπαθώντας να την πνίξει!...

Όχι, δεν είχε πάει ούτε στην αστυνομία, ούτε στον ιατροδικαστή. Και, λίγο μετά... μας είπε ότι προσπαθούσαμε να της καταστρέψουμε το γάμο της!...

Αλλά όταν, όχι πολλές μέρες μετά, ο Στέλιος άρχισε να χτυπάει με την ίδια ορμή και το παιδί, κάτι σκίρτησε ή, κάτι ξύπνησε μέσα της.

Σπίτι, βρέθηκε μετά από ψάξιμο, όλοι τρέξαμε —στο μεταξύ, το παιδί έμενε στους (για μιαν ακόμη φορά, αμέτοχους) συγγενείς της. Η επόμενη δυσάρεστη έκπληξη, την περίμενε στην τράπεζα... όπου απεκαλύφθη ότι ο Στέλιος ουδέποτε είχε καταθέσει χρήματα στον κοινό λογαριασμό!

Το παράλογο της υπόθεσης; Δεν υπήρχαν για το δικαστήριο, αποδεικτικά στοιχεία για την κακοποίηση της Γεωργίας (αφού η ίδια, ποτέ δεν τόλμησε να κάνει οποιαδήποτε κίνηση) όπως, ουδέποτε αποδείχτηκε ότι υπήρχε «κομπόδεμα»...

Το διαζύγιο, βγήκε αρκετά χρόνια μετά. Η Γεωργία δεν έχει ξαναφτιάξει τη ζωή της. Η κόρη της, επιθετική σαν παιδί, είναι πλέον μία προβληματική έφηβη...


Από τις τρεις γυναίκες που «γνώρισες» μέσα από τις γραμμές αυτές, η μόνη που μοιάζει να πέρασε ξώφαλτσα τη δική της κακοποίηση, είναι η Μαρία.

Η Ελένη, είναι ακόμη και σήμερα αμφίβολο αν κατάφερε να ξεφύγει ολοκληρωτικά...

Η Γεωργία πάλι, είναι η περίπτωση εκείνη της γυναίκας που, δεν ξέρουμε με βεβαιότητα πόσα κομμάτια από τον εαυτό της έχασε, καθώς δεν γνωρίζουμε αν ποτέ τα είχε «χτίσει».

Ίσως όλο το οικοδόμημα της ζωής μας λοιπόν, στηρίζεται στο χτίσιμο του εαυτού μας.

Ο λόγος που μετέφερα εκτενέστερα την ιστορία της Γεωργίας, είναι γιατί τη θεωρώ πολύ χαρακτηριστική μεταξύ των κακοποιημένων γυναικών, οι οποίες μεγαλώνουν αφενός σε περιβάλλον που τις ευνουχίζει πριν ακόμη γίνουν γυναίκες κι αφετέρου χωρίς να κατορθώσουν να ψάξουν γύρω τους και μέσα τους για τα στοιχεία εκείνα που θα τις ενηλικιώσουν και θα τις κάνουν ώριμες και δυνατές.

Η Πηνελόπη κληροδότησε στην κόρη της τους φόβους, τις ανασφάλειες, την απόρριψη και οτιδήποτε αρνητικό είχε εισπράξει σαν γυναίκα. Προσπάθησε να την προστατεύσει, ουσιαστικά «σκοτώνοντάς» την... Έτσι, η «αθώα και άβγαλτη» Γεωργία, βούτηξε σ’ έναν εφιάλτη από τον οποίο, όχι μόνο δεν κατόρθωσε ποτέ να ξεφύγει, αλλά συμπαρέσυρε σε αυτόν και την κόρη της...


Τελικά, οι κακοποιημένες γυναίκες, προκαθορίζουν το ρόλο τους και εν τέλει, την ίδια τους τη ζωή;

Ίσως... Με το να είναι παθητικές, «υπομένοντας» και ελπίζοντας πως, με το να αφήνονται, θα κατορθώσουν να αλλάξουν τον σύντροφό τους.

Ίσως... Με το να πιστεύουν ότι οι ίδιες είναι ανεπαρκείς, «λίγες» μέσα στη σχέση... και άρα (πάντα κατά τη δική τους άποψη), δικαίως μέχρι ενός σημείου, υφίστανται την ταπείνωση και τη βία.

Ίσως... Με το να «υποχωρούν» και να «συγχωρούν» για χάρη των παιδιών τους... Νομίζοντας ότι έτσι συμβάλλουν στην ομαλοποίηση της κατάστασης, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να πλάθουν θύματα...

Εάν νοιώθεις πως κρύβεις μία Μαρία, Ελένη ή Γεωργία... αν ντρέπεσαι να ομολογήσεις (πρώτα απ’ όλα στον ίδιο τον εαυτό σου) ότι κακοποιείσαι από το σύντροφό σου... ήρθε η ώρα να βάλεις τελεία στη ντροπή. Τελεία, και στο φόβο. Τελεία και παύλα στη σχέση.

Μη διστάσεις ούτε στιγμή να καταγγείλεις το άτομο που σε κακοποιεί. Ζήτησε βοήθεια.

Άνοιξε τα μάτια σου και ξέφυγε. Άνοιξε την πόρτα σου και φύγε. Και, μη σκεφτείς ποτέ πως «δεν ήρθε ακόμη η ώρα» ή, πως «είναι ακόμη νωρίς... Ας δώσω μία ευκαιρία...»

Ποτέ δεν είναι νωρίς... Κάθε λεπτό που χάνεις από τη ζωή σου, σου θυμίζει πως... είναι ήδη, πολύ αργά...
ΚΕΙΜΕΝΟ − ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ © Roula the Cat | Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014, 07:48

31 σχόλια:

  1. Βαρύ το θέμα Ρούλα μου. Έχω ασχοληθεί κι εγώ στο παρελθόν. Θα έρθω από το σπίτι ...
    Φιλιά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με τιμά ιδιαίτερα που, παρά τον περιορισμένο (έως ανύπαρκτο!) χρόνο σου, περνάς, διαβάζεις, σχολιάζεις...
      Σ' ευχαριστώ πολύ, Αριστέα μου! ❤

      Διαγραφή
  2. Ρούλα, πάλι υπερωρίες πρέπει να κάνω για να σε διαβάσω... Θα ζητήσω επίδομα στο τέλος! Χαχα! Θα ξανάρθω Ζήκο! Φιλιά και καλημέρες :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πέτρα μου, σ' ευχαριστώ πολύ! ❤
      Όπως έγραψα και στην Αριστέα, με τιμούν οι επισκέψεις και τα σχόλιά σας, παρόλες τις αυξημένες δραστηριότητές σας!


      Διαγραφή
  3. Πω.... σιχαίνομαι τους άντρες που χτυπάνε τις γυναίκες, πόσο μάλλον παιδιά! Γενικά σιχαίνομαι τη φάση όπου κάποιος ασκεί σωματική ή και ψυχολογική βία πάνω σε κάποιον άλλον. Είναι απάνθρωπο! Φυσικά, αν και το ξέρω πως το ποστ είναι υπερ των γυναικών, εγώ πιστεύω πως και το ανάποδο είναι το ίδιο άσχημο. Δηλαδή μια γυναίκα να ασκήσει βία (ψυχολογική είναι συνήθως και ψυχολογικός εκβιασμός) πάνω σε κάποιον άντρα. Και κυρίως γίνεται σε μικρή ηλικία, που δεν μπορεί να κάνει και τίποτα. Τι να πω...
    Απογοήτευση...
    Τα φιλιά μου, να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχω υπ' όψιν μου να κάνω κάποια στιγμή μια σχετική ανάρτηση...
      Βλέπεις, έχουμε ένα τέτοιο παράδειγμα, λίγο πιο κάτω από το σπίτι μου...

      Τον παππού μου τον έχασα όταν ήμουν μόλις ενός έτους. Μου λένε, όμως, όσοι τον είχαν γνωρίσει, ότι ήταν άνθρωπος δίκαιος. Σκληρός, αλλά δίκαιος. Και δεν μάσαγε τα λόγια του. Μια φορά, λοιπόν, είχε δει στο δρόμο να χτυπά κάποιος −άγνωστος− ένα παιδάκι (το παιδί του, προφανώς). “Γιατί ξεσπάς στο παιδί, γιατί το χτυπάς; Επειδή δεν μπορεί να σε χτυπήσει κι αυτό;” του είχε πει.
      Το παράδειγμα αφορά, βέβαια, πάλι άντρα... αλλά ναι, και οι γυναίκες μπορούν να γίνουν πολύ σκληρές, κυρίως με τα λόγια. Λόγια που αφήνουν στίγματα ή πληγές.

      Η ανάρτηση η συγκεκριμένη, πάντως, έγινε λόγω της ημέρας (25/11) και γι' αυτό έχω εστιάσει στη βία κατά των γυναικών...

      Σ' ευχαριστώ πολύ, φιλιά κι από 'μένα!

      Διαγραφή
  4. Πείτε στην Ελένη να μην ξαναγυρίσει...

    Επίσης συμφωνώ με την φίλη "Α" πως η βία είναι και θηλυκού γένους και ασκείται ωμά κι από γυναίκα προς άντρα ή (το χειρότερο) προς ανήλικο... Άλλο μεγάλο κεφάλαιο κι αυτό. Τα φιλιά μου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ξαναγύρισε η “Ελένη”, Πέτρα μου. Ευτυχώς. Ελπίζω να μην της... γυρίσει το μυαλό, τόσα χρόνια μετά!

      Για το δεύτερο (κι εξίσου σημαντικό) σκέλος του σχολίου σου, σε παραπέμπω αμέσως πιο πάνω, στην απάντηση προς την φίλη “Α”.

      Πολλά φιλιά! Σ' ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  5. Ήρθα!
    Η βία είναι βία από όπου κι αν προέρχεται...όποιος κι αν είναι ο αποδέκτης ! Δεν υπάρχει περισσότερο και λιγότερη ανεκτή. Οι γυναίκες συνηθέστερα την αντιμετωπίζουν λόγω διαφοράς δυναμικού όχι μόνο σωματικού αλλά και οικονομικού/κοινωνικού.
    Το πιο εύκολο είναι να τις κατηγορήσουμε για την αδράνεια τους. Αλήθεια ξέρει κανείς πόσο δύσκολο είναι να σκεφτεί λογικά μία γυναίκα, εξαρτώμενη ή μη από τον σύζυγο, όταν την υφίσταται; Συνήθως έχουμε οι περισσότεροι στο νου μας χαμηλό κοινωνικομορφωτικό επίπεδο , αλλά δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα τελικά! Στην περσινή μου αναδημοσίευση μιας παλαιότερης ιστορίας μου, παρόμοιας Ρούλα μου με την ιστορία της Ελένης , αν θυμάμαι καλά ( από το πρωί που διάβασα τις ιστορίες) είχαμε στα σχόλια την κατάθεση μιας αξιαγάπητης μπλόγκερ (υψηλού μορφωτικού κι όχι μόνο επιπέδου) που είχε υπάρξει θύμα στο παρελθόν... Μας είχε τσακίσει όλους η εξομολόγηση της ! Και μας είχε ζητήσει να μην βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα!
    Θα έλεγα κι άλλα ...πως η Πολιτεία θα πρέπει να φροντίσει και να αγκαλιάσει τις κακοποιημένες γυναίκες, να φροντίσει για καταφύγια κλπ κλπ αλλά νομίζω ότι άδικα θα γράφω... Υπάρχει κράτος Πρόνοιας;

    ΥΓ: Υπογραφή ...μια κοινωνική λειτουργός που κοντεύει να πενηνταρίσει αλλά εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα ...σε άσχετο τομέα!

    Φιλιά πολλά Ρούλα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου, Αριστέα μου.
      Δεν υπάρχει συγκεκριμένη “ταυτότητα” των γυναικών που υφίστανται βία ή κακοποιούνται συστηματικά.
      Η βία δεν κάνει διακρίσεις σε “τάξεις”, επίπεδο μόρφωσης, κοινωνική θέση.
      Οικογενειακή φίλη (δεν ζει πια, όπως και κανείς από τα “εμπλεκόμενα” άτομα), η οποία είχε πολύ καλό “κύκλο”, μας είχε διηγηθεί σοκαρισμένη, προ πολλών ετών, την ιστορία μιας κοπέλας “της καλής κοινωνίας”, την οποία ξυλοφόρτωνε μέχρι αναισθησίας ο μεγαλογιατρός σύζυγός της! Εκείνη ποτέ δεν είχε αφήσει να βγει κάτι παραέξω, εντελώς τυχαία έγινε γνωστό το θέμα (νομίζω, την βρήκαν σε κακή κατάσταση οι γονείς της, σε απρογραμμάτιστη επίσκεψή τους; Ειλικρινά, δεν είμαι σίγουρη), πάντως είχε δημιουργηθεί μεγάλο σούσουρο...

      Θα συμφωνήσω και με την κυρία που εξομολογήθηκε τη δική της ιστορία και ζήτησε να μην προβαίνει κανείς σε βιαστικά συμπεράσματα.
      Πόσο εύκολα γινόμαστε κριτές σε υποθέσεις που δεν γνωρίζουμε...
      Πόσο εύκολα εμείς δεν θα το είχαμε χειριστεί έτσι... όμως, πώς μπορεί κάποιος να προδικάζει καταστάσεις; Από πού πηγάζει η βεβαιότητα της μη−βίας, της μη−κακομεταχείρισης;
      Πώς μπορεί κάποιος να κρίνει ένα παιδί, επί παραδείγματι, που κακοποιείται από τον γονιό του, από κάποιον άλλο ενήλικα, είτε ψυχολογικά είτε σωματικά είτε, ακόμη και, σεξουαλικά; Και το πώς αυτό το παιδί θα εξελιχθεί, ως ενήλικας...; Και το πώς θα αντιμετωπίζει τους όποιους “άλλους”, με τις όποιες συμπεριφορές;
      Ή, μήπως, μπορεί κανείς να είναι σίγουρος ότι το άτομο το οποίο γνωρίζει, ερωτεύεται, προχωρούν σε συμβίωση ή γάμο, δεν κρύβει έναν (μικρό ή μεγάλο) τύραννο;

      Ω, το κράτος Πρόνοιας... είναι όνειρο μακρινό! ...

      Σ΄ευχαριστώ πολύ και πάλι!
      Με όλο μου τον σεβασμό στην Αριστέα της υπογραφής!...
      Σε φιλώ! ❤

      Διαγραφή
  6. Δεν έχω γνωρίσει τέτοιες γυναίκες αν και κατά μία ένοια θα μπορούσα να θεωρήσω και τη μητέρα μου σαν μία από αυτές αλλά δε θα το κάνω γιατί είναι διαφορετικό να είσαι θύμα ενός σαδιστή συζύγου που είναι βίαιος και τραμπούκος γενικότερα και διαφορετικό το ζευγάρι απλά να μη τα βρίσκει και να τραβά τα πράγματα στα άκρα από χαζομάρα κι έλειψη υπομονής.

    Αντίθετα έχω γνωρίσει γυναίκες τόσο αυτάρχικές και ανάποδες που έσκαγαν ακόμα και διάολο! Έχω γνωρίσει και άλλες που εκ πεποιθήσεως γουστάρανε ζόρικους άντρες που έδιναν και καμιά σφαλιάρα πάνω στο πάθος και μετά μόλις έβλεπαν τα μεγάλα ζόρια παρίσταναν τις ανήξερες.

    Έχω πετύχει όμως βίαιο άντρα.(αγόρι για την ακρίβεια όταν ήμουν μικρότερη) Και ναι τον μοιρίστηκα πριν έχουμε δράματα. Άδρα αυταρχικό, κυριαρχικό δεσποτικό που ήθελε να ελέγχει, να επιβάλεται και να αλωνίζει κι όταν δεν περνούσε το δικό του γινόταν πικρόχολος και κακός. Ε πιστεύω πως έτσι ξεκινάνε αυτοί οι τύποι και όσο βρίσκουν πάτημα γίνονται όλο και πιο βίαιοι και μετά απο τις λέξεις προχωρούν και στις χειρονομίες.

    Γυναίκες όμως που να κακοποιούνται συστηματικά και να μην αντιδρούν δεν έχω γνωρίσει. Δεν ξέρω γιατί και πώς. Δυστυχώς πάλι η πρόνοια απουσιάζει γιατί φαντάζομαι πως αυτές οι γυναίκες είναι πρωτίστως οικονομικά θύματα. Αλλά αυτό που με εξοργίζει ακόμα περισσότερο είναι ότι αυτοί οι πασάδες που κακοποιούν τις γυναίκες τους έχουν και την υποστήριξη της οικογένειάς τους! Μια κακιά πεθερά που συνηγορεί σχεδόν σαδιστικά με τα καμώματα του γιου της.

    Θα τις διαβάσω τις αφηγήσεις σιγά σιγά. Πραγματικά δε σε προλαβαίνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανδρομέδα μου,
      Θα συμφωνήσω μαζί σου για το ότι είναι τελείως διαφορετική περίπτωση ο σαδιστής σύζυγος, από το ζευγάρι που φτάνει στα άκρα ή τα πλησιάζει, λόγω ασυμφωνίας, πείσματος, έλλειψης υπομονής (όπως επισημαίνεις) ή και θέλησης!

      Σαφώς και υπάρχουν αυταρχικές γυναίκες [ίσως και να βρίσκουν, βέβαια, πάτημα! Ένας άτολμος σύντροφος, ας πούμε; Ενδεχομένως καταπιεσμένος από μια εξίσου αυταρχική / δεσποτική μητέρα...; ]
      Οπωσδήποτε υπάρχουν και ανόητες γυναίκες. Θεωρώ ανοησία να επιζητά μια γυναίκα σύγχρονη, το... ζοριλίκι! Ίσως κάνω λάθος. Αλλά δεν μπορώ να το δω διαφορετικά.

      Χαίρομαι που μυρίστηκες τον “τσαμπουκαλή” και τον έβγαλες από τη ζωή σου. Ποιος ξέρει πώς θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί η συνέχεια...

      Ο λόγος που δεν έχεις γνωρίσει γυναίκες που κακοποιούνται συστηματικά, είναι ίσως το γεγονός ότι σε τέτοιο στάδιο, σπάνια μιλούν. Το τι υπέμεναν / υπέφεραν, συνήθως μαθαίνεται όταν αποφασίσουν να σπάσουν τη σιωπή τους και να ξεφύγουν από αυτή τη νοσηρή κατάσταση. Πολλές, όμως, δεν το κάνουν. Είτε είναι οικονομικά θύματα, όπως αναφέρεις, είτε (γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας, κυρίως) δέσμιες κοινωνικών ταμπού.

      Α, όσο για την (υπο)στήριξη του “σατράπη” από την οικογένεια... βεβαίως! Ελάχιστες, έως ανύπαρκτες, οι εξαιρέσεις...

      Σ' ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο και το χρόνο σου!
      Σε φιλώ! ❤

      Διαγραφή
    2. Λόγω προχωρημένης ώρας και άλλων λόγων που μάλλον θα σας γράψω...“προσεχώς”, θα απαντήσω στα επόμενα σχόλια το πρωί.
      Είναι όλα σημαντικά και δεν θα ήθελα να δώσω σύντομες ή “διεκπεραιωτικές” απαντήσεις.

      Σας ευχαριστώ όλους!
      Καλό μας αύριο!

      Διαγραφή
    3. Η Μαρία ήταν απλώς άτυχη, θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα. Είναι η περίπτωση που μας λέει πόσο σημαντική είναι έστω και η στοιχειώδης σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Στον κόσμο υπάρχουν και άρρωστοι άνθρωποι και η Μαρία το έμαθε στην πράξη. Τέλος καλό όλα καλά.

      Οι άλλες δύο γυναίκες ήταν πρωτίστως θύματα των πατρικών οικογενειών τους. Σε κάθε οικογένεια υπάρχουν μερικοί περίεργοι συγγενείς ξερόλες που κόβουν τα φτερά των αδύναμων μελών και συνήθως χώνουν τη μύτη τους όταν οι γονείς του παιδιού είναι ανεπαρκείς. (το έζησα, μου στοίχισε αλλά ήμουν σκληρή και πάτησα πόδι) Πόσα παιδιά όμως έχουν τη δύναμη να πατήσουν πόδι στο δεσποτικό τους περιβάλλον; Οι γυναίκες θύματα εκπαιδεύονται. Και πάντα μα πάντα το τραγικότερο λάθος είναι ότι τις μικροπαντρεύουν. Πού μπορεί να πάει ο άνθρωπος αν δεν μορφωθεί , αν δεν χειραφετηθεί, αν δεν κοινωνικοποιηθεί;

      Αλλά έτσι είναι τα θηλυκά παιδιά πάντα κάποιες Ελληνικές κλειστές κοινωνίες τα θεωρούσαν βάρος και ήθελαν να τα ξεφορτωθούν. Δυστυχώς ακόμα συμβαίνει.

      Και μια ακόμα σημείωση από το προσωπικό μου βίωμα, όταν ερωτεύεσαι στα 18 και είσαι και ρομαντικό παιδί είναι τόσο εύκολο μα τόσο εύκολο να πέσεις σε λάθος χέρια! Εμένα με είχε σώσει ένα παιδί που με έπιασε στο δρόμο και μου μίλησε εμπιστευτικά. Με έβλεπε μέρα με τη μέρα όλο και πιο δυστυχισμένη/μαραμένη (αν και ερωτευμένη) και τρόμαξε. "Θα σε πεθάνει αυτός μου είπε, δεν σε προσέχει , εσύ δεν ήσουν έτσι Χριστινάκι, έλαμπες!" Και τον άκουσα χώρισα και προφανώς γλίτωσα. Για 7 χρόνια συνέχιζε να με ενοχλεί να με διεκδικεί με λάθος τρόπο, με πισωγύριζε συναισθηματικά αλλά αντιστεκόμουν και στα 25 μου έβαλα την οριστική τελεία. (Η βία έχει πολλά πρόσωπα δεν είναι μόνο σωματική , τουλάχιστον στην αρχή και πάντα ξεκινά με ψυχολογικά παιχνίδια. Λεπτομέρειες που μόνο όταν έχεις καλό κοινωνικό περίγυρο και στοιχειώδη μόρφωση μπορείς να διακρίνεις πριν χωθείς στα σκατά.)

      Άντε πάλι σεντόνι άφησα!

      Διαγραφή
    4. Μου αρέσουν τα “σεντόνια”, διότι βοηθούν πολύ στην ανάπτυξη της συζήτησης. Αν θέλεις, είναι η ίδια η ουσία της συζήτησης! :q

      Η Μαρία... έπιασε “Τζόκερ”! Δεν έχει να κάνει με τη σεξουαλική της διαπαιδαγώγηση, απ' όσο την ήξερα και ξέρω, μόνο άγνοια δεν είχε. Αλλά ήταν και “περιπτωσάρα” η δική της! Να της τύχει, δηλαδή, να εκδηλώσει σχιζοφρένεια το αγόρι της... (και βιαστής της!)
      Εδώ που τα λέμε, “κάπως” την φανταζόμασταν όλες (αλλά και τα αγόρια, πιστεύω) την “πρώτη φορά”. (Αχ, και πώς είναι οι έρωτες σ' αυτή την ηλικία! Τόσο έντονοι, με τόσο ισχυρό το στοιχείο τού “για πάντα”!...)

      Τις άλλες δύο περιπτώσεις, νομίζω, τις κάλυψες.
      Αλλά να σημειώσω, πάνω σε αυτό που γράφεις:
      « (...) Πού μπορεί να πάει ο άνθρωπος αν δεν μορφωθεί , αν δεν χειραφετηθεί, αν δεν κοινωνικοποιηθεί; (...) »
      ...πως οι έννοιες “μόρφωση”, “χειραφέτηση”, “κοινωνικοποίηση” είναι... (ακόμη και σήμερα, δυστυχώς) άγνωστος τόπος για τις κλειστές κοινωνίες που ναι, υπάρχουν! Στα αστικά κέντρα θεωρούμε αυτονόητες την πρόοδο και την εξέλιξη... όμως δεν είναι έτσι, κι ούτε είμαστε όλοι έτσι!
      Κι όπως έγραψα και σε κάποιο άλλο σχόλιο, τέτοιες νοοτροπίες έχουν “μπολιάσει” και νέους ανθρώπους, αφού “έτσι έμαθαν” από το σπίτι τους...

      Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, η βία δεν είναι μόνο σωματική. Η λεκτική βία δε, όταν πρόκειται για κατάσταση που χρονίζει, σκάβει πληγές εξίσου βαθιές με τη σωματική...
      Σημαντικότατος ο περίγυρος, ο “σωστός” περίγυρος —άνθρωποι που σε ακτινογραφούν με ενδιαφέρον και όχι από περιέργεια, και που βεβαίως μπορούν να εντοπίσουν τις αποχρώσες ενδείξεις μιας παθογένειας...

      Σ' ευχαριστώ πολύ Ανδρομέδα μου που ξαναπέρασες και σχολίασες!
      Πολύτιμες και σημαντικές πάντα οι παρεμβάσεις σου!

      Πολλά φιλιά και καλό βράδυ! ❤

      Διαγραφή
  7. Ρούλα μου καλησπέρα.
    Εξαίρετη η αναφορά σου στο τεράστιο ζήτημα της φανερής, κρυφής, παράνομης και ....νόμιμης Βίας κατά της Γυναίκας.
    Δικαιωματικά οφείλει να κερδίσει μεγάλο μέρος της σκέψης και του προβληματισμού μας.
    Ως Άντρας, θεωρώ ότι οφείλουμε να αναθεωρήσουμε και εμείς ΑΛΛΑ και εσείς ως γυναίκες την άποψη ότι ο άντρας "μαμάει και δέρνει" και τον ....γουστάρουμε για αυτό.
    Δυστυχώς να ξέρεις αυτή η επαίσχυντη άποψη έχει άπειρες οπαδούς στο γυναικείο κόσμο. Τα πρότυπα βλέπεις....!
    Έχουμε πολύ μεγάλο δρόμο να διαβούμε ως κοινωνία και λαός πάνω σε αυτό το θέμα της κακοποίησης και μάλιστα με τρόπο επώδυνο.
    Καλή συνέχεια κορίτσι μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα και από εδώ, Γιάννη μου. (Πέρασα λίγο νωρίτερα από το σπιτάκι σου!)

      Αυτά τα “πρότυπα”, τα οποία πολύ σωστά επισημαίνεις, έχουν καταστρέψει κόσμο... γενιές και γενιές! Τόσο αυτά, όσο και τα στερεότυπα.
      Φαύλος κύκλος. Να μεγαλώνει το κορίτσι μαζί μ' έναν αδελφό. Στα ουράνια ο γιος, στα τάρταρα η κόρη. “Άρχοντας” το αγόρι, “σκουπίδι” το κορίτσι. Αντίστοιχα, η μάνα να καταπίνει τις λέξεις της κι ο πατέρας...−αγάς, καλός ή κακός, αλλά μπορεί και κάκιστος... να διαφεντεύει τα του οίκου του και... όπου δεν πίπτει λόγος (να) πίπτει ράβδος!... (Ενίοτε και συχνότερα... μόνο ράβδος!)
      Ακραίο, πλέον. Αλλά δεν απέχουν πολύ οι εποχές που αυτό ήταν γενικευμένο. Στις γενιές που γαλουχήθηκαν έτσι, ανήκουν άνθρωποι που ζουν και κυκλοφορούν γύρω μας. Είναι, βέβαια, περασμένης πλέον ηλικίας... αλλά ας σκεφτούμε ότι κι οι ίδιοι έχουν παιδιά και εγγόνια... και πως, όλο και κάτι τους έχουν “περάσει”.
      Ας σκεφτούμε και άτομα που ανήκουν σ' έναν συγκεκριμένο (πολιτικό / κοινωνικό) χώρο, όπου η βία είναι αναπόσπαστο κομμάτι του χαρακτήρα, της ιδιοσυγκρασίας, της νοοτροπίας τους. (Δεν επεκτείνομαι περισσότερο, απεχθάνομαι την ιδέα έστω και να πληκτρολογώ γι' αυτούς!)

      Όσον αφορά τις γυναίκες που θέλουν τον άντρα... ζόρικο και “βαρύ”, θα γράψω ό,τι και πιο πάνω, στην Ανδρομέδα μας: ότι τις θεωρώ παντελώς ανόητες.
      Κάποιες έχουν μπερδέψει το “αντριλίκι” με την αντρίκεια συμπεριφορά. Και το “νταηλίκι” με το θάρρος...

      Πράγματι, ο δρόμος είναι μακρύς και η διαδρομή επίπονη. Διότι, για να εκλείψουν τα παθογόνα φαινόμενα της κοινωνίας, απαιτείται γκρέμισμα νοοτροπιών εκ βάθρων, άρα παιδεία, άρα σκεπτόμενοι άνθρωποι...

      Σ' ευχαριστώ πολύ, Γιάννη για το χρόνο σου και το σχόλιό σου.
      Καλό απόγευμα να έχεις!

      Διαγραφή
  8. Σκέφτηκα πολύ πριν απαντήσω. Στο συγγενικό μου περιβάλλον είχε σημειωθεί ένα σκηνικό βίας που πέρασε δυστυχώς όχι μόνο στην σύζυγο αλλά και στα παιδιά. Θυμάμαι ήμουν 18 στα 19 τότε και όταν μου το είπε η μαμά μου ήμουν έξαλλη: άρχισα να φωνάζω πως πρέπει να πουλήσει το δικό της μερίδιο του σπιτιού, να πάει να ζήσει με τους γονείς της που είχαν τεράστιο σπίτι και να πληρώσει τον καλύτερο δικηγόρο να του τα πάρει όλα (για το γαμώτο) και να τον κλείσει μέσα (για την ψυχική της ηρεμία). Θυμάμαι που κάποιοι συγγενείς που ήταν στο σπίτι με χαρακτήρισαν ως "ρομαντική" και είπαν πως πρέπει να μάθω ότι στην ζωή πρέπει να ρίχνεις και νερό στο κρασί σου. Μανιάτισσα καθώς είναι η μαμά, μου είπε στην ζωή μου νερό στο κρασί μου να μην ρίξω ποτέ. Να κάνω το καλύτερο για τον εαυτό μου, να είμαι ανεξάρτητη, να αγαπάω πολύ και όταν δω κάτι που με πληγώνει, με προσβάλλει, με ματώνει να το χειριστώ όπως του πρέπει: μια και έξω και αποτελεσματικά. Και πάντα την δική μου ευτυχία να βάζω μπροστά και αύριο μεθαύριο των παιδιών μου.
    Άραγε έχουν όλοι μια μαμά σαν την δική μου να ακούν ή έμαθαν να ακούν την κοινωνία: γνωστούς, φίλους, συγγενείς που κρίνουν με τα δικά τους πρότυπα και κατηγορούν γιατί είναι πιο εύκολο αυτό από το να σκεφτούν τις δικές τους αποτυχίες.
    Καμιά φορά νομίζουμε ότι όλα είναι τόσο μακριά μας. Μα είναι αυτό που λένε : "ποτέ δεν ξέρεις όταν κλείνει η πόρτα του καθενός, τι γίνεται από πίσω".
    Μακάρι εν έτη 2014 αυτά τα φαινόμενα να μην υπήρχαν. Να ήταν ένα μέρος του παρελθόντος που συζητάμε και αναλύουμε για να μην ξανασυμβεί. Μα αν δεν αλλάξουμε συνολικά σαν κοινωνία και ατομικά σαν άνθρωποι, νοοτροπία, φοβάμαι μήπως είναι και μέρος του μέλλοντος και αυτό με θλίβει, με πονά και με τρομάζει.
    Σε φιλώ και σε καλημερίζω, γατούλα μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατ' αρχήν συμφωνώ με τη Μανιάτισσα−μαμά! Με μικρές, πολύ μικρές αποκλίσεις —και όχι ενστάσεις.
      (Για παράδειγμα, άλλο ο ασυμβίβαστος, άλλο ο πεισματάρης. Το πείσμα, συχνά οδηγεί σε ήττα. Όπως, άλλωστε κι ο συμβιβασμός, όταν αυτός αφορά τις αρχές μας). Κι ακόμη —αν και κατάλαβα πολύ καλά τι θέλει να πει η σοφή μαμά— η ευτυχία μας να μην περνά μέσα από τους δρόμους κάποιων άλλων. Να μη γίνει αιτία να δυστυχήσουν άλλοι.

      « (...) Άραγε έχουν όλοι μια μαμά σαν την δική μου να ακούν ή έμαθαν να ακούν την κοινωνία (...) »
      Οπωσδήποτε όχι! Ακόμη κι αν δεν το παραδέχονται, οι περισσότεροι ενδιαφέρονται για το “τι θα πει ο κόσμος” (ο οποίος “κόσμος” βεβαίως, είναι εκκωφαντικά απών οποτεδήποτε χρειάζεται να βοηθήσει ή να πάρει θέση).

      Πολλά φιλάκια, καλό μου!
      [Τη μανούλα και τα μάτια σου!]



      Διαγραφή
  9. Έχοντας υπάρξει θύμα ενδοοικογενειακής βίας, αναγνωρίζω τον φόβο. Όποιος δεν το έχει βιώσει στο πετσί του δεν μπορεί να καταλάβει. Κι εγώ κάποτε ήμουν από εκείνες τις γυναίκες που έλεγαν πως δεν θα συμβεί ποτέ σε μένα. Ολισθαίνεις σε μια τέτοια κατάσταση εύκολα όμως... Περνάς στην ψυχολογία του θύματος πριν καλά καλά το καταλάβεις... Νομίζεις πως εσύ φταίς για όλα. Κι άντε μετά να βγείς από αυτόν τον φαύλο κύκλο... Ευτυχώς τα κατάφερα. Μετά από 12 χρόνια γάμου, πληρώνοντας ακόμη ένα πολύ σκληρό τίμημα. Τα κατ΄λαφερα και γλίτωσα τη ζωή μου, μου δώθηκε και μια δεύτερη ευκαιρία γνωρίζοντας τον τωρινό μου άντρα, ξαναδείχνοντας εμπιστοσύνη σε έναν άνθρωπο. Σε έναν. Γιατί το συναίσθημα του τρόμου, της μοναξιάς, της εγκατάλειψης, δεν φεύγει ποτέ. Άσε, μεγάλο θέμα άνοιξες, πονάει μέσα μου, θα με πονάει για πάντα...
    Φιλί σου στέλνω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εύα μου,
      Σ' ευχαριστώ πολύ καταρχάς, που μοιράζεσαι την εμπειρία σου εδώ.
      Χαίρομαι που τα κατάφερες και ξέφυγες, όπως κάθε φορά που μαθαίνω ότι μία γυναίκα σπάει έναν τέτοιο κλοιό!
      Έχοντας βιώσει τέτοιες καταστάσεις, είναι αδύνατον να τις σβήσει κανείς μ' ένα σφουγγάρι. Όμως είναι σημαντικό να υπάρξουν άνθρωποι που θα σε τραβήξουν μακριά από αυτές και θα δώσουν και πάλι κίνητρο για να συνεχίσεις την πορεία σου σε υγιή μονοπάτια.

      Να είσαι καλά, Εύα μου.
      Φιλί κι από 'μένα! ❤

      Πράγματι,

      Διαγραφή
  10. ....Με διέλυσες...
    Κι ήμουν 17, σαν τη Μαρία σου...Και ζωγράφιζα καρδούλες στο θρανίο...
    Και καμάρωνα για την βέρα στο αριστερό, που δυο χρόνια αργότερα, βρήκα τη δύναμη και την πέταξα στα σκουπίδια ... Δεν θα πω άλλα...
    Γιατί ακολούθησαν κι άλλα, με άλλη μορφή βίας, πολλά χρόνια αργότερα...
    Οι μελανιές φεύγουν, τα πρηξίματα υποχωρούν, τα σημάδια της ψυχής είναι που επιμένουν...
    Ευτυχώς ο Θεός, μου χάρισε την κόρη μου.
    Για να προστατέψω την ψυχούλα της,για να μην περάσει ότι περνούσα, έμαθα να προστατεύω και τον εαυτό μου. Να με σέβομαι, να με εκτιμώ και να με αγαπώ...

    Μια ευχή αφήνω... ΄Ολες οι γυναίκες του κόσμου, να βρίσκουν τη δύναμη...
    **Αννιώ**



    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αννιώ μου,

      Διαβάζοντας το σχόλιό σου... από τη μια ήθελα να σε πάρω μια μεγάλη αγκαλιά κι από την άλλη, να μην έρθει η στιγμή να απαντήσω!
      Τι να γράψω;
      Και σ'εσένα, καταρχάς, ένα τεράστιο Ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη να μοιραστείς εδώ, αυτό το μελανό κομμάτι της ζωής σου...
      Νοιώθω ανακούφιση που κι εσύ βρήκες τη δύναμη ν' ανοίξεις τα φτερά σου, να πετάξεις μακριά, έστω και με τέτοιες πληγές.
      Νοιώθω, ωστόσο, και τον πόνο σου και, σαν μαμά που είμαι κι εγώ, και το φόβο σου...
      Είναι μεγάλο δώρο η κορούλα σου!
      Είναι τυχερή που έχει εσένα για μανούλα, εσένα που είσαι γεμάτη αγάπη για τους ανθρώπους που τη χρειάζονται ίσως περισσότερο από άλλους, καθώς δύσκολα την εισπράττουν από τον περίγυρο.

      Να είστε καλά, πάντα γερές, δυνατές, αγαπημένες!
      Σε φιλώ πολύ, Αννιώ μου! ❤
      Την ίδια ευχή με τη δική σου... κι εγώ!

      Διαγραφή
  11. Έχω υπάρξει θύμα σωματικής κακοποίησης, ελαφριάς θα έλεγα... Και ψυχολογικής, τεράστια. Για 2-3 χρόνια, από τα 18 ως τα 20 σχεδόν. Είναι πολύ δύσκολο για μια γυναίκα να φύγει. Αυτό είναι το γνωστό σύνδρομο της Στοκχόλμης, το θύμα πείθει τον εαυτό του να αντέξει τον πόνο μέσα από την αγάπη για το θύτη. Το σημαντικό είναι κάποτε να ξυπνήσει το θύμα και να αφήσει τα πάντα πίσω του. Γιατί το επόμενο δύσκολο βήμα είναι να μπορέσει κάποτε να εμπιστευτεί ξανά και να αγαπήσει.
    Είμαι τυχερή θα έλεγα, δεν είχα ποτέ μεγάλα σημάδια, πέρα από κάποιες μελανιές στα μπράτσα πού και πού... όμως ψυχικά ήταν πολύ δύσκολο να το ξεπεράσω. Είναι τρομοκρατία όταν σε κάθε χέρι που πάει να σε χαϊδέψει εσύ βλέπεις ένα χέρι που φοβάσαι ότι θα σε χτυπήσει και μαζεύεσαι. Ένας (από τους πολλούς, χαχα!) λόγους που αγαπάω τον Αλέξανδρο είναι που έμεινε κοντά μου υπομονετικά για πάρα πολύ καιρό χωρίς να με αγγίζει, και χωρίς να παρεξηγείται όταν τον απέφευγα τρομοκρατημένη. Μέχρι που κατάφερε να με κάνει να του έχω εμπιστοσύνη.
    Παλιότερα ντρεπόμουν να λέω για το ξύλο που έτρωγα, πλέον ντρέπομαι μόνο για το ότι δεν έβαλα τέλος νωρίτερα.
    Πρόσφατα μου είπε η αδερφή μου (σπουδάζει στο Παιδαγωγικό δημοτικής εκπαίδευσης) πως στα πλαίσια κάποιου μαθήματος, ο καθηγητής τους είπε ότι την πρώτη φορά που ο άντρας θα χτυπήσει τη γυναίκα, εκείνη θα πρέπει να φύγει, γιατί σίγουρα θα υπάρξουν κι άλλες.
    Σε κανέναν άνθρωπο δεν αξίζει κάτι τέτοιο κι εύχομαι όσοι το βιώνουν, να βρουν το κουράγιο και να φτιάξουν τη ζωή τους πιστεύοντας σε ένα καλύτερο αύριο!
    Φιλάκια πολλά! Καλό βραδάκι Ρούλα δε κατ μου! ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ, βρε Nastenka μου! ❤
      Κι εσύ, καρδούλα μου;...
      Να μην ντρέπεσαι, να μην έχεις ενοχές. Ήσουν τόσο μικρή —είσαι ακόμη τόσο μικρή!— και κανείς δεν θα μπορούσε να σε έχει “προστατεύσει” τόσο, ώστε να μην σου συμβεί. Βλέπεις, όταν είμαστε σε αυτή την ηλικία, αδυνατούμε να πιστέψουμε όλα εκείνα για τα οποία μας συμβουλεύουν και μας νουθετούν να “μένουμε μακριά τους”. Βγάζουμε το κεφαλάκι μας στον κόσμο και νομίζουμε ότι η ματιά μας είναι πιο καθαρή... κι ο κόσμος όχι τόσο απαίσιος, τελικά... Ακόμη κι όταν αυτή η όμορφη εικόνα αρχίζει να παραμορφώνεται... πάλι δυσκολευόμαστε να την παλέψουμε και να ξεφύγουμε.

      Έχει απόλυτο δίκιο ο καθηγητής της αδελφής σου: είναι βέβαιο ότι η βία δεν είναι ποτέ “τυχαία”, η πρώτη φορά δεν είναι “η μία και μοναδική”, αλλά αργά ή γρήγορα φέρνει την επόμενη.

      Μεγάλο Ευχαριστώ και σ' εσένα για την εμπιστοσύνη και το μοίρασμα.
      Άλλο ένα στον Αλέξανδρό σου... για όλα όσα είναι, για ό,τι έχει κάνει και κάνει για 'σένα.

      Να είστε καλά, Nastenka μου και μακάρι, πράγματι, οι άνθρωποι που περνούν κάτι τέτοιο, να καταφέρνουν κάποια στιγμή (όσο το δυνατόν συντομότερα) να ξεφεύγουν! Οριστικά.

      Πολλά πολλά φιλιά! ❤

      Διαγραφή
  12. εγω νευριάζω στεναχωριέμαι θυμώνω όλα μαζι!!! ευχομαι τουλάχιστον καποια στιγμή να ξεπερνούν τον φόβο τους και να το μοιράζονται πολύ άνθρωποι έστω και της διπλανής πόρτας είμαστε πρόθυμοι να βοηθήσουμε !! καλημέρα Ρούλα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δικαιολογημένη απόλυτα η αντίδρασή σου!
      Είναι ελπιδοφόρο πολύ, αυτό που γράφεις. Για όλους “τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας” που όμως, έχουν την ανθρωπιά να βοηθήσουν όταν τους ζητηθεί (γιατί, κακά τα ψέματα... πρέπει το ίδιο το “θύμα” να συνειδητοποιήσει τι του συμβαίνει, να αποφασίσει ότι πρέπει να ξεφύγει, να ζητήσει συμπαράσταση, βοήθεια, να νοιώσει ότι δεν είναι μόνο...)

      Να είσαι καλά, Νικόλα!
      Σ' ευχαριστώ πολύ!
      Καλό βράδυ να έχεις!

      Διαγραφή
  13. Το μυαλό είναι θολωμένο κι έτσι δεν μπορώ να διαβάσω τα σχόλια, θα επανέλθω. Διάβασα .ομως τις ιστορίες: συγκλονιστικές.
    Ξέρεις τι; Νιώθω τόσο απογοητευμένη που καμιά από τις γυναίκες που κακοποιούνταν δεν μπόρεσα να βοηθήσω... Δεν μπόρεσα να βρω ανθρώπους να με υποστηρίξουν, δεν μπόρεσα να τις πείσω... Συμβαίνει γύρω μας κι απλά απομακρυνόμαστε. Φορτώνουμε το πρόβλημα στη γυναίκα που κακοποιείται, απομακρυνόμαστε από αυτή και συναναστρέφομαστε τον άντρα που την κακοποιεί...
    Γάτα μου αγαπημένη, καλό βράδυ! (Σίγουρα έχω χάσει αναρτήσεις σου, αλλά θα τις διαβάσω εν καιρώ...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αλεξάνδρα μου,

      Μια αγαπημένη μου δασκάλα μας έλεγε πως, “εκατό άνθρωποι να θέλουν το καλό μου, εάν δεν το θέλω εγώ ο ίδιος, τίποτα δεν γίνεται”.
      Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι εκείνες δεν θέλουν (πραγματικά) να ξεφύγουν... όμως είναι πολλοί οι λόγοι που δεν το κάνουν. Είτε δυσπιστία είτε φόβος είτε εξάρτηση.
      Άλλη μία γυναίκα της οποίας την ιστορία δεν παρέθεσα, μου είχε πει :
      «Να χωρίσω; Ούτε λόγος! Δεν έχω ιδιαίτερη μόρφωση, δεν δούλεψα ποτέ και δεν έχω προϋπηρεσία. Πουθενά και σε τίποτα. Κοντεύω πενήντα. Ποιος θα με πάρει σε δουλειά; Κι άρα αν χωρίσω, θα μείνω επί ξύλου κρεμάμενη. Έχω και τη μάνα μου. Τους λογαριασμούς στο σπίτι. Με τι λεφτά θα τη βγάζουμε;»
      Η γυναίκα αυτή ασχολείται με την κουζίνα. Της είχα ρίξει την ιδέα να ασχοληθεί με κέτερινγκ, ίσως και μ' ένα μαγαζί όπου θα έφτιαχνε π.χ. παραδοσιακές πίτες ή κάτι άλλο. «Εδώ που τα λέμε, δεν είναι κακός άνθρωπος. Μόνο νευρικός. Έχω τα ταξίδια μου, τα ρούχα μου και δε μου λείπει τίποτα! Πού να μπλέκω σε περιπέτειες;», ήταν η απάντησή της. Ε, ναι. Εκεί, δεν μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο. Είχε κάνει την επιλογή της. Είχε προτιμήσει να μην έχει ζωή, επειδή πίστευε πως “εκτός από αυτό”... κατά τ' άλλα, περνούσε καλά!
      (Η δε μάνα της —παλιά μυαλά— δίνει δίκιο πάντα στον γαμπρό της. Ποτέ στην κόρη της!)
      Προσπάθησα να την πείσω, τουλάχιστον ν' απαντά. Να μη σκύβει το κεφάλι στις προσβολές, να μην “απαντά” με κλάματα στις φωνές του. Να του δώσει να καταλάβει ότι κι εκείνη έχει γνώμη και φωνή. (Φυσικά, για τη μητέρα της, είμαι “κακός συμβουλάτορας” και θέλω “να της κλείσω το σπίτι”!)
      Το καλοκαίρι, μου είπε ότι... μάλλον πιάνει αυτό που της πρότεινα! Ότι, απαντώντας του, εκείνος μοιάζει να τη σέβεται περισσότερο! «Τελικά, του αρέσει να έχει ο άλλος το θάρρος της γνώμης του!»
      Δεν είχαμε καμιά τρομερή αλλαγή / ανατροπή... αλλά υπήρξε σχετική βελτίωση. Δεν είμαι και πολύ σίγουρη για την αποτελεσματικότητα της ιδέας μου, ούτε και της εφαρμογής της. Η συγκεκριμένη, είναι γυναίκα άτολμη και πολύ προσκολλημένη στους (δικούς της) άλλους...

      Όλο αυτό το σεντόνι, Αλεξάνδρα μου... για να καταλήξω στο ότι είναι πολύ δύσκολο —και τις περισσότερες φορές, μάλλον ακατόρθωτο— να ανατρέψουμε μια τέτοια κατάσταση στη ζωή ενός άλλου. Μακάρι να μπορούμε να είμαστε δίπλα στις γυναίκες αυτές, εάν γνωρίζουμε κάποια/ες, γιατί ακόμη κι αν δεν αποφασίσουν να κάνουν “το μεγάλο βήμα”, σίγουρα θα χρειαστεί πολλές φορές να χτυπήσουν μια πόρτα, να μιλήσουν, να ζητήσουν κάποια βοήθεια (έστω κι αν αυτό είναι δυο παρήγορα λόγια, μια αγκαλιά, ένας καφές).

      Σ' ευχαριστώ, Αλεξάνδρα μου.
      Καλό Σαββατοκύριακο να έχεις!
      Σε φιλώ! ♥

      [Έχω ξεφύγει κι εγώ τις τελευταίες ημέρες από το πρόγραμμά μου, έχω χάσει (προφανώς) αναρτήσεις “γειτόνων”... ίσως και δικές σου... Ελπίζω να καταφέρω να σας διαβάσω!]

      Διαγραφή
    2. Το... σεντόνι σου είναι τόσο μες στην πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε. Αλλά για να είμαι ελικρινής νιώθω πως εμείς οφείλουμε να βρούμε τρόπο να βοηθήσουμε τους άλλους, όπως και οι άλλοι πρέπει να βοηθήσουν εμάς όταν έχουμε βαλτώσει...
      Και για να είμαι ξανά ειλικρινής, ίσως κρίνω από μένα, που αρκεί ένα "πάμε μαζί" για να μπω στη διαδικασία να αλλάξω κάτι άσχημο...

      Διαγραφή

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: