Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Ενός λεπτού σιγή...


Ο Ορέστης από το Βόλο κι η Μαρία από τη Σπάρτη, έμειναν στην Αθήνα και μαζί της μεγάλωσαν κι αυτοί. Στο Παγκράτι η Μαρία. Στα Πετράλωνα ο Ορέστης.

Είδαν την πόλη ν' αλλάζει, τους ανθρώπους να έρχονται και να φεύγουν σαν τρένα σε σταθμούς φορτωμένους.

Τα πρώτα χρόνια ήταν όλοι εκεί —κι ο Σταμάτης, κι η Μυρτώ, κι ο Βασίλης, κι ο Λεωνίδας, κι η Άση... Περπατούσαν με τα χέρια δεμένα σφιχτά και τα κεφάλια σκυφτά μ' ενοχή, επειδή το ξέρανε πως κάτω από τις σόλες τους, εκεί που η άσφαλτος γίνεται ένα με το χρόνο, ήταν χυμένο το αίμα των αλλωνών... Στα πλάγια τους, λοιπόν, άφηναν κενό, σα να τους περίμεναν —κι ας ήξεραν πως δε θα 'ρθουν ο Θανάσης, η Έφη, ο Λουκάς, η Δήμητρα...

Μετά, γύρισε ο καιρός... Έγιναν έγχρωμες κι οι τηλεοράσεις, μα οι εικόνες τους μένανε γκριζόμαυρες, σαν τις μνήμες τους.

Κάθε Νοέμβρη βλέπανε τα νιάτα τους να ξεμακραίνουν και τη μπομπίνα του αρχείου να ξεφτίζει. Κάθε τόσο, στα ψιλά των εφημερίδων, διαβάζανε για κάποια αποφυλάκιση «λόγω ανηκέστου βλάβης της υγείας τους», εκείνων που ακόμη ο ιδρώτας τους βρώμαγε μίσος σαν διέσχιζες τη Μπουμπουλίνας και τα ουρλιαχτά τους, “Κωλόπαιδα! Αλήτες!”, σέρνονταν πάνω από την πόλη με τον άνεμο.

Έπειτα, οι Νοέμβρηδες έφευγαν πιο γρήγορα. Μίκραινε η Ιστορία και πύκνωναν οι λόγοι των πολιτικών, πάνω απ' το κεφάλι − σύμβολο στο προαύλιο του Πολυτεχνείου.

Πρώτος, έκοψε να πηγαίνει στην πορεία ο Ορέστης. Χρόνο με το χρόνο, όλοι οι υπόλοιποι. Τι έκανε, πού ήταν ο καθένας τους, κανένας απ' τους άλλους δεν το 'ξερε.
Ό,τι τους έδενε, ήταν μια στιγμή που κράτησε λίγες μέρες... κι η θύμηση —όμως αυτή, δεν μπορείς να τη μοιραστείς ολόκληρη.
Ό,τι τους χώριζε, ήταν “η ζωή μετά” που τους έσπασε όπως τον φρεσκοπιασμένο πάγο.

Έτσι χανόταν στην πάχνη της λήθης ο δικός τους Νοέμβρης, έτσι γκριζάρανε σιγά−σιγά τα κεφάλια τους κι έτσι υποδέχτηκαν την “εποχή της παγκοσμιοποίησης”, σαστισμένοι για τη ζωή που πήραν λάθος ή που τους γέλασε αυτή.

Στις 17 κάθε Νοέμβρη, όλοι μαζί καθένας μόνος του, δίχως να το ξέρουν, τη βγάζουν μπροστά στο παράθυρό τους, μιλώντας με τους πεθαμένους.


ΥΓ. Ο Ορέστης κι η Μαρία, δε συναντήθηκαν ποτέ ξανά, από τότε.
ΚΕΙΜΕΝΟ − ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ © Roula the Cat | Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014, 18:18

18 σχόλια:

  1. Τιμή στις μεγάλες εκείνες μέρες της σπουδάζουσας Νιότης αλλά και των εργατών του Λαού μας.
    Κάποιοι, ποτέ δεν "χώνεψαν" τη μεγάλη εκείνη μέρα και έκτοτε δεν σταματούν να χυδαιολογούν ασύστολα επάνω της.
    Βλέπεις Ρούλα μου, τους έχει στοιχειώσει......!
    Η Μεγαλύτερη Νίκη κείνης της μεγάλης βραδιάς είναι ο τρόπος που το Κράτος και η Εξουσία ακόμα και σήμερα την αντιμετωπίζει.
    Καλούς αγώνες μπροστά μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το κακό —πέρα από το ότι χυδαιολογούν— είναι ότι ψεύδονται και προπαγανδίζουν και δυστυχώς, δεν καταπίνουν το χάπι μόνον (οι) νεότεροι (όχι όλοι, βεβαίως!) αλλά ακόμη κι όσοι θα έπρεπε να γνωρίζουν, γιατί... να πάρει η ευχή... την έζησαν εκείνη την εποχή, πλάι τους έτρεχαν τα γεγονότα!!! Τι στο καλό; Τόσο κοντή μνήμη έχουμε ο... “περιούσιος λαός”;!
      Περί χυδαιολογίας... Το διάβασα εχθές...
      [Θα υπάρξει, μάλλον, και σχετική ανάρτηση. Στην περίπτωση αυτή, ίσως το Cinefil μου “πάει” για Τετάρτη...]

      Καλούς αγώνες!

      Διαγραφή
    2. Εντάξει τώρα Ρούλα μου, τι ψάχνεις τώρα από το κοριτσάκι ; τι να κάνουμε....μέρος ενός κόσμου πλάνης είναι και αυτό.......! τι να μας πει απ τη ζωή της ; ολάκερα τα χρόνια της είναι μια νύχτα στα οδοφράγματα για κάποιους της γενιάς της....
      Όσο για το ΣΙΝΕΦΙΛ μην αγχώνεσαι....αλλοίμονο....! Φιλιά

      Διαγραφή
  2. Αυτή είναι η μοίρα κάθε φοιτητοπαρέας, γιατί στους μεγάλους αγώνες η φιλία είναι πάντα η κινητήριος δύναμη και έπειτα οι ιδεολογίες, έτσι το αισθάνομαι εγώ τουλάχιστον. Χωρίς φιλία και χωρίς αδελφοσύνη δεν προχωράει τίποτα. Μετά το πολυτεχνείο σαν γίνανε οι άνθρωποι πιο φιλοτομαριστές, διαλύσανε οι παρέες διαλύσανε και οι αξίες. Τώρα που η κρίση μας γκρεμίζει όλες τις φιλοδοξίες μας και μας στρέφει στην ανάγκη του άλλου, τώρα είναι η μεγάλη ευκαιρία να ξαναγίνουμε όλοι μια μεγάλη παρέα. Γιατί χω΄ρις το φίλο δίπλα σου πώς να νιώσεις δυνατός να τα βάλεις με το θηρίο; Πώς;
    Καλό ξημέρωμα Ρούλα μου. Αύριο το νιώθω πως θα είναι μια πολύ μεγάλη μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η εποχή επιτάσσει αλληλεγγύη. Η “φοιτητοπαρέα” είναι συνήθως ένας πυρήνας... Κι η “γειτονιά” θα μπορούσε να είναι άλλος ένας... κι ο εργασιακός χώρος...
      Όμως, όπως διαπιστώνουμε τόσο από τα social media όσο και από το ευρύτερο περιβάλλον, επικρατεί ένα “εμφυλιοπολεμικό” κλίμα... Είμαστε όλοι από την ίδια πλευρά, δεν το 'χουμε καταλάβει; Αλληλοσπαραζόμαστε κι επιρρίπτουμε ευθύνες ο ένας στον άλλον, και το θεριό, στην απέναντι όχθη, τρίβει τα χέρια του...

      Μέχρι τώρα, πολλές “μικρές” μέρες που μας καταπίνουν, βλέπω...
      Αποχαύνωση; Αδιαφορία; Υποχωρητικότητα;

      Καλά να είσαι, Ανδρομέδα μου!
      Σε φιλώ!

      Διαγραφή
  3. Η μνήμη ξεφτίζει λοιπόν;
    Μα γέλασε η ζωή;
    Κι εγώ θυμάμαι αλλιώς τα μαθητικά μου χρόνια τούτη τη μέρα. Κια ήμερα αντί για αφιερώματα κατασκευές έχω... ντρέπομαι αλλά...

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα Ρούλα μου♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ξεφτίζει η μνήμη. Ό,τι “ζεις” αληθινά, δεν ξεφτίζει.
      Πολλές φορές όμως, ξεφτίζουν οι άνθρωποι. Να, όπως όσοι εξαργύρωσαν τον αγώνα τους.
      Μα οι άλλοι, οι “ανώνυμοι”, δεν ξέχασαν. Δεν ξεχνούν. Στους νεκρούς και σ' αυτούς τους “ανώνυμους” είναι αφιερωμένο το κείμενο. Που όταν “όλο αυτό” τέλειωσε, ήταν πλήρεις (όπως καθένας που 'χει σημαία τις ιδέες, τις αρχές και τη συνείδησή του) και ταυτόχρονα μισοί... σαν να είχαν γυρίσει απ' τον πόλεμο —όπου ζωή και άβυσσος είναι ένα.

      Καλό βράδυ, Αριστέα μου!
      Σε φιλώ! ♥

      Διαγραφή
  4. Το θέμα είναι πως για να κατέβεις στην πορεία του Πολυτεχνείου (και σε κάθε άλλη πορεία) θα πρέπει να ακολουθήσεις κάποια συγκεκριμένη πολιτική/κομματική/συνδυκαλιστική παράταξη...με κίνδυνο να γίνουν κιόλας επεισόδια, κι από εκεί που πήγαινες φιλειρηνικά να βρεθείς να τρως δακρυγόνα στο πρόσωπο...
    Αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που σταμάτησα να κατεβαίνω σε πορείες και συλλαλητήρια. Έπρεπε να έχω μια χρωματισμένη "ταμπέλα" και μια φορά έγινα μάρτυρας σε φασαρίες. Δεν υπάρχει ομόνοια, κοινό πνεύμα, συνεννόηση. Δεν υπάρχουν Έλληνες έναντι στο φασισμό ή στο σύστημα ή οτιδήποτε... Υπάρχουν ομάδες ανθρώπων που έχουν διαφορετικά συμφέροντα και τσακώνονται μεταξύ τους.. Αυτό με πειράζει πολύ σε όλες αυτές τις στιγμές...
    Ωστόσο αυτή τη μέρα ο καθένας μας την τιμά τόσο όσο πιστεύει ο ίδιος.. Αρκεί να γνωρίζουμε την αληθινή σημασία της και τα αληθινά γεγονότα. Δυστυχώς τα μικρά παιδιά που πάνε τώρα ακόμα σχολείο ενημερώνονται ελάχιστα πλέον κι αυτό είναι το πιο λυπηρό.... Χάνονται σελίδες της ιστορίας μας, τόσο πρόσφατες μάλιστα...
    Καλή εβδομάδα Ρούλα μου! Φιλάκια πολλάάαααα! :) ♥♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα, εκεί είναι το “κλειδί”... κι εκεί κολλάει κατά κύριο λόγο το ξεσήκωμά μας: “Δεν υπάρχει ομόνοια, κοινό πνεύμα, συνεννόηση”, έγραψες.
      Όπως σχολίασα και πιο πάνω, στην Ανδρομέδα, εάν υπήρχε αλληλεγγύη, τότε δεν θα χρειαζόταν να μπει κανείς κάτω από οποιαδήποτε κομματική ομπρέλα...
      Στην κηδεία του Σεφέρη (22/09/1971), η οποία εξελίχθηκε σε διαδήλωση κατά της χούντας, ο λαός είχε κατέβει αυθόρμητα, παρέες−παρέες, φίλοι, μεμονωμένα άτομα... Όλοι έγιναν ένα, όπως επέτασσε η συνείδησή τους.

      https://www.youtube.com/watch?v=ANtbngw7TkA

      Μόνο τα μικρά παιδιά, Nastenka μου...; Και τα μεγαλύτερα!... Και πολλά ανιστόρητα “μεγάλα”, επιπλέον με μνήμη χρυσόψαρου...

      Σε φιλώ, καλό μου!
      Καλό βράδυ να έχετε και οι δύο! ♥

      Διαγραφή
  5. Οι ήρωες που θυσιάστηκαν δεν περίμεναν ούτε σύνταξη, ούτε άδεια περιπτέρου, ούτε καν ένα ευχαριστώ. Έκαναν αυτό που πρόσταζε η συνείδησή τους, κόντρα σε μια φασιστοποιημένη ή ανεκτική στο φασισμό κοινωνία.
    Αλίμονο που πετάγονται εντός και εκτός Βουλής τα μπάσταρδα του Χίτλερ και πετάνε τη μαλακία τους και εμείς καθόμαστε και τους ακούμε.
    Τότε τα παλικάρια τα έβαλαν με τα τανκς και εμείς ανεχόμαστε μερικές εκατοντάδες αγράμματα κωλοπαίδια.
    Καλοί κάφροι είμαστε και εμείς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω, πριν καν απαντήσω στα σχόλιά σας, είχες κιόλας εύστοχα συμπυκνώσει στο δικό σου, ό,τι ακριβώς είναι και δική μου πεποίθησηॱ για τον άδολο αγώνα. Για την ανωνυμία και τη σιωπή. Για όσους δεν εξαργύρωσαν σαν κουπόνι την παρουσία τους “στο σωστό τόπο, τη σωστή στιγμή”...

      Α, δεν ξέρω αν είναι μόνο καφρίλα... Είναι και φιλοτομαρισμός.
      Και τα χρόνια της δικτατορίας, μπορεί ο λαός να ήταν γενικότερα πιο υποψιασμένος, πιο συνειδητοποιημένος... αλλά το φίδι από την τρύπα ελάχιστοι (αναλογικά) τόλμησαν να το βγάλουν...

      Καλό βράδυ, Πέτρο...

      Διαγραφή
    2. Πες τα ρε Πέτρο! Ενός λεπτού σιγή ανάμεσα σε τομάρια που κραυγάζει η αγωνία τους για την εξουσία. Ποιο ένα λεπτό σιγής; Εμείς πια γίναμε ανύπαρκτοι και οι ανύπαρκτοι δεν έχουν λαλιά...

      Διαγραφή
  6. Δεν θέλω να σταθώ σε αυτούς που ξεπούλησαν, αυτοί άλλωστε προβάλλονται παντού, θέλω να θυμηθούμε εκείνους που συνέχισαν να αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο, θέλω να βρούμε αυτούς που σήμερα αγωνίζονται για τον ίδιο σκοπό και να τιμήσουμε τους πρώτους παλεύοντας ενωμένοι και συνειδητοποιημένοι... Αυτό θέλω, Γάτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω, κανείς δεν θέλει να σταθεί σ' αυτούς που ξεπουλήθηκαν κι εν συνεχεία ξεπούλησαν. Αρκεί να μην τους “ξεχάσουμε” —διότι, όταν αυτό συμβαίνει, κονταίνει και η μνήμη, γενικότερα... Και δίνουμε και “συγχωροχάρτια” ελαφρά τη καρδία!...

      Το χρέος μας είναι αυτό που γράφεις. (Στην ενότητα και στην αλληλεγγύη... χωλαίνουμε, δυστυχώς...)

      Διαγραφή
  7. Αν σκεφτείς πως η συγκεκριμένη ανατροπή ξεκίνησε από φοιτητές και αναλογιστείς ποιοι είναι οι δικοί μας φοιτητές θα κλάψεις πιο πολύ και από το αν αναλογιστείς τα γεγονότα τότε. Γιατί οι άνθρωποι τότε είχαν Ψυχή, τώρα μονάχα φόρους...
    Είπες πολλά σε τόσο λίγες γραμμές.
    Φιλί γλυκό και αγκαλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μόνο φόρους...;
      Ποιος ευθύνεται, όμως, γι' αυτό; Πόσο και τι περιμένει ο (νεο)Έλλην;! Και τι φοβάται; Μη χάσει αυτά που δεν έχει;

      Φιλί κι αγκαλιά μεγάλη ♥ καλό μου!

      Διαγραφή
  8. Η Eξέγερση πάλλει τις καρδιές - όσων επιλέγουν την Αντίσταση αντί της Υποταγής...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα, Ιχνηλάτη!

      https://www.youtube.com/watch?v=AOCP32pBWqw

      Διαγραφή

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: