Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

Μάσκες —κι άλλο κακό να μη μας εύρει!


Άλλα σχέδια είχα για ανάρτηση, οπωσδήποτε όχι για σήμερα, κι άλλα με βρήκαν στην πορεία! Σε κανονικές συνθήκες, δεν υπήρχε κανένας λόγος ν' ασχοληθώ με το θέμα. 
Οι συνθήκες όμως, έπαψαν να είναι κανονικές. Ξέφυγαν. 

Να μη σε κουράζω.
Αναφέρομαι στο τρολ που έσκασε μύτη, πρώτη φορά, με αυτό το σχόλιο. Επανεμφανίστηκε και εδώ.

Διείδα σύγχυση ή εμμονή.
Στην πρώτη περίπτωση (σύγχυση), προφανώς το τρολ θεωρεί ότι είμαι κάποια άλλη και όχι η Roula. (Στην πραγματικότητα, και για να είμαι δίκαιη και ειλικρινής, όντως, δεν είμαι η Roula η γάτα! Είναι δυνατόν να είμαι... real γάτα;! Ο Χριστός τ' ανάσκελα!) Προφανέστατα δε, με αυτή την κάποια άλλη, έχει κακά προηγούμενα. Εξ ου και το υφάκι των σχολίων.

Στη δεύτερη περίπτωση (εμμονή), ενδέχεται το τρολ να είναι άτομο που με γνωρίζει (όχι ως Roula The Cat, αλλά ως “τάδε”) και δεν με χωνεύει. Σεβαστό. Δεν μπορεί να είμαστε συμπαθείς σε όλους, δεν είναι δυνατόν να αρέσουμε σε όλους. Μέχρι εκεί, όμως. 
Είμαι σίγουρη ότι δεν έχω βλάψει / πρσβάλει / κατηγορήσει  άνθρωπο. Είμαι εξίσου σίγουρη, ωστόσο, ότι κάποιους έχω στενοχωρήσει / δυσαρεστήσει. Νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί το αντίθετο για τον εαυτό του. 
Επίσης, αν πραγματικά με γνώριζε, θα φρόντιζε να με “χτυπήσει” διαφορετικά, αλλά σίγουρα όχι με κάτι που άπτεται του λόγου. Αδιάφορο για όλους —ειλικρινά— θεώρησέ το, απλώς, υποσημείωση.

Όταν έφτιαξα το blog μου αυτό, άφησα ελεύθερο τον σχολιασμό και για ανώνυμους χρήστες. Φαίνεται ότι αρκετός κόσμος δεν έχει την ωριμότητα να διαχειριστεί (και) αυτή την ελευθερία. Μετά τα δύο κρούσματα − σχόλια στα οποία αναφέρθηκα πιο πάνω, απενεργοποίησα την επιλογή “ανώνυμου” σχολιασμού.
Κοιτάζοντας, σήμερα, τα στατιστικά μου, παρατήρησα “περίεργες” διαδρομές (came from και exit links) από και προς το blog του Tremens —τον οποίον, δράττομαι της ευκαιρίας να γράψω ότι, συμπαθώ και εκτιμώ πολύ. Είναι, άλλωστε, το γούρι μου!
Απλά πράγματα, ακολούθησα το exit link και πού λες ότι “έπεσα”; Σε “ανώνυμο” σχόλιο του τρολ, στην πιο πρόσφατη ανάρτηση του Tremens, με αποδέκτη... εμένα!

Να μη σου τα πολυλογώ (που στα πολυλογώ, δηλαδή... Τι κάνω, τόσην ώρα;) και για να διευκολύνουμε το τρολ να ξεκαθαρίσει τα πράγματα και να μην πηγαίνει από 'δω κι από 'κει... σου βγάζω τη μάσκα μου!

Απαραίτητη διευκρίνιση : Και πάλι θέλω να είμαι ξεκάθαρη μαζί σου: το όνομά μου το κανονικό, δεν θα σου το αποκαλύψω. Νομίζω, είναι δικαίωμά μου. Σωστά;
Υπάρχουν bloggers που γράφουν και υπογράφουν με το κανονικό τους όνομα φαρδύ−πλατύ κι άλλοι που επιθυμούν να χρησιμοποιούν ψευδώνυμο. Βλέπεις κάτι μεμπτό σε αυτό;

Πάμε, λοιπόν...
Τον Νοέμβρη του 2007, έφτιαξα το πρώτο μου  blog : Roula the Cat ... knows everything! Μετά από 2 ή 3 δημοσιεύσεις είδα ότι δεν με ικανοποιούσε η συγκεκριμένη πλατφόρμα (Blogger) και δυσκόλευε αρκετά και τους/τις φίλους/ες μου στο σχολιασμό και την ανάπτυξη της συζήτησης. Έκλεισα το blog μου κι έφτιαξα ένα —καθαρά— παρεΐστικο forum, μέλη του οποίου γίναμε ο “πυρήνας” της παρέας αυτής κι εν συνεχεία, προστέθηκαν και φίλοι του καθενός μας.
Περνούσαμε καλά (“βαρκάδα κι αγκαλιά”, που λέει κι ο άΖμας! Ε, κάπως έτσι, αλλά στο πιο λαρτζ του!) όμως δύο χρόνια μετά είχαν δημιουργηθεί τριβές —είχε εισβάλει στη ζωή μας και το Facebook— κι είπαμε να το διαλύσουμε ησύχως. Όσοι ήταν να μείνουμε φίλοι μείναμε, συνεχίσαμε τη ζωή μας μαζί, στα εύκολα, στα δύσκολα, άλλοι πιο κοντά, άλλοι πιο μακριά —αλλά μαζί.

Τον Γενάρη του 2010 ξανανοίγω το blog της Roula. Από εδώ και μετά υπάρχουν... τεκμήρια. Ελαφρώς κατεστραμμένα, λόγω του ότι έχω διαγράψει υλικό του προτύπου (λογότυπο, φόντο, εικόνες) και φωτογραφίες των δημοσιεύσεων.


Σ' ετούτη την πρώτη εικόνα, διαπιστώνεις ότι είμαι εγώ, η ίδια... Roula του 2010 με τη Roula του 2014. Απλώς, έχω αφήσει πίσω το “...knows everything!” διότι διεπίστωσα για άλλη μια φορά πως έτσι είναι η ζωή!...


Εδωνά, σου 'χω την πρώτη μου ανάρτηση. Όπως βλέπεις, δεν κρύβομαι. Αναφέρομαι στο... παρελθόν μου! (Πάνω−πάνω έχω θαμπώσει το blogID μου. Δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος, δες το σαν παραξενιά μου.)


Σου το είπα, μανούλα μου! Μην ψάχνεις για φόντο, λογότυπο και μπιχλιμπιδάκια!...
Λοιπόν, τι βλέπεις εδώ; Την τελευταία ανάρτηση της Roula που... ήξερε τα πάντα!


A! Koίτα! Σου βρήκα screenshot-άκι! Να, κάπως έτσι ήταν!



Κι ύστερα...;
...Κι ύστερα γύρισε ο καιρός 
κι η ιστορία πέρασε εύκολα απ’ τη μνήμη στην καρδιά... 
Υπογράφτηκε το Μνημόνιο (το πρώτο), η Roula ένοιωσε πως δεν μπορούσε να ξαναγράψει ως γάτα. Θα μου πεις —και θα 'χεις δίκιο— πως σημασία δεν έχει πώς υπογράφει κανείς, αλλά τι γράφει. Τότε, είχα εκείνη την άποψη. Κι έφτιαξα το “Μολύβι και Χαρτί”, υπογράφοντας ως Ντρουσίλα.
Γνώρισα, μέσω των σχολίων τους, υπέροχους ανθρώπους. Με κάποιους ανταλλάσσαμε e-mails και με ορισμένους, μιλούσαμε και τηλεφωνικώς.
Κάποιους μήνες μετά, για οικογενειακούς και προσωπικούς (κυρίως) λόγους, σταμάτησα να γράφω.


Λίγο ανορθόδοξη η παρουσίαση, μα άκρη θα βγάλεις. Εδώ, για παράδειγμα, βλέπεις την ημερομηνία της τελευταίας δημοσίευσης...


Μερικά επιπλέον στοιχεία για τη... δράση της Ντρουσίλας. (Τώρα που το ξαναβλέπω... ήμουν αρκετά παραγωγική!)


Η πρώτη μου ανάρτηση, συστάσεις. Να υπενθυμίσω ότι δεν υπάρχουν λογότυπο και μπιχλιμπιδάκια! Δυστυχώς, screenshot-άκι δεν έχω από αυτό το blog μου.


Τελικά, αν και η Ντρουσίλα είχε όλες τις προδιαγραφές για να στεριώσει... δεν φτούρησε!
Η Roula —επεισοδιακή γάτα!...— είναι άρρηκτα δεμένη με φιλίες αδελφικές, έγινε συνδετικός κρίκος για αγνώστους που ήρθαν κοντά κι αποτελεί, επτά χρόνια μετά, σημείο αναφοράς.
Για 'μένα, είναι κάτι πολύ περισσότερο —τη θυμάμαι περήφανη κι ελαφρώς σνομπ, να κοιτάζει απορημένη με ανθρώπινη, σχεδόν, ματιά— και γι' αυτό κρατώ με αγάπη το όνομά της και υπογράφω... Roula The Cat!

Αντί Υστερόγραφου : Θέλω να πιστεύω ότι το κείμενο και οι εικόνες βοήθησαν να λυθούν κάποιες (έως αρκετές) απορίες σχετικά με την/τις ταυτότητά/ές μου. Εάν υπάρχουν περισσότερες, λυπάμαι και φοβούμαι ότι δεν μπορώ να τις λύσω —σημαίνει ότι το θέμα ξεφεύγει, πλέον, από εμένα...
ΚΕΙΜΕΝΟ − ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ © Roula the Cat | Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014, 02:44

18 σχόλια:

  1. Μωρέ παιδιά πείτε με bitch αλλά έχει αρχίσει να με κουράζει το θεματάκι. Για εμάς τους bloggers που δεν ασχολούμαστε με το "άθλημα" για να βγάλουμε λεφτά, αλλά το κάνουμε για το γούστο μας και το μεράκι μας καταντάει "κάπως" να έρχεται ο καθείς που ζωή δεν έχει και να σου σπάει τα νεύρα. Εγώ στο παλιό μου blog είχα stalker, είχα και hater, , σαν την Beyonce αισθανόμουν.
    Μην κάθεσαι Ρούλα μου να σκας για το ποιος σε πιστεύει ή όχι, ή οτιδήποτε άλλο. Όσο καιρό σε γνωρίζω και έχω δει σχόλια σου βλέπω έναν άνθρωπο που έχει διάθεση να επικοινωνήσει, να προβληματίσ(τ)ει(ί), να κάνει πλάκα κτλ, όχι να ενοχλήσει, όχι να προσβάλλει ή κάτι αρνητικό τέλος πάντων. Και όλους τους αντιμετωπίζεις με σεβασμό.
    Για εμένα αυτό αρκεί, δεν με νοιάζει το όνομα σου, που μένεις, ποια είσαι, για μένα αυτά είναι περιττά. Τώρα για τον κάθε ανώνυμο που δεν έχει με τι να ασχοληθεί, ας αποκτήσει πρωτίστως όνομα και θάρρος για να σχολιάσει με αυτό και ύστερα ας έχει απαιτήσεις.
    Σκληρή ήμουν ε; Τι να κάνω είμαι ανελέητο κορίτσι και επειδή είμαι και Blogger της Διπλανής Πόρτας, είδες γειτόνισσα όποτε θέλεις καθαρίζω...
    Καλημέρα και καλή μας εβδομάδα.
    Σε φιλώ! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα, διπλανή μου! :a

      Τελικά, είναι σαν ύπουλη αρρώστια —ξέρεις, αυτά τα αντίστοιχα δραματικά “πίστευες πως δεν θα συμβεί σ' εσένα... μέχρι που χτύπησε την πόρτα σου”! (Μπρρ! Σκιάχτηκα πρωί−πρωί!)
      Ενοχλήθηκα πολύ, από τη στιγμή που το άτομο αυτό έφυγε από την “πόρτα” μου κι άρχισε να “λερώνει” κι αλλού.
      Άλλωστε, είχα γράψει σε παλαιότερη ανάρτηση ότι θα μιλήσω και για τις “προηγούμενες ζωές” μου, αλλά και σε σχόλιοॱ πως θα πέσουν οι μάσκες όταν θα είχα τη διάθεση για κάτι τέτοιο. Δεν μπορώ να πω ότι το σκεφτόμουν για τόσο κοντά, αλλά όταν, όπως πολύ σωστά γράφεις, κάτι που κάνουμε μονάχα για το γούστο και το μεράκι μας γίνεται τροφή για κάθε καχύποπτο κι ακόμη περισσότερο, εμπλέκει κι όποιον δεν του κάθεται καλά στο μάτι, νομίζω ότι είναι ώρα για δράση. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, φρονώ ότι αυτό μπορούσα —κι αυτό έπραξα...

      Η ανωνυμία είναι δικαίωμα, από τη στιγμή που πληροί τους (άτυπους) κανόνες δεοντολογίας. Διαφορετικά, είναι απλή κακοήθεια...

      Καλή (κι ελπίζω... ήσυχη!) εβδομάδα να έχουμε!
      Φιλάκια πολλά! ❤

      Διαγραφή
  2. Ουφ τελικά κατάλαβα τι έφταιγε και δεν μπορούσα να σε διαβάσω. Έκοβε όλο το μπλόγκ το πρόγραμμα που έχω για να μπλοκάρω τις διαφημίσεις χαχα. Όσο για τα τρόλλ πλάκα έχουν. Ζωή δεν έχουν. Καλώς σε βρήκα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες, mahler!

      Αχ, ναι... Μου θυμίζει αυτούς που κάθονται πίσω απ' το κουρτινάκι και παρατηρούν όλα όσα συμβαίνουν “εκεί, έξω”... (Έξω από το μαυσωλείο, δηλαδή!)

      Την καλημέρα μου! :)

      Διαγραφή
  3. Αν και δεν κατάλαβα πολλά, ξέρω πως όλοι στη γειτονιά πριν λίγους μήνες ταλαιπωρηθήκαμε και "αναγκαστήκαμε" να βγάλουμε την επιλογή "άγνωστος" καθώς είχε καταντήσει αηδία! Και στη δική μου περίπτωση σχολίαζε όπου έβρισκε ανοικτά, ευτυχώς οι περισσότεροι "φίλοι" κλείσαμε τα σχόλια. Όποιος θέλει ας γράφει με την ταυτότητα του!
    Ελπίζω τουλάχιστον τούτη η ανώνυμη να "τακτοποιήθηκε" με τις σημερινές σου ....αποκαλύψεις!
    Καλημέρα και καλή εβδομάδα Ρούλα δε κατ!

    ΥΓ: Εγώ έχω χαρεί πολύ για τη διαδικτυακή μας συνάντηση !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα, καλή εβδομάδα Αριστέα μου! ❤

      Απείχα για μεγάλα διαστήματα, όπως είδες, όμως θυμάμαι ότι ανέκαθεν υπήρχαν “παρατράγουδα”. Κάθε τόσο κάτι “έσκαγε”. Μέρος της (διαδικτυακής) ζωής, είπα, όπως άλλωστε κι οι παρεξηγήσεις (μικρές ή μεγάλες) στην καθημερινότητά μας. Εμένα, δεν με είχαν πάρει τέτοιου είδους σκάγια! Και γι' αυτό απόρησα που συνέβη τώρα κάτι τέτοιο. Από τη στιγμή, δηλαδή, που δεν είχα προηγούμενα με κανέναν, πώς είναι δυνατόν να τα απέκτησα ξαφνικά, μαζί και... επόμενα!

      Στη δεξιά στήλη, στο “Ζήτα μου −περίπου− ό,τι θες”, υπάρχει το e-mail μου. Θα το προσθέσω και σε άλλο σημείο. Για όποιον/α έχει οποιοδήποτε πρόβλημα ή αμφιβολία.

      Ενοχλήθηκα και θορυβήθηκα πολύ όταν είδα το “ουρανοκατέβατο” σχόλιο στο blog του Tremens... Κι ελπίζω να λύθηκαν οι απορίες της Ανώνυμης —αν και ουσιαστικά, δεν επρόκειτο περί απορίας της, αλλά περί βεβαιότητος! (Η ταυτότητά μου, εννοώ...)

      Σ' ευχαριστώ πολύ!
      Φιλάκια και καλή συνέχεια! :g

      Διαγραφή
  4. Απορώ γιατί έγραψες ολόκληρο κατεβατό (με την καλή έννοια αγάπη μου!) όταν σε ένα σου σχόλιο υπάρχει το απόσταγμα της σοφίας ΣΟΥ: "Η ανωνυμία είναι δικαίωμα, από τη στιγμή που πληροί τους (άτυπους) κανόνες δεοντολογίας. Διαφορετικά, είναι απλή κακοήθεια..." Εντάξει, ζωγράφισες! Από κει και πέρα, πόσο καιρό θες ακόμα (λες κι εμείς το 'χουμε χωνέψει, αλλά λέμε) για να αντιληφθείς, ότι πάντα θα υπάρχουν κάποια όντα που θα τρο(μπ)λλάρουν;... Φιλιά πολλά και καλή εβδομάδα και καλό μήνα Ρούλα δε κατ! Εδώ "ο πιο πιστός φίλος του σκύλου"! Με ζήτησε κανείς; :) Αχαχαχα :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έλα μου, ντε! Αλλά τέτοια κουραστική γάτα ήμουν πάντα! :q

      Πέτρα μου, δεν είναι του χαρακτήρα μου να ανακατεύομαι σε ζωές και υποθέσεις τρίτων. Είναι πολύ, λοιπόν, που το ίδιο θα ήθελα να συμβαίνει και με τη δική μου ζωή και τις δικές μου υποθέσεις; Πες το χούι, πες το ελάττωμα, πες το παραξενιά...

      Όσους μήνες έχω —συνολικά— ασχοληθεί με το blogging, δεν αισθάνθηκα κάποια ισορροπία να διαταράσσεται. Ακόμη και κάποιες διαφωνίες που παλαιότερα με είχαν ενοχλήσει, τελικά συνειδητοποιώ ότι δεν ήταν και τίποτα φοβερό! Τουλάχιστον το άτομο εκείνο, είχε το θάρρος να εκφραστεί με το ψευδώνυμο που “υπέγραφε” και στο blog του.

      Τι να γίνει! C'est la vie!!!

      Πολλά φιλιά και σ' ευχαριστώ πολύ! :g

      Διαγραφή
  5. Α, μη χαλιέσαι μικρή μου, αστό το τρολ να χτυπιέται, η αλήθεια είναι ότι κι εγώ τα πήρα ελαφρώς αλλά πέρασε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το αφήνω, μπορώ να κάνω κι αλλιώς;!
      Αισθάνθηκα πολύ άσχημα, όμως, με ό,τι συνέβη και στο δικό σου blogॱ λυπάμαι πολύ...

      Να είσαι καλά, Tremens μου! :)

      Διαγραφή
  6. Γεια σου Ρούλα!!!! Καλ'ως σε βρίσκω κι εγώ στο σπιτικό σου! Βλέπω ήρθα πάνω στην ώρα! ¨Οπως σε ενημέρωσε και από πάνω το Αριστάκι μας, όλοι στην μπλογκογειτονιά δεχθήκαμε κακόβουλα ανώνυμα σχόλια! Και μάντεψε! ¨Οταν έκλεινε ο ένας την εφαρμογή για τα ανώνυμα, το τρολ πήγαινε σε άλλο μαγαζί.... άρα μιλάμε για σεσημασμένο τρολ... !!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. :l Ανδρομέδα!!!

      Κατά βάθος με στενοχωρεί που απενεργοποίησα τα ανώνυμα σχόλια, δεν μου αρέσουν οι “φράχτες”. Μια άλλη λύση είναι να τα επανενεργοποιήσω... και σε παρόμοια περίπτωση να κάνω πιο δραστήριο το καλάθι με τα Ανεπιθύμητα! (Βρε, προβλήματα, στα καλά καθούμενα!)

      Μήπως να ξανασκεφτώ την πρόταση που μου έκανες (πριν λίγο πέρασα από το σπιτάκι σου και διάβασα την απάντησή σου στο σχόλιό μου) και ν' αρχίσω να ξεπλέκω; Είναι διασκεδαστικό και χαλαρωτικό! Η χαρά της γάτας!

      Σ' ευχαριστώ που ήρθες, καθώς και για το σχόλιό σου!
      Καλό βράδυ!

      Διαγραφή
    2. Αχ κι εγώ δεν θέλω να βάζω περιορσμούς αλλά πρέπει να υπάρχει κι ένας σεβασμός. Δε γίνεται κάποιοι να στραβώνουν μόνο και μόνο επειδή υπάρχουμε. Κι ούτε γίνεται να γινόμαστε σάκοι του μποξ για ανθρώπους που δεν αισθάνονται καλά. Κι εμείς δεν την βρίσκουμε στο δρόμο την καλή διάθεση, κάνουμε τις προσπάθειές μας.

      Πειραματήσου και βλέπεις,, Πάντως το σκοπό του τον πέτυχε το τρολ! Μιλάμε ακόμα για δαύτο!

      Φιλούσια!!!!!!!!

      Διαγραφή
    3. Δίκιο έχεις Ανδρομέδα μου.
      Θέλω−να−πιστεύω−ότι οι περισσότεροι έχουμε κι άλλα που γεμίζουν τη ζωή μας. Ότι έχουμε δώσει προτεραιότητες. Ότι το blogging είναι χαλαρή απασχόληση, χάρη στην οποία εκφραζόμαστε αλλά κι επικοινωνούμε.
      Για κάποιους, ωστόσο, μοιάζει να είναι ολόκληρη η ζωή τους και μάλιστα, να μην το χαίρονται στο βαθμό που θα ήθελαν, αφού δεν θέλουν (ή δεν μπορούν) να συμμετάσχουν παρά ανώνυμα.
      Εύχομαι να κλείσει το θέμα σε αυτή την ανάρτηση (ούτως ή άλλως γι' αυτό γράφτηκε) και να μην χρειαστεί να ξαναμιλήσουμε για τρολ (γενικά), πουθενά αλλού.
      Τουλάχιστον, ας “συμμαζευτεί” εδώ το θέμα (αφού ο στόχος ήμουν εγώ) ώστε να μην απλώνεται και αλλού —ακόμη αισθάνομαι άσχημα που μεταπήδησε και στο blog του Tremens...

      Σ' ευχαριστώ που πέρασες και πάλι!
      Τα φιλιά και την καληνύχτα μου! ❤

      Διαγραφή
  7. Κάνω σεφτέ στο σπιτικό σου με ένα θέμα που μου προκαλεί εντερικές διαταραχές.
    Ας είναι.
    Λοιπόν αγαπητή Ρούλα, όπως λέει το γνωστό ρητό: Πεθαίνουν τα έντομα, τα πουλιά, τα ψάρια, αλλά οι μαλάκες ζουν και βασιλεύουν.

    Μάλλον [μπιπ] μεταξύ τους και πολλαπλασιάζονται, συμπληρώνω εγώ.

    Μετά από κάμποσα μέιλ που αντάλλαξα με μερικές από τις κυρίες που σχολιάζουν πιο πάνω, θα σου πω το ρεζουμέ: η δημοκρατία χρειάζεται μόνο σε όσους την σέβονται.
    Όχι στον κάθε κόπανο.
    Τα ίδια μου έκανε και μένα πρόσφατα ένα μαλακιστήρι και έφαγε πόρτα. Τώρα πρέπει να μασάει τα πριονίδια.

    Στο σπιτικό σου (μας) είναι ευπρόσδεκτος ο καθένας που ξέρει να συμπεριφέρεται ανθρώπινα και δεν μαγαρίζει το χώρο νομίζοντας ότι είναι ο καμπινές του. Το μπλογκ ο καθένας το άνοιξε για να περνάει καλά, για να γράφει τους προβληματισμούς του, έστω τη σαχλαμάρα του, για να ανταλλάσσει απόψεις με ανθρώπους που ενδιαφέρονται να πουν κάτι.
    Εξαιρούνται οι μαλακίες.

    Δεν ανοίξαμε τα μπλογκς ούτε για να ανεχόμαστε μπιχτές και βρίσιμο, ούτε για να απολογούμαστε στον κάθε ψυχάκια.

    Πολύ κόπο (και κατά τη γνώμη μου τσάμπα) έκανες και τελικά αφιέρωσες μια ολόκληρη ανάρτηση σε ένα βλαμμένο με κουκούλα.
    Για ποιο λόγο; Φαντάζεσαι ότι τον ενδιαφέρει ή έχει το νιονιό για να καταλάβει τι του γράφεις;
    Θα σου πω παραφρασμένο αυτό που είχε πει κάποτε μια ψυχή: Ποτέ μην απολογείσαι για κάτι που έκανες. Οι εχθροί σου δεν θα καταλάβουν, οι φίλοι σου δεν το έχουν ανάγκη.

    Και μη ξεχνάς: στο τρολλάρισμα το ‘λλ’ γράφεται με ‘μπ’.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες Πέτρο!

      Είναι γεγονός ότι μου πήρε (πολύτιμο) χρόνο η εν λόγω ανάρτηση, την οποία δεν είχα καν κατά νου. Με άλλο τρόπο είχα σκεφτεί να αναφερθώ στις προηγούμενες γατο−blog-ο “ζωές” μου και οι μάσκες να πέσουν διαφορετικά. Ας είναι...

      Εάν, πάντως, βοήθησα το τρολ / Ανώνυμη να λύσει κάποιες απορίες και να διαπιστώσει ότι έκανε λάθος στην “ταυτότητά” μου, θεωρώ ότι τελικά δεν ήταν χαμένος κόπος...

      Η δημοκρατία είναι —όπως διαπιστώνουμε— πολύ λεπτή και ρευστή έννοια, δυσνόητη για αρκετούς και ουδόλως αυτονόητη!
      Αναφέρομαι τώρα, γενικότερα, κρίνοντας εξ όσων λαμβάνουν χώρα στην κοινωνία μας, αλλά και σε σχόλια και “διαλόγους” απείρου κάλλους, στο διαδίκτυο. Γράφει, ας πούμε, ο άλλος το “ευχολόγιό” του (συνήθως: ψόφος / ψόφα , κατάρες συνοδευόμενες από κοσμητικά που ούτε λέγονται ούτε γράφονται), αποφασίζουν οι διαχειριστές να διαγράφουν στο εξής τα σχετικά σχόλια, κι αρχίζει άλλο τροπάριο... περί δημοκρατίας, δικαιωμάτων, “φασιστών”, λογοκρισίας... Κι εκεί, βεβαίως, αναρωτιέσαι: “φασίστας” είναι εκείνος που καθαρίζει τέτοιου είδους βρωμιές, σεβόμενος το χώρο, τους αναγνώστες και τους υπόλοιπους σχολιαστές, ή εκείνος που —έστω και φραστικά— βανδαλίζει, αφού δεν δύναται να επιχειρηματολογήσει ή έστω, να βάλει πέντε λέξεις που να βγάζουν νόημα, στη σειρά;

      Έχεις, ασφαλώς, δίκιο περί εχθρών και φίλων, το θέμα είναι ότι η (επαν)εμφάνισή μου είναι πολύ πρόσφατη και δεδομένου ότι, όπως διαπιστώνω, πολλοί έχετε “υποφέρει” πολύ από τρολ, τέτοιου είδους “βολές” σ' ένα καινούργιο blog, είναι πιθανόν να καλλιεργήσουν κλίμα καχυποψίας σ' έναν νέο επισκέπτη, για τον ιδιοκτήτη του blog (ο οποίος, εφόσον δεν έχει να κρύψει κάτι, ει μη μόνον επιθυμεί να μην υπογράφει με ολόκληρο το όνομά του, αισθάνεται και λίγο την ανάγκη να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας...)

      Σ΄ευχαριστώ πολύ!
      Για την επίσκεψη, για το σχόλιο, για το χρόνο σου!
      Καλό βράδυ! :)

      Διαγραφή
  8. Αχ, πριν λίγες μέρες μου επιτέθηκε ένας ανώνυμος με παρόμοια σχόλια, φαινόταν ότι δεν απευθυνόταν σε μένα, σε όλα τα ιστολόγιά μου κι αναγκάστηκα να τα κλείσω κι εγώ...
    Τι κουλό!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όσο δυσάρεστο κι αν είναι και παρόλο που για κάποιες μέρες είχα απενεργοποιήσει τη δυνατότητα ανώνυμου σχολιασμού, δεν μου “καθόταν καλά”...
      Έτσι, τα άφησα και πάλι ελεύθερα.
      Πραγματικά θεωρώ ότι η ανωνυμία είναι δικαίωμα, αν και θα προτιμούσα, οι διαφωνούντες* να αφήνουν σχόλιο με το όνομα ή το ψευδώνυμό τους. Αλλιώς δεν παίζουμε επί ίσοις όροις...

      [*δεν είναι δυνατόν να αρέσουμε σε όλους]

      Όπως και στη ζωή “η βία φέρνει βία”, έτσι και σ' έναν τέτοιο χώρο, όπως η blog-o-κοινότητα, επιθετική συμπεριφορά είναι πιθανό να προκαλέσει επιθετικότερη συμπεριφορά. Δεν έχει νόημα να ξεκινήσουμε έναν ακόμη δυσάρεστο κύκλο βολών. Ίσως κι η η “Ανώνυμη” της δικής μου περίπτωσης ή ο “Ανώνυμος” της δικής σου να είναι “καμένοι” από επιθετικές συμπεριφορές, ίσως —τελικά— να επρόκειτο για άμυνά τους, εάν πίστεψαν ότι πίσω από τις blog-ο-ταυτότητές μας, έχουν μασκαρευτεί άτομα που τους έχουν δυσαρεστήει, ενοχλήσει, βλάψει, προσβάλει στο —μακρινό ή πρόσφατο— παρελθόν. (Στη δική μου περίπτωση, τουλάχιστον, αυτό κατάλαβα διαβάζοντας τα σχόλια).

      Διαγραφή

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: