Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

Άστρο λαμπρό δεν με οδηγεί!


«Μα καλά, είσαι σοβαρή, αγάπη μου; Πήγες να κάνεις νέα σύνδεση με Ερμή ανάδρομο;!»

— «Δεν έπρεπε, ε;» ρώτησα χαζά, καθώς άκουγα από την άλλη άκρη της γραμμής τη Λουκία να πληκτρολογεί (στο γραφείο ήταν...) και να φυσάει − ξεφυσάει (για 'μένα αυτό).

— «Εμ, δεν έπρεπε, αγάπη μου, δεν έπρεπε! Ορίστε τώρα, είδες τι τραβάς, τόσους μήνες μετά;»

— «Επειδή ήταν ο Ερμής ανάδρομος πέρσι το Δεκέμβρη που έκανα τη νέα σύνδεση, γι' αυτό δεν ξεκουνάω τον κώλο μου να πάω να διακόψω  την παλιά; Φταίει, δηλαδή, ο πλανήτης... κι όχι που, παιδιόθεν, είμαι αμελής τύπος;», ξαναρώτησα ακόμη πιο ηλίθια αφού, το... περιορισμένο —κατά τη Λουκία— μυαλό μου, αδυνατεί να συλλάβει τις λεπτές, πλανητικές ισορροπίες που, με ενέργειες σαν τη συγκεκριμένη δική μου, διαταράσσονται —με ασύλληπτες συνέπειες για τη συμπαντική νομοτέλεια!

— «Ε, χέσε μας ρε Λουκία!», πέρασα στην αντεπίθεση, «τη δικιά μου σκασίλα είχε ο Ερμής και το Σύμπαν! Έτσι που το πας, θα μου πεις ότι η δική μου σύνδεση, φταίει για το σεισμό στην...»
— «Και άσχετη και βέβηλη!», έσκουξε, σε μιαν απρόσμενη έκρηξη κοινωνικής ευαισθησίας, η Λουκία. «Τίποτα, εσένα, πρέπει να σε δει αστρολόγος!», απεφάνθη μετά από μεγάλη —έως ανησυχητική— παύση, είτε για λόγους εντυπωσιασμού είτε γιατί εκείνη την ώρα περνούσε ο Γενικός και, προκειμένου η φιλενάδα μου να δείξει μούρη, πέταξε το ακουστικό στο φίκο.

— «Αυτό το “πρέπει να σε δει αστρολόγος”... είναι όπως λέμε “πρέπει να σε δει ΩΡΛ”;» εκεί εγώ, το βιολί μου! Αντί να πω ένα «γλυκιά μου, σε κλείνω, θα μου κάτσει το σουφλέ» (που δεν θα το πίστευε γιατί έχω να φτιάξω σουφλέ πάνω από μια δεκαετία!), τραβούσα το σκοινί!
— «Καλά, πού ζεις;! Υπάρχει άνθρωπος σήμερα που δεν συμβουλεύεται αστρολόγο ή που, αν έχει και τον άπλετο χρόνο —σαν εσένα— δε στρώνεται να μελετήσει αστρολογία;!»

[Εδώ, να κάνω μια σημαντική σημείωση − διευκρίνιση, διότι αν πιστέψει κανείς τη Λουκία ή πάρει συστάσεις από εκείνη για 'μένα, θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είμαι μια αργόσχολη και μισή (= μιάμιση αργόσχολη), πράγμα εντελώς λάθος αφού είναι γνωστό (ή έστω εύκολα κατανοητό) ότι οι αυτοαπασχολούμενοι ναι μεν εργάζονται στην άνεση του δικού τους χώρου (έεετσι, ακριβώς! Εμείς κι οι 'κοπέλες' της μαντάμ Σούλας!), ναι μεν δεν είναι υποχρεωμένοι να πρέπει να διασχίσουν επί καθημερινής βάσεως την Αττική από τη μια άκρη στην άλλη με ό,τι μέσο διαθέτουν ή κυκλοφορεί, ναι μεν δε χτυπάνε κάρτα, ναι μεν δεν τους κόψανε το 13º και 14º μισθό... αλλά... δεν έχουν ωράρια, δεν έχουν αργίες κι επίσης... ουδέποτε έπαιρναν 13º και 14º μισθό γιατί, πολύ απλά, δεν παίρνεις καν μισθόॱ πληρώνεσαι όταν και εάν έχεις δουλειά —το υπόλοιπο διάστημα, μπορείς να περνάς χάντρες ή να συλλέγεις γραμματόσημα, μόνο που μ' αυτά, δε γεμίζει η κατσαρόλα...]

— «Ουου, ξέρω πολλούς ανθρώπους που δε συμβουλεύονται αστρολόγο, ακόμη περισσότερους που δεν πιστεύουν καν στην αστρολογία κι όσον αφορά την αφεντιά μου, υπάρχουν πολλά πράγματα που αν είχα το χρόνο θα μελετούσα —π.χ. θα μάθαινα Κινέζικα που έχουν και μια χρησιμότητα!», την αποστόμωσα —νόμιζα!...
— «Γι' αυτό πάμε κατά διαόλου ως κοινωνία!» κατέληξε θριαμβευτικά η Λουκία —πάντα στην άλλη άκρη  της τηλεφωνικής γραμμής, από το γραφείο της!
— «Επειδή δεν προλαβαίνω να μάθω εγώ Κινέζικα, πάμε κατά διαόλου ως κοινωνία;!»
— «Όχι βέβαια, ανόητη! Συν τοις άλλοις, τα Κινέζικα σε τι θα σου χρησιμεύσουν; Αφού στο κινέζικο παραγγέλνουμε με νούμερα!»
— «Με νούμερα παραγγέλνεις εσύ, που κάνεις σαρδάμ και τ' όνομά σου», κατίνιασα φρικτά, «και δεν θυμάσαι πώς λέγεται το πιάτο που σου γυάλισε!»
— «Ρούλα, αλλάζεις θέμα!»
— «Α, ναι, ε;! Επειδή έχω δίκιο! Όχι, παραδέξου το, έχω δίκιο!» (Όχι, που θα μου αλλάξει αυτή το θέμα, επειδή τα κάνει μαντάρα στο κινέζικο! Χα!)
— «Ρούλα, εάν ο κόσμος συμβουλευόταν τακτικά έναν έγκριτο αστρολόγο, η κοινωνία μας δεν θα είχε τα χάλια που έχει τώρα!»
— «Τι μου λες!...» έκανα βαθυστόχαστα.
— «Ρούλα, με ειρωνεύεσαι;!»
— «Ποσώς! Για πες, για πες... Δηλαδή, αν ο Παπανδρέου συμβουλευόταν την Άση Μπήλιου, δε θα 'χαμε την τρόικα νταβατζή πάνω από το κεφάλι μας τώρα; Αν αντί του Λοβέρδου είχαμε τη Λίτσα Πατέρα, ο πατέρας μου, που συνταξιοδοτήθηκε το '83, δε θα χαρατσωνόταν για τα κλεμμένα του '90 ή του 2000;!»
— «Ρούλα, παίρνεις το θέμα προσωπικά, παιδί μου! Γι' αυτό δεν πάμε μπροστά ως τόπος! Εκτός αυτού, ο Παπανδρέου είναι Δίδυμος και δεν έχετε καλή συναστρία!»
— «Με τον πατέρα μου, που είναι Αιγόκερως, έχει;! ΛΟΥΚΙΑ, ΣΥΝΕΛΘΕ! Δεν πάμε να βγάλουμε γκόμενο, για τα χάλια του τόπου μιλάμε!»
— «...Επίσης, ο Παπανδρέου δεν έχει καλή συναστρία με την Ελλάδα —που είναι Παρθένος!»
— «Έχουν και οι χώρες, ζώδιο;!»
— «Ασφαλώς! Κοίτα, επειδή έχω μίτινγκ σε 5′, θα περάσω τ' απόγευμα... ή το βραδάκι, όποτε σχολάσω τέλος πάντων, να συζητήσουμε εκτενέστερα. Ήξερα πως έχεις μαύρα μεσάνυχτα από αστρολογία, αλλά ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ το βαθμό της άγνοιάς σου! Κρίμα...» και μου το 'κλεισε στα μούτρα.


Αντί να μπει στο σπίτι σα σίφουνας, όπως συνήθιζε παλιότερα, περπατούσε με μικρά, προσεχτικά βήματα, ενώ κοιτούσε δεξιά κι αριστερά, κάνοντας κάθε τόσο «τσ, τσ, τσ...»
— «Απαράδεκτο φενγκ−σούι, καλή μου... Κρίμα... Τέλος πάντων, καλά που 'χεις κι εμένα! Έχω δικό μου άνθρωπο, που θα μεριμνήσει για όλα!»
— «Θα μου κάνει το σπίτι οικόπεδο και θα μου το ξαναχτίσει;» ρώτησα με απορία νηπίου, ενώ το μυαλό μου ήταν σε κάτι μερεμετάκια που έχουμε αμελήσει, και σε λίγο τον βλέπω το σοβά... πιάτο ημέρας!
— «Είσαι πεζή και υλίστρια! Έχεις δώσει στο πνεύμα σου άδεια άνευ αποδοχών! Δικό μου άνθρωπο, αστρολόγο − σύμβουλο φενγκ−σούι, Ρούλα!»
— «Κάνει και βελονισμό;»
Έκανε ότι δε με άκουσε. Βέβαια! Σε ό,τι δεν τη συμφέρει, έτσι κάνει πάντα, σα να μη μ' άκουσε!
Κι εγώ δεν την άκουγα ή, μάλλον, δεν καταλάβαινα τι έλεγε —λογικόॱ μιλούσε στο... bluetooth!
(Τώρα αυτό, που περιφέρονται όλοι σα βλαμμένοι με το καβλιτζέκι στ' αυτί και σα να μιλάνε μόνοι τους, είναι ωραίο πράγμα; Είναι καλό πράγμα; Είναι εξέλιξη να λες πόσο έχουν τα μαυρομάτικα φασόλια, στο bluetooth; Όσοι έχουν bluetooth, συμβουλεύονται αστρολόγο; Όσοι συμβουλεύονται αστρολόγο, έχουν και bluetooth ή αυτά τα δύο δεν συνδυάζονται απαραίτητα;...)

«Λοιπόν, ο Ντιν θα μας δεχτεί την επόμενη Πέμπτη! Και να λες και πάλι καλά, δηλαδή, γιατί όλα του τα ραντεβού είναι κλεισμένα μέχρι τέλος Σεπτέμβρη.»
— «Ποιος είναι ο Ντιν;»
— «Ρούλα, συγκεντρώσου! Ο αστρολόγος − σύμβουλος φενγκ-σούι που σου έλεγα, παιδί μου! Έκανε άνω κάτω  το πρόγραμμά του, ο άνθρωπος... τελικά, μας έχωσε λίγο αργούτσικα, ευτυχώς που έπεισε τον personal trainer του ότι πρόκειται για επείγουσα περίπτωση —όχι, στο λέω, για να δεις ότι ο άνθρωπος, είναι πάνω απ' όλα άνθρωπος κι ο άνθρωπος, στην ανάγκη του άλλου φαίνεται!»
— «Δεν έρχομαι!»
— «Τι λες, παιδί μου; Είσαι σοβαρή; Αμάν βρε Ρούλα, συμπεριφέρσου σαν ενήλικη κι όχι σαν 5χρονο που το τραβάνε απ' το χέρι να το πάνε στον οδοντίατρο!»
— «Εάν ήταν οδοντίατρος, πολύ ευχαρίστως θα πήγαινα! Έχω κι ένα δόντι που με πονούσε πέρσι τέτοια εποχή που φύγαμε για Σέριφο... Μήτσος, μαγιώ, αντηλιακό, Amoxil!»
— «Θα πάτε και φέτος;»
— «Όχι. Φέτος λέμε να το ρίξουμε έξω και να μείνουμε εντός!»
— «Α−πο−κλεί−ε−ται! Κατ' αρχάς... έχεις δει το χρώμα σου;»
— «Τι έχει το χρώμα μου;»
— «Είσαι άσπρη! Και χλωμή!»
— «Παιδιόθεν!... Τώρα... και άσπρη ακριβώς δε με λέει κανείς εύκολα...»
— «Παιδί μου! Είσαι πρασινοκίτρινη!»
— «Α! Πες το βρε, να ησυχάσω! Ο φωτισμός θα 'ναι!»
— «Αηδίες! Αλλά έτσι είστε εσείς οι ............! Και  στα αστεία σας, ντουβάρια!»
— «............ είμαι εγώ;»
— «Είσαι, δυστυχώς! Λοιπόν, δεν ακούω τίποτα! Ακόμη κι αν δεν πάτε νησιά, ένα Lagonisi Grand Resort, έστω ένα Yabanaki... επιβάλλεται! Ακούς; Ε−πι−βάλ−λε−ται!»

Τώρα... σας φαίνεται εσάς η Λουκία για άνθρωπος που πλήττεται από την κρίση;! Σας φαίνεται η Λουκία για άνθρωπος που έχει —έστω— αντιληφθεί ότι ο κόσμος τριγύρω της καίγεται;!
Όχι —και ορθώς.
Καθόσον η Λουκία, 30plus − 40παρά−κάτι (πολύ λίγα) ζεί ακόμη με τους γονείς της —oh, yes!— σε ιδιόκτητο σπίτι, φως−νερό−τηλέφωνο πληρωμένα, αυτοκινητάκι της εταιρείας και super μισθός —τουλάχιστον μέχρι πρότινος, αν και η Λουκία μάλλον δεν πρόκειται να πληγεί από τα νέα μέτρα.

Η Λουκία ακούει για τη γενιά των 700350 ευρώ και νομίζει ότι αναφερόμαστε στο Μπανγκλαντές!
— «Λουκία, στο Μπανγκλαντές έχουν τάκα, όχι ευρώ!»
— «Ε, βέβαια! Πώς να ενταχθούν στην Ευρωζώνη με τέτοιους μισθούς!»
— «Μα, το Μπανγκλαντές, είναι ασιατική χώρα, Λουκία! Συγκεντρώσου!»
— «Ναι, ε; Από πότε;  Τέλος πάντων! Είναι κάπως σαν την Τουρκία;!»
— «Μην το συνεχίσουμε αυτό, άκρη δε θα βγάλουμε... και δε σε συμφέρει και να βγάλουμε, δηλαδή...»

Με παρόμοιους, σουρεάλ διαλόγους και με απέλπιδες προσπάθειες (μου!) να αποφευχθεί  η συνάντηση με τον... σύμβουλο, κύλησε η εβδομάδα μέχρι την αποφράδα ημέρα Πέμπτη. Όταν πια η Λουκία προσπαθούσε —για να είμαι, λέει, comme il faut— να μου στουμπώσει και το δεύτερο πέδιλο−peep toe Louboutin (“Δε φοράω πέδιλα, χριστιανή μου! Κι επιτέλους, αν πρέπει καλά και σώνει να σκαρφαλώσω σε πέδιλα, ας είναι τα σωστά, όχι δυο νούμερα μικρότερα!”) ήταν σαφές ότι δεν υπήρχε επιστροφή.


Στη διαδρομή (οδηγούσα εγώ, διότι αν ήταν να μας πάει η Λουκία... το πιθανότερο ήταν να μας βρουν χαμογελαστές σε κανένα χαντάκι) η φιλενάδα μου είχε φρίξει: «Ρούλα, μόλις φτάσουμε, ορκίσου μου ότι θα βγάλεις αυτά τα κλάτσαρα από τα πόδια σου!»
— «Δεν είναι κλάτσαρα, είναι ινδικά σανδάλια», έκανα θιγμένη.
— «Μμ... και μαζί με το πορτοκαλί καφτάνι που φοράς, είσαι σα θιβετιανός μοναχός!»
— «Δεν είναι καφτάνι! Είναι έθνικ!», ξαναείπα ακόμη πιο θιγμένη.
— «Ναι, ε; Σα να 'βγαλα βόλτα την Amita, αισθάνομαι!» έκανε επιτιμητικά η Λουκία και γύρισε το καλοχτενισμένο της κεφάλι στο παράθυρο.

— «Λουκία... εκεί που πάμε... θα κρατάμε τίποτα;»
— «Σαν τι έχεις κατά νου, δηλαδή;» γύρισε και με κοίταξε λοξά.
— «Ε, να... δεν ξέρω τι συνηθίζεται... Κανένα φρουί γκλασέ, καμιά lemon pie...» συμπλήρωσα το συλλογισμό μου.
— «Ρούλα! Είσαι εκτός τόπου και χρόνου, παιδί μου! Τι lemon pie και αηδίες είναι αυτές; Πού νομίζεις ότι πηγαίνουμε;! Τι τον πέρασες τον Ντιν;»
— «Είναι Κινέζος, ο Ντιν;" εκεεί! Κόλλημα με τα κινέζικα και τους Κινέζους, εγώ!
— «Όχι βέβαια! Έλληνας είναι ο άνθρωπος!»
— «Και πότε γιορτάζει;»
— «Γιατί;»
— «Για να του στείλω μια lemon pie...»
— «Ντιν, βγαίνει από το Ντίνος... Κωνσταντίνος!»

Η υπόλοιπη διαδρομή κύλησε μέσα στην απόλυτη σιωπή —εντός. Γιατί εκτός, γινόταν πανηγύρι από μαρσαρίσματα, κορναρίσματα, σπινιαρίσματα, πράγματα που κόντευα να ξεχάσω, ζώντας στην απομόνωση και τη σιωπή των —γειτονικών— αμνών!


Το... ιερατείο, βρισκόταν χωμένο σε μια από τις σικ περιοχές της Αθήνας, πίσω από ψυχρούς μαντρότοιχους και χαρούμενες πρασινάδες! Μπαίνοντας, πίστεψα προς στιγμήν ότι ο χώρος είχε βγει από φωτογράφιση του Maison et Décoration. Λευκός, λιτός, απέριττοςॱ μινιμαλιστικός, με αντίστοιχη επίπλωση και... πολλά ψάρια!

— «Λουκία, γιατί έχει τόσα ενυδρεία, αυτός;»
— «Τα ψάρια είναι καλό φενγκ−σούι!»
— «Τα ψάρια είναι λαχτάρα!», απτόητη εγώ.

«Mister Din will be with you, soon!» ακούστηκε μια γυναικεία φωνή με ακαθόριστης προέλευσης ασιατική προφορά.
— «Μην την ρωτήσεις αν είναι Κινέζα, ρεζίλι θα γίνουμε!», μου ψιθύρισε η Λουκία, τη στιγμή που ήμουν έτοιμη να ρωτήσω αυτό ακριβώς, τη συμπαθή δεσποινίδα!

— «Λουκία, γλυκιά μου!»
Ο... Ντιν, είχε σκάσει μύτη αθόρυβα, ντυμένος στα λευκά, σαν Ιάπωνας σε πένθος! Λευκό το... ιερατείο, λευκός (κι επίσης: μαυρισμένος, καλογυμνασμένος και γενειοφόρος) ο Ντιν, πορτοκαλί εγώ... αισθάνθηκα σαν ένα από τα κόι ψάρια των ενυδρείων του!
— «Ψάρια!» είπα, σαν πρωτάκι σκυμμένο πάνω απ' το Αλφαβητάρι μου...
Με κοίταξαν κι οι δύο με τη συμπόνοια που κοιτάζει κανείς κάποιον που δεν είναι πια παιδί αλλά που, όμως, δε μεγάλωσε ποτέ...

Τους ακολούθησα και χαθήκαμε πίσω από κάτι άλλους τοίχους —από τη μια μεριά, τζαμαρία “έδινε” στον εξωτερικό χώροॱ φροντισμένος κήπος, ολόφρεσκα λουλούδια και μια λίμνη − πισίνα − καταρράχτης!
— «Λίμνη!» ξαναέκανα εντελώς ηλίθια —μην μπορώντας να πιστέψω ότι εκεί έξω απ' όλο αυτό το χολιγουντιανό σκηνικό, ο κόσμος αγωνιούσε για το ψωμί της αυριανής μέρας.

— «Ρούλα, δεν είστε εξοικειωμένη με την αστρολογία, όπως μου είπε η γλυκιά μου Λουκία. Δεν πειράζει, ποτέ δεν είναι αργά ν' ανακαλύψει κανείς τον εαυτό του και να βρει απαντήσεις στα αιώνια ερωτήματα της ύπαρξης!», μιλούσε τώρα ο... Ντιν, από τη γραφειάρα του ενώ μπροστά, δύο ντιζαϊνάτες πολυθρόνες φιλοξενούσαν την αφεντιά μου και την Λουκία —σε απόσταση ασφαλείας από εμένα και μ' ένα γλυκανάλατο ύφος δουλοπρέπειας και υποταγής καθώς έλιωνε με τις παρλαπίπες του Ντιν!

— «Θα ήθελα τα στοιχεία σας!», συνέχισε ο σύμβουλος αστρολογίας και φενγκ−σούι.
— «Προσωπικά δεδομένα!», μουλάρωσα.
— «Μα, πώς θα βγάλω το χάρτη σας;! Πρέπει να ξέρω ημερομηνία, ώρα και τόπο γέννησης!»

Μια που εγώ είχα ράψει το στόμα μου, αρνιόμουν πεισματικά να μιλήσω και, κοίταζα μια τον έναν και μια την άλλη με ύφος που πρόδιδε αβυσσαλέο μίσος, το καρφί η Λουκία, τα ξέρασε όλα!

«Μμμμ... Τσ, τσ... Αα! Ω, όχι!» —για τέτοια ευφράδεια, μιλάμε, ο Ντιν!

— «Ρούλα», απεφάνθη τέλος και, κοιτάζοντάς με μέ απέραντο οίκτο, «έχετε Σελήνη out of bounds...»
— «Ιιιι!!!» έκανε έντρομη η Λουκία! «Έτσι εξηγούνται πολλά πράγματα!» και, σαν αίλουρος, πετάχτηκε από τη θέση της και με σφιχταγκάλιασε! «Καλή μου Ρούλα! Καημένη μου Ρούλα!»
— «Τι έγινε, ρε παιδιά;! Θα τη βγάλω τη χρονιά;! Πείτε μου, γιατί έχω και μικρό παιδί —να ξέρω, να προετοιμάσω το Μήτσο, να το φέρω με το μαλακό στον πατέρα μου, να ειδοποιήσω τους συγγενείς, να κάνω διαθήκη! Τόσες εκκρεμότητες έχω!»  τους κοίταζα και το διασκέδαζα! 
Όταν είσαι άσχετος σε κάτι που, ούτως ή άλλως θεωρείς παντελώς άχρηστο, ανώφελο και ανόητο, δεν έχεις και πολλές επιλογές!

— «Λουκία, καλή μου... Δυστυχώς, και αυτό που φοβόσουν!...»
— «Ιιιιι!!!» άντε πάλι, η Λουκία! «Μη μου πεις! Έχει και yod!»
— «Όχι, καλέ! Δεν έχω γιο, κόρη έχω!», είπα την κρυάδα μου για να σπάσω λίγο τη φορτισμένη ατμόσφαιρα.
— «Yod, Ρούλα! Yod!», έκανε αυστηρά η Λουκία, τόσο αυστηρά... μόνο χαστούκι δε μου 'ριξε!
— «Και δε θα μου περάσει; Δε θα γίνω καλά;»
— «Yod, σημαίνει καλή μου Ρούλα», (όπα, νά 'τα μας, πήρα και προαγωγή! Έγινα... καλή του!), «ότι ο χάρτης σας έχει το Δάχτυλο του Θεού!»
— «Τι; Έτρωγε πατατάκια ο Θεός, κι άφησε λαδιά στο χάρτη μου; Α, θα τον μαλώσω! Τι ανατροφή του έδωσαν από το σπίτι του; Αλλά θα μου πεις... ορφανό παιδί... ούτε η σκούφια του δεν ξέρουμε από πού κρατάει. Καλά, άσε, δεν τον μαλώνω!»

Η Λουκία στο μεταξύ, άλλαζε χρώματα (από το πορτοκαλί τού ρούχου μου, μέχρι το κόκκινο της habanero chili!) «Δε θα φύγουμε από 'δω; Θα δεις!», μούγκρισε μέσα απ' τα δόντια της

— «Ρούλα, θα πρέπει κατ' αρχάς να κατανοήσετε πώς λειτουργεί αυτός ο μηχανισμός, αποτέλεσμα δύο πλανητών που σχηματίζουν εξάγωνο μεταξύ τους και βρίσκονται σε όψη χιαστί μ' έναν τρίτο: εσωτερικές και εξωτερικές δυνάμεις δουλεύουν ταυτόχρονα για να ενεργοποιήσουν λεπτές και ραφιναρισμένες μεν αλλά έντονες πιέσεις που μπορεί τελικά να απελευθερωθούν σε κάποια κρίση αυτογνωσίας.
»Αχ, είναι τόσο μα τόσο συναρπαστικό το yod, μια πραγματική πρόκληση για τον αστρολόγο αλλά και για το άτομο που το έχει στο χάρτη του!» έκανε συνεπαρμένος ο... φενγκ−σουίστας, ενώ η Λουκία κουνούσε το κεφάλι με το εκνευριστικό εκείνο ύφος αυθεντίας του ανθρώπου που... ξέρει!

Κάπου εκεί, εγώ το 'χασα το παιχνίδι —είχα αρχίσει να σκέφτομαι ότι μπορεί και να μην προλάβω την αφίσα που 'χα αφήσει στη μέση και τι θα 'λεγα στον ξένο άνθρωπο που θα μου τηλεφωνούσε πρωί−πρωί... Επίσης, είχα ξεχάσει το κοτόπουλο στο φούρνο, ελπίζω να μην είχε ‘ανάψει’ τόσες ώρεςॱ κάτι βρακιά που 'χαν μπει κατά λάθος μαζί με τις κόκκινες πετσέτες κι είχαν γίνει σαν τα βρακιά της Barbie —να θυμηθώ να τα βάλω στη χλωρίνη!... Τον ΟΤΕ, τον πλήρωσα ή δεν τον πλήρωσα; Αν έχω κλήση από το 1305, μάλλον δεν τον πλήρωσα...

— «Ρούλα, γλυκιά μου» (να 'το! Έγινα... γλυκιά του κι εγώ!) «δεν ξέρω αν σου έχει πει η γλυκιά μου Λουκία» (να κι ο ενικός... Χώρια που γίναμε πια, δύο οι γλυκές!) «αλλά η αστρολογία είναι πάνω απ' όλα, μέθοδος αυτογνωσίας... συν τοις άλλοις, είναι η επιστήμη που...»
— «Μπάστα, μπάρμπα!», ξύπνησα! κι απάντησα με θράσος στον —καθόλου μπάρμπα— Ντιν που επιτέλους, για πρώτη φορά, έδειξε να ενοχλείται!

Σύμφωνα με την πλύση που μου είχε κάνει η Λουκία, “ο Ντιν, είναι ανερχόμενη δύναμη στην αστρολογική κοινότητα, ο αγαπημένος των ΒΠ, ΝΠ, VIP και του πολιτικού κόσμου!” και όσον αφορά την... ταμπακέρα, παίρνει και 200 ευρώ την ώρα και 2,000 ευρώ για τα σεμινάρια που διοργανώνει για ολίγους και εκλεκτούς (όσους, δηλαδή, διαθέτουν τα χρήματα —οπότε και δεν έχει κανέναν ηθικό ενδοιασμό να τους αναδείξει σε... φωστήρες!)

«Δε μου λες! Σαν πούθε έχει πανεπιστημιακή έδρα, η Αστρολογία; Και αν είχε... που δεν έχει, ποιος θα δίδασκε; Εσύ, για οι θείτσες που μου βγαίνουν με την καούκα − λαμπατέρ στα πρωινομεσημεριανάδικα και... μας έφεραν τον ανάδρομο πιο κοντά;!»

Ως διά μαγείας, εμφανίστηκε η, απροσδιορίστου προελεύσεως νεαρά Ασιάτισσα —καλά... πίσω απ' την πόρτα καθόταν;!—  “Mr Din, you have an urgent call waiting” —μωρέ, μπράβο timing η... urgent call!...— και αφού εκείνος της έγνεψε “5'...”, σηκώθηκε και, έχοντας ανακτήσει την ψυχραιμία του, σχεδόν μας ξαπόστειλε!

Εμένα, ούτε να με φτύσει —πόσο μάλλον, να μου απευθύνει το... τελευταίο αντίο!
Στην Λουκία όμως που, καταπώς φαίνεται, του τ' ακουμπάει γερά (ποιος ξέρει ποια πολυθρόνα, ποιο ενυδρείο και, πόσα ψάρια κόι έχουν αγοραστεί με τα λεφτά της Λουκίας), ήταν μελιστάλλαχτος! Εκείνη, τον κοίταξε ντροπιασμένη κι εκείνος, συγκαταβατικά.

— «Θα τα πούμε, Ντιν...;» μόνο που δεν έκλαιγε, η δικιά μου!
— «Ασφαλώς, γλυκιά μου!» (Μπλιαξ! Ξεράσογλου!!!)
Καθώς του έσφιγγε τα χέρια, ένα κίτρινο “χαρτάκι” πέρασε από τα δικά της στα δικά του κι εξαφανίστηκε. Αμέσως, εξαφανίστηκε κι εκείνος ενώ η μικροσκοπική βοηθός εμφανίστηκε και πάλι από το πουθενά.


Ανεβοκατεβήκαμε σκαλάκια, επίπεδα, κι άλλα σκαλάκια και βρεθήκαμε σ' έναν μικρότερο κήπο —χωρίς λίμνη, συντριβάνι, καταρράχτη... άρα και χωρίς ψάρια, και τέλος, στην έξοδοॱ αλλού 'ντ' άλλού απ' όπου είχαμε μπει, αλλού 'ντ' αλλού απ' όπου είχαμε παρκάρει!

— «Μπρος!», έκανε φουρκισμένη η Λουκία, στραπελίζοντας πάνω στα Louboutin της! (Τα δανεικά − “δικά μου” είχαν μείνει μέσα στο αυτοκίνητο, σε μια πλαστική σακούλα και του πουλιού το γάλα!)

«Είσαι απαράδεκτη! Λες και κατέβηκες απ' τα βουνά!»
— «Μα, απ' τα βουνά κατέβηκα! Κατ' ακρίβειαν, με ανάγκασες να κατέβω, για να δω τον απατεώνα σου!»
— «Πρόσεξε πώς μιλάς για τον Ντιν! Τον Ντιν, δεν τον έχουν αμφισβητήσει καν και καν... και θα τον αμφισβητήσεις εσύ;!» Με κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω σα να προσπαθούσε να με βρειॱ τόσο “εξαφανισμένη” ήμουν στα μάτια της, από τη στιγμή που έθιξα τον μέντορά της!
— «Και ποιοι είναι οι... καν και καν;! Οι κοσμικοί ή οι πολιτικοί;!»
— «Αν δεν είναι αυτοί, Ρούλα, ποιος είναι; Εσύ;! Ας γελάσω και το 'χα ανάγκη!» και τίναξε μια τούφα απ' τα μαλλιά της που, είχαν αρχίσει να μοιάζουν με μισολιωμένο παγωτό χωνάκι! Κρίμα οι ώρες που 'φαγε στου Teo να της “χτίσουν” το κεφάλι!...
«Κοίταξε πώς ζουν εκείνοι και πώς ζεις εσύ! Ποιοι είναι εκείνοι και ποια είσαι εσύ!»

Άρχισα να αμφιβάλλω για το αν είχα απέναντί μου την Λουκία, τη φίλη μου, ή μια μεταλλαγμένη, ελαττωματική έκδοσή της!
— «Μου αρέσει όπως ζω. Μου αρέσει που είμαι εγώ —κι ας έχω κι αυτή την ξέκλωνη Σελήνη την out of κάτι! Μου αρέσουν τα σανδάλια μου και όχι τα βρομοπέδιλά σου, και επίσης, μου αρέσει που δεν κρέμομαι από κανέναν Ντιν για το πότε θα μιλήσω, ή πότε θ' αγαπήσω! Και ούτε με νοιάζει αν το σπίτι μου έχει καλό ή κακό φενγκ σούι!»

Στο μεταξύ, κατευθυνόμασταν προς το αυτοκίνητο και δυο τρεις περαστικοί, που έτυχε να βρεθούν εκείνη τη στιγμή στον ήσυχο δρόμο, γύρισαν και μας κοίταζαν! Τη Λουκία με την ιπτάμενη τούφα και τις τακούνες της κι εμένα με το... περήφανο πορτοκαλί έθνικ ρούχο μου (ακούς εκεί, καφτάνι!)

— «...Και για να έχουμε καλό ρώτημα: εκείνο το χαρτάκι που του πάσαρες την ώρα που φεύγαμε, τι ήταν; Post it;!»
— «Εκείνο το... χαρτάκι, ανόητη, ήταν 200 ευρώ! Τα οποία, βεβαίως και μου χρωστάς!»
— «Καθόλου δεν σου τα χρωστάω, διότι μου είπες ότι τόσα παίρνει στους άλλους και ότι εμείς δεν είμαστε οι άλλοι και ότι εσύ τού έχεις στείλει πολύ κόσμο και ότι επειδή εγώ είμαι... αμφισβητίας, η επίσκεψή μου, θα ήταν κάτι σαν προσφορά γνωριμίας! Όχι;»

Η πραγματική... ανόητη που μάλλον εκείνη μόλις τη στιγμή ένιωσε ότι πιάστηκε “κότσος” (αφού ο Ντιν βούτηξε το διακοσαράκι κι έκανε αυτό που, λαϊκιστί, θα λέγαμε “την κουκουρούκου”), ανέκτησε σχεδόν αμέσως τη χαμένη ψυχραιμία της και με κοίταξε περιφρονητικά —ξανά!
— «Ε, άντε λοιπόν! Άνοιξέ μου την πόρτα, εδώ θα κάτσουμε να λύσουμε τις διαφορές μας;!»

Και τότε, φέρθηκα πολύ αλήτικα —το ομολογώ!
— «Να πάρεις ταξάκι... γλυκιά μου Λουκία», της χαμογέλασα σαρδόνια και της πέταξα του πουλιού το γάλα με τα Louboutin!

Αντί Υστερόγραφου

  • Ο "Ντιν" δεν είναι ακριβώς υπαρκτό πρόσωπο (ή... κι αν είναι, δε λέγεται έτσι —απ' όσο ξέρω!...), όπως και η Λουκία —στο βαθμό και το μέτρο που την παρουσιάζω στο κείμενό μου.
  • Το... ιερατείο, είναι επίσης φανταστικό —ή, κατ' ακρίβειαν, υπάρχουν αρκετά τέτοια και... βρίσκονται ανάμεσά μας!
  • Οι τιμές είναι πραγματικές —και λίγα σας γράφω!
  • Τις πληροφορίες τις έχω από πρώτο και δεύτερο χέρι!
  • Το... ζώδιό μου δεν το θεωρώ στοιχείο σημαντικό για 'μένα και ως τέτοιο... το έσβησα διακριτικά! (Με φούμο!)

Γράφτηκε και δημοσιεύτηκε το 2010, στο “Μολύβι και Χαρτί”, το blog μου όπου υπέγραφα ως Ντρουσίλα. Έγιναν μικρές τροποποιήσεις / αλλαγές, αλλά λόγω της ασχετοσύνης μου στο... άθλημα, δεν τόλμησα να “πειράξω” πλανητικές θέσεις ή ό,τι τέλος πάντων είναι αυτός ο περίδρομος Ερμής!
ΚΕΙΜΕΝΟ − ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ © Roula the Cat | Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014, 23:34

21 σχόλια:

  1. Ρουλάκι μου, πρέπει να βρω χρόνο να σε διαβάσω, είναι (κομματάκι) μεγαλούτσικο το κείμενο! Τα φιλιά μου και καλό σ/κ! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε διάβασα και σου ξαναγράφω: νομίζω πάντως ότι και ο Καραμανλής είναι παρθένος, άρα κάτι σημαίνει και αυτό: το χρέος από 160 δις επί πασοκ, το πήγε ο Κωστάκης 320 δις ύστερα από δυο χρόνια διακυβέρνησης του, άρα βγάλε συμπέρασμα ποιοι ευθύνονται. Το κείμενο είχε πολύ (πικρή) πλάκα. Όντως, τόσα παίρνουν οι επιτήδειοι και όντως υπάρχουν κορόιδα που τους τα δίνουν! Τα φιλιά μου και πάλι :))

      Διαγραφή
    2. Καλώς την μου! ❤

      Το αρχικό κείμενο είχε χωριστεί σε δύο μέρη, με το πρώτο να σταματά... ένα βήμα πριν την είσοδο στο “ιερατείο”.
      Εδώ το έβαλα όλο... μονοκοπανιά, μην χάσουμε τη μπάλα με τις συνέχειες (ήδη, έχουμε τη Βιολέτα!)

      Τώρα... θέλεις να με βασανίσεις, έτσι;!
      Μου έβαλες άσκηση για το σπίτι, έτσι;!
      Είστε συνεννοημένες με τη Λουκία και τον Ντιν, έτσι;!
      Εεε... Ποιοι ευθύνονται;! Οι Παρθένοι;!
      [Όχι;! ]

      Πολλά τα κορόιδα, δυστυχώς! Ν' αναρωτιέται κανείς πότε ακριβώς πήραν... διαζύγιο από τη λογική και πώς είναι δυνατόν να χειραγωγούνται τόσο εύκολα! [Και, κλασσικά, η δική μου διαπίστωση−μαϊντανός: κι όμως... όλοι αυτοί, ψηφίζουν κιόλας!]

      Φιλάκια και καλό Σαββατοκύριακο, Πέτρα μου! ♥

      Διαγραφή
  2. Ρούλα μου το διάβασα......! χαχαχαχαχαχαχαχαχαχ και ξεκίνησα στο ....χαλαρό αλλά όσο προχωρούσε η ιστορία τόσο, να δεις, με περισσότερο ενδιαφέρον ψαχνόμουνα.....
    Έχεις πολύ καλή, άριστη γραφή κοπέλα μου ειλικρινά......! το χιούμορ σου είναι γεμάτο δροσιά και φρεσκάδα...
    Με λίγα λόγια, ναι....! μου έφτιαξε το κέφι και τη διάθεση η ανάγνωση....
    Πάντα τέτοιααααααααα
    Καλό βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω... τέτοιο θέμα... μόνο με χιούμορ και γέλιο βγαίνει!

      Ευτυχής που συνέβαλα στη βελτίωση της διάθεσής σου, Γιάννη!
      (Όταν, πάντως, έκανα τη συρραφή Α' και Β' μέρους και είδα τι... παπλωματοσέντονο βγήκε το κείμενο, σκέφτηκα ότι θα με σιχτιρίσετε ή απλώς, θα το “περάσετε” με συνοπτικές!)

      Για άλλη μια φορά σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!
      Καλό βράδυ να έχεις κι εσύ και καλό ξημέρωμα!

      Διαγραφή
  3. Έχει πολύ ψωμί η υπόθεση και ήδη από την πρώτη παράγραφο άρχισα να φορτώνω!!! Θα επενέλθω να το ολοκληρώσω το κείμενό σου. Σε φιλώ πεταχτά για την ώρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωχ, ωχ!
      Αναμένω να δω προς τι το... “φόρτωμα”!
      Φιλιά πολλά, καλό ξημέρωμα Ανδρομέδα μου!

      Διαγραφή
    2. Μέχρι να φτάσω στο υστερόγραφο έκανα κακάκια! Η Ρούλα να πιαστεί κότσος από μία κουκουρούκου; Με την καμία όμως!

      Που λες πάντα είχαμε στη γειτονιά κι από μια θιάτσα να λέει τον καφε κι έτσι ήταν λίγο πολύ σαν θεσμός να μαζεύονται οι κυράτσες για καφέ και φλιτζάνι. Τι θα κάνει ο γιος μου θα πάρει λεφτά; Τι θα κάνει η κόρη μου θα βρει άντρα; Κι άλλα τέτοια. Η νοοτροπία της μελλοντολογίας περνάει έτσι από γενιά σε γενιά.

      Για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα στη ζωή μου με είχε φάει η περιέργεια για το πώς γίνεται όλοι αυτοί να λένε τα μελούμενα. Ε το τι βιβλίο αγόρασα, το τι διάβασμα έριξα δε λέγεται! Μάλιστα τα είχα ξεπατικώσει όλα τόσο καλά που καθόμουν κι έβγαζα χάρτες κανονικά για να δω τι γίνεται στην πράξη. Να δω έχουν βάση αυτά που λένε; Ε πραγματικά στα εγχειρίδια τα οποία και αποστηθίζουν όλοι αυτοί οι τσαρλατάνοι είναι τόσες πολλές οι εκδοχές και οι ερμηνείες που εκ των πραγμάτων κάποιες θα ταυτίζονται με σένα. Τα τεχνάσματα είναι τρομερά κι αν είσαι λίγο αφελής ή αλαφροΐσκιωτος σε παραπλανούν ευκολότατα.

      Μπορώ να σου πω πως έπαθα σοκ με την ευκολία που μου ανοίγονταν οι άνθρωποι σαν άκουγαν ότι ξέρω από αστρολογίες κλπ. Άνθρωποι που υπό κανονικές συνθήκες ούτε που θα μου μίλαγαν με παρακαλούσαν να τους πω πράγματα και τα μισά από όσα έλεγα ήταν αυτά που έβλεπα στο χαρακτήρα τους και τη συμπεριφορά τους.

      Όλοι μου έλεγαν να το κάνω επάγγελμα και να τα παίρνω χοντρά από ανθρώπους σαν τη Λουκία. Στην αρχή το έβλεπα πολύ χαλβατζίδικα όπως το έβλεπαν και οι γιαγιάδες μου. ¨Τύπου να μαζευτούμε να πιούμε καφέ ε και να πούμε και καμιά μαλακία για να γελάσουμε. Πιο πολύ μας έκαιγε το γκομενικό να λέμε την αλήθεια. Θα γνωρίσουμε επιτέλους κανέναν, θα ταιριάξουμε με έναν Υδροχόο; Ανθρώπινο ως ένα βαθμό.

      Μετά όμως το σιχάθηκα τόσο πολύ γιατί ψάξε, ψάξε, διάβασε είδα πως όλο αυτό δεν είναι και τόσο αθώο. Αν ήταν κάτι που μένει στα τυπικά. Πχ Παρθένος = οργάνωση, αγάπη για τα κατοικίδια και την υγιεινή διατροφή, θα ταν μια χαρά. Δυστυχώς όμως δεν είναι έτσι κι ούτε αυτοί που ασχολούνται μένουν σε αυτό. Το πράγμα οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε πολύ επικίνδυνα μονοπάτια, σε αιρέσεις, σε τσαρλατανισμούς κλπ Αυτό που βγαίνει λέει η Λίτσα Πατέρα είναι μονάχα η βιτρίνα ενός πολύ σκοτεινού κόσμου. Από μια μεριά νομίζω πως είναι ευτύχημα που μελέτησα κάποια πράγματα ακόμα κι αν τα πήρα για ένα διάστημα στα σοβαρά μέσα στην αθωότητα της πρώτης νιότης. Μπορώ να πω πατάνε πάνω σε κάποιες αλήθειες αλλά κάθε τι πονηρό με αυτόν τον τρόπο εργάζεται. Παίρνει την αλήθεια κι απλά την μεταστρέφει προς όφελός του με σκοπό πάντα το κέρδος και την εκμετάλλευση.

      Πλέον έχω κάνει delete σε ότι έχω διαβάσει και όλα τα βιβλία που είχα πήγαν στην ανακύκλωση.

      Αυτά Ρουλάκι. Μπορώ να μιλάω γι αυτό το θέμα ώρες ατελείωτες. Μια χαρά τα είπες και υπάρχουν και πολύ χειρότερες καταστάσεις γύρω μας!


      Διαγραφή
    3. Είσαι ποταμός!
      Και βέβαια, σ΄ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου, το σχόλιό σου και όλα όσα χρήσιμα περιγράφεις σε αυτό!

      Μέχρι ενός σημείου —από εκεί, δηλαδή, που αρχίζει κι εκεί που τελειώνει ο “χαβαλές”— έχει την πλάκα του! Μέχρι και γραφικό το λες! Ξέρεις, όλο αυτό το σκηνικό με τις θείτσες που μαζεύονται και “λένε τον καφέ”...
      Από εκεί και μετά, τα πράγματα αρχίζουν και σοβαρεύουν!

      Το καταλαβαίνω και το φαντάζομαι αυτό που περιγράφεις —τις δικές σου αναζητήσεις, στο συγκεκριμένο θέμα. Νομίζω, κάποια στιγμή της ζωής μας, όλοι (άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο) περνάμε το στάδιο “Λες να...; Κάτσε να δούμε τι παίζει!”

      Αρκετά χρόνια πριν, πες ότι υπήρχε μεγαλύτερη άγνοια...
      Ίσως, να υπήρχε και περισσότερη αθωότητα εκατέρωθεν.
      Αν και ήμουν μικρή, θυμάμαι ότι περιοδικά όπως η Γυναίκα, το Πάνθεον (αλλά ακόμη και το Φαντάζιο, το Ρομάντσο) ή ο Ταχυδρόμος, ή οι Εικόνες, δεν διέθεταν χώρο για “αφιερώματα” και ένθετα, δεν μας είχαν βάλει τον αστρολόγο με το “έτσι θέλω”, στην καθημερινότητά μας! Ένα “Ωροσκόπιο” στην τελευταία σελίδα, συνήθως, κι αυτό ήταν όλο!

      Μ ενοχλεί που πλέον όλο αυτό το “προϊόν” προωθείται κατά κόρον από τα μίντια, με όλες τις σχετικές φιοριτούρες του lifestyle, και άρα εμμέσως “επιβάλλεται”.
      Με ενοχλεί ακόμη περισσότερο που βλέπω τις καταχωρίσεις με τα “μέντιουμ” και τις “χαρτούδες” και τις “ταρούδες”..., τους μελλοντολόγους κι όλη τη σάρα, τη μάρα και το κακό συναπάντημα!

      Μ' ενοχλεί που αντί να τείνει να εκλείψει το “φαινόμενο”, παίρνει χώρο. Απλώνεται... Κι ακόμη χειρότερα, σε μια τέτοια εποχή, όπου η ελπίδα ψάχνει να πιαστεί απ' όπου να 'ναι... οι επιτήδειοι ποντάρουν με κάθε μέσο στην απελπισία του κόσμου...

      Ανδρομέδα μου, πολύ σ' ευχαριστώ και πάλι!
      Φιλάκια και καλή συνέχεια! ❤

      Διαγραφή
    4. Το εύκολο χρήμα! Κι εκεί είναι που σταματά η αθωότητα της περιέργειας. Εϊναι σαν τον τζόγο ακριβώς που σε καιρούς κρίσης παίρνει τα πάνω του. Έχεις την άλλη να είναι σα το φρόκαλο, να μην έχει αφήσει γκόμενο για γκόμενο, έκτρωση για έκτρωση και να σου λέει μπα θα φταίει ο Κρόνος που δε μου κάθεται καλός γαμπρός... ή θα φταίει η τάδε που με ζήλεψε και θα μου έχει κάνει ξόρκια.... άντε γεια!

      Και να μου το θυμηθείς, οι επαγγελματίες τσαρλατάνοι ξέρουν πολύ καλά πως αυτά που λένε είναι αερολογίες και γενικότητες και απλά με τα χρόνια έχουν γίνει τόσο μα τόσο καλοί ψυχολόγοι και παίρνουν και τόση μεγάλη επιβεβαίωση από την αξία που τους δίνει ο κόσμος που στο τέλος γίνονται θύματα του ίδιου τους του εαυτού.

      Διαγραφή
    5. Έτσι ακριβώς όπως τα γράφεις, είναι!

      Α, είναι απίστευτο το πόσο “πρόθυμοι” είναι οι άνθρωποι να πιστέψουν πως για ό,τι πηγαίνει στραβά στη ζωή τους ευθύνεται κάποιος άλλος (ακόμη κι ένας μακρινός πλανήτης!) και όχι το μυαλό ή οι επιλογές τους!...

      Οι τσαρλατάνοι (οι οποίοι, κάθε άλλο παρά βλάκες είναι... εν αντιθέσει με τα “θύματά” τους) ψυχολογούν... ψαρεύοντας.

      Σε πάω πολύ πίσω, στην “Καφετζού” (ταινία του 1956 με τη Γεωργία Βασιλειάδου στον πρωταγωνιστικό ρόλο). Εάν δεν την δεις όλη, πήγαινε περίπου στο 43′...

      https://www.youtube.com/watch?v=N-YniPpJ_eA

      Σ' ευχαριστώ πολύ που ξαναπέρασες, Ανδρομέδα μου!
      Φιλιά πολλά! Καληνύχτα! ❤

      Διαγραφή
  4. Πολύ καλό χιούμορ, διάσπαρτο σε όλο το κείμενο!
    Μου αρέσει να σε διαβάζω, Ρούλα!
    Επίσης, μην κρατήσεις μούτρα στη Λουκία για ό,τι έπαθες!
    Θέλουμε να μαθαίνουμε νέα της!
    Καλό βράδυ!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ πολύ!
      Αχ, δεν ξέρω τι θα την κάνω τη Λουκία! :n
      Έχω την εντύπωση ότι πρέπει να τη συνδέσω με μιαν άλλη καλή κυρία (!) σε άλλο θέμα (φλέγον!) και ψάχνω να βρω τον τρόπο! (Όχι, η άλλη... κυρία, δεν είναι η Βιολέτα!)
      [Έχω κι εγώ κάτι προβλήματα, όμως!!!]

      Και πάλι σ' ευχαριστώ, χαίρομαι που σου άρεσε το κείμενο!
      Καλό ξημέρωμα!

      Διαγραφή
  5. Ημουν ετοιμη να σου γραψω οτι τα εχω παρει με την Λουκια, αλλα αυτο ηταν πριν τελειωσω το διαβασμα. Τωρα που το τελειωσα παντως, μου αρεσε πολυ που ειχε σασπενς και μου θυμισε κατι απο ενα βιβλιο του Τομ Ρομπινς με τιτλο "Ακομα και οι καομποισσες μελαγχολουν" στο οποιο υπαρχει ενα τετοιο περιστατικο, οχι με αστρολογο, αλλα με χειρομαντεια. Κατι τετοιο τελοσπαντων. Μα γιατι να ειναι τοσο bitch η Λουκια; Bye-bye!!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εμ, είναι να μην “τα πάρει” κανείς με τις Λουκίες;

      Χμ... Στις “Καουμπόισσες” ήταν η μητέρα της Σίσσυ που την έτρεχε σε... μάγισσες και χαρτορίχτρες (για την ακρίβεια, όπως πολύ σωστά γράφεις, σε χειρομάντισσα) για να δει εάν θα υπάρξει κάποιος άντρας στη ζωή της κόρης της. Βεβαίως, η τύπισσα δεν ήταν... Ντιν, κι ορθώς προέβλεψε ότι θα υπάρχουν και άντρες και πολλές, πολλές γυναίκες!
      [Δράττομαι της ευκαιρίας να πω ότι ο Ρόμπινς είναι μοναδικός! Πολύ ιδιαίτερη περίπτωση συγγραφέα!]

      Καλό ξημέρωμα να έχεις!

      Διαγραφή
  6. Αξεπέραστο χιούμορ Ρούλα μου!
    Παρ'ότι πνίγομαι και απέχω από το κουτί για να τα προλάβω όλα σε διάβασα μονοκοπανιά και χαλάλι ο χρόνος που διέθεσα ( δεν ξόδεψα ούτε σπατάλησα!)
    Ώστε η Ελλάδα μας είναι Παρθένος ε;
    Γι' αυτό πάει κατά διαόλου !☺

    Σε φιλώ κοπέλα μου ,,μπαρδόν Γάτα μου ήθελα να πω ;_0

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αριστέα μου,
      Μόλις απόψε αξιώθηκα να ολοκληρώσω την ανάγνωση των συμμετοχών στο “Γέλιο” και να ξαναδιαβάσω όλες τις συμμετοχές από την αρχή, ώστε να ψηφίσω!
      Υπέροχη εμπειρία ο χρόνος που διέθεσα και που αντίστοιχα, ούτε ξόδεψα ούτε σπατάλησα! :b

      Σ΄ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!
      Τώρα... με τι κριτήρια είναι Παρθένος η Ελλάδα, θα σε γελάσω! Έτσι μου είπαν οι “πηγές” μου, έτσι έγραψα!

      Σε φιλώ κι εγώ, Αριστέα μου!
      Καλή και δημιουργική εβδομάδα να έχεις... και καλή δύναμη! ❤

      Διαγραφή
  7. Φοβερό χιούμορ Ρούλαααα! Με σασπένς και όσο το διάβαζα δεν μπορούσα να σταματήσω! Ήμουν να τα πάρω με τη Λουκία, αλλά χαλάλι... Γράφεις πολλά αληθινά περιστατικά, όμως πάντα δοσμένα με το μοναδικό σου τρόπο!!!
    Πολλά γλυκά φιλιάααα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ΄ευχαριστώ πολύ, καλή μου Nastenka! ❤
      Η “Λουκία”, μεταξύ μας, δεν είναι για... πολλά χαστούκια;! Ε; Όχι, πες!
      Τελικά όμως, είναι και για να τις λυπάται κανείς... για αφέλεια και βλακεία σε βαθμό... κακουργήματος!

      Φιλάκια πολλά πολλά!
      Καλή εβδομάδα! ❤

      Διαγραφή
  8. Πολύ ωραίο το blog σου! Η αλήθεια είναι ότι απόλαυσα και γέλασα πολύ όσο το διάβαζα!!!! Να σημειώσω βέβαια ότι η Ελλάδα είναι Υδροχόος. Υπάρχουν και πιο οικονομικοί αστρολόγοι (τα μισά χρήματα που αναφέρεις) και συνήθως δεν ασχολούνται με το φενγκ σουι γιατί έχει να κάνει καθαρά με την χωροταξία και όχι με τις ευκαιρίες που θα έχουμε και πως μπορούμε να τις εκμεταλλευτούμε καλύτερα. Βλέπεις έχω φίλη αστρολόγο οπότε το ξέρω το κατιτίς μου. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι εκεί έξω δεν κυκλοφορούν ένα σωρό ψευτοεπαγγελματίες απλά και μόνο για να αρπάζουν τα λεφτά του αθώου κι ανυποψίαστου κοσμάκη....
    Χάρηκα πολύ που βρέθηκα στο blo σου, θα ξαναπεράσω σίγουρα!
    Σου εύχομαι καλό μήνα και καλές γιορτές!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. :l Νίκη!

      Δεν ασχολούμαι καθόλου, όπως θα κατάλαβες, με την Αστρολογία. Ωστόσο, οι πηγές που μου έδωσαν τα στοιχεία, θεωρούνται απολύτως αξιόπιστες στο χώρο!
      Η δε άποψη για το... ζώδιο της Ελλάδας, απ' ό,τι μου είχαν πει, θεωρείται μεν αιρετική, αλλά είναι τεκμηριωμένη.
      Για να είμαι ειλικρινής, ας είναι και... Μινώταυρος!

      Όσον αφορά το σκέλος του φενγκ−σούι (το οποίο, πάντως, επίσης με αφήνει παγερά αδιάφορη), έχω την εντύπωση ότι υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων που αν ψάξει το ένα θέμα, ψάχνει και το άλλο! Είχα μείνει με ανοιχτό το στόμα όταν έμαθα ότι εκτός από το δυτικό και το κινέζικο ωροσκόπιο, υπάρχει λέει και αιγυπτιακό και ινδικό και ινδιάνικο και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο (σε δουλειά να βρισκόμαστε, δηλαδή) άρα, είναι πιθανό, οι επιτήδειοι να εμφανίζουν πολλαπλές ιδιότητες στο... CV τους, προκειμένου να “τα πιάσουν” με τον έναν ή τον άλλο τρόπο!

      Θεωρώ κυριολεκτικά πεταμένα λεφτά, τόσο τα 200 όσο και τα 100 ή ακόμη και τα 5 ευρώ για μια τέτοια διαδικασία.
      Εννοείται πως δεν θέλω να προσβάλω τη φίλη σου, ούτε και όσους έχουν διαφορετική άποψη από τη δική μου.

      Σ' ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη και το σχόλιό σου!
      Καλό μήνα και καλές γιορτές να έχεις κι εσύ!

      Διαγραφή

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: