Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Κανένας γάμος. Μόνο μία κηδεία.


Αντί Εισαγωγής —ή, Περί τίνος πρόκειται


Προχωράει η νύχτα ολοταχώς για Παρασκευή(*). Κι η Πέτρα μ' έχει βάλει σε ιδέες από το πρωί. Με ρωτάει [εμένα κι άλλους 402 bloggers που την (παρ)ακολουθούν] αν έχω σκεφτεί ποιο τραγούδι θα 'θελα στην κηδεία μου! (Μια ειλικρινής απάντηση που θα προσέγγιζε κατά πολύ την αλήθεια, θα ήταν: “τη μισή εγχώρια και διεθνή δισκογραφία!”, αλλά έτσι, μάνα μ', δουλειά δε γίνεται!)
Μετά το... χόντρυνε το παιχνίδι!
** Εσείς πάλι αν το θελήσετε, το πάτε και λίγο παραπέρα, προσθέτοντας και...
άλλες τεχνικές λεπτομέρειες για την...αποφράδα εκείνη ημέρα! Φτου φτου και σίδερο στη μέση μας! Αχαχαχα :)
(...)
** Εκτός από το μουσικό κομμάτι της επιθυμίας σας θα περιμένω να δω και την επιλογή της φωτογραφίας, με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον επίσης!
Προσθήκη: Για να...ελαφρύνω το κλίμα, όποιος θελήσει να συμμετάσχει, μπορεί να γράψει
ένα κείμενο φανταστικό ή χιουμοριστικό ή μελό! Αφήστε τη φαντασία σας να δημιουργήσει! Εξάλλου, όλα μέσα στη ζωή είναι! :)

Εμένα θα μου πεις; Δεν το ξέρω, νομίζεις;
Τώρα, όμως, άλλο είναι το φλέγον ζήτημα! Το... “διά ταύτα”. Να μη σε κουράζω άλλο, λοιπόν...
(*) Α, μια μικρή σημείωση: Ξεκίνησα να γράφω νύχτα, σχεδόν ξημερώματα... Στην πορεία “το 'χασα” ; Μ' έχασε; Δεν έχει σημασία. Έτσι, πάντως, προέκυψε αυτή η ανακολουθία κειμένου και ώρας δημοσίευσης...
Update 05.11 — Συμμετοχές:  • ΑριστέαΑγγελικήΗ blogger της διπλανής πόρταςΔέσποινα  • Γλαύκη (Θα φιλοξενηθεί την Πέτρα) • ΈλεναΈλληΣμαραγδένια ΡούλαΜαρίαΑλεξάνδραΚικήΑθηνάΠοδηλάτισσαΑριάδνηΧριστίναΚλαυδίαΕλένηΜαρίαGeorgetteΠέπηΆννα

Κανένας γάμος. Μόνο μία κηδεία.


Α, ρε μάνα!...

Κοιτάζω την τεφροδόχο σου και σου μιλάω, λες και σ' έχω μπροστά μου... Για να ακριβολογώ, μπροστά μου σ' έχω... αλλά για λίγες μόνο ώρες. Αύριο θα πάω στην κορυφή του βουνού και θα σε σκορπίσω, όπως μου ζήτησες. “Να μη μείνει τίποτα, ακούς;”
Δε θα μείνει. Ούτε και τώρα έχουν μείνει σπουδαία πράγματα... Πιο πολλή στάχτη μαζευόταν στα τασάκια κάθε μέρα (πολύ τσιγάρο, όμως, ρε μάνα!)

Όλα έγιναν όπως τα ήθελες. Όπως τα φανταζόσουν. Κράτησα και την υπόσχεση που σου 'χα δώσει σε ανύποπτη στιγμήॱ μου την είχες αποσπάσει με το ζόρι, βέβαια, γιατί εγώ τότε νόμιζα ότι δε θα πεθάνεις ποτέ. Αλήθεια σου λέω, μού ήταν αδιανόητο να πιστέψω ότι θα 'ρθει μια στιγμή που μετά, δε θα 'χει άλλο. “Στον επόμενο τόνο... το ρολόι θα σταματήσει”, μου 'χες πει.

“Η μητέρα σας...”, παύση, χαμήλωμα του κεφαλιού, “κατέληξε”.
Και τότε εγώ, άνοιξα το YouTube κι έβαλα να παίζει La vita è bella... όπως μου είχες ζητήσει να σου υποσχεθώ. Με κοίταξε επιτιμητικά —ακούς;...— κι έφυγε.


“Να μη σε νοιάξει τι θα πει ο ένας κι ο άλλος”, μου 'χες πει. “Προσπάθησα να ζήσω τη ζωή μου όπως ήθελα, μερικές φορές τα κατάφερα κι άλλες, πάλι, ήταν δύσκολο. Πολλές οι ανατροπές. Κι έπρεπε να τις αντιμετωπίζω κάθε τόσο...
”Ξέρω πως ούτε το θάνατό μου θα μπορέσω να κουμαντάρω —όταν ήμουν πολύ νέα, πίστευα ότι θα πάω από βίαιο θάνατο, ότι θα προλάβω να τη σκαπουλάρω από αρρώστιες κι άλλα δεινά που ταλαιπωρούν τις γηραιές ηλικίες. Όταν σ' έφερα στον κόσμο, δεν ήθελα πια να πεθάνω από τίποτα, ποτέ.
”Αντί για νανούρισμα, πολλές φορές σου 'λεγα το ίδιο ποίημα (το αγαπημένο μου, του Εγγονόπουλου), το Λίκνο Φως.”

Πάντοτε αγαπούσα με πάθος
κάθε εκδήλωση της ζωής
όμως δε μ' ένοιαζε ο θάνατος.
Τώρα, που μ' άφησες να ξαποσταίνω
πλάι στο λαμπρό φως
των ωραίων ματιών σου,
Τώρα, αγαπώ ακόμη περισσότερο τη ζωή
και δε θα 'θελα
να πεθάνω πια
ποτέ.

“Μπορεί να 'ταν από φόβο. Επειδή ήξερα πως αυτό ήταν αναπόφευκτο. Θυμάσαι που σου έλεγα πως, “το μόνο σίγουρο στη ζωή είναι ο θάνατος”; Ε, αυτό.”

Κι όμως, βρε μάνα. Εμένα γιατί μου έδινες πάντα  την εντύπωση ότι δε φοβάσαι τίποτα και κανέναν; Είχες έναν τρόπο να τους βάζεις όλους στη θέση τους, κι αν κανείς σου χωνόταν στο ρουθούνι, να τον προσπερνάς —δεν πα' να ήταν, έως τότε, η ανατολή σου η ίδια!— να τον αφήνεις πίσω σου, να μην ξαναγυρίζεις πια εκεί.

“Το θάνατό μου, όπως σου 'πα, μάλλον δεν θα μπορέσω να τον κουμαντάρω. Ας κουμαντάρω, τουλάχιστον, την κηδεία μου, όσο είναι καιρός... μια που εκείνη τη μέρα, δε θα 'μαι εκεί για τις τελευταίες λεπτομέρειες! Mors certa, hora incerta, παιδί μου!

”Καταρχήν, όλοι οι άνθρωποι είναι θνητοί. Αξίωμα αυτό.
”Αν, λοιπόν, σου έρθει να κλάψεις, κλάψε. Αν, πάλι, δεν σου βγαίνει, μη σε νοιάζει αν θα σε παρεξηγήσουν. Στην πραγματικότητα, κανείς δεν θα είναι περισσότερο λυπημένος για την απώλειά μου, απ' όσο εσύ. Επίσης, κανένας δεν είχε ούτε έχει ποτέ διαδραματίσει σημαντικότερο ρόλο στη ζωή μου απ' ό,τι εσύ. Κανενός, λοιπόν, ο λόγος δεν θα έχει μεγαλύτερο βάρος απ' ό,τι ο δικός σου (και ο δικός μου, βέβαια, τον οποίο σου κληροδοτώ για την ημέρα εκείνη).
”Σημειολογικά —αλλά κι επειδή με συγκινεί και μου αρέσει πολύ— θα ήθελα την τελετή να ‘ντύσει’ μουσικά το And Just Like That. Σπουδαίος ο Korzeniowski! A propos, αν σου πέσει ποτέ στα χέρια η ταινία A Single Man, δες την. Ξέρω, αποφεύγεις τα δράματα... αυτό, όμως, θα σου αρέσει. Σ' έχω γεννήσει, εγώ!”


“Η κηδεία, τα 'χουμε πει κι αντίρρηση δεν σηκώνω επ' αυτού —α, δεν έχεις; Ακόμη καλύτερα!— θα είναι πολιτική. Και μετά... στην πυρά! Δεν είμαι τόσο αισιόδοξη ώστε να πιστεύω ότι όταν θα 'ρθει η ώρα μου, θα 'χουμε αποτεφρωτήριο στην Ελλάδα. Επιφορτίζεσαι να πράξεις τα δέοντα, λοιπόν.”

Μερικές φορές, ήσουν τόσο ψυχρή... τόσο διεκπεραιωτική που με τρόμαζες. Νομίζω, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, πως ήταν η άμυνά σου για ό,τι κατά βάθος σε φόβιζε, σε μπλόκαρε, σ' έκανε να νοιώθεις αδύναμη, ανίσχυρη, ανεπαρκής, ατελής... Δεν το ήθελες αυτό. Δεν ήθελες ν' ανοίγεις πόρτες στους εισβολείς της ψυχής και της καρδιάς σου. Από την άλλη, δεν ήθελες να δείχνεις τρωτή στους ανθρώπους που αγαπούσες και πολύ περισσότερο σ' εμένα.


“Η ζωή είναι ταξίδι”, μου έλεγες πάντα. Όταν ήμουν μικρή δεν το καταλάβαινα, δεν έβλεπα βαλίτσες, γυαλιά, κουβαδάκια, συμπράγκαλα... κι απογοητευόμουν.“Έχει αρχή και τέλος, αλλά δεν ξέρουμε την απόσταση και τη διάρκεια της διαδρομής.”
— “Είναι πιο μακριά από τη Θεσσαλονίκη, αυτό το τέλος;”
— “Ε, ναι. Στις περισσότερες περιπτώσεις...”
— “Αρα δεν μπορείς να πας με τα πόδια...ε;”
Χαμογελούσες, μου χάιδευες τα μαλλιά και το βλέμμα σου που μ' αγκάλιαζε τρυφερά, με καθησύχαζε... παρόλο που μετά έφευγε, κοιτούσε πέρα, σε κάτι άγνωστο και βαθύ που σε ρουφούσε κι εγώ... εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα φοβόμουν. 
— “Μαμά, δε θέλω να πεθάνεις. Θέλω να πεθάνω πρώτα εγώ”, σου έλεγα κι αγρίευες!

Έκανα ό,τι μου ζήτησες στην κηδεία σου. Δεν το είπα σε κανέναν σχεδόν. “Δεν θέλω κανέναν που θα έρθει από υποχρέωση, άλλη μια αγγαρεία ‘κι έλεγα να φτιάξω γεμιστά, κοίτα μέρα που βρήκε να πεθάνει, αλλά έτσι ήταν πάντα, μια ζωή ανάποδη, α! Και το βράδυ, έχω και γάμο!’. Να μην έρθει! Λες και θα 'μαι σε κατάσταση να μιλήσω, ή να κάτσω να μετρήσω κεφάλια!”
Τι περίεργο, όμως... Ήταν εκεί όλοι όσοι ξέρω πως αγαπούσες. Μερικοί, μόνο, έλειπαν... είχαν, βλέπεις, ‘φύγει’ νωρίτερα από 'σένα. Κι ήταν και δυο−τρεις ακόμη που δεν τους το 'χα... κι ίσως, δεν τους το 'χες ούτε εσύ! Κανείς, πάντως, δεν ξέχασε να σου φέρει μαργαρίτες!
Και μετά πήγαμε για τσίπουρα... ‘για ν'αρχίσουν οι αγγέλοι, να χορεύουν τσιφτετέλι’... και σα να σε άκουσα να μου μιλάς... ‘δεν υπάρχουν άγγελοι, σου λέω’!

Μακάρι να 'σουν εδώ, να σε ρωτούσα τι γίνεται “μετά”. Δηλαδή, τι; Πώς; Κλείνουν τα μάτια, σταματάει η καρδιά και...;

“...And that's all, folks! Όπως δεν υπάρχει πριν, έτσι δεν υπάρχει και μετά. Γι' αυτό, φρόντισε η ζωή σου να 'ναι χρήσιμη και το χνάρι που θ' αφήσεις ευδιάκριτο, καθαρό. Κυρίως καθαρό.”, έτσι μου έλεγες...

Επίλογος


“Εκεί, επάνω... Συγκεντρώσου, παιδί μου! Στο βουνό, εννοώ! Εκεί, που θα με πας να με σκορπίσεις! Εκεί επάνω, λοιπόν, να θυμάσαι πως η ζωή είναι ένα κλάμα στην αρχή —όταν γεννιόμαστε—, μια ανάσα στη συνέχεια κι ένα φτερούγισμα στο τέλος. Τόσο απλή. Τόσο απλά.”


Εκεί επάνω, λοιπόν, στο βουνό... στέκομαι τώρα για το τέλος του Τέλους. 
Θέλω να χωνέψω καλά αυτό που μου είπες, για το “μετά”, αλλά δεν μπορώ. Πάω να σου πω “μη μου θυμώνεις”, αλλά ξέρω πως πια, δεν μπορείς... δεν θα μου ξαναθυμώσεις ποτέ.
Θέλω να σου πω ότι σ' αγαπώ —όχι “σ'αγαπούσα”— Σ' α γ α π ώ γιατί αυτό δεν μπορεί να αδειάσει, αφού δεν είναι μέσα στην τεφροδόχο αλλά στην ψυχή μου, στην ίδια μου την ύπαρξη. Είμαι κομμάτι της ζωής σου, αλλά εγώ είμαι εδώ κι είμαι ζωντανή κι είναι ήδη “μετά”.

Μαζεύονται σύννεφα. Φυσάει... Φεύγεις παντού, για παντού! Λίγο πριν ένα σύννεφο σκεπάσει σαν κουβέρτα τον ήλιο, ένα μεγάλο πουλί χτυπάει με θράσος τα φτερά του μπροστά στα μάτια μου κι απομακρύνεται, πετώντας όλο και πιο ψηλά.

“...Κι ένα φτερούγισμα στο τέλος”. Αυτό. 
Τόσο απλό ήταν το Τέλος.
ΚΕΙΜΕΝΟ − ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ © Roula the Cat | Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014, 18:58

20 σχόλια:

  1. Α ρε Ρούλα... Η πένα σου με έστειλε...στο πυρ το εξώτερο... (φαγώθηκα βλέπεις!) Αμ, έπρεπε να το περιμένω από τη στιγμή που έδωσα το έναυσμα, και να είμαι προετοιμασμένη για όλα, αλλά αποδεικνύεται σχεδόν πάντα, ότι τελικά δεν είμαστε προετοιμασμένοι για τίποτα γιατί η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις... Ίσως και αυτό να είναι η γοητεία της...

    Υ.Γ Θα σε προτείνω στους (404 παρακαλώ!) (παρα)ακόλουθους μου αύριο το πρωί, με την ανάρτηση που θα ανεβάσω. Καλό ξημέρωμα γλυκό Ρουλάκι και πολλά γλυκά φιλιά :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, ρε Πέτρα!... Είδες τι κάνουν οι ιδέες;
      Ναι, η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις, γι' αυτό είναι όμορφη!

      Σ' ευχαριστώ για το έναυσμα, σ' ευχαριστώ για όλα!

      Καλό Σαββατοκύριακο, φιλιά πολλά! :g

      Διαγραφή
  2. Ρουλά μου The cat, η ανάρτηση σου με πέθανε (χιουμοράκι).
    Σοβαρά τώρα, ήταν εξαιρετική και τόσο βαθιά.

    “...Κι ένα φτερούγισμα στο τέλος”. Αυτό. Τόσο απλό ήταν το Τέλος." Αυτή εδώ η φράση συμπεριέλαβε νομίζω τόσο όμορφα και δεξιοτεχνικά όλο το "νόημα" του θανάτου.
    Ησουν εξαιρετική και μέχρι να φτάσω στο τέλος όλο ενάλλασσα το "wow" με το "τι είπε τώρα".
    Σε γλυκοφιλώ :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ πολύ, διπλανή μου!!!

      Ουφ, είχα τη φαεινή ιδέα να το διαβάσω στην κόρη μου... και δεν είχαμε “wow”, πλαντάξαμε στο κλάμα!...

      Πολλά φιλάκια, καλή μου! :g

      Διαγραφή
    2. Ρούλα με συγκίνησε πολύ ο κείμενό σου και με προβλημάτισε, γιατί κάπως έτσι έχω σκεφθεί κι εγώ να κάνω τη σχετική κουβέντα στις κόρες μου, παρ΄όλο που την αναβάλω διαρκώς τα τελευταία 25 χρόνια....οι φωτογραφίες σου και οι μουσικές επιλογές σου έξοχες!!! Προσέγγισες το θέμα με μία συγκινητική τρυφερότητα που με άγγιξε πολύ...να είσαι καλά !!!

      Διαγραφή
    3. Καλωσόρισες Κλαυδία!

      Δύσκολα, αλλά αναπόφευκτα. Θέλω να πω, πρέπει να προετοιμάζουμε τα παιδιά για το θάνατο, ακόμη κι όταν είναι μικρά —με τρόπο που, βέβαια, μπορούν να καταλάβουν...
      Κατανοώ, βεβαίως, την... 25ετή αναβολή! Απολύτως ανθρώπινο.

      Σ' ευχαριστώ πολύ!
      Να είσαι καλά κι εσύ!... ❤

      Διαγραφή
  3. Μπραβο στην μαμα σου αν ήταν εδώ θα της τόλεγα..ομως οταν (μιλήσεις μαζι της) πες της το θα χαρεί νομίζω που καποια συνφωνει μετα δικα της.... έτσι πρέπει να ειναι η μαμαδες...ψυχούλες..και ανθρωποι συνάμα...Ρούλα μου ... μπραβο και σε σενα που εκανες την επιθυμία της.. θα χαίρεται... εκει πανω...με συγκίνησες .. .. φιλακιααααα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στην πραγματικότητα, Ρούλα μου, πρόκειται για τη “δική μου” κηδεία... κι υποτίθεται, είναι σκέψεις της κόρης μου όταν εγώ... Όμως, δεν θα μπορούσα, ίσως, να το έχω γράψει... αν το μυαλό μου δεν ήταν “εκεί”, στη μανούλα μου, που έφυγε 13 1/2 χρόνια πριν...
      Σ' ευχαριστώ πολύ, καλή μου Σμαραγδένια...
      Καληνύχτα... Καλό ξημέρωμα και καλή εβδομάδα!
      Σε φιλώ! ❤

      Διαγραφή
    2. Σορρυ αν δεν καταλαβα σωστα ..οτι το έλεγες για σενα.. νομίζω όμως οτι όλες οι μανούλες περιπου το ιδιο σκεφτόμαστε... το ξανασκεφτεσαι μετα απο 100 χρονια παντως.. εν ταξει; φιλακιααααααα!!!!

      Διαγραφή
    3. Έτσι ακριβώς, Ρούλα μου... λίγο-πολύ εκεί κυμαίνεται η σκέψη της μάνας...

      [Για 100 χρόνια δεν ξέρω, αλλά έχω εμπιστοσύνη στην επιστήμη, οπότε... ποιος ξέρει;!] :b

      Πολλά φιλάκια!!! ❤

      Διαγραφή
  4. Πόσο συγκινητικό κείμενο! Στην αρχή δεν το φανταζόμουν ...αλλά έβαλα και το κομμάτι κι έπαιζε..άι στο καλό σου! Με πήραν τα ζουμιά! Είμαι ευσυγκίνητο πλάσμα τελικά!
    Κι εσύ γράφεις υπέροχα!
    Φιλιά Ρούλα δε κατ!!! ♥

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευσυγκίνητη, ευαίσθητη κι ευγενική!
      Σ' ευχαριστώ πολύ, Αριστέα μου!
      Την καληνύχτα μου και φιλάκια πολλά! ❤

      Διαγραφή
  5. Και που εισαι εγκεφαλογράφημα, αν συνεχίσεις να γράφεις για καιρό, άλλαξε τις μπαταρίες στο βλακόμετρο γιατί μπορεί απο σπόντα να σε πάρουν και τίποτα άσχετοι στο δούλεμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ εμπεριστατωμένο σχόλιο. Το σκέφτηκες μόνος/η σου;

      Διαγραφή
  6. Γράφεις υπέροχα!!!Α..και καλώς σε βρίσκω! Με συγκίνησες πολύ μα πάρα πολύ,πλάνταξα @..την αλήθεια να λέω.Κατάλαβα ότι είναι ο διάλογος που θα κάνεις με το παιδί σου και κάπως έτσι είναι και ο διάλογος που έχω κάνει με τις κόρες μου..ναι τις έχω ενημερώσει για όλα, εκτός της μουσικής υπόκρουσης..αχ βρε Πέτρα!!
    ..και σοβαρευόμενη πλάνταξα, όχι για το δικό μου θάνατο, δεν είμαι φοβιτσιάρα, αλλά γιατί αυτά περίπου μου είχε πει ο πατέρας μου λίγο καιρό πριν φύγει, έτσι σε μια κουβέντα "για να γίνεται", χωρίς βέβαια κανένας να γνωρίζει το πικρό χιούμορ της ζωής και του θανάτου, ότι λίγες μέρες μετά θα έφευγε όρθιος..δεν μπόρεσα να του κάνω μόνο τη χάρη..αυτή της καύσης.Συγνώμη αν βάρυνα το κλίμα.
    Ελπίζω να τα λέμε και σε πιο χαρούμενα θέματα..αν σταματήσω να εμφανιζο-εξαφανίζομαι ως φαντομάς από τη γειτονιά. Φιλούδια κ ας σε γνώρισα τώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες, Georgette!

      Δυστυχώς, “σε κανονικές συνθήκες”, κανείς δεν μπορεί να το γνωρίζει. Αλλά κι όταν υπάρχει λόγος να το περιμένουμε, δεν παύουμε να ελπίζουμε για την ανατροπή...

      Χαρές και λύπες, όλα μέσα στη ζωή είναι —άρα, καλά να είμαστε, θα τα λέμε και σε πιο εύθυμα θέματα, βεβαίως!

      Σ' ευχαριστώ πολύ!
      Φιλιά και την καλημέρα μου! ❤

      Διαγραφή
  7. Αμάν βρε Ρούλα πιάστηκε η καρδιά μου! Για μένα αυτός είναι Θάνατος, να μου κόβεις το μετά. Κι επειδή κι ο πατέρας μου, μου έχει αφήσει παρόμοιες εντολές, με βάζει σε πολύ μεγάλο δίλημμα ως μοναχοπαίδι. Πραγματικά δεν ξέρω πώς θα πράξω. Είναι μεγάλη ορφάνια να μη σου λέει ο γονιός σου ότι θα σε προσέχει από ψηλά.
    Είχες μεγάλα κότσια να σεβαστείς την επιθυμία της.
    Μου τα μετέδωσες όλα! Να σαι καλά και εσύ κράτα μια ελπίδα για το μετά. Ποτέ δεν ξέρεις..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να διευκρινίσω, κατ'αρχάς, ότι το κείμενο είναι σχεδόν φανταστικό —σε πρώτο πρόσωπο υποτίθεται ότι “μιλά” η κόρη μου και σε πλάγια γραφή, ό,τι θα της κληροδοτήσω (με το χαρακτήρα που έχω, βεβαίως!) Κάποια τα έχουμε ήδη συζητήσει (την πολιτική κηδεία και την αποτέφρωση) ενώ, αφότου έγραψα το κειμενάκι το διαβάσαμε και μαζί και... πλαντάξαμε!

      Δεν ξέρω αν θα ήθελα να υπάρχει αυτό... το “από ψηλά”. Δίκοπο μαχαίρι είναι. Αν, δηλαδή, κάποιος έχει βάσανα, στενοχώριες, δυσκολίες... μοιράζεται ο πόνος παιδιού − γονιού, όταν μπορούν να βρεθούν απέναντι-απέναντι, να τα μιλήσουν, ν' αγκαλιαστούν... Όταν αυτό δεν είναι εφικτό να συμβεί, δεν είναι μαρτύριο να το “βλέπεις” από μακριά (πραγματικά μακριά, τελειωτικά μακριά) και να μην μπορείς να επέμβεις...;

      Άλλωστε, κανείς πεθαίνει όταν παύουν να τον σκέφτονται, να τον θυμούνται...

      Ότι ποτέ, κανείς (όσο είναι ζωντανός!) δεν ξέρει... γεγονός!

      Διαγραφή
    2. Παραμένει συγκινητικό! Μπράβο ρε Ρούλα!
      Κάθε αναφορά σε αποχωρισμούς είναι ιδιαίτερη.
      Όσο για το ‘’από ψηλά’’. Το καλύτερο είναι αυτό που αναπαύει την ψυχούλα του καθενός μας. Ποιος μπορεί άλλωστε να τα βάλλει με το αναπόφευκτο; Να ‘μαστε γεροί και να αξιοποιούμε το πολύτιμο δώρο που κρατάμε στα χέρια μας.

      Διαγραφή
  8. Θα συμφωνήσω μαζί σου.
    Επειδή, όπως πολύ σωστά γράφεις, δεν μπορούμε να τα βάλουμε με το “αναπόφευκτο”.

    ...Και για να το ελαφρύνω λιγάκι...

    [img]http://www.4women.gr/__roula/pics/ARK23.jpg[/img]

    Πολλά φιλιά, Ανδρομέδα μου! ❤

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: