Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Κάτω τα χέρια από τη Λένα και τη Χρυσηίδα!
(...Έρχεται η Σταματίνα!)


Πριν με πάρεις απ' τα μούτρα, να εξηγηθώ: ούτε κι εγώ φανταζόμουν πως θα ερχόταν στιγμή που θα υπερασπιζόμουν (σχεδόν —μην το παρατραβάμε, κιόλας!) τη Χρυσηίδα και τη Λένα! (Έστω κι αν αυτό συμβαίνει μόνο στον τίτλο!)

Να το πάω ένα βήμα παραπέρα: εξ απαλών ονύχων είμαι διαβαστερή γάτα. Διαβάζω πολύ, διαβάζω πολλά, αλλά δεν διαβάζω “για να διαβάζω”ॱ για να πω ότι πάντα έχω ένα βιβλίο στην τσάντα μου, στο τάμπλετ μου, στο κομοδίνο μου, στο μπάνιο μου. Έχω, αν θέλεις να ξέρεις, κι είναι πολύ πιθανό να έχεις κι εσύ. Αλλά μέσα σ' όλα αυτά τα χρόνια διαρκούς ανάγνωσης (και όχι μόνο, όμως δεν είναι της παρούσης) έχω τα προσωπικά μου κριτήρια για το ποιο βιβλίο θεωρώ καλό, ποιον συγγραφέα αξιόλογο και τι θα επιλέξω να γεμίσει το κεφάλι μου και ν' ανοίξει τα μάτια μου.

Τη Λένα και τη Χρυσηίδα δεν τις θεωρώ συγγραφείς. Πολλούς από τους “ευπώλητους”, επίσης. Μπορούμε να τους αναγνωρίσουμε μια σχετική ευχέρεια στη γραφή και μια εξίσου σχετική άνεση στο λόγο (κι αυτό, υπό την προϋπόθεση ότι δεν έχουν πέσει πάνω στο πρωτόλειο σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες (!) να το σουλουπώσουν, να το φέρουν στα ίσα του, ώστε να το παραδώσει ο/η “συγγραφέας” στον εκδοτικό οίκο κι εκεί να το αναλάβουν διορθωτές, επιμελητές, κοπτοραπτούδες και οι λοιποί “συνήθεις ύποπτοι” διαμεσολαβητές... μέχρι αυτό να φτάσει στο πιάτο μας στα χέρια μας!)

Προειδοποίηση: Ακολουθεί μεγάλο κείμενο. Αν έχεις χρόνο και διάθεση, φτιάξε καφέ, πάρε τα τσιγάρα σου (αν καπνίζεις), κανένα κουλουράκι για τη λιγούρα, φέρε και μια φίλη σου μαζί (άσχετο το άΖμα, αλλά μου βγήκε αυθόρμητα!)

• Η Νόρα κι ο Αρλεκίνος


Στα χρόνια τα παλιά κι αθώα (αθωότερα, πάντως, των σημερινώνॱ ας μη γελιόμαστε και, μεταξύ μας, ας μην κοροϊδευόμαστε), κυκλοφορούσαν τα ΒΙΠΕΡ − Νόρα. Τα Βιπεράκια (κατά το “ταπεράκια” —άσχετο, αλλά κάνει ρίμα!). Με τίτλους που... μιλούσαν: “Ραψωδία Αγάπης”, “Η Λαίδη κι ο Αλήτης ο Ληστής”, “Η Κόρη του Άσωτου Βαρώνου” —αυτά είναι δράματα! Να 'σαι κόρη βαρώνου κι εκτός από τον τίτλο, να 'χεις και τη ρετσινιά!
Για τις... ψαγμένες και τις δύσκολες, ετίθεντο διλήμματα: “Γιατί Εκείνον;”, “Συμπόνια ή Έρωτας;”, “Χάθηκε ο Παράδεισος;”, “Χάνεται η Αγάπη;” —χάνεται ο μπούσουλας;!
Ερχόταν η εβδομηκοντούτις θεία από το Αμέρικα και διάβαζε ακατάπαυστα τα Βιπεράκια της. Χάζευα κι εγώ, που έριχνα κλεφτές ματιές, αλλά ήμουν πολύ μικρή για να εκφέρω άποψη για τα τεκταινόμενα!

Εν συνεχεία, μας ήρθαν τα Άρλεκιν! Με τίτλους που... παραμιλούσαν! “Οργισμένη κι Ερωτευμένη”, “Τα Συντρίμμια της Καρδιάς”, “Ένας Ιππότης για τη Βασούλα με Χάρλει”, “Αγάπη στο Μικρό Σπίτι στο Πράσινο Λιβάδι” —το Λιβάδι, φαίνεται, έβγαινε και σ' άλλα χρώματα, ίσως η συγγραφέας είχε κατά νου να τ' αναλάβει καθένα ξεχωριστά, εξ ου κι η απαραίτητη διευκρίνιση στο χρώμα!
“Μ' ένα Άρλεκιν ξεχνιέμαι...”, μουρμούριζε με πάθος η χαριτόβρυτη μονδέλα της εποχής...
Ξεχνιόταν και η “x” Μαιρούλα —έχουν καταστραφεί σωβρακοφανέλες, διότι πάνω στο “πάτημα” με το σίδερο ξεχάστηκε η άλλη και στοχαζόταν, προφανώς τον Ιππότη με τη Χάρλει κι όχι τον Ιππότη−Μήτσο που 'φερνε στον Σούπερ−Μάριο.
Έχουν καρβουνιάσει μουσακάδες και φρικασέδες, διότι στο βιβλίο πάνω απ' τις σελίδες του οποίου ξεχάστηκε η “y” Σούλα, ο ήρωας δεν φορούσε παντούφλες σαν τον Σάκη, το ‘στεφάνι’ της, αλλά ήταν ντυμένος στην πένα, το μάγουλο βερίκοκο−ρίκοκο−ρίκο−κο και την πτωχή, πλην τιμία, ξανθή αγαπημένη Παναγιά του, “στα καλύτερα την έβγαζε” —ακούς, Σάκη; Όχι στη χασαποταβέρνα−ψησταριά Η Ωραία Ρούμελη, κάθε τρίτο Σάββατο— με τα κεριά και τα καντηλέρια, το ακριβό κρασί και τα μενού που 'θελες φροντιστήριο Ξέναι Γλώσσαι Στρατηγάκης για να τα διαβάσεις!

Κι ύστερα... ήρθε ο Έρωτας, οι μέλισσες κι η Χρυσηίδα! (Χρύσα, στο ξεκίνημα, όταν ήταν ακόμη στον “Λιβάνη” και τη διάβαζαν, αρχικώς, άλλες συνάδελφΕΣ αεροσυνοδΕΣ όπως εκείνη, αλλά που δεν είχαν το “χάρισμα” της πένας, όπως η μικρή —προς τι οι γέλωτες;— Χρυσούλα!)

Χρυσηίδα Δημουλίδου και Λένα Μαντά, Μάρτης 2014

Κάπου παράλληλα, εμφανίστηκε και η Λένα Μαντά. Δεν γνωρίζω πολλά, ίσως επειδή (ίσως, λέωॱ δεν ξέρω, επαναλαμβάνω) η παρουσία της στα... γράμματα, να ήταν πιο διακριτική από της Χρυσ(ηίδ)ας, η οποία έχει μιληθεί για τις, εκπάγλου κάλλους και γούστου, φωτογραφίσεις της.

Αποκορύφωμα; “Φτασμένη”, πλέον, συγγραφεύς η Χρυσηίδα (μετονομάστηκε, αν δεν κάνω λάθος, όταν έκανε... μεταγραφή στον “Ψυχογιό”), εξεμάνη —τέτοιες μέρες, προ 2ετίας— με το... “θράσος” δανειστικών βιβλιοθηκών να της ζητούν βιβλία για τους αναγνώστες τους! (Εδώ που τα λέμε, δανειστική βιβλιοθήκη που —προτίθεται να— περιλαμβάνει Δημουλίδου, τα θέλει και τ' ακούει!)
Διότι η κυρία Χρύσα − Χρυσηίδα, βιοπορίζεται από τη συγγραφή. Διότι η κυρία Χρύσα − Χρυσηίδα δεν είναι καμιά τυχαία και “αζήτητη” σαν κάτι Καζαντζάκηδες και Ντοστογιέφσκιδες!
Σημ.: Αν και η ίδια αφαίρεσε το κείμενο από τη σελίδα της στο Facebook, εντούτοις, όσοι δεν το έχετε ήδη διαβάσει, μπορείτε να το βρείτε εδώ.

• Από το κιόσκι στο ράφι


Τι σχέση έχουν η Χρυσηίς, η Λένα, η... Νόρα και το Άρλεκιν;
Άκου με να δεις: τα Βιπεράκια και τα Άρλεκιν, δεν έκρυψαν ποτέ τι προσφέρουνॱ φθηνά κι ακριβά ρομάντζα, ορκισμένες φτωχές παρθένες —εύθραυστες και μικροκαμωμένες, σε μέγεθος θρούμπας— και πάμπλουτους, πανύψηλους, στιβαρούς, μυστηριώδεις κι αινιγματικούς τύπους —που κάποτε, μια εξώλης και προώλης τους πλήγωσε θανάσιμα κι έκτοτε δεν εμπιστεύονται ούτε τον ποπό τους, άρα ούτε την ηρωίδα η οποία περνά, στο μεταξύ, του λιναριού τα πάθη— με τετράγωνα θεληματικά πηγούνια και ματιά που σα σπαθί διαπερνά το “είναι” της ηρωίδας (για το kinky της υπόθεσης, να συμπληρώσω ότι, στα κλασσικά, παραδοσιακά βιβλιαράκια, μόνο αυτή —η ματιά, δηλαδή— διαπερνά την ηρωίδαॱ προγαμιαίες σχέσεις κι άλλα τέτοια, του διαβόλου, δεν έχουμε!)
Δεν θα σου πω εδώ πώς εξελίχθηκε το συγκεκριμένο αυτό ‘είδος’ παραλογοτεχνίας, δεν είναι εκεί το θέμα μας.

Το θέμα μου ξεκινά από τη στιγμή που η εν λόγω θεματολογία ξεφεύγει από το βιβλιαράκι τσέπης κι έρχεται με “αξιώσεις” να προαχθεί από παραλογοτεχνία σε λογοτεχνία. “Αξιώσεις”, βέβαια, εφόσον εκδοτικοί οίκοι που συμπεριλαμβάνουν στους τίτλους τους έργα Νομπελιστών, εκδίδουν —και “σπρώχουν” όσο δεν παίρνει— τις ελληνικές βερσιόν των εξελιγμένων Άρλεκιν.
Ροζ σε κάθε απόχρωση (σαν εκείνες, του Γκρι, άλλου είδους ταραχή, μην το πιάσουμε κι αυτό τώρα!) στην (παρα)φιλολογία της ξαπλώστρας.
− Τι απαντάτε σε όσους σας κατατάσσουν στη λεγόμενη ροζ λογοτεχνία ή στην παραλογοτεχνία;

«Κάνω έντιμα τη δουλειά μου, αυτό απαντώ. Θαυμάζω όσους γράφουν άλλα πράγματα, αλλά εγώ αυτό αγαπώ να διαβάζω και να γράφω και αυτό κάνω δίνοντας ό,τι καλύτερο έχω μέσα μου. Μου γράφουν πολλοί και μου λένε: “Δεν έπιανα βιβλίο στα χέρια μου, με κάνατε και μπήκα στο βιβλιοπωλείο”. Αν είμαι το σκαλοπάτι για να αγαπήσει κανείς την εσωτερική διεργασία της ανάγνωσης, ας λένε ό,τι θέλουν. Γιατί μετά τη Μαντά θα ζητήσει και κάτι ακόμη, και κάτι ακόμη. Και θα γίνει αναγνώστης. Ας με κατατάξουν όπου θέλουν. Αλλωστε ο χρόνος θα δείξει πού ανήκει ο καθένας μας».


Μάλιστα. Γνώμη της, της κυρίας Μαντά (σαφώς σεμνότερη και εντιμότερη θέση από της Χρυσηίδος!) αλλά να μου επιτρέψει —και να μου επιτρέψεις κι εσύ που έχεις φτάσει να διαβάζεις ως εδώ— την ένστασή μου.
Η, μέχρι πρότινος, “αδιάβαστη” που μπήκε στο βιβλιοπωλείο για ν' αγοράσει Μαντά, Δημουλίδου, Τραυλού κ.ά. που υπηρετούν το συγκεκριμένο είδος, δεν θα περάσει στον Κουμανταρέα, στον Ραπτόπουλο, στον Τζαμιώτη, στη Ζατέλη, στην Καρυστιάνη, στη Φακίνου (τυχαία η επιλογή ονομάτων). Θα παραμείνει στη Μαντά, στη Δημουλίδου, στην Τραυλού,  διότι είναι “εκπαιδευμένη” σε αυτή τη θεματολογία και δε θέλει να σκοτιστεί πιο πολύ. Ενδεχομένως δεν μπορεί κιόλας.
Στην πραγματικότητα, μπήκε στο βιβλιοπωλείο επειδή τη Χρυσηίδα, τη Λένα, την Πασχαλία, τις έβαλαν μέσα στα βιβλιοπωλεία οι Λιβάνηδες κι οι Ψυχογιοί. Μέχρι να συμβεί αυτό, έβρισκε την Μπάρμπαρα Κάρτλαντ, την Ανν Μάθερ και την Τζάνετ Νταίηλυ στο συνοικιακό ψιλικατζίδικο και στο περίπτερο και λίγο μετά, και στο σούπερ μάρκετ.

Θα μου πεις εδώ —κι εν μέρει θα 'χεις δίκιο— ότι το αναγνωστικό κοινό της ροζ λογοτεχνίας έχει ξεφύγει από το κομμωτήριο, τη σιδερώστρα και το ιμάμ μπαϊλντίॱ ότι η συναδέλφισσά σου που 'χει περγαμηνές Business Administration PhD και μιλάει πέντε ξένες γλώσσες φαρσί, τη μια βδομάδα κουβαλούσε στην τσάντα της, μαζί με το τάμπλετ της, το Κελάρι της Ντροπής, και στα καπάκια, τα Πέντε Κλειδιά. Ότι πήγες στην οδοντίατρο εκτάκτως για 'κείνο το φρονιμίτη που σε έφερε στα πρόθυρα του αλκοολισμού (τόσα καραφάκια κατέβασες για να τον... μουδιάσεις), και την είδες να παραχώνει τα Ρόδα της Σιωπής κάτω από τις πανοραμικές και κάτι οδοντοστοιχίες άρτι αφιχθείσες από τον οδοντοτεχνίτη. Μόνο που αυτή η μερίδα αναγνωστριών, συνήθως μπαινοβγαίνει στα βιβλιοπωλεία, πολλά χρόνια πριν μπουν σε αυτά οι Χρυσηίδες, οι Λένες, οι Πασχαλίες. Και δεν θα δώσει ποτέ στα ροζ βιβλιαράκια της, περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη της. (Είναι, βλέπεις, που 'χει κακομάθει απ' τους “αζήτητους”...)

Θα σου πω κι εγώ, που προσπαθώ να ξεκινώ τις προσθαφαιρέσεις μου με θετικό πρόσημο (ασχέτως του τι θα προκύψει στην πορεία) ότι προτιμώ να βλέπω γυναίκες που μέχρι πρότινος ξόδευαν χρόνο και χρήμα στα βιβλιαράκια του περιπτέρου και τα περιοδικά θεματολογίας πρωινο-μεσημεριανάδικου, να περνούν το κατώφλι του βιβλιοπωλείου, έστω για να αγοράσουν το βιβλίο της Χρυσηίδας ή της Λένας —αρκεί η επιλογή τού τι αγοράζουν και γιατί, να είναι συνειδητή.
Και ίσως έρθει στιγμή που κάποιες από αυτές θα κάνουν μια βόλτα στους πιο 'κει πάγκους και στα ράφια, θα ξεφυλλίσουν κι άλλα βιβλία, θ' αφεθούν να μυρίζουν κλεφτά, γυρνώντας γρήγορα τις σελίδες, τη μυρωδιά του χαρτιού και της μελάνης και κάνοντας την προσωπική τους υπέρβαση, να “συστηθούν” με τον Πολίτη, τον Τσίρκα, τον Αλεξάνδρου, την Αλεξίου, τη Ζωγράφου, τη Γαλανάκη, τη Δούκα...

• Ισοπέδωση


Θα μπορούσα να κλείσω εδώ το θεματάκι, κι εσύ  —αν είχες το κουράγιο να φτάσεις ως εδώ— να κλείσεις το παράθυρο της Roula στον υπολογιστή σου.
Είναι, όμως, που δεν με αφήνει να ησυχάσω ο “τυφώνας Σταματίνα”! Η οποία Σταματίνα, για τους μη γνωρίζοντες, τους αδαείς όπως —μέχρι πρότινος— η γράφουσα, είναι τηλεπερσόνα, τηλεπαρουσιάστρια, τηλεσπουδαγμένη στη σχολή δημοσιογραφίας (λέμε και κανένα καλαμπούρι να καταπιείς πιο εύκολα το γραφτό!) του ΑΝΤ1, σύζυγος, μανούλα και... (ναι, ναι, το 'χεις! Πες το!) και... (δεν σε βλέπω να το λες και θα το μαρτυρήσω) και... (δεν το ξέρεις;! Αύριο, με τον κηδεμόνα σου!) και... σ υ γ γ ρ α φ έ α ς!
Μάλιστα, μάλιστα, όπως τ' ακούς, όπως δεν σε βλέπω και δεν με βλέπεις! “Εκδόθηκε” στις 23/10 από τον “Ψυχογιό” κι όπως διάβασα από πολύ έγκυρη πηγή, το βιβλίο της είχε εξαντληθεί πριν καν κυκλοφορήσει!
Αυτά είναι...

Τη Σταματίνα, προφανώς την αναγνωρίζεις, εάν όχι, σου λέω ότι φιγουράρει δεξιά. Όπως διαπιστώνεις ιδίοις όμμασι, μπορεί μεν να εξηπατήθη όταν αγόραζε το μαγιουδάκι της (“γάντι σας έρχεται”, το τρία−νούμερα−μικρότερο, “θ' ανοίξει κιόλας”) έχει όμως όλα τα φόντα (εκτός από το φόντο—θάλασσα—“καλοκαίρι, η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει”) ν' αναδειχτεί σε συγγραφέα “πρώτης γραμμής”.
Εξ ευωνύμων, η διανοούμενη Χρυσ(ηίδ)α, προ αμνημονεύτων ετών (1983), με εμφανείς τας συγγραφικάς της ανησυχίας, σε βαθιά περισυλλογή (λαϊκιστί: βαριά σεκλετισμένη ή εντελώς τρομπλόν!), γρονθοκοπά ανηλεώς την αισθητική μας —crash test για ό,τι θα επακολουθήσει μερικά χρόνια αργότερα.
Με κάτι τέτοια γαλουχήθηκε και πήρε αέρα η νεαρά Σταματίνα, “γιατί η Χρυσηίς κι όχι εγώ;” και την έκανε την αποκοτιά!

Ήταν τέλη Απρίλη (τουτουνού που μας έφυγε), η Χρυσηίς και η Λένα είχαν παρουσιάσει τα νέα τους βιβλία ένα μήνα πριν, “οι πωλήσεις ξεπέρασαν κάθε προσδοκία”, το γιόρτασαν, ηρεμήσαμε κι εμείς κι η ζωή κυλούσε ήσυχα, απλά, καθημερινά: άστεγοι, κόκκινα δάνεια, αυτοκτονίες, μειώσεις μισθών, αυξήσεις φορολογίας, ΕΝΦΙΑ εν αναμονή, εκλογές προσεχώς...
...Και σκάει το κανόνι!
Οι Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ βρίσκονται στην ευχάριστη θέση να καλωσορίσουν την Σταματίνα Τσιμτσιλή στο συγγραφικό δυναμικό τους. Το πρώτο μυθιστόρημα της αγαπημένης παρουσιάστριας (...) αναμένεται να καθηλώσει το αναγνωστικό κοινό με την έντονη πλοκή του. Περισσότερα στοιχεία για το πρώτο συγγραφικό εγχείρημα της πολυτάλαντης δημοσιογράφου εν καιρώ.

[Από το κανόνι δελτίο τύπου του εκδοτικού οίκου]

Πέρα από τις τερατώδεις υπερβολές —και χαρά του μάρκετινγκ— δεν μπορεί να μην την πρόσεξες και την απειλή: “το πρώτο συγγραφικό εγχείρημα (...)”. Πάει να πει, θα υπάρξει και δεύτερο... και τρίτο! (Ο −όποιος− θεός να βάλει το χέρι του!...)
Τέσσερα χρόνια, σου λέει, της πήρε να γράψει το πόνημά της (αυτό, “που αναμένεται να καθηλώσει το αναγνωστικό κοινό” —δεν το λέω εγώ, μανούλα μου, οι Ψυχογιοί το λένε) και λαμβάνοντας υπ'όψιν τις φανφάρες, τις τυμπανοκρουσίες και κυρίως το ότι επιστρατεύτηκαν άνθρωποι για να το επιμεληθούν, να προβούν σε διορθώσεις, βελτιώσεις (οι... κοπτοραπτούδες που λέγαμε πιο πάνω!), γενικό εξωραϊσμό και ρετούς, θα περίμενε κανείς κάτι περισσότερο από αυτό το “πράγμα” που δεν ξέρεις από πού να το πιάσεις και πού να τ' αφήσεις! Εκτός από τα... άρθρα, όλο το υπόλοιπο κείμενο αποτελείται από συρραφή κλισέ.
Πριν σπεύσεις να το αγοράσεις (ναι, παιδί μου, “από περιέργεια”, είπα εγώ τ' αντίθετο;) και μετά μού κλαις τα 16,60 ευρώ (12,99 αν το αγοράσεις σε e-book), πάρε γεύση:
(...) «Εδώ είμαι, μωρό μου, πάνω στη βεράντα. Έλα!» είπε σαν να μη συνέβαινε τίποτα. (...)
«Μωρό μου, σε φώναζα τόση ώρα. Δεν άκουγες;»

(...)
Η Λήδα σηκώθηκε αποφασιστικά από την μπαμπού πολυθρόνα όπου είχε βυθιστεί στις σκέψεις της, πήγε κοντά του και του ψιθύρισε με μια χροιά ηδονική: «Αγκάλιασέ με, Ορέστη».
Εκείνος δεν έχασε λεπτό. Την έκλεισε στην αγκαλιά του και άρχισε να τη φιλάει παθιασμένα. Της έβγαλε τη μικροσκοπική σατέν ρόμπα και εξερεύνησε κάθε γωνιά του κορμιού της που φλεγόταν από επιθυμία.
Ο έρωτάς τους ήταν φωτιά. Κάθε φορά που τον ένιωθε μέσα της, αισθανόταν γεμάτη. Σαν να υπήρχε μόνο για εκείνον. Σαν να ήταν ένα μουσικό όργανο που περίμενε να αφεθεί στα χέρια του. Έτσι όπως βρισκόταν από πάνω του, έφτασε γρήγορα στην κορύφωση. Τα βογκητά της μέχρι τη στιγμή της ολοκλήρωσης έμοιαζαν με μουσική από ραδιόφωνο που κάποιος είχε ξεχάσει ανοιχτό.

(...)
Ο Ορέστης είχε κάνει κράτηση στο Island. (...)
Το μονόπετρο με το ειδικά κατεργασμένο διαμάντι δύο καρατίων τής έκοψε την ανάσα. (...)
Η Λήδα διάλεξε το νυφικό της πολύ γρήγορα. (...) Αφού έκανε την έρευνά της στο Ίντερνετ, της πήρε μόλις μισή ώρα για να το επιλέξει. Η Σήλια Κριθαριώτη ήταν γνωστή για τη λεπτοδουλεμένη δαντέλα που χρησιμοποιούσε στις δημιουργίες της κι εκεί ήταν που βρήκε το νυφικό των ονείρων της. Δε ράβονται τυχαία εδώ όλες οι νύφες της υψηλής κοινωνίας, σκέφτηκε (...) Αν μπορούσε να το περιγράψει με τρεις λέξεις, αυτές σίγουρα θα ήταν: λιτό, κομψό και απέριττο.

(...)
«Να… νιώθω τόσο κοντά σου. Λες και ήταν γραφτό μου να σε γνωρίσω. Ίσως σου ακουστεί υπερβολικό, αλλά η ζωή μου πριν από εσένα φαντάζει πλέον σαν μια μακρινή ανάμνηση που διαδραματιζόταν σε ένα παράλληλο σύμπαν και όχι σε αυτό που είμαστε τώρα μαζί. Σαν να ήταν χαμένος χρόνος που έπρεπε να περάσει για να φτάσω στο σήμερα». (...)
«Κυρία Μανιάτη, ξέρω ότι είμαι καλός εραστής, δε φανταζόμουν όμως ποτέ ότι θα σας κάνω να φιλοσοφείτε τόσο βαθυστόχαστα βραδιάτικα. Εκτός κι αν σας έχει επηρεάσει η πανσέληνος και το κρασάκι που, απ’ ό,τι βλέπω, έχετε αδειάσει κι έχετε όρεξη για εξομολογήσεις». (...)


Όπως καταλαβαίνεις, με το ίδιο σκεπτικό σύμφωνα με το οποίο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο..., έτσι και φίλος του κακού είναι το χειρότερο!
Προφανώς και οι “καταξιωμένες συγγραφείς” της λεγόμενης “γυναικείας λογοτεχνίας” (κράτα σημείωση εδώ, θα επανέλθω λίαν συντόμως) τρίβουν τα χέρια τους, διαβάζοντας αυτό το ανοσιούργημα (διότι περί τέτοιου πρόκειται), σκεπτόμενες ότι τα δικά τους “έργα” ενδέχεται να προαχθούν σε (πραγματική) λογοτεχνία στις συνειδήσεις των πιο επιφυλακτικών —πλην όμως, επιρρεπών στο είδος— αναγνωστών, μια που συγκρίνοντάς τα με το (πρώτο; Τελευταίο;) “συγγραφικό εγχείρημα” της Σταματίνας, παίρνουν extra bonus points από 'κει που δεν το περίμεναν —και για πολλούς, δεν το άξιζαν κιόλας...

Διανύουμε τη δεύτερη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα, όμως τα στερεότυπα που ανέκαθεν ήθελαν τις γυναίκες λίγο ή πολύ αφελείς, χαζούλες Σταχτοπούτες, είναι εδώ και μας βγάζουν τη γλώσσα. Η λεγόμενη “γυναικεία λογοτεχνία” (είδες που επανήλθα;), αυτή, δηλαδή, που απευθύνεται σε γυναίκες (αορίστως!) κι όχι αυτή που παράγεται από γυναίκες (το ένα, βέβαια, δεν αποκλείει το άλλο) ακολουθεί συγκεκριμένες νόρμες —αχαλίνωτος πλούτος, σχεδόν εξωπραγματικά όμορφοι άνθρωποι, δράση που εκτυλίσσεται σε κοσμοπολίτικα μέρηॱ έτσι, για ν' αναφέρω τα πιο “καραμπινάτα” στοιχεία— οι οποίες, όμως, δεν συμβαδίζουν ούτε με την πραγματικότητα, ούτε με τις αληθινές, απτές επιθυμίες της γυναίκας του 2014.

Αν δεν υπάρχουν μαρκησίες και βαρώνοι —όπως στα παλιά βιπεράκια— υπάρχουν βαθύπλουτοι εφοπλιστές κι επιχειρηματίες, με σκληρές, αγέλαστες μανάδες κι αδελφές, ένας κόσμος του 1%, σε αντιδιαστολή με την ηρωίδα ταπεινής καταγωγής (που θα ταπεινωθεί ως εκεί που δεν παίρνει) ή την “αρχοντοξεπεσμένη” (που θα “θυσιαστεί” προκειμένου να σώσει το όνομα ή και τις επιχειρήσεις της φαμίλιας της).

Προσαρμοσμένα στα καθ' ημάς, τα ευπώλητα έχουν συχνά, αναφορές στην ελληνική ύπαιθρο και τη ζωή σ' αυτή, σε παλαιότερες δεκαετίες (με εσάνς Κατοχής, Εμφυλίου, μετανάστευσης, και σπανιότερα και πιο ξέπνοα, χούντας), αποφεύγοντας ωστόσο την πολιτική εμβρίθεια και παραμένοντας σε επίπεδο απλ(οϊκ)ής καταγραφής.

Ένα ατέρμονο γαϊτανάκι λαϊφστάιλ —αυτό που αποκηρύσσουμε και αποτασσόμεθα μετά βδελυγμίας, φτύνοντας και τον κόρφο μας— και η “φιλοσοφία” της σαπουνόπερας είναι τα κυρίαρχα στοιχεία που φιλοδοξούν να προσφέρουν διαφυγή από την καθημερινότητα, αναπαράγοντας όμως ό,τι επιβάλλει και επιτάσσει ο υπερκαταναλωτικός “κόσμος” των μίντια και παγιδεύοντας, στην ουσία, την αναγνώστρια σε μια πεπατημένη η οποία την τυλίγει ασφυκτικά και φυσικά δεν της δίνει τη δυνατότητα να κοιτάξει παραπέρα, να πάει ένα βήμα παρακάτω.

Τι είναι αυτό το παραπέρα και το παρακάτω;
Τίποτα περισσότερο από την αληθινή ζωή και τον τρόπο με τον οποίο διαφορετικοί άνθρωποι, σε διαφορετικούς χώρους και διαφορετικό χρόνο, βιώνουν, αποκτούν εμπειρίες, ενσταλάζουν τα συναισθήματα και τις απόψεις τους, τις ιδέες, την οπτική τους. Μοιάζουν να κρατούν από το χέρι τον αναγνώστη, να τον οδηγούν, μέσα από μονοπάτια δύσβατα και διαδικασία επίπονη, στη λύση, τη λύτρωση, την κάθαρση.

Τι είναι, τελικά, Λογοτεχνία;
Μου αρέσει να επινοώ ιστορίες, να διερευνώ άλλες ζωές, ζωές που εγώ δεν θα ζήσω ποτέ. Ξέρω ότι μερικές φορές η μυθοπλασία προκαλεί φρίκη, όμως ακόμα μεγαλύτερη φρίκη προκαλεί η έλλειψη μυθοπλασίας στη ζωή. Η καλή λογοτεχνία μας κάνει να ζούμε άλλες ζωές χωρίς την οδύνη που πολλές φορές νιώθουμε όταν ζούμε την πραγματική ζωή. Ιδιαίτερα όταν διαβάζουμε τα κλασικά αριστουργήματα έχουμε την αίσθηση ότι αντλούμε από αυτά μια άλλη ζωή την οποία προσθέτουμε στη δική μας: είναι ένας τρόπος θέασης του κόσμου με τα μάτια ενός άλλου. Διαβάζοντας γινόμαστε, δηλαδή, κατά κάποιον τρόπο ένας άλλος, κι αυτό είναι κάτι που μας κάνει πιο πλούσιους, διευρύνει τις δυνατότητες της ύπαρξής μας, της ζωής μας».

—Ντάνιελ Κέλμαν [1]

Eπειδή οι ελευθερίες του συγγραφέα και του αναγνώστη αλληλοαναζητούνται και αλληλοεπενεργούν διαμέσου του κόσμου, μπορεί εξίσου καλά να ισχυριστεί κανείς πως, όταν ο συγγραφέας επιλέγει μια ορισμένη έκφανση του κόσμου, αποφασίζει και ποιος θα είναι ο αναγνώστης του, και αντίστροφα, όταν ο συγγραφέας επιλέγει τον αναγνώστη του, αποφασίζει και ποιο θα είναι το θέμα του. Έτσι όλα τα λογοτεχνικά έργα περιλαμβάνουν εντός τους την εικόνα του αναγνώστη για τον οποίο προορίζονται».
—Ζαν-Πωλ Σαρτρ [2]

Θα ήθελα να μπορούσα να υποσχεθώ ότι δεν θα ξαναγράψω τόσο μεγάλο κείμενο, αλλά τέτοιες σιγουριές μην τις πολυζητάς από μένα...

Αν μου θύμωσες, διαβάζοντάς το, επειδή είσαι φαν της Χρυσηίδας ή της Λένας, θα σου πω μονάχα πως, επειδή έχουμε διαφορετική άποψη, δεν σημαίνει ότι δεν σέβομαι τη δική σου ή ότι δεν σε εκτιμώ. (Δεν ισχύει, απ' όσο με... ξέρω, εάν μου πεις ότι έγινες φαν και της Σταματίνας!)

Πηγές & Ευχαριστίες

— Τους τίτλους των ΒΙΠΕΡ Νόρα και Άρλεκιν αναζήτησα και αλίευσα από τον ιστότοπο του Μεγάλου Πανευρωπαϊκού Παλαιοβιβλιοπωλείου
[1] Ντάνιελ Κέλμαν – Η επιτυχία σε κάνει ανόητο, η αποτυχία κακό
Ο Ανταίος Χρυσοστομίδης καταγράφει τη συνάντησή του με τον Ντάνιελ Κέλμαν στο βιβλίο του Οι κεραίες της εποχής μου [Σελίδες Εκδόσεων Καστανιώτη]
[2] Jean-Paul Sartre: Qu'est-ce que la Littérature? (1948) [Editions Gallimard (nrf)]

Τέλος, ευχαριστώ τη φίλη μου Νάνσυ Μ. που μου δάνεισε τα βιβλία των:
— Χ. Δημουλίδου  “Το Κελάρι της Ντροπής” και “Το Σπίτι των Σκιών”
— Λ. Μαντά “Τα Πέντε Κλειδιά” και “Όσο Αντέχει η Ψυχή”
ΚΕΙΜΕΝΟ − ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ © Roula the Cat | Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014, 09:59

33 σχόλια:

  1. Ρούλα δε κατ, πας subito για αναδημοσίευση στο φατσοβιβλίο και επανέρχομαι δριμύτερη όταν το τελειώσω ΟΛΟ!
    Φιλί τεράστιο !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλέ άκου εκεί να θυμώσω με το μεγάλο κείμενο! Εδώ το ρούφηξα!
    Δεν έχω διαβάσει καμία από τις εν λόγω κυρίες. Έχω ασχοληθεί με το φαινόμενο "Δημουλίδου" στο παρελθόν (τα είχα υπόψη τα link στα οποία μας έστειλες) , τόσο-όσο!
    Μια χαρά τα είπες !
    Σε φιλώ γλυκά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα, Αριστέα μου!
      Χαίρομαι πολύ που δεν μου θύμωσες! Ελπίζω να μην θυμώσουν (πολύ) και οι φίλοι σου στο facebook :)

      Φιλιά πολλά!!! ❤

      Διαγραφή
  3. Θα τσιρίξω. Μα θα τσιρίξω. μα να έχει εξαντληθεί η Σταματίνα η τσιμτσιλή κι εγώ χαμπάρι; Θα τσιρίξω σου λέω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να δεις εγώ, τσιρίδες! (Ειδικά όταν διάβασα και το... “απόσπασμα”!)
      Το ότι έχει... εξαντληθεί, το έμαθα από γνωστό συγγραφέα. (Φαντάσου αυτός, ο έρμος, τσιρίδες...)

      Διαγραφή
  4. Αυτά που δήθεν κατηγορείτε αυτά διαβάζετε έτσι κι αλλιώς κυρίες μου. Κι αυτά μιμείστε γράφοντας. Θαυμάζετε βέβαια τον Σαρτρ αλλά....Προσπαθείτε να διαβάσετε και λίγο Ντοστογιέφσκι όμως δυο φορές αλλά.
    Διαβάστε Πεντζίκη, σας τον συστήνω ανεπιφύλακτα όμως σας ικετεύω μην προσπαθήσετε να τον μιμηθείτε γιατί θα έχουμε διεθνείς καταστροφές. Ούτε καν να τον σχολιάσετε, κρίμα είναι.
    Χαιρετώ και ναι μόνη μου τα σκέφτηκα όλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τόσο ανώνυμη... και τόσο σίγουρη! Εύγε σας, τι άλλο να πω;

    Κι αυτές οι γενικεύσεις σας... “διαβάζετε”, “μιμείστε”. Θα περίμενα κάτι πιο ουσιαστικό από ένα τόσο καλλιεργημένο άτομο. Κρίμα...

    Ουδόλως με ενδιαφέρει να αποκαλύψω το αντικείμενο των σπουδών και της εργασίας μουॱ δεν θέλω να σας φέρω σε δύσκολη θέση.
    Επειδή δε, με ενδιαφέρει η άποψή σας (αλήθεια σας λέω!) κι επειδή είναι σαφές ότι κι εσάς σας ενδιαφέρουν τα κείμενά μου (ειδάλως δεν θα με “παρακολουθούσατε” και δεν θα σπεύδατε να —ας το πούμε— σχολιάσετε) θα αφαιρέσω την επιλογή σχολιασμού από Ανώνυμους χρήστες, ούτως ώστε να σας δώσω τη δυνατότητα να σχολιάζετε περήφανα, με το όνομά σας!

    [Εκ της εμπειρίας σας τα περί “διεθνούς καταστροφής”; Καημενούλα...]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Επιτέλους! Κι έλεγα μα γιατί δεν τα κλείνεις;
      Όποιος θέλει επώνυμα! :)))
      (παθούσα γαρ!)

      Διαγραφή
    2. Σκέφτηκα... ενήλικες είμαστε, ώριμοι είμαστε... Αλλά τελικά, δεν είμαστε!
      Σ' ευχαριστώ που πέρασες πάλι, Αριστέα μου! ❤

      Διαγραφή
  6. Σήμερα λοιπόν υπήρξε μια "συνωμοσία" στη γειτονιά μας και, εσύ, ο Πέτρος (ακυβέρνητος) κι εγώ, πιάσαμε νομίζω από 3 διαφορετικές οπτικές τα στραβά κι ανάποδα της ελληνικής κοινωνίας (δεν τα εξαντλήσαμε βέβαια, διότι είναι ανεξάντλητα!) Η διαφορά μας ήταν ότι...εσάς σας ανέβασε η Αριστέα στο φατσοβιβλίο της (εγώ δεν έχω) ενώ εμένα με άφησε στην απέξω!! Ας πρόσεχα η μαντάμ! Ε, μα! Ήταν θέμα ο Παντελής Παντελίδης;; Να 'μαστε και σοβαροί!!!!!!!! Αχαχαχαχα! Πες μου ότι δεν μας κάνεις πλάκα και αυτό το "φανταστικό" και ονειρεμένο απόσπασμα δεν είναι της "συγγραφέως" Σταματίνας, διότι έχω πάθει φρίκη!!!!!! Το χειρότερο δε που μου συνέβη, είναι ότι τώρα με άφησες στην αγωνία, διότι δεν ξέβρω τι θα γίνει παρακάτω!! Θα την παντρευτεί ή τζάμπα καίει η λάμπα;; Την αγαπάει η΄τζάμπα πίνει;;;

    Υ.Γ Έχω να σου πω ότι σε διαβάζω από..το πρωί, μετά έφαγα δεκατιανό, μετά το μεσημεριανό μου γεύμα και τώρα λίγο πριν το δείπνο, μόλις τελείωσα το διάβασμα!! Αχαχαχα! Πολλά γλυκά φιλιά :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πέτρα μου, σε βασάνισα!...
      (Μην πεις όμως ότι δεν σε προειδοποίησα, έτσι; Μού βγήκε λίγο μεγαλούτσικο!)

      Α, πρέπει να πάω να διαβάσω κι εγώ τον Πέτρο, δεν τον έχω στο blogroll μου!
      Θέμα; Θεματάρα ο Παντελίδης! Κι όλα όσα ταλανίζουν τ' αυτιά μας και την αισθητική μας... και ορθώς θίγεις.

      Λοιπόν, δεν σας έκανα πλάκα, το απόσπασμα για... “το απόσπασμα”, είναι πράγματι από το βιβλίο της “συγγραφέως” Σταματίνας —αν πατήσεις το link, θα σε πάει κατευθείαν στον ιστότοπο του εκδοτικού οίκου, όπου θα έχεις τη... χαρά να διαβάσεις όλο το πρώτο κεφάλαιο! (Άσ' το τώρα, όμως, είναι βράδυ, θα έχεις φάει ήδη, αμαρτία είναι!)
      Κι όμως, πλήρωσαν και πληρώνουν για να διαβάσουν αυτό το “πράγμα”!...
      Να σου πω και τη μαύρη μου αλήθεια, από τη μια ήθελα να το γράψω το κείμενο κι από την άλλη σκεφτόμουν ότι κακώς αναπαράγω μέρος του ανοσιουργήματος! (Χρειαζόταν όμως να ξέρετε περί τίνος πρόκειται...)

      Καλό βράδυ και πολλά φιλιά!!! ❤

      Διαγραφή
    2. Πετράδι μου! Όταν διάβασα το σχόλιο σου πέθανα στα γέλια! Άκου σε άφησα στην απέξω! (Στο μεταξύ Ρούλα την έχω αναδημοσιεύσει ουκ ολίγες φορές την παραπονιάρα!!!)
      Τον Παντελίδη μανούλα μου δεν μπορούσα να τον ανεβάσω στο φέις ! Θα με έκραζαν όσοι έρχονται στη δουλειά και ξέρουν ότι τον ακούω ( άσχετα αν αναγκάζομαι να τον ακούω!!) Ο συνάδελφος θα κάρφωνε ότι τον σιγοτραγουδώ κιόλας! αχαχαχχαα!
      Ρούλα βάλε Πέτρο στα αγαπημένα!

      Φιλιά καλημέρες και καλό μήνα Πέτρα Μου!

      Διαγραφή
    3. Αριστέα, μιας και βρεθήκαμε εδώ για καφέ (αχαχα!) να σου πω ότι κακώς δεν είδες το θέμα "Παντελίδη" από τη σκοπιά που -προσπάθησα νομίζω- να το αναδείξω εγώ, δηλαδή ως κοινωνικό φαινόμενο και όχι φυσικά ως (δική μου) μουσική επιλογή. Και υπό αυτή την έννοια, νομίζω ότι περνούσε τα αυστηρά...σύνορα "Παντελή Παντελίδη". Και βέβαια αυτό δεν στο γράφω επειδή δεν με ανέβασες στο φέις σου εννοείται, έτσι;; Αυτό ήταν ένα αστειάκι (για το φέις) Καλό μήνα και στο Ρουλάκι μας και σε σένα και φυσικά ευχαριστούμε το Ρουλάκι μας για την (τσαμπουκά!!!) φιλοξενία :))

      Διαγραφή
    4. Καλό μήνα, Πέτρα!!! ❤

      Τη φιλοξενία να τη θεωρείτε δεδομένη, το... Ρουλάκι (ως Roula The Cat) έχει “χρηματίσει” και forum admin μιας εκπληκτικής διαδικτυακής συντροφιάς. Χαρά μου, λοιπόν, η ανάπτυξη συζητήσεων κι απόψεων (θα προκύψουν και διαφωνίες, όλα μέσα στο παιχνίδι είναι) και να αισθάνεσθε άνετα!

      Διαγραφή
  7. Προσωπικά δεν είμαι φαν της "γυναικείας λογοτεχνίας". Δε με ενοχλούν οι συγγραφικές "ανησυχίες" κανενός (λέμε τώρα), απλά αναρωτιέμαι μερικές φορές για το υλικό που φτάνει στα χέρια των εκδοτικών οίκων... Θα ήθελα να πιστεύω πως υπάρχουν και διαφορετικές προτάσεις από τις παραπάνω που απλά δεν εκδίδονται για διάφορους λόγους...
    Βέβαια θα πω και το κλασικό κλισεδάκι, ό,τι διαβάζει κανείς καλό είναι! Από το τίποτα κάτι είναι κι αυτό... (και φεύγω απελπισμένη ελαφρώς)...
    Καλώς σε βρήκα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες, Rylie!

      Σα να έχω την αίσθηση ότι κάποιοι (γνωστοί και μη εξαιρετέοι) εκδοτικοί οίκοι ποντάρουν στην αναγνωρισιμότητα του ονόματος που σε αρκετές περιπτώσεις είναι αντιστρόφως ανάλογη της συγγραφικής αξίας. “Φταίει” βεβαίως και το κοινό που, με τις επιλογές του, μάλλον αποδεικνύει ότι κάπου εκεί ποντάρει κι αυτό. Και καθορίζει, έτσι, τα “best sellers”, τα “ευπώλητα” (στις περισσότερες περιπτώσεις, συνώνυμα του “εύπεπτου”).
      Ασφαλώς και υπάρχουν διαφορετικές προτάσεις, και —ευτυχώς— πολλά από αυτά τα βιβλία εκδίδονται, μόνο που δεν τυγχάνουν της ίδιας “διαφήμισης” και προβολήςॱ ίσως επειδή το κοινό στο οποίο απευθύνονται, ψάχνεται και ψάχνει, περνά ώρες στα βιβλιοπωλεία (ευτυχώς, υπάρχουν ακόμη αληθινά βιβλιοπωλεία κι όχι “σούπερ μάρκετ” βιβλίων...), ανακαλύπτει, αγκαλιάζει, απορρίπτει.
      Με τους νέους, ελπιδοφόρους πλην άσημους συγγραφείς, φοβάμαι ότι τα πράγματα είναι αρκετά δυσοίωναॱ οι δυναμικές έχουν αλλάξει στο χώρο, ακόμη και οι “τολμηροί” εκδότες ίσως δεν έχουν πλέον την πολυτέλεια να εκδώσουν καθετί αξιόλογο που φτάνει στα χέρια τους.
      Δυστυχώς, η γνωστή συστημική κρεατομηχανή έχει πίασει πόστο και στο χώρο του βιβλίου. Μια απλή αναφορά —ένα παράδειγμα: δύο ημέρες πριν την κυκλοφορία του βιβλίου (!) της Τσιμτσιλή, κυκλοφόρησε η “Μοιρολα3” του Βαγγέλη Ραπτόπουλου (τον έχω αναφέρει και στην ανάρτησή μου, τον εκτιμώ πολύ ως συγγραφέα). Σε άλλες εποχές, όχι πολύ πίσω από τις μέρες μας, θα αποτελούσε εκδοτικό γεγονός. Αλλά, όχι. Σήμερα, εκδοτικό γεγονός αποτελούν τα πονήματα της κάθε Σταματίνας!...
      Ναι, ό,τι διαβάζει κανείς καλό είναι, μόνο που οι αναλογίες είναι πλέον άνισες κι αυτό το “ό,τι”... είναι ακριβέστατο: “ό,τι να 'ναι”!...
      Εξίσου απελπισμένη (βαρέως και όχι ελαφρώς!)

      Σ΄ευχαριστώ για την επίσκεψη και το σχόλιό σου.
      Καλό μήνα! :)

      Διαγραφή
  8. καλο μηνα.εγω διαφωνω με οτι γραφεις για τη μαντα και τη δημουλιδου.τα βιβλια τους θιγουν πολλα σημαντικα θεματα οπως το κελαρι της ντροπης που γραφει για την κακοποιηση των γυναικων και ειναι πολυ καλογραμμενο βιβλιο.για την τσιμπτσιλη συμφωνω και δεν θα παρω το βιβλιο της γιατι και εγω δεν τη θεωρω συγγραφεα αλλα νομιζω πως εκμεταλλευετε το ονοματης και το οτι ειναι στην τηλεοραση για να βγαλει κι αλλα λεφτα.αλλο ενα σπουδαιο βιβλιο της δημουλιδου ειναι τα δακρυα του θεου και αν το διαβασεις μπορει να αναθεωρησεις οτι γραφεις εναντιον της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες, Βίλλυ.

      Σεβαστή, βεβαίως, η άποψή σου... όμως επίτρεψέ μου να διαφωνήσω κι εγώ μαζί σου, για τους λόγους που αναφέρω στην ανάρτησή μου.
      Καθένας, έχει τα κριτήριά του για το τι θεωρεί “καλογραμμένο”, “κακογραμμένο”, “αξιοπρεπές”, “απαράδεκτο”... όπως επίσης και για το τι είναι —αλλά και τι δεν είναι λογοτεχνία.

      Σε κάθε περίπτωση, σ' ευχαριστώ για το σχόλιό σου.
      Καλό μήνα και σ' εσένα. :)

      Διαγραφή
  9. Καλημέρα και καλό μήνα Ρούλα μου! Περισσό να σου πω, ότι μέσω μέιλ παρακολούθησα όλο το σχολιασμό γιατί το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον !
    Επέστρεψα για να πω κάτι που χτες δεν πρόσθεσα ( στη δουλειά δεν μπορώ να γράψω πολλά - μόνο να διαβάζω σιωπηρά).
    Κάποιες φορές διαβάζω και ανάλαφρα βιβλία. Πιτσιρίκα είχα διαβάσει αμέτρητα άρλεκιν και βίπερ γιατί τα δανειζόμουν από μια μεγαλύτερη φίλη και ελλείψει άλλων βιβλίων εκείνα τα χρόνια διάβαζα.'ο,τι μου έπεφτε στα χέρια. Όταν μου κάνουν δώρο ένα βιβλίο, θα το διαβάσω φυσικά. Και τα δώρα ξέρουμε καλά , δεν τα επιλέγουμε συνήθως.
    Εγώ δεν θα προσβληθώ αν διαβάσω ένα άρθρο που θα θίγει ένα από τα ελαφρά βιβλία που έχω διαβάσει. Αν είχα διαβάσει και Δημουλίδου στο μεταξύ ή Μαντά πάλι δεν θα διαφωνούσα με το άρθρο σου!
    Χωρίς να τοποθετώ τον εαυτό μου ψηλά, καθώς δεν με θεωρώ "πολυδιαβασμένη" τουλάχιστον ξέρω που πατώ: προσπαθώ!
    Ας μην έχουμε αυταπάτες κάποιοι....
    Άλλη μία φορά συγχαρητήρια για το εξαίσιο άρθρο σου (που χτες βράδυ σε μια συνάντηση έγινε αφορμή για συζήτηση !).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αριστέα μου,
      Καταρχάς σ' ευχαριστώ πολύ που πέρασες ξανά και άφησες άλλο ένα πολύ χρήσιμο για το θέμα και τη συζήτησή μας, σχόλιο!
      Διότι, το θέμα είναι να λέγονται αλήθειεςॱ έτσι αναπτύσσεται και προωθείται ο υγιής διάλογος!
      Νομίζω πως όλοι επιλέγουμε κατά καιρούς (πιο) ανάλαφρα βιβλία. Φαντάζεσαι σκηνικό στην παραλία με τις ρακέτες τακ-τουκ, τον Παντελίδη (δεν ταιριάζετε, σου λέω!, για να βάλουμε στο κλίμα και την Πέτρα μας!), τα κεφτεδάκια, “πιάσε δυο φρέντο”... και τον intellectual να διαβάζει Σπινόζα; (Εμ, δεν είναι intellectual! Νούμερο είναι!)

      Βεβαίως, διαφέρει το τι θεωρεί καθένας “ανάλαφρο” —π.χ. εάν για κάποιον θεωρείται έως και “βαρύ” κάποιο βιβλίο της Δημουλίδου ή της Μαντά, προφανώς έχει κάτι άλλο στο μυαλό του ως “ανάλαφρο”... Το λέω, επειδή ψάχνοντας, συνάντησα και σχόλια/κριτικές για τα βιβλία των Δημουλίδου / Μαντά, που αναφέρουν ότι κάπου “βάραιναν” ή και “κούραζαν”.
      Για να μην σχολιάσω περαιτέρω το τι θεωρεί βαθυστόχαστο ο ήρωας-Ορέστης του βιβλίου της Σταματίνας (βλ. απόσπασμα... και θα καταλάβεις!)

      Διαβάζουμε, νομίζω, για ν' αποκτούμε γνώση, πνευματικό και συναισθητικό πλούτο, να σκεπτόμαστε, να προβληματιζόμαστε. Γινόμαστε, έτσι, ενσυνείδητοι, επιλεκτικοί, όλο και λιγότερο δεκτικοί σε ό,τι πλασάρεται από το εκάστοτε σύστημα. Και προσπαθούμε για κάτι περισσότερο, κάτι βαθύτερο, κάτι καλύτερο. Αυτή είναι, μεταξύ άλλων, η σπουδαιότητα αλλά και η μαγεία της (σωστής) ανάγνωσης. Εάν διαβάζουμε για να κομπορρημονούμε εδώ κι εκεί, προσποιούμενοι τους ειδήμονες... τότε, μάλλον κάτι έχουμε κάνει λάθος, κάτι εξαρχής δεν καταλάβαμε!

      Σ' ευχαριστώ και πάλι και σε φιλώ! ❤

      Διαγραφή
  10. Θα συμφωνήσω σε όσα γράφεις. Η αξία είναι αντικειμενική σε όλους, όμως γνώμη μου είναι πως όλα χρειάζονται. Είχα πολύ παλιότερα διαβάσει ένα της κυρίας Δημουλίδου, ούτε τίτλο δε θυμάμαι πλέον από τα τόσα χρόνια, και μπορώ να πω πως μου άρεσε. Πρόσφατα στα γενέθλιά μου ο αδερφός μου μου πήρε δώρο ένα της κυρίας Μαντά, μου άρεσε επίσης, όμως και στα δύο δεν αισθάνομαι ότι πήρα κάτι, εκτός από το λεξιλόγιο που πάντα το παρατηρώ...
    Γενικά είμαι της άποψης ότι άλλη στιγμή θα διαβασεις το πιο ανάλαφρο, κι άλλη στιγμή κάτι πιο βαρύ. Σε κάθε περίπτωση έχεις δίκιο σε όσα λες, το ξαναλέω, αλλά δεν είμαι μονόπλευρη σε όσα διαβάζω κατά καιρούς... Ανάλογα με τη διάθεση πάντοτε, χαχαχα!
    Όσο για την Τσιμτσιλή τι να πω, ντρέπομαι που τέτοια "πράγματα" μπαίνουν σε βιβλιοπωλεία. Ούτε από περιέργεια δε θα το αγόραζα... Έλεος πια με τον πάσα ένα που ξαφνικά παίρνει διαστάσεις λόγω της αναγνωρισιμότητάς του στην τηλεόραση!!
    Φιλάκια πολλά Ρούλα μου, καλό και δημιουργικό μήνα και όμορφο σαββατοκύριακο να έχεις!!! ❤

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Α, να προσθέσω ότι για την κυρία Δημουλίδου είχα ενοχληθεί κι εγώ για όσα είπε περί βιβλιοθηκών και είχα αποφασίσει να μην πάρω άλλο έργο της... Η δράση φέρνει αντίδραση...

      Διαγραφή
    2. Αναστασία μου, καλησπέρα, καλό μήνα κι εύχομαι κάθε μέρα να 'ναι από 'δω και πέρα, καλύτερη από την προηγούμενη και άλλα δυσάρεστα απρόοπτα να μην ξανάρθουν στη ζωή σας! ❤

      Πολύ ξεκάθαρη και ειλικρινής η τοποθέτησή σου. Όπως ανέφερα κι εγώ στις “ευχαριστίες”, δανείστηκα (και βεβαίως διάβασα πριν γράψω οτιδήποτε) βιβλία και των δύο κυριών. Της Τσιμτσιλή, αρκέστηκα στο “απόσπασμα” —και νομίζω ότι το γεγονός αυτό καθεαυτό μπορεί να χαρακτηριστεί άθλος!
      Η μονομέρεια είναι κακό πράγμα και πολύ καλά κάνεις που δεν είσαι μονόπλευρη στις επιλογές σου. Έτσι, άλλωστε, αποκτούμε και μέτρο σύγκρισης.
      [Για να γίνω λίγο... μπρουτάλ, να σημειώσω ότι έχω διαβάσει απίστευτες... μπαλαφάρες, από “καταξιωμένους” συγγραφείς. Σε καμία περίπτωση, βέβαια, δεν έπεσαν σε επίπεδο Σταματίνας, όμως εδώ, τίθεται θέμα προσδοκιών. Ναι, απογοητεύεσαι όταν, ενώ περιμένεις κάτι ουσιώδες και μεστό, βρίσκεσαι σε ελεύθερη πτώση!]

      Τέλος, συμφωνώ απολύτως για το ότι η δράση φέρνει αντίδραση, φαίνεται όμως ότι “το πιστό αναγνωστικό κοινό” της κ. Δημουλίδου δεν καταλαβαίνει από τέτοια!... Σύσσωμο δε, είτε τάχθηκε υπέρ της είτε δεν πήρε θέση (αλλά έσπευσε να αγοράσει το επόμενο βιβλίο της)...

      Πολλά πολλά φιλιά! Να είσαι / να είστε καλά!!! ❤

      Διαγραφή
  11. Το ότι εκδόθηκε η Σταματίνα, που έχουμε γεννηθεί και ίδια μέρα με κάτι χρόνια διαφορά (εγώ πολύ μικρότερη) και όχι εγώ που έχω σπουδάσει Business Administration και μιλάω 4 (και όχι 5 αλλά θα φτάσω και εκεί) ξένες γλώσσες και ουδέποτε διάβασα Δημουλίδου και Μαντά είναι από τα άγραφα, θέλω και εγώ να εκδοθώ! Παιδί είμαι και ζηλεύω.
    Προσωπικά θεωρώ πως στον λογοτεχνικό κόσμο σχεδόν ποτέ δεν παίζει ρόλο μονάχα το ταλέντο, παίζουν ρόλο οι γνωριμίες και οι διασυνδέσεις. Να σου πω εγώ για ταλέντα που δεν διαβάσουμε ποτέ...
    Και δεν στέκομαι απαραίτητα στο "περιεχόμενο" διότι στην τελική ο καθένας ότι θέλει θα διαβάσει και αν τα "άρλεκιν" έχουν τόσο πέραση περισσότερο κάτι λέει για την κοινωνία μας( ανησυχητικό) και για την ομάδα προώθησης( που προφανώς κάνει σωστά την δουλειά της) παρά για την συγγραφέα. Αλλά αν κάτι με ενοχλεί, είναι που η κάθε τηλεπερσόνα πάει και βγάζει βιβλίο, στο οποίο δεν ξέρεις και τι έγραψε αυτή και τι οι διορθωτές... Γιατί δεν είναι μόνο η Σταματίνα , είναι πολλοί και είναι παντού.
    Τέλος θα ήθελα να πω πως συμφωνώ με αυτά που γράφεις και να ξαναπώ πως ζήλεψα και θέλω και εγώ να εκδοθώ, πάω να βρω μέσον να βγω στην τηλεόραση :P
    Καλημέραααααααααααααααααααααα❤

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ❤ Καλημερούδια κι εδώ (απάντησα ήδη στο σχόλιό σου στην “καλομηνιάτικη” ανάρτηση, αλλά η “καλημέρα” είναι ωραία λέξη!)

      Να, αυτά κάνετε, παιδί μου! Ζήλεψε η νεαρά Σταματίνα τη Χρυσηίδα, “γιατί αυτή κι όχι εγώ;” —πήγε κι εκδόθηκε! Ζήλεψε η μικρά Μαρίνα τη Σταματίνα που ζήλεψε τη Χρυσηίδα... “γιατί αυτές κι όχι εγώ;” Διότι είσαι overqualified, παιδί μου! Γι' αυτό!

      Ο κόσμος των εκδόσεων, βεβαίως, μόνον “αγγελικά πλασμένος” δεν είναι. Συμβαδίζει δε, με την εποχή. Με το κοινό της. Γνωρίζει καλά τι θα πουλήσει, άρα τι θα αποφέρει χρήμα. Δυστυχώς, πουλάει ό,τι προβάλλεται, και προβάλλεται ό,τι έχει περιτύλιγμα (social μαϊντανοί, τηλεοπτικοί “αστέρες”, ακόμη και γραφικά... βλήματα!) δεν πάει να 'ναι και... toilet paper αυτό το περιτύλιγμα! Αυτό “ζητάει” το (σημερινό) κοινό, αυτό του πασάρουν. Όταν δεν υπάρχει απόρριψη αλλά (ευρεία / μαζική —δηλαδή, της μάζας) αποδοχή... συνεχίζουν την “πετυχημένη” πεπατημένη... [Ομάδα που κερδίζει δεν την αλλάζεις!]
      Όταν ο (εν δυνάμει) αναγνώστης είναι απαίδευτος, δεν θα πάει (δεν μπορεί, κιόλας, να πάει) “στα βαθιά”. Το χειρότερο ίσως, είναι ότι δεν θέλει...

      Κάποτε, υπήρχαν “εκδότες − επαναστάτες”. Ρομαντικοί. Πες τους όπως θέλεις... Σήμερα, υπάρχουν ελάχιστοι. Ρισκάρουν πολλά για ελάχιστα. Υπάρχουν κι εκείνοι, οι πιο μεγάλοι, πιο γνωστοί, πιο επιλεκτικοί. Αλλά αυτοί δεν ρισκάρουν. Θα εκδόσουν ποιότητα, ποντάροντας όμως σε “σίγουρα άλογα”, σε καταξιωμένα ονόματα.

      “Ηθικόν” (;) δίδαγμα... Ακόμη εδώ είσαι; Τρέχα να... “βυσματωθείς”!!! (Ε, ναι! Στην τηλεόραση, παιδί μου! Μόνη σου το 'πες!!!) :q

      Φιλάκια πολλά! Όμορφη Κυριακή να περάσεις! ❤

      Διαγραφή
    2. Τα κατάφερα!!! Δεν είμαι καθόλου καλή στην ανάγνωση, αργώ και να διαβάσω αλλά και να κατανοήσω ένα κείμενο, ένεκα αδυναμίας συγκέντρωσης (θυρεοειδής γαρ). Ως εκ τούτου και οι ρυθμοί που ολοκληρώνω κάποια βιβλία είναι και αυτοί αργοί. Τουλάχιστον προσπαθώ να διαβάζω συστηματικά, έστω και λίγο, λίγο.

      Από Ελληνική λογοτεχνία έχω μεγάλα κενά. Πάντα λόγω και μουσικών ακουσμάτων έδειχνα μια αγάπη στη λογοτεχνία φαντασίας. Tolkien, Mourcock, Barker, Poe, Rice κλπ. Οπότε εκ των πραγμάτων κάποια αναγνώσματα τα βρίσκω εξωφρενικά κατινίστικα.

      Δυστυχώς αυτό το στυλ (Δημουλίδυ κλπ) πουλάει και το ξέρω και από το βιβλιοπωλείο μας. Η Δημουλίδου όχι τόσο, αλλά η Μαντά χαμός! Πού και πού ξεφυλλίζω κι από κανένα για να καταλάβω τι παίζει, αλλά βαριέμαι.

      Δεν είμαι σε θέση να κρίνω ποιος έχει δικαίωμα ή όχι να γράφει. Αλλά ούτε και ζηλεύω αν η Σταματίνα εκδόθηκε. Το σύστημα είναι σύστημα και λειτουργεί με συγκεκριμένους νόμους.

      Το δικό μου ζήτημα είναι το αν έκανε η κότα το αυγό, ή το αυγό την κότα. Φταίει η καπιταλιστική κοινωνία που το εύπεπτο έχει πέραση ή το εύπεπτο διαμορφώνει την κοινωνία μας; Ίσως να συμβαίνουν και τα δύο. Αυτό που βλέπω εγώ είναι πως υπάρχει μία συνάφεια στις μουσικές, κινηματογραφικές και λογοτεχνικές προτιμήσεις μας. Προχθές μόλις μιλούσα με μια κοπελίτσα 23 ετών και ήταν σε φάση που άκουγε Αντώνη Ρέμο, έβλεπε το Hunger Games (σαν αγαπημένη ταινία) και διάβαζε το 50 αποχρώσεις. Αλλά έβλεπα ότι το πάλευε, κοντά σε αυτά έκανε και κάποιες τρίπλες σε άλλα μονοπάτια.

      Αν μπορώ να δώσω μία σαφή εξήγηση είναι ότι συνολικά χρόνο με το χρόνο χάνεται ο ρομαντισμός. Όταν οι άνθρωποι δεν έχουν όνειρα, οράματα και νοιάζονται παρά μόνο για το πώς θα βάλλουν σιλικόνη στο στήθος (για τις κοπέλες) και πώς θα έχουν 500 φιλενάδες και φουσκωμένους μυς (για τα αγόρια) ε λογικό είναι να συμβαίνει αυτό το πράγμα.

      Θέλω όμως να σημειώσω πώς όπως υπάρχει η γυναικεία λογοτεχνία αυτού του επιπέδου, υπάρχει και η αντίστοιχη ανδρική, σαν το Game of Thrones. Γρήγορη πλοκή, ίντριγκες, παιχνίδια εξουσίας, ακραία βία και φουλ ανωμαλία.

      Διαγραφή
    3. Πολύ μου άρεσε η τοποθέτησή σου και σ' ευχαριστώ πολύ για το εκτενές και ουσιαστικό σχόλιό σου!

      Η ελληνική λογοτεχνία έχει πολλά (αληθινά) διαμάντια, με τον καιρό θα τα ανακαλύπτεις. Άλλωστε, “εξωφρενικά κατινίστικα αναγνώσματα” μάς έρχονται και... από αλλού! Αναλογικά, μάλιστα, είναι και πολύ περισσότερα.

      Για την κότα και το αυγό... θα έλεγα (προσωπική, βεβαίως, άποψη) ότι εφόσον στον καπιταλισμό η Οικονομία προσανατολίζεται στην κατανάλωση, με αποτέλεσμα το Κοινωνικό Κράτος και η Παιδεία να περνούν σε (ούτε καν δεύτερη) τρίτη, τέταρτη μοίρα, ο πολίτης γίνεται μαλθακός, απομακρύνεται από τα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα —άρα σταδιακά απέχει από αυτά, άρα αλλοτριώνεται— και στρέφεται σε κίβδηλα πρότυπα. Αναγορεύοντας τον ευδαιμονισμό και τον (υπερ)καταναλωτισμό σε ύψιστες αξίες, το κυνήγι του (εύκολου) χρήματος γίνεται αυτοσκοπός, καθώς αυτό προσδίδει “αναγνώριση” και κύρος σε μια κοινωνία καπιταλιστική.
      Ο ατομικισμός καταργεί την ανθρωπιστική συνείδηση.

      Πέρα από το τι πιστεύω εγώ, νομίζω κι εσύ δίνεις την απάντηση... Εντοπίζεις την απουσία οραμάτων. Και διαπιστώνεις το πρόβλημα, εμμέσως διατυπώνοντάς το, καθώς εύστοχα αναφέρεσαι στις “σιλικονούχες” και τους “six pack(-ers)”.
      Σκοπός της “πλαστικοποίησης”: η “αποδοχή” όπως αυτή ορίζεται από τις βιομηχανίες του θεάματος, της μόδας, της διαφήμισης, της “ομορφιάς”... οι οποίες είναι “παιδιά” του καπιταλιστικού συστήματος.
      Ο ευνουχισμένος —τελικά— πολίτης, μέσα απ' όλον αυτόν τον βομβαρδισμό προτύπων, αναλώνεται έχοντας σαν αυτοσκοπό την επίτευξη των στόχων που θα τον φέρουν πιο κοντά ή θα τον εξισώσουν με τα πρότυπα αυτά.
      Το εύπεπτο, λοιπόν, έχει γίνει τρόπος ζωής. Εύπεπτα ακούσματα, θεάματα, αναγνώσματα —φελλοί που επιπλέουν και πάνω τους συγκρατούν “εις τον αφρόν της θάλασσας” όλους εκείνους που έχουν γαλουχηθεί από τον καπιταλισμό να “θέλουν” δίχως να προσφέρουν. Να “θέλουν” για τον εαυτό τους.

      Σ΄ευχαριστώ και πάλι!
      Σε φιλώ! ❤

      Διαγραφή
    4. Οπότε πάλι ερχόμαστε ότι τη μεγαλύτερη ευθύνη για όλο αυτό το χάλι τη φέρει στο σύστημά μας. Μια κουβέντα που την κάνω με πολλούς φίλους για να καταλάβω την ρίζα του προβλήματος.
      Σταδιακά βλέπω πως ακόμα και κάποια εναλλακτικά καλλιτεχνικά ρεύματα, που υπό άλλες συνθήκες έδιναν πάρα πολλά ερεθίσματα και αφορμές στα παιδιά για να προχωρήσουν λίγο παρά κάτω, αλλοτριώνονται κι αυτά..
      Όταν εμείς στα 16 μας διαβάζαμε τον Τόλκιν και μαθαίναμε για την αξία της φιλίας και της πίστης στο καλό, σήμερα τα παιδιά διαβάζουν το Vampire diaries και το πώς ο υπερκούκλος θεός βρικόλακας θα έρθει και θα σου χτυπήσει την πόρτα και θα γίνεις η επόμενη βασίλισσα της νύχτας.
      Γιατί κακά τα ψέματα στην εφηβεία μας μπαίνουν οι βάσεις.
      Κι ενώ υπάρχουν γύρω μας πολλοί θησαυροί και μεγάλη προσβασιμότητα πλέον σε αυτούς ,μέσω διαδικτύου, η υπερεντατικοποίηση της ζωής κάνει το άνθρωπο να έχει 2 ώρες ελεύθερες την ημέρα για να κάτσει να φάει ένα πιάτο φαί και να δει λίγο τηλεόραση. Οπότε αναγκαστικά θα τσιμπήσει αυτό που του πλασάρουν.
      Συν το ότι η οικονομική ύφεση μας έχει αποστερήσει και την κοινωνικότητα γιατί όλα πλέον κοστίζουν και ειδικά οι μετακινήσεις.
      Όλα καλά οργανωμένα.
      Άντε να δούμε, ουφ.
      Μην ευχαριστείς καθόλου για τα σχόλια. Είναι πολύ σοβαρά τα θέματα που συζητάμε και πιστεύω πως αλληλοβοηθούμαστε πάρα πολύ όταν ανταλλάσουμε απόψεις.
      Καλό βραδάκι για την ώρα!

      Διαγραφή
    5. Βεβαίως ναι, αλλά να ξεκαθαρίσουμε κάτι: ο καπιταλισμός είναι οικονομικό σύστημα και όχι πολίτευμα. Υπεύθυνο, λοιπόν, είναι το πολιτικό σύστημα για τους θεσμούς και τη λειτουργία του κράτους. Και για να ξεφύγω από τα “ξύλινα”, η εν Ελλάδι δημοκρατία του 1974+ είναι πολιτικό σύστημα που εξυπηρετεί ξεκάθαρα και στηρίζει τον καπιταλισμό —με όλα τα συμπαρομαρτούντα, αρκετά εκ των οποίων αναφέρθηκαν στο προηγούμενο σχόλιο...

      Θα έλεγα ότι οι βάσεις μπαίνουν πολύ νωρίτερα από την εφηβεία. Είναι, ας πούμε, οι σπόροι που στην εφηβεία ανθίζουν και στην ενηλικίωση δίνουν καρπό.
      Εάν οι γονείς είναι αλλοτριωμένοι, με τα δικά τους πρότυπα θ' αναθρέψουν το παιδί και, από τα ερεθίσματα που αυτό λαμβάνει από την οικογένεια θα φτιάξει ένα υποτυπώδες “κάδρο” μέσα στο οποίο θ' αρχίσει να χτίζει την προσωπικότητά του. Από το βαθμό αλλοτρίωσης του στενού περιβάλλοντος, θα εξαρτηθεί η περαιτέρω εξέλιξη του παιδιού αυτούॱ ποιες και πόσες αξίες θα θέσει υπό αμφισβήτηση, πόσο ανοιχτό / δεκτικό θα είναι στη γνώση και την πληροφορία, αν και πόσο θ' αναπτύξει την κριτική του ικανότητα...

      Δες τι γίνεται με την Παιδεία. Με το “νέο σύστημα”, το οποίο, ουσιαστικά, αποκλείει τη γνώση στις οικονομικά αδύναμες τάξεις... Το σκεπτικό απλό και αποτελεσματικό: προκειμένου να λειτουργήσει το σύστημα των αδικιών και της αναλγησίας, της εκμετάλλευσης και της βαρβαρότητας, χρειάζονται αμόρφωτοι / απαίδευτοι πολίτες που θα καταπίνουν αμάσητη την τροφή που το σύστημα τους πασάρει σε αφθονία, ώστε αδιαμαρτύρητα να το εξυπηρετούν. Οι οικονομικά εύρωστοι, πλέον —και μετά από, σχεδόν 5 χρόνια ύφεσης— είναι στην συντριπτική πλειονότητά τους, συστημικοί, άρα στην τάξη αυτή, η εκπαίδευση / μόρφωση δεν αποτελεί απειλή. (Όσοι, μεταξύ αυτών, διαφέρουν − ξεφεύγουν είναι λίγοι, άρα δεν αποτελούν άμεση, τουλάχιστον, απειλή).

      Κοίταξε τις συνέπειες αυτής της επιβολής (μέσω ΜΜΕ, συμπεριλαμβανομένων των συστημικών ιστότοπων στο διαδίκτυο) προτύπων (στις τέχνες, στη μουσική, στο λόγο). Τις έχεις εντοπίσει. Δες τη στρέβλωση − παραχάραξη των γεγονότων, την κινδυνολογία − καταστροφολογία ακόμη και για τα απλά, καθημερινά θέματα (πρόσφατο παράδειγμα, ΑΝΤ1 “ο πιο βαρύς χειμώνας των τελευταίων x ετών” —μου διαφεύγει των πόσων ετών!— την ίδια στιγμή που ακόμη και το κυβερνητικό εξάμβλωμα ΝΕΡΙΤ διέψευδε “μάλλον ήπιος προβλέπεται ο φετινός χειμώνας”). Ο πολίτης μπλοκάρεται, μπερδεύεται, βρίσκεται σε διαρκή σύγχυση.

      Στο “διά ταύτα”, τώρα... ναι, ο πολίτης θα “τσιμπήσει” αυτό που του πλασάρουν, πολύ περισσότερο αν δεν έχει τις βάσεις και την κριτική ικανότητα να τα κοσκινίσει. Πολύ σωστά επισημαίνεις την αποστέρηση της κοινωνικότητας, χάρη στην οποία η πρόσληψη πληροφοριών και ανταλλαγή ιδεών συμβάλλει στην ανάπτυξη της κριτικής ικανότητας, στην αναζήτηση, στην αμφισβήτηση.
      Ο σκεπτόμενος πολίτης, είναι επικίνδυνος για το σύστημα...

      [Άλλη μία] βιβλιοπρόταση:
      Νένη Πανουργιά
      «Επικίνδυνοι πολίτες − Η ελληνική Αριστερά και η κρατική τρομοκρατία» [Μελέτη]
      Μετάφραση: Νεκτάριος Καλαϊτζής, εκδ. Καστανιώτης 2013
      Πρώτη κυκλοφορία: 2009, στα αγγλικά, Fordham University Press

      [Είδα, υπάρχει κι άλλο σχόλιό σου, πάω κι εκεί! :)]

      Διαγραφή
  12. Aπολαυστική! Εκπέμπουμε στα ίδια μήκη κύματος και συμφωνώ από την αρχή μέχρι το τέλος!
    Με κάλυψαν και οι φίλες μου πιο πάνω σε πολλά, οπότε δεν θα γίνω κουραστική με το να επαναλαμβάνω!
    Καλώς σε βρήκα Ρούλα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. :l Κατερίνα!

      Χαρά μου να “βρισκόμαστε” έστω και διαδικτυακά, άνθρωποι που, όπως γράφεις, εκπέμπουμε στα ίδια μήκη κύματος!

      Όμορφη Κυριακή να έχεις!

      Διαγραφή
  13. Επιτέλους μετά από 44 ημέρες, διάβασα αυτό που λόγω προβλημάτων δε γινόταν να το διαβάσω!
    Με καλύψατε όλες απόλυτα με όσα είπατε!
    Ένα όμως με προβληματίζει Ρούλα! Άραγε θα προλάβω τη...δεύτερη έκδοση της Σταματίνας ή λόγω γιορτών θα έχει εξαντληθεί;
    Άντε τώρα να αντέξω τέτοιο χτύπημα...
    Καλό (;) βράδυ!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: