Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Σώμα σου!


Φυσούσε και ξεφυσούσε σαν ατμομηχανή. Η Γιάννα. (Όχι ‘η Γιάννα η ατμομηχανή’, μη μου μπερδεύεσαι). Κάθε τόσο έριχνε κλεφτές ματιές στα τζάμια και τους καθρέφτες του σπιτιού. Έσιαχνε λίγο τα μαλλιά της, άλλαζε πλευρά, σα να προσπαθούσε ν' αποφασίσει ποια ήταν η καλή της. Δεν ικανοποιούνταν. Ξαναβούταγε τον μεταλλικό σωλήνα, πατούσε το κουμπί και δώσ' του, πάλι, να τσακώνεται με τη σκόνη.
— “Το 'κανες εκεί...”
— “Α, ναι;”
— “Δυο φορές... Αυτή, είναι η τρίτη...” 

Πάτησε ξανά το κουμπί —στο off. Έβαλε τα χέρια στη μέση, “άρχισα δίαιτα”...

Η Γιάννα είναι γλυκιά, αλλά υπέρβαρη. Στα τριάντα δύο, μανούλα δύο παιδιών, ευτυχισμένη σύζυγος και σκληρά εργαζόμενη. (Αν σκεφτείς ότι βάζει σε σειρά και τάξη το σπίτι της γάτας, το οποίο το 'χω ο Ηρακλής με τα κουβάρια του, ε!...)
— “Χαζεύαμε προχθές, με την ξαδέρφη μου, το άλμπουμ του γάμου μου... Κοίτα πώς ήσουν στα δεκαεννέα σου, μου 'πε... Και μου πέσανε τα μούτρα. Μισή, Roula μου, μι−σή!”

Χα! (Διαβάζεται και “Αχ!”)  Πού να δεις, Γιάννα μου, πώς ήταν η Roula, στα αντίστοιχα —γατίσια— δεκαεννέα της, “γεια σου, τσολιά μου!” οι αναιδείς, “πάρε τη βόλτα σου, φύγε μακριά μου” η γάτα−παράλλαξη, ωραία χρόνια κι εκείνα, “έλα εσύ, μέσα εσύ, ναι κι εσύ, όξω εσύ με το μαλλί−καπέτα!”
Σ' αυτή την ηλικία —αν δεν νυμφευθείς όπως η Γιάννα— ο κόσμος είναι στα χέρια σου μια σβούρα ζωγραφισμένη με τα χρώματα που εσύ διαλέγειςॱ εσύ κρατάς και τον σπάγκο, εσύ την κουμαντάρεις, εσύ την ορίζεις.
Σ' αυτή την ηλικία είσαι είσαι όμορφη, έτσι κι αλλιώς. Όχι επειδή είσαι ξανθιά, μελαχρινή, καστανή ή κοκκινομάλλα, όχι επειδή τα μάτια σου είναι καφέ ή γκρίζα, πράσινα ή μπλε, όχι γιατί είσαι τσουπωτή ή λαμπάδα. Αλλά επειδή είσαι δεκαεννέα. Επειδή λες “καλημέρα” κι ανατέλλει μ' εσένα ο ήλιος. Δεν χρειάζεται φως η όψη σουॱ είσαι φως. Κι είσαι πακέτο ερωτεύσιμο. Ολόκληρη.

Ξαπλώνεις στο μαξιλάρι σου, ξυπνάς... κι είσαι εικοσιπέντε. Ο σπάγκος δεν έχει ξετυλιχτεί, ακόμη, τελείως. “Με βαραίνει ένα τέταρτο του αιώνα”, είχα πει τότε, η γάτα.
Ε, και; Αδιαφορείς για “τα τσιγάρα, τα ποτά και τα ξενύχτια” και τις βλαβερές τους συνέπειεςॱ ξώφαλτσα περνούν και δεν σε σημαδεύουν. Έχεις —ακόμη— ένα πρόσωπο όμορφο κι έχεις και τέσσερα άκρα γερά και δυνατά, να πιάσουν την πέτρα να τη στίψουν. Νοιώθεις αφέντης της ζωής, θριαμβευτής του έρωτα, κυρίαρχος του κόσμου.

Κι αυτή είναι, νομίζεις, μια εποχή δίχως τέλος, μόνο που και πάλι... άξαφνα ξυπνάς, βλέπεις τη σβούρα σου στη γωνιά, τον σπάγκο ξετυλιγμένο και ξαναμαζεμένο με σπουδή, μην τυχόν και μπουρδουκλωθεί σ' αυτόν το μωρό που του 'δωσες ζωή με λαχτάρα και κόπο απίστευτο. Να σηκώνεσαι απ' την καρέκλα σου με λίγο ζόρι —ήταν πολλά τα κιλά, μάνα μου!— να σκουντουφλάς απ' τη νύστα, “πάλι ξενύχτησες; Φαίνεται!”
Φαίνεταιॱ πώς όχι; Τριάντα πέντε “πλας”! Η γάτα στο διάδρομο, στο ποδήλατο, να ξεφυσάει σαν ατμομηχανή (πού 'σαι Γιάννα!), διανύοντας χιλιόμετρα ατέλειωτα, επιτόπου!

Βγαίνεις στο δρόμο και δεν αισθάνεσαι πια τσολιάς, αλλά ταξίαρχος εν αποστρατεία! Κούρασις! Μόλις έχεις καβατζάρει τα σαράντα κι είσαι, σαφώς, μια γάτα με πάθος (όχι ένα, πολλά!) και “ειδικό βάρος”. Μόνο που, να, βλέπεις πως το πρόσωπό σου είναι ξερό, οι χυμοί του κορμιού σου έχουν στερέψει, τα χέρια και τα πόδια σου κουράζονται ευκολότερα κι ο ύπνος που μέχρι πρότινος δε σ' ένοιαζε κιόλας, σου επιβάλλεται καθώς τα βλέφαρά σου βαραίνουν και το κεφάλι σου μουδιάζει.

Η σβούρα δεν σου λέει τίποτα, έχει ξεθωριάσει, μωρέ, κιόλας... Αλλού είναι το νόημα. Το τρυγάς σαν μέλισσα. Δίψα που 'ναι η ζωή!...
Κοίτα, τώρα, που 'πεσαν οι ταχύτητες, πόσα πράγματα άφησες να σου ξεφύγουν από τη φούρια σου... Κοίτα που δεν έχει, τελικά, ταβάνια ο ουρανός! Κοίτα μπροστά σου και λίγο παραπέρα —έλα, βάλε τα γυαλιά σου, το ξέρω ότι τα βλέπεις λίγο... blurry, μην ανησυχείς, της ηλικίας είναι! Έχεις αφήσει πίσω τα σαράντα πέντε, μην πας να το παίξεις παιδούλα, δεν είσαι —α, το ξέρεις. Ευτυχώς. Τότε; Τότε, γιατί χαμογελάς;

Χαμογελάς στο χρόνο. Σ' αφήνει να προχωράς μπροστά κι εκείνος μένει πίσω, περιμένοντας να κρατήσει άλλα χέρια, οδηγώντας άλλα βήματα πάνω στα δικά σου που 'χουν κιόλας αρχίσει να σβήνουν.
Χαμογελάς και μέσα απ' τα μισόκλειστα μάτια σου φανερώνονται άνθρωποι που πέρασαν απ' τη ζωή σου, στάθηκαν για λίγο ή πολύ, ή προσπέρασαν.
Θυμάσαι τις επιτυχίες σου, τις νίκες σου —πολύ ή λιγότερο σημαντικές— και τις μεγάλες σου ήττες. Τις νύχτες που ο έρωτας έπαιρνε τροχιά συμπαντική... αλλά και τις άλλες, τις λευκές, που κάθε τόσο γύριζες το μαξιλάρι σου γιατί είχε μουσκέψει.
Χαμογελάς για τις επαναστάσεις σου και τα επιτεύγματά σου,  αλλά και για εκείνη τη στιγμή που άστραψες και βρόντηξες (ποιος είδε τη γάτα και δεν τη φοβήθηκε!), άνοιξες μια μαύρη σακούλα, πέταξες καλλυντικά, κρέμες, χάρισες τα καλά σου ρούχα κι έκοψες τα μαλλιά σου με τη μηχανή, μια σκάλα πριν την “ψιλή” και βρυχήθηκες “αυτή είμαι!”

Roula, μαζέψου!
Μαζεύομαι. Όσο μπορώ. Όσο μ' αφήνουν μπόσικη οι ονειροπολήσεις μου. Τελικά, με προσγειώνουν σαν αερόστατο, σ' έδαφος στέρεο ...και στεγνό. 
Μπροστά μου ο δρόμος. Ευθύς. Στέρεος ...και στεγνός. Πλήξις!
Πιο 'κει, στο πλάι, ένα χορταριασμένο μπάλωμα γης. Παραπίσω, βλάστηση και πιο πέρα, δάσος!
Στροφή. 
Τι έχω να φοβηθώ; Έτσι κι αλλιώς, οι γάτες έχουν εφτά ζωές.


Υστερόγραφο

 

«Το υπέροχο γυναικείο σώμα» :
Ενα τρυφερό animation με το οποίο θα ταυτιστεί κάθε γυναίκα
To SIDEWALK σχεδιάστηκε και σκηνοθετήθηκε από την Celia Bullwinkel 

 

Το γυναικείο σώμα διαρκώς αλλάζει και οι αλλαγές αυτές τρομάζουν τις περισσότερες γυναίκες. Από τα παιδικά χρόνια και την εφηβεία, μέχρι την ενηλικίωση και τα γηρατιά οι γυναίκες έχουν πάντα ανασφάλειες για το σώμα τους, τις οποίες κουβαλούν σε όλα τα στάδια της ζωής τους.

Κι όμως, το γυναικείο σώμα παραμένει πάντα υπέροχο και κυρίως όταν η γυναίκα αγαπήσει τις αλλαγές που της συμβαίνουν. Και μην ξεχνάτε ποτέ. Από το πρώτο μεγάλωμα του στήθους στην αρχή της εφηβείας, μέχρι και την πρώτη ρυτίδα η κάθε ηλικία έχει τις ομορφιές της!

Πηγή: InVitro Magazine



ΚΕΙΜΕΝΟ − ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ © Roula the Cat | Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014, 11:52

8 σχόλια:

  1. "Επειδή λες “καλημέρα” κι ανατέλλει μ' εσένα ο ήλιος. Δεν χρειάζεται φως η όψη σουॱ είσαι φως"...υπέροχος τρόπος γραφής, άσε που βρήκα μέσα στα λόγια σου άπειρες αλήθειες! :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ε, ναι, αλήθειες να λέμε τώρα πια... Τώρα που 'χουμε "ξεψαρώσει" με το μέσον το ηλεκτρονικό, που δεν χρειάζεται να "δείχνουμε", να "φαινόμαστε", αλλά να βγαίνουμε μπροστά, να μιλάμε, να λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους...

      Σ' ευχαριστώ πολύ και να 'σαι καλά! :)

      Διαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. Να 'σαι καλά, βρε Vanilla! :) Σ' ευχαριστώ πολύ!!!

      (Τώρα βρήκα link για το blog σου :S
      Θα τα λέμε!)

      Διαγραφή
  3. Συνομήλική μου γάτα, μιάο! Καλώς βρεθήκαμε, και μάλιστα πάνω στην ώρα θα έλεγα, μιας και χτές με τον κύριο γάτο μου είχαμε μία αντιπαράθεση σε σχέση με το πως ήμουν όταν γνωριστήκαμε και το πως είμαι σήμερα. Δεν προούμαι όμως! Εμείς οι γάτες δεν φοβόμαστε τίποτα! Μας αγαπάμε σε όλες τις φάσεις της ζωής μας, γιατί μάθαμε να μας αγαπάμε μέσα από τα δύσκολα!...
    Λοιπόν, μ' αρέσεις και μπήκες στο blogroll μου για να σε επισκέπτομαι! Καλή συνέχεια και καλή εβδομάδα!
    Φιλί! (>’.’)>❥<('.'<)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες, Εύα!
      Συμφωνώ όσο τίποτα με τη φράση σου “μάθαμε να μας αγαπάμε μέσα από τα δύσκολα”!
      “Τα κορμιά έχουν ιστορία”, έλεγε μια φίλη μου καλή σχολιάζοντας σκωπτικά την προσπάθεια κάποιων (πολλών) γυναικών να σβήσουν τα σημάδια του χρόνου, καταφεύγοντας στους γνωστούς τρόπους... μουμιοποίησης —αμ, σβήνεται η ιστορία...;

      Σ' ευχαριστώ και σε φιλώ!

      Διαγραφή
  4. ρουλα χαιρομαι που σε γνωριζω...σου ευχομαι τα καλλιτερα. μη σταματησεις ποτε να γραφεις.
    εισαι αστερι!

    φιλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλωσήρθες, Betty!

      Σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!
      Θα περνώ συχνά από τα blogs σου με τις θαυμάσιες φωτο και τα ζωντανά σου κείμενα!

      Να είσαι καλά, φιλιά κι από 'μένα!

      Διαγραφή

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: