Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Έθιμα του 12ημέρου

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες —αλλά και γεμάτες νοσταλγία— περιόδους της χρονιάς, το Δωδεκαήμερο, μια που τα έθιμα που συνδέονται με αυτό, όχι μόνον είναι άγνωστα πια στις μεγαλουπόλεις αλλά και, τείνουν να εκλείψουν και σε ευρύτερες περιοχές της Περιφέρειας.
Ωστόσο υπάρχουν ακόμη “κοιτίδες” σε όλη την Ελλάδα που τηρούν —κι ευτυχώς, διατηρούν— τις παραδόσεις και μας μεταφέρουν σε άλλες εποχές, πιο γνήσιες, πιο αληθινές...

Το έργο του Νικηφόρου Λύτρα (1832 - 1904) «Τα κάλαντα» (1873) εικονίζει το γνωστό έθιμο της παραμονής της Πρωτοχρονιάς. [...] Στην οργάνωση της σύνθεσης φαίνεται η επίδραση της σύγχρονης ηθογραφικής ζωγραφικής του Μονάχου. Σύνθεση δεμένη, ισορροπημένη, υπολογισμένη, υποβάλλει την αίσθηση γαλήνης και ασφάλειας. Όμως αυτό το έργο θα μπορούσε να γίνει μόνο από έναν Έλληνα. Και λέγοντας αυτό εννοείται το βίωμα και όχι η Ελλάδα με τα ανάλογα κουστούμια, τους τόπους και τα αρχαία ανάγλυφα. Μόνο εκείνος που κάποτε τραγουδούσε τα κάλαντα σε μια κάτασπρη απ' την πανσέληνο χειμωνιάτικη νύχτα μπορεί να εκφράσει τη μαγεία της.
[Στοιχεία από artmag.gr]

Μας μεταφέρουν σ' έναν κόσμο κι έναν τόπο όπου, κυριαρχούν αρώματα από μυρωδάτα γλυκά, φαγητά φτιαγμένα με υλικά της φύσης, και φρεσκοκαμένο ρετσίνι από τα δαδιά και τα ξύλα που καίνε ολημερίς στα πέτρινα τζάκια...

Αυτό που προκαλούσε περισσότερο το ενδιαφέρον των συνομηλίκων μου κι εμένα, φυσικά, όταν ήμασταν παιδιά, ήταν οι καλικάντζαροι και, από αυτούς θα ξεκινήσω ετούτο το νοερό ταξίδι στο χρόνο.
Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

Γκι: Μυστήριο, Μαγικό και... θεραπευτικό!


Aν κάτι συνδέεται με τα Χριστούγγενα, σχεδόν όσο το έλατο, αυτό είναι το γκι, το μυστηριώδες ετούτο φυτό που θέλουμε τόσο ν' αποκτήσουμε τις ημέρες αυτές, τις γιορτινές, και το λησμονούμε αμέσως μετά «το φιλί της αιώνιας αγάπης» που ανταλλάσσουμε κάτω από τα κλαράκια του.

Λέγεται ότι οι Χριστουγεννιάτικες διακοσμήσεις προέρχονται από ένα έθιμο των Ρωμαίων, οι οποίοι συνήθιζαν να στέλνουν κλαδιά δέντρων μαζί με άλλα δώρα στους φίλους τους, κατά τη διάρκεια του εορτασμού της Saturnalia.

Αυτό το έθιμο το υιοθέτησαν και οι πρώτοι Χριστιανοί.
Η άποψη αυτή επιβεβαιώνεται και από ένα διάταγμα της εκκλησίας της Bracara που εκδόθηκε αργότερα και απαγόρευε στους Χριστιανούς να διακοσμούν τα σπίτια τους με κλαδιά δέντρων την ίδια εποχή με τους ειδωλολάτρες, καθώς η Saturnalia ξεκινούσε περίπου μία εβδομάδα πριν από τα Χριστούγεννα.[1]
Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2014

Αχ, Βιολέτα! #2


Σύνδεση με το προηγούμενο

Γνωρίσαμε τη Βιολέτα (κάποια στιγμή, αργότερα, θα τη βρούμε και γλάστρα σε tv−show), και μάθαμε γιατί, παρόλο που παράτησε το σχολείο (που το ίδιο, την είχε παρατήσει προ πολλού), δεν έγινε κομμώτρια: διότι κέρδισε τον τίτλο της Μις Γλυκό Καλοκαιράκι 19.. κι ένας νέος δρόμος ανοίχτηκε έκτοτε γι’ αυτήν, με δεύτερο βήμα —πρώτο ήταν τα καλλιστεία— για τη «δόξα», τη φωτογράφιση στο περιοδικό Φραμπαλάς.


— «Βιολέτα, απ' όλο το άλμπουμ των φωτογραφιών σας, αυτήν θα βάλουμε για χριστουγεννιάτικο κάβερ; Είσθε καλά;!»
— «Αχ, εχθές είχα λίγα δέκατα, αλλά πήρα δυο ντεπόν αναβράζοντα και συνήλθα!»
— «Περαστικά σας, πουλάκι μου, αλλά δεν ήταν κι η έννοια μου, να πω την αμαρτία μου! Βιολέτα, συγκεντρωθείτε! Τι θα πει ο κόσμος αν σας δει σ' αυτό το χάλ... ε... σ' αυτή την κατάσταση, θέλω να πω...»
— «Τι έχει το χάλι μου;!»
— «Απλώς είστε λίγο... να το πω κόσμια;»
— «Ξετσίπωτη!»
— «Μέλπω!», Βιολέτα και γράφουσα, ταυτοχρόνως.
— «Γιατί, μανούλα μου; Σου χαλάσαμε τα μητρώα; Ή δεν την ξέρεις τη Βιολέτα; Μια ζωή ξετσίπ...»
— «Μέλπω, δεν ξεκινάμε καλά! Κι επειδή έχω κάνει... flash future (το αντίθετο του flash back, για να μην σας μπερδεύω!) και βιάζομαι να επιστρέψω στο παρελθόν...»
— «...Το σκοτεινό;»
— «...Της Βιολέτας, θα σας παρακαλέσω να βοηθήσετε την κατάσταση...»
— «Χο, χο! Γελάσαμε και σήμερα! Άντε, λοιπόν! Για να πάμε πίσω στη μεγάλη μέρα της πρώτης φωτογράφισης...»
Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2014

Ένα “βραβείο”, μία “διάκριση”...
...και τα μαχαιροπήρουνα


Αφορμή για την ανάρτηση αυτή, στάθηκε η Αριστέα που έγραψε πως Μερικοί άνθρωποι νομίζουν ότι είναι πιο πάνω... (Αν δεν την έχεις ήδη διαβάσει κάν'το τώρα, πριν συνεχίσουμε... και μην παραλείψεις να διαβάσεις και τους Ωραίους Ανθρώπους της, μια που κι η ίδια έχει πλέξει όμορφα τα δυο αυτά κείμενά της).

Δεν είχα κατά νου ν' ασχοληθώ με τα “Βραβεία Κάρολος Κουν 2013−2014”, όχι επειδή αδιαφορώ για την τέχνη, αλλά διότι οι εβδομάδες που προηγήθηκαν ήταν τόσο πλούσιες σε γεγονότα, τόσο φορτωμένες με συναίσθημα, τόσο φορτισμένες από παλμό μα κι άλλο τόσο ενδεικτικές της κοινωνικής (;) και πολιτικής (;) μας “λειτουργίας”... και απάθειας.

Όπου, όμως, κι αν “συχνάζεις”, δεν μπορεί να μην πήρε —έστω και ξώφαλτσα— το μάτι σου για το τι συνέβη στην τελετή απονομής των εν λόγω βραβείων, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Όχι; Εντάξει, ας καμωθώ ότι σε πιστεύω... (Βλέπεις, δεν είναι απαραίτητο, πλέον, να διαβάζει κανείς εφημερίδα ή να παρακολουθεί τηλεόραση, για να πληροφορηθεί “τι γίνεται στον κόσμο”. Μη νομίζεις, κι εγώ απ' το διαδίκτυο τα 'μαθα!...)
Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2014

Αγχωμένο σημείωμα, αγχωμένης γάτας!


Α, πα, πα! Σε φόβισα, ε; Η αλήθεια είναι πως προέκυψα λίγο... creepy!
Ομολογουμένως, στις selfies είμαι λίγο σκράπας (τι θα πει ότι φταίει η φάτσα μου;!) και τέλος πάντων δεν θα σε απασχολήσω επ' αυτού —να 'ταν όλα μας τα προβλήματα οι selfies, ααχ! Και τι στον κόσμο!
Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Ανθρώπινα Δικαιώματα:
Μια όμορφη ιστορία για όνειρα απα(τη)λά...


«Τώρα, μπορεί πια ο καθένας να μιλά και κυρίως να γράφει, για την αγωνία της εποχής, το αδιέξοδο, την απανθρωπιά του αιώνα, τη χρεωκοπία των ιδεολογιών, τη βαρβαρότητα της μηχανής, για δίκες, για ρήγματα, για φράγματα, για ενοχές, για γρανάζια.
Όλα έχουν κωδικοποιηθεί, ταξινομηθεί, αποδελτιωθεί, έχουν περάσει στα λεξικά και στις εγκυκλοπαίδειες, προσφέρονται έτοιμα σε πακετάκια αυτοσερβιρίσματος, σε κάθε βαλάντιο προσιτά.
Θα ‘ρθει ένας καιρός που σε ζωολογικούς κήπους, σε τσίρκα και σε κέντρα παιδικής χαράς, θα συντηρούνται σε ειδικούς στεγανούς κλωβούς, άνθρωποι – δείγματα μιας περασμένης εποχής, προς ικανοποίησηιν της περιεργείας του κοινού και προς χρήσιν των σχολείων και των επιδόξων συγγραφέων.»

—Μανώλης Αναγνωστάκης, Το Περιθώριο ’68-’69
Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

Εσένα φοβάμαι...


Ναι, εσένα.
Που σε πήρε (πάλι) ο ύπνος μπροστά στην τηλεόραση. Νωρίτερα, “είχες βγει”. Ε, ναι... να ξεσκάσεις. Σου έπεσαν, βλέπεις, πολλά μαζεμένα. Λογαριασμοί, φόροι, αναδουλειές στο μαγαζί, φέσια από τον νοικάρη... Αλλά δε θα πεθάνεις κιόλας, ε; 
Πήρες λοιπόν την οικογένεια (όχι, τα παιδιά τα μεγάλα δεν ήρθαν, μόνο τα δίδυμα που μπορείς ακόμη να τα κοντρολάρεις) και πήγατε για φαγητό. 

Α, ωραία περάσατε, δεν μπορείς να πεις! Τα κρασάκια σας, τα μεζεδάκια σας... Έτσι είναι αυτά τα πράγματα, «η φτώχεια θέλει καλοπέραση...»  («...κι η πουτανιά φτιασίδι», λέει η υπόλοιπη παροιμία, στη μαθαίνω για να τη λες ολόκληρη, όχι μισοδουλειές, ε;)
Ναι, το ξέρω ότι στα μικρά πήρες CocaCola, εννοείται ότι δεν πίνουν αλκοόλ, μια σταλιά μπόμπιρες. Τι; Δεν έχεις ακούσει για το μποϊκοτάζ, «Ούτε γουλιά»; Δεν το 'ξερες ότι οι απολυμένοι εργαζόμενοι βρίσκονται στην 434η ημέρα της απεργίας τους;
Α, δεν το 'ξερες αλλά ούτε που σε νοιάζει τώρα που το 'μαθες, το μισό καρότσι στο σούπερ−μάρκετ, κοκακόλες το γεμίζεις, που 'ναι σε προσφορά κιόλας (μα, τι καλή εταιρεία!)

Και πέρασες, λοιπόν, καλά... Και στην επιστροφή, ξώφαλτσα, κάτι πήρε τ' αυτί σου για “επεισόδια”, μα δεν ίδρωσε κιόλας.
Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

6 Δεκέμβρη 2008 ... (φύλλα e−μερολογίου)

.

Ένα δεκαπεντάχρονο παιδί βρέθηκε σε λάθος τόπο, τη λάθος στιγμή. Δεν ήταν “ταραξίας”, δεν ήταν παρακρατικός, ήταν ο μαθητής που, μια μέρα πριν την εν ψυχρώ δολοφονία του, συζητούσε με τους συμμαθητές του για το μέλλον: «εγώ δεν είμαι σίγουρος τι θα γίνω... Ξέρω μόνο ότι θα γίνω διάσημος. Όλοι θα μάθουν τ' όνομά μου. Θα το δεις!...», έλεγε στη φίλη του την Άννα...

Είκοσι τέσσερις ώρες μετά, όλος ο κόσμος (κυριολεκτικά) μιλούσε γι' αυτόν... και μια ολόκληρη χώρα, άρχισε να σβήνει τα φώτα της ένα−ένα, για ν' αρχίσουν ν' ανάβουν οι φωτιές της αγανάκτησης, της αντίδρασης, της οργής... για έναν τόσο παράλογο θάνατο.
Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2014

«Θα ήταν, λέει...»
Κοινωνική αλυσίδα* Γάμοι Ομοφύλων


*Ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα της Πέτρας για την Κοινωνική Αλυσίδα (διάβασε τον επίλογο του άρθρου της), (επανα)δημοσιεύω το κείμενό μου «Θα ήταν, λέει...» που γράφτηκε τον Γενάρη του 2013 και αφορά το ανθρώπινο δικαίωμα των ομόφυλων ζευγαριών στη συμβίωση (Σύμφωνο Συμβίωσης) ή και το γάμο.

Να διευκρινίσω τα εξής:
1 Το κείμενο είναι μια απλή ιστορία. Αν, δηλαδή, προετοιμάζεις τον εαυτό σου να διαβάσεις  στοιχεία, αριθμούς, στατιστικές... όχι, δεν θα βρεις κάτι τέτοιο. Στην ουσία, ωστόσο, πρόκειται για τη δική μου (ξεκάθαρη, ελπίζω) τοποθέτηση στο θέμα.
2 Η αρχική μου σκέψη για την Κοινωνική Αλυσίδα ήταν ν' ασχοληθώ είτε με την ελληνική “Δικαιοσύνη” είτε με την κοινωνική Αδιαφορία. Θεωρώ —και θαρρώ— ότι εάν κι εφόσον υπάρχει ενδιαφέρον (για να είμαι ειλικρινής, δεν είδα κάτι τέτοιο), μπορούμε να κρατήσουμε παράλληλα “ζωντανή” τη συζήτηση στα Βιαστικά της γάτας...
Ωστόσο, εξαγριώθηκα (έχεις δει εξαγριωμένη γάτα, έτσι;!) όταν διάβασα τις δηλώσεις του υπουργού (να τον χαιρόμαστε) Δικαιοσύνης (έλα μου;!) Χαράλαμπου Αθανασίου (αν δεν “τον έχεις” φυσιογνωμικώς, ορίστε τον! Έτσι, για να κόψεις πώς είναι το πρόσωπο της αλαζονείας...), σχετικά με το γάμο ομόφυλων ζευγαριών.
Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Τα βιαστικά της γάτας...


Βιάζομαι!...
Βιάζομαι να σου τα προλάβω όλα. Τα, του Δεκέμβρη. Κι όσα δεν μπόρεσε να τα χωρέσει ο Νοέμβρης. Και μερικά άλλα.

Δεν υπάρχει σειρά. Δεν υπάρχει ιεράρχηση. Οι ζωές, βλέπεις... δεν ιεραρχούνται. Όταν έχεις να κάνεις μ' ανθρώπους δε λογαριάζεις “ποιος λιγότερο − ποιος περισσότερο;”
Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Το δέντρο μου (κι ένα γιαούρτι!)

Update: 19/12/2014 Με μεγάλη καθυστέρηση, είναι αλήθεια... ευχαριστώ τις Vicky & Georgia από το «Our Athens: Μια φωτογραφία για την Αθήνα», οι οποίες, στο πλαίσιο των δημοσιεύσεων «Χριστουγεννιάτικα Δέντρα 2014», αφιέρωσαν μία από τις αναρτήσεις τους, στο δεντράκι μου!


Πάει κι αυτό (σχεδόν)! Στολιστήκαμε (σχεδόν)! Κάτι “και λοιπά” μένουν —ξέρεις, κεράκια, μπλιμπλικάκια, χιονόσφαιρες (snow globes, παιδί μου!), μια σύνθεση για την οξώπορτα, μια−δυο πουανσέτιες για την “υποδοχή” (καλά, εμάς υποδεχόμαστε, μην φανταστείς τίποτα σουαρέ ντε γκαλά κι άλλα φαντασμαγορικά)... και τελειώσαμε!

Η Μαρία μας (Η Ζωή Μας Μια Εικόνα) είχε την όμορφη ιδέα να παίξουμε ένα παιχνίδι, να αφιερώσουμε δηλαδή μια ανάρτησή μας, στον χριστουγεννιάτικο στολισμό μας, και « (...) να γεμίσουμε την blog-o-γειτονιά με όμορφα χρώματα και χριστουγεννιάτικη διάθεση. (...) »
Μαρία μου, η δική μου ανάρτηση προκύπτει ελαφρώς... ανορθόδοξη! Μια φορά πάντως, τουλάχιστον το δεντράκι μου το αφιερώνω στο παιχνίδι σου!
Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

Ποτέ δεν είναι νωρίς

Τρεις γυναίκες, τρεις διαφορετικές ιστορίες...
Κοινός παρονομαστής, η κακοποίηση


25 Νοέμβρη : Παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

Κάποιες γυναίκες, γεννήθηκαν με το δάκρυ γι’ αστέρι τους.
Μερικές έμαθαν με τα χρόνια να το καμουφλάρουν πίσω από μάσκες έκφρασης —καλοδουλεμένες, μέσα στις ατέλειωτες «λευκές νύχτες» τους— και κάποιες άλλες δεν προσπάθησαν για τίποτα, άφησαν τον εαυτό τους να ξεφτίζει σαν το πολυφορεμένο ρούχο... και κάθε τόσο σκορπάνε τις κλωστές τους σε κάθε βήμα τους στο δρόμο του προσωπικού τους εφιάλτη.

Τις ξεχωρίζω αυτές τις γυναίκες... Και τις μεν και τις δε. Επειδή γνώρισα κάποιες. Επειδή στην αρχή δεν το πίστευα.
Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

Nelly's

Nelly's
Aριστερά, φωτογραφία της από τον Hugo Erfurth, ο οποίος υπήρξε και δάσκαλός της από το 1921 έως το 1923.
Δεξιά, φωτογραφημένη από τον Χρήστο Μανουσάκη, το 1995.

Σαν σήμερα, 23 Νοεμβρίου του 1899, γεννήθηκε στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας η Έλλη Σουγιουλτζόγλου − Σεραϊδάρη, η πρωτοπόρος −θεματολογικά− φωτογράφος με τη διεθνή αναγνώριση, γνωστή (από την αγγλική υπογραφή της) ως Nelly's.

Γερμανικής –αρχικά– φωτογραφικής επιρροής, το έργο της Nelly’s, χαρακτηρίζεται από κινητικότητα και ελευθερία, όπως και η ίδια η ζωή της.
Από τους Γερμανούς δασκάλους της, Hugo Erfurth και Franz Fiedler, απεκόμισε την πικτοριαλιστική τεχνική και την κλασική αισθητική.
Η εγκατάστασή της στην Αθήνα το 1924, όπου ανοίγει, ένα χρόνο μετά, φωτογραφικό studio στην οδό Ερμού 49, θα την προσανατολίσει προς μία ελληνοκεντρική και συντηρητικότερη αντιμετώπιση της θεματογραφίας.
Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

Άστρο λαμπρό δεν με οδηγεί!


«Μα καλά, είσαι σοβαρή, αγάπη μου; Πήγες να κάνεις νέα σύνδεση με Ερμή ανάδρομο;!»

— «Δεν έπρεπε, ε;» ρώτησα χαζά, καθώς άκουγα από την άλλη άκρη της γραμμής τη Λουκία να πληκτρολογεί (στο γραφείο ήταν...) και να φυσάει − ξεφυσάει (για 'μένα αυτό).

— «Εμ, δεν έπρεπε, αγάπη μου, δεν έπρεπε! Ορίστε τώρα, είδες τι τραβάς, τόσους μήνες μετά;»

— «Επειδή ήταν ο Ερμής ανάδρομος πέρσι το Δεκέμβρη που έκανα τη νέα σύνδεση, γι' αυτό δεν ξεκουνάω τον κώλο μου να πάω να διακόψω  την παλιά; Φταίει, δηλαδή, ο πλανήτης... κι όχι που, παιδιόθεν, είμαι αμελής τύπος;», ξαναρώτησα ακόμη πιο ηλίθια αφού, το... περιορισμένο —κατά τη Λουκία— μυαλό μου, αδυνατεί να συλλάβει τις λεπτές, πλανητικές ισορροπίες που, με ενέργειες σαν τη συγκεκριμένη δική μου, διαταράσσονται —με ασύλληπτες συνέπειες για τη συμπαντική νομοτέλεια!
Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

“Το δικό μου Cinefil”


Στις 16 του Νοέμβρη, είχαμε γενέθλια στην blog-o-γειτονιά! Ο Giannis Pit έσβησε 4 κεράκια στο Cinefil του, ιστολόγιο−επιτομή του κινηματογράφου από την πλευρά ενός πραγματικού λάτρη του που με αγάπη, σεβασμό, ψάξιμο και πολλή προσωπική δουλειά μας δίνει το εισιτήριο για ένα συναρπαστικό ταξίδι στην 7η Τέχνη!

Στα γενέθλιά του, το Cinefil μας προσκαλεί σ' ένα ενδιαφέρον παιχνίδι − ερωτηματολόγιο με στόχο, όπως γράφει ο Giannis Pit :
να "ενώσουμε" τα blog μας σε μια όμορφη, εκφραστική αλυσίδα πάνω στο θέμα του Κινηματογράφου.

Μπορείς να συμμετάσχεις κι εσύ! Διάβασε περισσότερα εδώ... και μετά, έλα να ρίξουμε μια ματιά στις δικές μου απαντήσεις − προτιμήσεις!

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Ενός λεπτού σιγή...


Ο Ορέστης από το Βόλο κι η Μαρία από τη Σπάρτη, έμειναν στην Αθήνα και μαζί της μεγάλωσαν κι αυτοί. Στο Παγκράτι η Μαρία. Στα Πετράλωνα ο Ορέστης.

Είδαν την πόλη ν' αλλάζει, τους ανθρώπους να έρχονται και να φεύγουν σαν τρένα σε σταθμούς φορτωμένους.

Τα πρώτα χρόνια ήταν όλοι εκεί —κι ο Σταμάτης, κι η Μυρτώ, κι ο Βασίλης, κι ο Λεωνίδας, κι η Άση... Περπατούσαν με τα χέρια δεμένα σφιχτά και τα κεφάλια σκυφτά μ' ενοχή, επειδή το ξέρανε πως κάτω από τις σόλες τους, εκεί που η άσφαλτος γίνεται ένα με το χρόνο, ήταν χυμένο το αίμα των αλλωνών... Στα πλάγια τους, λοιπόν, άφηναν κενό, σα να τους περίμεναν —κι ας ήξεραν πως δε θα 'ρθουν ο Θανάσης, η Έφη, ο Λουκάς, η Δήμητρα...
Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2014

Κυριακή στο Ζάππειο


Άνοιξη ήταν. Σίγουρα. Ναι, ναι! Κατ' αρχάς, φορούσε εκείνη την ωραία πιε-ντε-πουλ ζακέτα που της είχε χαρίσει η ξαδέρφη της η Στέλλα... κι ετούτη η ζακέτα, μπορεί να 'ταν χοντρουλή κι αρκετά μακριά —σαν ημίπαλτο, πες— αλλά δε βαστούσε καθόλου το κρύο. Δεν το 'κανε μια φορά το λάθος και ξεγελάστηκε με τον ήλιο τον χειμωνιάτικο και βγήκε έξω μ' αυτή τη ζακέτα κι έπεσε μετά δυο βδομάδες με πνευμονία βαριά στο κρεβάτι; Τότε που μερόνυχτα πάνω απ' το προσκεφάλι της ήταν η Φροσούλα —καλή της ώρα, τι να γινόταν; Χάθηκαν από τότε που παντρεύτηκε και μετακόμισε σε διαμέρισμα, τεσσάρι, παρακαλώ...

Αλλά άσε τη Φροσούλα τώρα, θα 'ρθει κι η σειρά της, όλα στην ώρα τους— κι από τότε, από τότε, λέω, με την πνευμονία, η ζακέτα έμπαινε στην ντουλάπα μετά του Άι-Δημήτρη κι έβγαινε ξανά του Ευαγγελισμού. (Στη ντουλάπα κρεμούσε σε μια γωνιά τα ντεμί-σεζόν, να τα 'χει πάντα εύκαιραॱ αυτά, δεν έμπαιναν στις ναφθαλίνες μαζί με τα καλοκαιρινά ή τα χειμωνιάτικα, αναλόγως, όταν ήταν η ώρα να γίνει αυτή η δουλειά).

Κυριακή, 9 Νοεμβρίου 2014

Αχ, Βιολέτα! #1


Σα να μου φαίνεται ότι τις τελευταίες μέρες σε στενοχώρησα λιγάκι. Μπορεί από ευγένεια να μου πεις “μα, τι λέτε, Roula; Ποσώς!” αλλά όπως και να το κάνεις, από κηδεία σε κρίση (;) ταυτότητας κι από 'κει σε ιστορική αναδρομή σε πήγα...

Μια φορά το μήνα (τουλάχιστον!), λοιπόν, θα ξεφεύγω κι αν θες, θα ξεφεύγεις μαζί μου κι εσύ!
Αποφάσισα, βλέπεις, να σου γνωρίσω... τη Βιολέτα!
(Τι θα πει, “πώς προέκυψε το όνομα Βιολέτα;”, δεν σε καταλαβαίνω! Πώς ήθελες, δηλαδή, να την ονομάσω; Κωνσταντίνα; Και για να μην έχουμε απρόοπτα και παρεξηγήσεις: αν σε λένε Κωνσταντίνα, δεν εννοώ εσένα!)
Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014

Παλαιάς κοπής


Γεννήθηκε, του είπαν, με προσωπίδα κι αυτό ήταν —λέει— σημάδι πως στη ζωή του θα πήγαινε μπροστά, καθώς θα 'χε την εύνοια της τύχης.

Μα, λίγο καιρό μετά, θες από κακοδιαχείριση; Θες από λαθεμένους χειρισμούς...; Ο πατέρας του, έχασε όλη του την περιουσίαॱ τρία μαγαζιά στο κέντρο της Αθήνας —από 'κείνο της Ομόνοιας, ψώνιζαν “οι μεγάλοι του Θεάτρου” της εποχής.

Από το Κολωνάκι, στο Παγκράτι... πίσω απ' την πλατεία Βαρνάβα, σχολειό στης Δραγάτση... Μπαλωμένα τόπια,  ρούχα καμωμένα απ' τα παλιά της μεγάλης αδερφής και χιλιοκαπλαντισμένα, μια γωνιά ψωμί και μια φέτα παλαμίδα κι αντί για γάλα, τσάι... βρασμένο τρεις και τέσσερις φορές, για να φτάσει για όλους.

Η μάνα χωρίς μιλιά, ο πατέρας σε δουλειά ό,τι να 'ναι τώρα πια. «Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα», έλεγε, «να βρεθείς στην ανάγκη εκεινού πού κάποτε σου χρώσταγε... Λεφτά, χάρη ή την ίδια του τη ζωή...». Ο μισθός του μήνα, δυο μερών χαρά και τις υπόλοιπες κρασί στο τεμπεσίρι...

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

Μίλα μου για μήλα!


Το Φθινόπωρο είναι λέξη ελληνική που έχει τις ρίζες της στην αρχαιότητα. Σημαίνει την εποχή που τελειώνουν τα φρούτα [ρ. φθίνω + ουσ. οπώρα], ή που έρχεται μετά τα φρούτα, «Μετόπωρον». Ο λαός τη λεει και «χειμόπωρο», «χυνόπωρο», «μοθόπωρο», «ψιμόπωρο» ή «στενοκαίρι».

Είναι δεμένο άρρηκτα με τον άνθρωπο της υπαίθρου, το γεωργό, τον κτηνοτρόφο… Είναι η εποχή των χρωμάτων, των αρωμάτων και των γεύσεων! Η εποχή της χαράς και της συγκομιδής, μα και της έντασης, της δουλειάς και της προετοιμασίας για τις δύσκολες ημέρες του Χειμώνα που έρχεται.

Όσο για τα φρούτα του; Σοφή η φύση, τους έχει χαρίσει ό,τι χρειάζεται ο ανθρώπινος οργανισμός για να αντέξει τα πρώτα κρύα!
Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

Μάσκες —κι άλλο κακό να μη μας εύρει!


Άλλα σχέδια είχα για ανάρτηση, οπωσδήποτε όχι για σήμερα, κι άλλα με βρήκαν στην πορεία! Σε κανονικές συνθήκες, δεν υπήρχε κανένας λόγος ν' ασχοληθώ με το θέμα. 
Οι συνθήκες όμως, έπαψαν να είναι κανονικές. Ξέφυγαν. 

Να μη σε κουράζω.
Αναφέρομαι στο τρολ που έσκασε μύτη, πρώτη φορά, με αυτό το σχόλιο. Επανεμφανίστηκε και εδώ.

Διείδα σύγχυση ή εμμονή.
Στην πρώτη περίπτωση (σύγχυση), προφανώς το τρολ θεωρεί ότι είμαι κάποια άλλη και όχι η Roula. (Στην πραγματικότητα, και για να είμαι δίκαιη και ειλικρινής, όντως, δεν είμαι η Roula η γάτα! Είναι δυνατόν να είμαι... real γάτα;! Ο Χριστός τ' ανάσκελα!) Προφανέστατα δε, με αυτή την κάποια άλλη, έχει κακά προηγούμενα. Εξ ου και το υφάκι των σχολίων.
Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Καλό Μήνα!... ―“Πες το μ' ένα βιβλίο!”


― Κυκλάμινο, κυκλάμινο, στου βράχου τη σκισμάδα,
πού βρήκες χρώματα κι ανθείς, πού μίσκο και σαλεύεις;

― Μέσα στο βράχο σύναζα το γαίμα στάλα-στάλα,
μαντήλι ρόδινο έπλεξα κι ήλιο μαζεύω τώρα.

Γιάννης Ρίτσος, «Κουβέντα μ’ ένα λουλούδι»
Δεκαοχτώ λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας (1973)

Αισθάνομαι μάλλον αμήχανα, διότι έχω δει / διαβάσει αρκετές “καλομηνιάτικες” δημοσιεύσεις, σε κάποιες έχω ήδη σχολιάσει... ε, κι η αντίστοιχη δική μου, έρχεται με καθυστέρηση...

Στη φωτογραφία (λήψη και επεξεργασία δική μου), κυκλαμινάκια από τον κήπο μου! Τα λατρεύω, όπως όλα τα αγριολούλουδα, και παρόλο που θα μου άρεσε να γεμίζω με αυτά βαζάκια και να στολίζω το σπίτι μου, προτιμώ να τα καμαρώνω στο φυσικό τους περιβάλλον!
Παρασκευή, 31 Οκτωβρίου 2014

Κάτω τα χέρια από τη Λένα και τη Χρυσηίδα!
(...Έρχεται η Σταματίνα!)


Πριν με πάρεις απ' τα μούτρα, να εξηγηθώ: ούτε κι εγώ φανταζόμουν πως θα ερχόταν στιγμή που θα υπερασπιζόμουν (σχεδόν —μην το παρατραβάμε, κιόλας!) τη Χρυσηίδα και τη Λένα! (Έστω κι αν αυτό συμβαίνει μόνο στον τίτλο!)

Να το πάω ένα βήμα παραπέρα: εξ απαλών ονύχων είμαι διαβαστερή γάτα. Διαβάζω πολύ, διαβάζω πολλά, αλλά δεν διαβάζω “για να διαβάζω”ॱ για να πω ότι πάντα έχω ένα βιβλίο στην τσάντα μου, στο τάμπλετ μου, στο κομοδίνο μου, στο μπάνιο μου. Έχω, αν θέλεις να ξέρεις, κι είναι πολύ πιθανό να έχεις κι εσύ. Αλλά μέσα σ' όλα αυτά τα χρόνια διαρκούς ανάγνωσης (και όχι μόνο, όμως δεν είναι της παρούσης) έχω τα προσωπικά μου κριτήρια για το ποιο βιβλίο θεωρώ καλό, ποιον συγγραφέα αξιόλογο και τι θα επιλέξω να γεμίσει το κεφάλι μου και ν' ανοίξει τα μάτια μου.

Τη Λένα και τη Χρυσηίδα δεν τις θεωρώ συγγραφείς. Πολλούς από τους “ευπώλητους”, επίσης. Μπορούμε να τους αναγνωρίσουμε μια σχετική ευχέρεια στη γραφή και μια εξίσου σχετική άνεση στο λόγο (κι αυτό, υπό την προϋπόθεση ότι δεν έχουν πέσει πάνω στο πρωτόλειο σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες (!) να το σουλουπώσουν, να το φέρουν στα ίσα του, ώστε να το παραδώσει ο/η “συγγραφέας” στον εκδοτικό οίκο κι εκεί να το αναλάβουν διορθωτές, επιμελητές, κοπτοραπτούδες και οι λοιποί “συνήθεις ύποπτοι” διαμεσολαβητές... μέχρι αυτό να φτάσει στο πιάτο μας στα χέρια μας!)

Προειδοποίηση: Ακολουθεί μεγάλο κείμενο. Αν έχεις χρόνο και διάθεση, φτιάξε καφέ, πάρε τα τσιγάρα σου (αν καπνίζεις), κανένα κουλουράκι για τη λιγούρα, φέρε και μια φίλη σου μαζί (άσχετο το άΖμα, αλλά μου βγήκε αυθόρμητα!)
Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Κανένας γάμος. Μόνο μία κηδεία.


Αντί Εισαγωγής —ή, Περί τίνος πρόκειται


Προχωράει η νύχτα ολοταχώς για Παρασκευή(*). Κι η Πέτρα μ' έχει βάλει σε ιδέες από το πρωί. Με ρωτάει [εμένα κι άλλους 402 bloggers που την (παρ)ακολουθούν] αν έχω σκεφτεί ποιο τραγούδι θα 'θελα στην κηδεία μου! (Μια ειλικρινής απάντηση που θα προσέγγιζε κατά πολύ την αλήθεια, θα ήταν: “τη μισή εγχώρια και διεθνή δισκογραφία!”, αλλά έτσι, μάνα μ', δουλειά δε γίνεται!)
Μετά το... χόντρυνε το παιχνίδι!
** Εσείς πάλι αν το θελήσετε, το πάτε και λίγο παραπέρα, προσθέτοντας και...
άλλες τεχνικές λεπτομέρειες για την...αποφράδα εκείνη ημέρα! Φτου φτου και σίδερο στη μέση μας! Αχαχαχα :)
(...)
** Εκτός από το μουσικό κομμάτι της επιθυμίας σας θα περιμένω να δω και την επιλογή της φωτογραφίας, με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον επίσης!
Προσθήκη: Για να...ελαφρύνω το κλίμα, όποιος θελήσει να συμμετάσχει, μπορεί να γράψει
ένα κείμενο φανταστικό ή χιουμοριστικό ή μελό! Αφήστε τη φαντασία σας να δημιουργήσει! Εξάλλου, όλα μέσα στη ζωή είναι! :)

Εμένα θα μου πεις; Δεν το ξέρω, νομίζεις;
Τώρα, όμως, άλλο είναι το φλέγον ζήτημα! Το... “διά ταύτα”. Να μη σε κουράζω άλλο, λοιπόν...
(*) Α, μια μικρή σημείωση: Ξεκίνησα να γράφω νύχτα, σχεδόν ξημερώματα... Στην πορεία “το 'χασα” ; Μ' έχασε; Δεν έχει σημασία. Έτσι, πάντως, προέκυψε αυτή η ανακολουθία κειμένου και ώρας δημοσίευσης...
Update 05.11 — Συμμετοχές:  • ΑριστέαΑγγελικήΗ blogger της διπλανής πόρταςΔέσποινα  • Γλαύκη (Θα φιλοξενηθεί την Πέτρα) • ΈλεναΈλληΣμαραγδένια ΡούλαΜαρίαΑλεξάνδραΚικήΑθηνάΠοδηλάτισσαΑριάδνηΧριστίναΚλαυδίαΕλένηΜαρίαGeorgetteΠέπηΆννα
Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Να... σοσιαλισθώ −pourquoi pas?− αλλά...


Διαβάζεις, τώρα, εσύ τον τίτλο... και νομίζεις ότι θα σου ομιλήσει η γάτα περί πολιτικής! Αμ δε! Είναι πιθανό να συμβεί κι αυτό κάποια στιγμή, αλλά όχι τούτηνα−δα! Έγκωσα πρωτογενές πλεόνασμα και ούτε την ουρά μου δεν μπορώ να κουνήσω... Ήρθε κι ο ΕνφιάΣ —εμένα, έτσι μ' αρέσει να τον λέω! Ενφιά! Κλίνεται όπως “ο δοσάς”, “ο (ν)ταμπλάς”,  “ο ντουβρουτζάς”— και σπάσανε οι κόπ'τσες, πόσα πια ν' αντέξει αυτό το ρούχο; Μιλάμε για τέτοιο σαξές! 
Τέλος πάντων, τι λέγαμε; 

Α, ναι! Το ξανάφτιαξα, η γάτα, το μπλογκάκι (είπαμε: είχα κι άλλοτε, άφκε το τώρα όμως), του 'κοψα γωνίες, έραψα στριφώματα, του 'κανα φου! και του 'δωσα ζωή... κι από 'κείνη τη στιγμή, έπεσαν βροχή τα ακανθώδη ερωτήματα: να το σοσιαλίσω; Να του φκιάσω ένα φεϊσμπούκ να 'χει και γι' αύριο που θα σχολάσει αργά; Μην και του πέσει βαρύ; Να πάμε σε κάτι πιο αλαφρύ, σαν μους σοκολά; Ένα τουίτυ, φερ' ειπείν, που 'ναι σαν το ψάρι που “το ψάρι είναι φρούτο”, λέμε τώρα...
Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

Σώμα σου!


Φυσούσε και ξεφυσούσε σαν ατμομηχανή. Η Γιάννα. (Όχι ‘η Γιάννα η ατμομηχανή’, μη μου μπερδεύεσαι). Κάθε τόσο έριχνε κλεφτές ματιές στα τζάμια και τους καθρέφτες του σπιτιού. Έσιαχνε λίγο τα μαλλιά της, άλλαζε πλευρά, σα να προσπαθούσε ν' αποφασίσει ποια ήταν η καλή της. Δεν ικανοποιούνταν. Ξαναβούταγε τον μεταλλικό σωλήνα, πατούσε το κουμπί και δώσ' του, πάλι, να τσακώνεται με τη σκόνη.
— “Το 'κανες εκεί...”
— “Α, ναι;”
— “Δυο φορές... Αυτή, είναι η τρίτη...” 

Πάτησε ξανά το κουμπί —στο off. Έβαλε τα χέρια στη μέση, “άρχισα δίαιτα”...
Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

Τα ύστερα του κόσμου #1


Δεν θέλω να με λυπηθείς, τη γάτα! Θέλω να μου πείς πως είναι ψέμα(τα)! Δεν είναι, ε;

Διαβάζω, μου λένε, μαθαίνω... πολλά παράξενα, παράδοξα, παράλογα. Δε μου φταις σε τίποτα, δεν (τους) φταίω κι εγώ, όμως. Κι επειδή μοιρασμένος πόνος, μισός πόνος..., στο εξής θα μοιράζομαι κάποια από αυτά μαζί σου (πάντα με τίτλο Τα ύστερα του κόσμου και αύξοντα αριθμό —για να μη χάνουμε τη μπάλα!)

Προχωρώ με συνοπτικές διαδικασίες —τα πολλά λόγια είναι φτώχεια!

Λουκέτα


Είχα, που λες, η γάτα σου η καλή, τη φαεινή ιδέα να κάνω μια βόλτα στα στέκια τα παλιά, να γνωρίσω κι άλλα, να τα κάνω καινούργια και ν' αρχίσω το σχετικό socializing... Ξέρεις, τα γνωστά: σπίτι σου, σπίτι μου, ή και κάπου αλλού (όχιॱ αυτό το τελευταίο δεν παίζει εδώ). Μην πάει προς κακού το μυαλό σου, τι με πέρασες, ε;
Βούρτσισα, λοιπόν, το τρίχωμά μου, φόρεσα τα escarpins μου τα τριζάτα να μην μας πουν ό,τι κι ό,τιδες (sic), κρέμασα και την τσάντα μου —με ζακετάκι αλαφρύ χαλαρά δεμένο στο λουρί της— και πήρα τις ρούγες!

Εβδομήκοντα τρία ιστολόγια παρακολουθούσα, η γάτα, σε μία από τις προηγούμενες ζωές μου (θα σου μιλήσω και γι' αυτές, μη βιάζεσαι όμως, δεν είναι της παρούσης) και τα 'πιασα ένα ένα.
Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Ένα ψάρι που δεν το έλεγαν Γουάντα


Καλώς σε!
Μια που σταμάτησες εδώ, θα σου πω εξαρχής ότι δεν θα συστηθώ, με τον καιρό θα γνωριστούμε —οι γάτες, άλλωστε, είναι πολύ επιφυλακτικές. Μπορεί να σου θύμισα κάτι, παλιά στο blog-ο-κουρμπέτι γαρ, κι αν ναι, κράτα το για την ώρα, δεν θέλω να ξεκινήσουμε με συγκινήσεις, αναφορές στα παλιά, “πού ήσουν;”, “γιατί χάθηκες;”... Πίστεψέ με, κανέναν δεν αφορά. Όσοι ήταν να το μάθουν, το ξέρουν.

Φτιάξε καφέ —δεν έχω κάνει ακόμη τα κουμάντα μου— άναψε τσιγάρο —ναι, εδώ, επιτρέπεται το κάπνισμα... Αν, πάλι, δεν το τραβάει ο οργανισμός σου, δεν θα χαλάσουμε τις καρδιές μας, μα μη μου αρχίσεις τ' αντικαπνιστικά σου, άδικα θα χάσεις τις λέξεις σου— και κάτσε να σου πω.

Ψαξε και θα το βρεις!

Ημερολογιο

Σαν Σημερα

Ποια ειμαι εγω

Η φωτογραφία μου

Kατάγομαι από το πουθενά. Ανήκω σ' εμένα, στα όνειρά μου, στην ομορφιά μου και στην τσαχπινιά μου!

A cat in gloves catches no mice.
— English Proverb

Social Media

“Φακελοι” Roula!

Ακολουθουν στο Google+

Συχναζουν εδω

Τα πιο διαβασμενα του 7ημερου

Στο Mailbox σου

Στα νυχια της Roula!

Πινεζες

Γυριζω και μυριζω!

Τσιου!

Πρωτοβουλία από την
Blogger της Διπλανής Πόρτας
κατά της Λογοκλοπής

Ζητα μου −περιπου!− ο,τι θες!

Αν θέλεις να αναδημοσιεύσεις κάποιο από τα κειμενάκια της Roula στείλε μου e-mail —είμαι καταδεχτική γάτα!— Αν βαριέσαι, no bad feelings αλλά οπωσδήποτε να κάνεις αναφορά στην πηγή με link στο blog της Roula.
[Σημ. Τα δικαιώματα των εικόνων και φωτογραφιών που συνοδεύουν τα κείμενα, ανήκουν αποκλειστικά στους δημιουργούς τους. Φωτο της Roula (original − manipulated) είναι όσες φέρουν το σχετικό υδατογράφημα.]
Special Credits
Comments' emoticons (smilies) by :
 
Αυτη τη στιγμη: